Абрахам Гиброн: Американ футболшысы және жаттықтырушысы

Кіріспе

Американдық футболшы және жаттықтырушы (1925–1997)

Абрахам Гиброн (22 қыркүйек 1925 – 23 қыркүйек 1997) – американдық кәсіби футболшы және жаттықтырушы. Гиброн 1940-1950 жылдары, негізінен «Кливленд Браунс» командасында, All America Football Conference (AAFC) және National Football League (NFL) лигаларында 11 маусым бойы қорғаушы ретінде ойнады. Содан кейін ол 1972 және 1974 жылдар аралығында «Айыулар» командасының бас жаттықтырушысы болудан бұрын NFL-дің «Вашингтон Редскинс» және «Чикаго Беарс» командаларының көмекші жаттықтырушысы болып жұмысқа қабылданды. Гиброн Индиана штатында өскен, ол мектептегі үздік спортшылардың бірі болған. Мектепті бітіргеннен кейін ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ әскерінде екі жыл қызмет етті, содан кейін әскерден босатылып «Вальпараисо» университетіне түсті. Кейін ол «Пурдью» университетіне ауысып, онда екі жыл бойы «Бойлермейкерс» командасында футбол ойнады және All Big Ten Conference турниріндегі үздік қорғаушы деп танылды. Гибронның кәсіби мансабы 1949 жылы AAFC лигасының «Буффало Биллс» командасымен басталды. Алайда, осы маусымнан кейін лига таратылды, ол NFL лигасындағы «Браунс» командасына көшті. Бастапқыда ол қосалқы ойыншы болғанмен, Гиброн 1950, 1954 және 1955 жылдары NFL чемпионаттарын жеңген «Кливленд» командаларындағы күшті шабуыл шебінің ойыншысы болды. Бұл командада Отто Грэм, Данте Лавелли және Лу Гроза сияқты шебер ойыншылар ойнады. 1952 және 1955 жылдар аралығында ол әр жыл сайын NFL жұлдыздар ойыны – Pro Bowl-ға шақырылды. «Филадельфия Иглз» және «Чикаго Беарс» командаларында қысқа уақыт ойнағаннан кейін Гиброн ойыншы мансабын аяқтап, жаттықтырушылыққа кірісті. Ол алдымен «Редскинс» командасы үшін бес жыл бойы жаттықтырушы болып жұмыс істеді, содан кейін 1965 жылдан бастап «Беарс» командасы үшін ұқсас қызмет атқарды. 1970 жылдардың басында ол «Беарс» командасының қорғаныс үйлестірушісі болды және 1972 жылы Джим Дулидің орнына бас жаттықтырушы болып тағайындалды. Алайда, Гибронның «Айыуларды» үш жыл басқарғаны сәтсіз аяқталды. Оның командалары үш маусым ішінде 11 жеңіс, 30 жеңіліс және 1 тең ойын көрсетті. Гиброн 1974 жылы жұмыстан босатылды және келесі жылы қысқа ғұмырлы болған World Football League лигасының «Чикаго Виндс» командасының жаттықтырушысы болды. Гиброн өзінің әдемі мінезімен және ірі дене бітімімен танымал болды – ол жаттықтырушы болып жұмыс істеген кезде 300 фунттан астам салмаққа дейін семіріп кетті. Ол жаттықтырушылықтан зейнетке шыққанға дейін «Тампа Бэй Буканерс» клубында жеті маусым көмекші жаттықтырушы болып жұмыс істеді. Алайда, ол футболдан қол үзбеді, 1980 жылдардың соңында «Сиэтл Сихокс» командасы үшін скаут ретінде, ал 1990 жылдардың басында «Буканерс» командасының кеңесшісі ретінде жұмыс істеді. Ол 1997 жылы бірнеше рет инсульт алғаннан кейін қайтыс болды.

Abraham Gibron (September 22, 1925 – September 23, 1997) was an American professional football player and coach. Gibron played 11 seasons as a guard in the All America Football Conference (AAFC) and National Football League (NFL) in the 1940s and 1950s, mostly with the Cleveland Browns. He was then hired as an assistant coach for the NFL's Washington Redskins and Chicago Bears before becoming head coach of the Bears between 1972 and 1974. Gibron grew up in Indiana, where he was a standout athlete in high school. After graduating, he spent two years in the U. S. military during World War II, enrolling at Valparaiso University upon his discharge. He later transferred to Purdue University, where he played football for two years with the Boilermakers and was named an All Big Ten Conference guard. Gibron's professional career began in 1949 with the Buffalo Bills of the AAFC. The league dissolved after that season, however, and he moved to the Browns in the NFL. While he was initially a substitute, Gibron developed into a strong lineman on Cleveland teams that won NFL championships in 1950, 1954 and 1955 behind an offensive attack that featured quarterback Otto Graham, end Dante Lavelli and tackle Lou Groza. He was named to the Pro Bowl, the NFL's all star game, each year between 1952 and 1955. After short stints with the Philadelphia Eagles and the Bears, Gibron ended his playing career and got into coaching. He served first as a line coach for the Redskins for five years, and then in a similar role for the Bears beginning in 1965. He rose to become Bears' defensive coordinator in the early 1970s, and was named head coach in 1972, replacing Jim Dooley. Gibron's three years leading the Bears were unsuccessful, however. His teams posted a combined win–loss–tie record of 11–30–1 over three seasons. Gibron was fired in 1974, and spent the following year as coach of the Chicago Winds, a team in the short lived World Football League. Gibron, who was known for his colorful personality and large size – he ballooned to more than 300 pounds as a coach – spent seven seasons as an assistant with the Tampa Bay Buccaneers before retiring from coaching. He stayed close to the game, however, by serving as a scout for the Seattle Seahawks in the late 1980s and as an advisor to the Buccaneers in the early 1990s. He died after suffering a series of strokes in 1997.

Ерте өмір және колледж

Гиброн Индиана штатының Мичиган-Сити қаласында Ливаннан келген иммигрант ата-аналардың отбасында дүниеге келді, олар Захледен шыққан. Ол Элстон орта мектебін бітірді. Гиброн орта мектеп футбол командасының капитаны болды және Солтүстік Индиана спорттық конференциясының үздік ойыншысы атанды. Ол конференцияның үздік қорғаушысы деп танылды және шағын колледждердің АҚШ құрама командасының құрметті мүшесі болды. 1946-1948 жылдар аралығында ол екі рет университет құрамасына іліккен.

Кәсіби мансап

Гибронды 1948 жылы Бүкіл Америка футбол конференциясының (AAFC) құпия дарақтың бірінші турында «Буффало Биллс» таңдады. AAFC 1949 жылы бітіруге дайын ойыншылар үшін дарақты ұйымдастырды, осылайша оның командалары бәсекелес Ұлттық футбол лигасының (NFL) дарақтың келесі жылы өткізілуіне дейін өз таңдауларын қызықтыра бастады. 1949 жылы «Буффало» 5–5–2 есебімен ойнады, бұл Гибронның командамен өткізген жалғыз маусымы болды. Бұл көрсеткіш «Биллс» командасын маусым соңында өткізілген төрт командалық Шоунесси плей-оффында соңғы орынға ие етті. «Браунс» командасына қосылған Гиброн AAFC-нің төрт чемпионатының барлығын жеңіп алған командаға қосылды, шабуылдау шебінде Отто Грэм, Марион Мотли және Мак Спиди мен Данте Лавелли сияқты ойыншылар бар еді. Бірақ «Браунс» лиганың ең үздік командасы болғанымен, көптеген спорт журналистері мен иелері 1950 жылдан бастап NFL командаларына қарсы команданың жетістіктер тізбегін жалғастыратынына күмән келтірді. Кливленд маусымды өткен жылғы NFL чемпионы «Филадельфия Иглз» командасын жеңіп бастады және «Лос-Анджелес Рамс» командасына қарсы NFL чемпионатын жеңіп алды. Кливленд 1951 жылғы маусымды 11–1 есебімен аяқтады және тағы да чемпионат ойындарына жетті, бірақ бұл жолы «Рамс» командасына ұтылып қалды. Гиброн карьерасының басында негізінен хабаршы ретінде пайдаланылды, ол негізінен квотербекке ойынды жіберу үшін пайдаланылатын қосалқы ойыншы болды, бірақ кейін Кливлендтің шабуылдау шебінің тірегіне айналды, Грэмді қорғауға және команданың шабуылдаушыларына орын ашуға көмектесті. Команда 1952 жылы тағы да NFL чемпионатына жетті, бірақ тағы да «Детройт Лайонс» командасына жеңілді. Өзінің үлкен дене бітіміне қарағанда ерекше жылдам болған Гиброн маусымнан кейін лиганың жұлдыздар ойыны – Про Боулға қатысуға таңдалды. «Филадельфия Иглз» клубы оны екі аптадан кейін сынған аяғы бар Норм Уиллидің орнына қабылдады. Гиброн өзінің ойыншы карьерасын 1958 жылы оны қолға алған «Чикаго Беарс» командасымен аяқтады. «Беарс» Гибронның екі маусымында да 8–4 есебімен жеңіске жетті, бірақ команда NFL чемпионатына қатыса алмады. 11 маусымдық карьерасында Гиброн 116 ойында ойнап, олардың 109-ын бастады, барлығы Буффалодағы алғашқы маусымда. Гиброн 1964 жылғы маусымда Вашингтонда қалды. Гиброн 1965 жылы Чикагоға оралды, команданың иесі және бас жаттықтырушысы Джордж Халастың 1964 жылы жеңіліспен аяқтаған маусымнан кейін қайта құру жобасының бөлігі ретінде «Беарс» командасының шабуылдау шебінің жаттықтырушысы болды. «Беарс» 1965 жылы 9–5 есебімен аяқтады, бірақ 1966 және 1967 жылдары, Халастың «Беарс» командасының бас жаттықтырушысы ретінде соңғы екі маусымында күресті. Гиброн сәтті жаттықтырушы ретінде танылды және 1966 жылы Америка футбол лигасының «Майами Долфинс» командасының бас жаттықтырушысы болуға ұсынылды, бірақ ұсыныстан бас тартты. Халас отставкаға кеткеннен кейін Гиброн 1968 жылы жаңа бас жаттықтырушы Джим Дулидің көмекшісі болып қызмет етті. Келесі жылы көмекші жаттықтырушы Джо Фортунато отставкаға кеткенде және Жим Ринго шабуылдау шебіне жаттықтырушы болып тағайындалғанда, ол қорғаныс шебіне жаттықтырушы болды. Алайда, Дули 1971 жылдың соңында үш рет жеңіліспен өткеннен кейін, оның ішінде 1969 жылы 1–13 есебінен кейін жұмыстан шығарылды. Гиброн келесі қаңтарда бас жаттықтырушы болып тағайындалды және команданың NFL чемпионатына қатысуға қабілетті екенін айтты. Бастапқыда Гиброн Чикагоға чемпионат сыйлау уәдесін орындайды деп ойланған; ол ойынның ең жақсы желілік жаттықтырушыларының бірі ретінде қарастырылды. Алайда, ол ұрпақ ауысу кезінде «Беарс» командасын мұра етті. Оның 0,268 жеңіске жету пайызы – «Беарс» тарихындағы уақытша емес жаттықтырушының ең нашар көрсеткіші. Гиброн 1974 жылғы NFL маусымының соңғы ойынынан екі күн өткен соң жұмыстан шығарылды. 1974 жылы Халас Джим Финксті «Беарс» командасының бас менеджері етіп жалдады, ол Гибронның соңғы маусымында «Беарс» командасының 4–10 есебіне сәйкес жаңа стратегияны жасады. «Winds» командасы қыркүйек айында лиганың қаржылық талаптарынан төмен болғандықтан лигадан шығарылды, бір ай бұрын бүкіл лига жабылды. Гиброн 1976 жылы «Тампа Бэй Букканиерс» командасының қорғаныс шебінің жаттықтырушысы болып жұмысқа қабылданды, бірақ сол жылдың наурыз айында қорғаныс үйлестірушісі болып ауысты. Ол Пурдьюда «Букканиерс» командасының бас жаттықтырушысы Джон Маккеймен бірге оқыған. Гиброн Тампада жеті маусым бойы, 1985 жылдың басында Маккей зейнеткерлікке шыққанға дейін және оның орнына Лиман Беннетт келді. Кейін ол бас жаттықтырушы Чак Нокстың «Сиэтл Сихокс» командасы үшін скаут ретінде қызмет етті және сол жылы «Цинциннати Бенгалс» командасына тыңдау және олардың сигналдарын ұрлауға тырысты деп айыпталды. Нокс Гибронның Цинциннатидегі маусым алдындағы ойында болуы оның үлкен дене бітіміне байланысты құпия болмауы мүмкін екенін айтты. Ол ойыншы карьерасында шамамен 250 фунт салмақ қосты, бірақ жаттықтырушы болып жұмыс істеген кезде 300 фунттан асып кетті. 1973 жылы «Денвер» командасына қарсы өткен ойын кезінде Гибронның «Joy to the World» әнін шетте орындауы NFL Films компаниясының «Football Follies» фильмінде танымал болды. Гиброн 1971 жылы шыққан «Brian's Song» телефильмінде өзін-өзі сомдады, бұл «Чикаго Беарс» командасының ойыншылары Брайан Пикколо мен Гейл Сейерстің тарихы.

Gibron was selected by the Buffalo Bills in the first round of a secret draft held in 1948 by the All America Football Conference (AAFC). The AAFC organized the draft for players expected to graduate in 1949 so that its teams could begin wooing their selections before the rival National Football League (NFL) had its draft the following year. Buffalo posted a 5–5–2 win–loss–tie record in 1949, Gibron's only season with the team. That record made Bills the last ranked team in a four team Shaughnessy playoff held at the end of the season. In the Browns, Gibron joined a team that had won all of the AAFC's four championships behind an offense that featured quarterback Otto Graham, fullback Marion Motley and ends Mac Speedie and Dante Lavelli. Yet while the Browns had been the league's best team, many sportswriters and owners doubted that the team would continue its string of success against NFL teams starting in 1950. Cleveland started the season by beating the previous year's NFL champion Philadelphia Eagles and went on to win the NFL championship over the Los Angeles Rams. Cleveland finished the 1951 season with an 11–1 record and again reached the championship game, but lost this time to the Rams. Gibron was used primarily as a messenger guard early in his career – primarily as a substitute used to send plays in to the quarterback – but later developed into an anchor of Cleveland's offensive line, helping protect Graham and open up space for the team's backs to run. The team again reached the NFL championship game in 1952 and again lost to the Detroit Lions. Gibron, who was unusually quick for his large size, was selected to play in the Pro Bowl, the league all star game, after the season. The Philadelphia Eagles signed him two weeks later to replace Norm Willey, who was out with a broken leg. Gibron finished his playing career with the Chicago Bears, who signed him in 1958. The Bears had an 8–4 record in both of Gibron's seasons there, but the team did not advance to the NFL championship game. Over his 11 season career, Gibron played in 116 games and started 109 of them, all in his first season in Buffalo. Gibron remained in Washington through the 1964 season. Gibron next returned to Chicago in 1965 to serve as the Bears' offensive line coach as part of a rebuilding project by team owner and head coach George Halas following a losing season in 1964 – only the seventh in franchise history. The Bears finished with a 9–5 record in 1965, but struggled in 1966 and 1967, Halas's final two seasons as the Bears' coach. Gibron was seen as a successful coach, and was courted in 1966 to be head coach of the Miami Dolphins of the American Football League but turned down the offer. After Halas resigned, Gibron continued as an assistant under new head coach Jim Dooley in 1968. He switched to coaching the defensive line the following year when assistant coach Joe Fortunato resigned and Jim Ringo was hired to coach the offensive line. Dooley, however, was dismissed in late 1971 after three consecutive losing seasons, including a 1–13 record in 1969. Gibron was elevated to head coach the following January and said the team had the talent to make a run at the NFL championship. It was initially thought that Gibron would make good on his promise to deliver a championship to Chicago; he was regarded as one of the best line coaches in the game. However, he inherited a Bears team in the midst of a generational transition. His .268 winning percentage is the worst for a non interim coach in Bears history. Gibron was fired two days after the final game of the 1974 NFL season. Halas hired Jim Finks as the Bears' general manager in 1974 to formulate a new strategy following the 4–10 record the Bears compiled in Gibron's last season. The Winds got out to a 1–4 record before they were expelled from the league in September for falling below league financial requirements, a month before the entire league folded. Gibron was hired in 1976 as a defensive line coach with the expansion Tampa Bay Buccaneers, but was switched to defensive coordinator that March before returning to serve as line coach in later years. He had been a college teammate of Bucs head coach John McKay at Purdue. Gibron stayed in Tampa for seven seasons until McKay retired in early 1985 and was replaced by Leeman Bennett. He then served as a scout for the Seattle Seahawks by head coach Chuck Knox, and was accused later in the year of spying on the Cincinnati Bengals and attempting to steal their signals. Knox responded by saying Gibron's presence at a preseason game in Cincinnati could not have been a secret, given his large size. He weighed about 250 pounds during his playing career, but quickly ballooned to over 300 pounds as a coach. A humorous clip of Gibron singing Joy to the World on the sidelines during a 1973 game against Denver was made famous by NFL Films in Football Follies. Gibron played himself in the critically acclaimed 1971 TV movie Brian's Song, the story of Chicago Bears teammates Brian Piccolo and Gale Sayers.

Кейінгі өмір және өлім

1984 жылы жаттықтырушылық мансабы аяқталып бара жатқанда, Гибронның жасөспірім ұлы Джеймс Флорида штатының Ларго қаласында мас күйде көлік айдап, әйелді қағып өлтірді. Джеймс кінәсін мойындамады және ересектей сотталды, бірақ үкім апелляцияда күшін жойды. 1985 жылы Гиброн қатты ішкі аурулармен ауруханаға түсті, кейіннен ми ісігін алып тастау үшін операция жасалды. Гиброн 1996 жылдың желтоқсанында және 1997 жылдың ақпанында инсульт алды, содан кейін өмірінің соңына дейін үйде отырды. Ол 72 жасқа толып, бір күннен кейін Флорида штатының Беллэйр қаласында қайтыс болды. Гиброн мен оның әйелі Сюзидің үш баласы болды. Гиброн 1976 жылы Индиана футбол даңқы залына енгізілді.

NFL

Команда Жыл Тәртіптік маусым Плей-оффЖеңіс Жеңіліс Тең Жеңіс %Қорытынды нәтижеШИ197249128.6 – – – –ШИ1973311021.4 – – – –ШИ1974410028.6 – – – –ШИ Барлығы 11 30 1 26.2 – – – –Барлығы 11 30 1 26.2 – – – –