Кіріспе
Джей Патрик Линч (7 қаңтар 1945 – 5 наурыз 2017) – америкалық карикатурист, ол Bijou Funnies және басқа да туындыларымен андерграунд комикс қозғалысында маңызды рөл атқарды. Ол Nard n' Pat комикс жолағымен және «Um tut sut» әдемі әзілімен ең танымал. Оның жұмысына кейде Джейзи Линч деген қол қояды. Линч 1967 жылдан 1990 жылға дейін Bazooka Joe комиксінің негізгі авторы болды; ол Mad журналына материалдарымен үлес қосты және 2000-шы жылдары балалар кітаптары саласына көшті.
other people with the same name
Jay Patrick Lynch (January 7, 1945 – March 5, 2017) was an American cartoonist who played a key role in the underground comix movement with his Bijou Funnies and other titles. He is best known for his comic strip Nard n' Pat and the running gag Um tut sut. His work is sometimes signed Jayzey Lynch. Lynch was the main writer for Bazooka Joe comics from 1967 to 1990; he contributed to Mad, and in the 2000s expanded into the children's book field.
Өмірбаян
Линч Оранж қаласында, Нью-Джерси штатында дүниеге келді және Нью-Джерси штатындағы Белмарда өсті, кейін Флоридаға көшіп кетті. Ол Second City комедиялық труппасының қызмет көрсету бары сияқты түрлі жұмыстар істеді. 1967 жылы Линч Чикагоға көшіп келген Скип Уильямсонмен бірлесіп, "Чикаго айнасы" атты жер асты газетін шығарды. 1968 жылы үш нөмірінен кейін газет қайта аталды және "Bijou Funnies" жер асты комикс антологиясына айналдырылды. Бен Шварцтың жазуынша, "Bijou Funnies Роберт Крамбтың "Zap Comix" комиксіне Чикагоның жауабы болды, онда Линч, Шпигельман, Гилберт Шелтон және Скип Уильямсонның ерте жұмыстары жарияланды", және "Zap" комиксімен бірге жер асты комикс қозғалысын бастаған комикстердің бірі саналады. "Bijou Funnies" 8 нөмірге дейін (1968 жылдан 1973 жылға дейін) жарық көрді; "Bijou Funnies" комиксінен алынған әңгімелер 1975 жылы "The Best of Bijou Funnies" (Quick Fox/Links Books) кітабында жинақталды. Линчтің ең танымал комикс оқиғалары "Bijou Funnies" комиксінде жиі кездесетін Нард пен Пэт есімді адам-мысық дуеті туралы. Нард – консервативті көзқарастары бар орта жастағы ер адам, ал Патрик – оның көбірек "хип" сөйлейтін мысығы.
Сауда карталары
1968 жылдан бастап Линч Topps компаниясының Wacky Packages және Garbage Pail Kids, сондай-ақ басқа да Topps юморлық өнімдеріне зор үлес қосты. 2002 жылы ол Topps өнімдерін әзірлеу бөлімінде Лен Браун және басқалармен бірге шығармашылық жұмыс әдістері мен процедураларын еске алды: text=Маған Лен Браун немесе Арт Шпигельман телефон шалып, Wacky Packages жаңа сериясы үшін эскиздер жасау уақыты келді дейтін. Мен әдетте бірден оннан астам эскиз тапсыратынмын. Лен маған, көбінесе телефон арқылы, бұрынғы сериялардан түскен талап арыздарға сүйене отырып, қандай тамақ конгломераттарын пародизациялауға болмайтынын айтатын. Менде тыйым салынған компаниялардың тізімі болды, және жаңа тізім жасалып маған жіберілгенге дейін телефон арқылы оған қосылатынмын. Сол кезде кімнің не істегенін жақсы білдім. Мен Ленге 20-ға жуық өнімнің тізімін беретінмін, ол олардан шамамен ондарын таңдайтын. Кейде ол өнімдерді ұсынатын, кейде телефон арқылы әзілді атауын ойлап табатын, мен оны эскизде жазатынмын. Кейде Шпигельман, Боб Стюарт немесе Вуди Гелман маған тапсырманы телефон арқылы жіберетін. 80-ші жылдары Марк Ньюгарден маған тапсырманы телефон арқылы жеткізетін. 90-шы жылдары Айра Фридман маған тапсырманы телефон арқылы жеткізетін. Бірақ көбінесе Лен шалатын. 60-жылдары мен бір эскизге 8 доллар алатынмын. 70-жылдары ол 20 долларға дейін өсті. 80-жылдары 125 долларға дейін жетті, және т.б. Эскиз үшін алған ақшаның нақты сатып алу қабілеті әрқашан бірдей болды. Дегенмен, инфляциямен бірге ол да өсті. Бір эскиздің құны шамамен бір апталық азық-түлікке тең. Әрдайым солай болды және солай болады. Содан кейін, мен пародиялайтын алғашқы оннан астам өнімді анықтағаннан кейін, супермаркетке барып, оларды сатып алатынмын. Кейде қосымша өнімдер туралы идеялар да туындайтын, және Topps маған олардың құнын, шот-фактурамен бірге жіберген кезде өтейтін. Бұл эскиздер үнді сиясымен салынған және Magic Markers-пен боялған. Мен оларды қарапайым поштамен жіберетінмін, ал 1970 жылдардың ортасына дейін олардың ксерокопиясын сақтауды қажет санамадым. Ол кезде менің үйімнен жақын жердегі дәріханада төлемді ксерокопия машинасы орнатылды. Мен сол кезде Чикагода тұрдым. Topps-тың өкілдерімен кездесу үшін Бруклинге жарты жылда бір рет баратынмын. Әдетте, бұл басқа Topps және Bazooka жобаларының үлкен көлемінде жұмыс істеу үшін болатын. Wacky Packages сол кезде әзірленіп жатқан көптеген сериялардың бірі ғана еді, олардың оннан бірі ғана жарыққа шықты.
text=I would get a phone call from Len Brown or Art Spiegelman telling me it was time for me to do some roughs for a new series of Wacky Packages. I would usually submit a dozen roughs at a time. Len would tell me, usually on the phone, which food conglomerates I could not parody, based on cease and desist letters from prior series. I had a master list of taboo companies – and this would be added to, by phone, until a new master list would be compiled and sent to me. In those days I had a pretty good working knowledge of who made what, though. So I would give Len a verbal list of maybe 20 or so products, of which he would pick a dozen. Sometimes he would suggest products, sometimes he would come up with the gag title on the phone, and I would add to it on the rough. Sometimes Spiegelman, or Bhob Stewart, or Woody Gelman would phone the assignment to me. In the 80s, Mark Newgarden would phone the assignment to me. In the 90s Ira Friedman would phone the assignment to me. But mostly it would be Len. I think in the 60s I got $8 a rough. By the 70s it had gone up to $20 a rough. By the 80s it was $125 a rough, and so on. What I got for a rough always remained the same amount in actual buying power. It has gone up with inflation, though. One rough pays about the same as a week's worth of groceries. Always has – and always will. Anyway – after I had some idea of the initial dozen products that I would parody, I would go to the supermarket and buy these products. Sometimes I would get ideas for additional products as well – and Topps would reimburse me for this cost of the actual products when I would send them the receipt along with my bill, which I would enclose with each batch of roughs. These roughs were done in India ink and colored with Magic Markers. I would just send them in by regular mail, and I didn't bother to retain Xerox copies of them until the mid 1970s when the drugstore down the block from my house installed a pay Xerox machine. I was living in Chicago then. I would only go to Brooklyn to meet with the Topps guys once every six months or so. Usually this was to work on a vast variety of other Topps and Bazooka projects. Wacky Packages was just one of the countless series in development then, only one in ten of which would ever see the light of day.
Mad, балалар кітаптары, Mineshaft және басқа да жұмыстар
1990 жылдары ол Mad журналына материалдар жазуды бастады, сонымен қатар Mad тауарын өнімдерін әзірледі. Линч 2008-2009 жылдары Toon Books баспасы үшін екі балалар кітабын жазды: Фрэнк Каммузо салған суреттерімен «Оттоның апельсин күні» және Дин Хаспил салған суреттерімен «Мо мен Джо мәңгілікке бірге күреседі». Джей Линч 2006 жылдан 2018 жылға дейін Mineshaft журналына үнемі қатысты. Оның жұмысы 18, 19, 20, 21, 22, 23 (мұқабасы), 24, 25, 30, 31 (мұқабасы), 32, 33-інші нөмірлерде және Роберт Крамб салған мұқабасы бар Mineshaft #35 санында жарияланды, ол «Джей Линчті еске алу саны» болды.
Жеке өмір және өлім
Линчтің бірінші әйелі Джейн Линч 1970 жылдардың басында комикстерге үлесін қосып тұрған, оның ішінде Аркада №3 (Билл Гриффиттің Зиппи Пинехед кейіпкерімен сұхбат) және Skywald Publications-тың Psycho #17 журналы (Эмилио Бернардо салған "The Lunatic Class Of '64" атты әңгіме) үшін жазған материалдары бар еді. Линч екінші әйелі Кэролмен жиырма жыл бірге өмір сүрді. Линч 2017 жылдың 5 наурызында Нью-Йорк штатының Кандор қаласында өкпе қатерлі ісігі салдарынан қайтыс болды.
Марапаттар
2009 жылдың маусым айында Джей Линч "Mineshaft #23" мұқабасы үшін "Ең үздік мұқаба суретшісі" номинациясында Харви сыйлығына ие болды.