1996 жылғы Онтарио Либералдық партиясының көшбасшы сайлауы
1996 Ontario Liberal Party leadership election
1996 ж. Онтарио Либералдық партиясының басшылығына Далтон МакГвинтуи сайланды. Лин МакЛеодтың орнына келді, 2003 ж. провинция премьері болды. Онтарио саясаты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1996 жылы 29 қараша мен 1 желтоқсан аралығында Торонтодағы Мейпл Лиф Гарденс аренасында өткен Онтарио либералдық партиясының басшылыққа сайлау конвенциясында 1995 жылғы Онтарио провинциялық сайлаудан кейін отставкасын жариялаған Лин МакЛеодты алмастырып, Дальтон МакГинти Онтарио либералдық партиясының жаңа басшысы болып сайланды. Бәйқауға жеті ресми кандидат қатысты: провинциялық депутаттар Анна Мари Кастрилли, Джозеф Кордиано, Дуайт Дункан, Джон Герретсен, Джеррард Кеннеди және Дальтон МакГинти, сондай-ақ кәсіпкер Грег Келлс. МакГинти 1999 жылғы провинциялық сайлауда жеңіліске ұшырады, бірақ 2003 жылы жеңіске жетіп, 2013 жылға дейін шамамен он жыл премьер-министр болып қызмет етті.
The 1996 Ontario Liberal Party leadership convention, held between November 29 and December 1, 1996 at the Maple Leaf Gardens in Toronto, elected Dalton McGuinty as the new leader of the Ontario Liberal Party, replacing Lyn McLeod, who announced her resignation following the 1995 Ontario provincial election. The contest featured seven official candidates: MPPs Anna Marie Castrilli, Joseph Cordiano, Dwight Duncan, John Gerretsen, Gerrard Kennedy, and Dalton McGuinty, and businessman Greg Kells. McGuinty lost the subsequent 1999 provincial election but won in 2003 and served as Premier for almost ten years until 2013.
Өмірбаян
Премьер-министр Дэвид Петерсонның үкіметіндегі министр Лин МакЛеод 1990 жылы Петерсон үкіметінің жеңілісінен кейін 1992 жылы партияның төрағасы болып сайланды. Ол бесінші турдағы дауыс беруде басты үміткер Мюррей Элстонды тоғыз дауыспен жеңіп, Онтариодағы ірі партияны басқарған алғашқы әйел атанды. МакЛеод басқаратын партия 1992-1995 жылдар аралығында көптеген сауалнамаларда көш бастады және НДП-дан қолдаудың ауысуынан пайда көретіні күтілді. Бірақ сайлауға дейінгі кезеңде партия бірнеше маңызды саясаттарды қайта қарап, өзінің беделін түсірді, оның ең айқын мысалы – бір жынысты жұптардың құқықтарына қатысты оның ұстанымы болды. 1995 жылғы провинциялық сайлауда көңілі толмаған нәтиже көрсеткеннен кейін МакЛеод 1995 жылдың қыркүйегінде ізбасар таңдалғаннан кейін қызметтен кететінін хабарлады.
Lyn McLeod, a cabinet minister in the government of Premier David Peterson, was elected leader of the party in 1992 following the defeat of the Peterson government in 1990. She defeated frontrunner Murray Elston by nine votes on the fifth ballot, becoming the first woman to lead a major party in Ontario. The party under McLeod had been leading in the polls for most of the period from 1992 to 1995, and were generally favoured to benefit from the swing in support away from the NDP. However, the party hurt its credibility through a series of high profile policy reversals in the period leading up to the election, the most notable being her stance on rights for same sex couples. Following her disappointing showing in the 1995 provincial election, McLeod announced in September 1995 she would step down as soon as a replacement is selected.
Алғашқы науқан
Бұрынғы министрлер Шон Конвей, Мюррей Элстон және Джерри Филлипс бастапқыда көшбасшылыққа басты үміткерлер саналды. 1996 жылғы қаңтарда партия ұйымдастырған алдын ала жоспарлау отырысында болашақ үміткерлер өкілдерін жіберді, олардың ішінде алты МПП-ның төртеуі жарысқа қатысты (Конвейді қолдаған Дункан мен сол кезде МПП емес Кеннеди ескерілмеді); МПП Конвей, Филлипс, Доминик Агостино, Ричард Паттен; федералдық қоршаған орта министрі Серджио Марчи, Торонто адвокаты Джон Кампион; және бұрынғы прогрессивті консервативті Бас прокуроры Рой МакМюртридің інісі Роберт МакМюртри. Конвей 1995 жылдың жазында сайлауға қатысатынын жариялап, фракция және партия ішінде жеңіске жеткілікті қолдау жинады деп есептелді, бірақ 1996 жылғы қаңтардың соңында үміткер болмайтынын мәлімдеді. Филлипс Конвейдің жарыстан шығуынан кейін наурыздың соңында өзінің үміткерлігін жариялады, тез арада көшбасшыға айналып, фракцияның жартысынан қолдау алды, бірақ сәуірде жүрек ауруына байланысты жарыстан бас тартты. Дункан маусым айында ресми түрде үміткерлігін жариялаған алғашқы фракция мүшесі болды, ал шілде айының ортасында Кеннеди де оған қосылды. МакГинти, Кордиано, Кастрилли және Герретсен барлығы тамыздың соңында жарысқа ресми түрде қатысты. Әрбір үміткер 50 000 доллар көлемінде қайтарылмайтын депозит төлеуге міндетті болды.
Former cabinet ministers Sean Conway, Murray Elston and Gerry Phillips were initially the leading contenders for the leadership. At a preliminary planning meeting hosted by the party in January 1996, prospective candidates sent representatives, including the four of the six MPPs eventually entered the race (excluding Duncan who was supporting Conway at the time, and Kennedy who was not an MPP at the time); MPPs Conway, Phillips, Dominic Agostino, Richard Patten; federal environment minister Sergio Marchi, Toronto lawyer John Campion; and Robert McMurtry, brother of former Progressive Conservative Attorney General Roy McMurtry. Conway publicly declared his intention to run in the summer of 1995, and was widely perceived to have accumulated enough support within the caucus and the wider party to secure victory, but announced in late January 1996 that he would not be a candidate. Phillips announced his bid in late March after Conway's exit, quickly emerging as the frontrunner and garnering support from half of the caucus, but withdraw in April due to a heart ailment. Duncan became the first caucus member to formally announce a bid in June, followed shortly by Kennedy in mid July. McGuinty, Cordiano, Castrilli and Gerretsen all officially entered the race in late August. Each candidate were required to pay a $50,000 non refundable deposit.
Джон Герретсен
54 жастағы Джон Герретсен 1995 жылы Кингстон және аралдар сайлау округінің депутаты болып сайланған заңгер еді. Ол 1972-1980 жылдар аралығында Кингстон қалалық кеңесінің мүшесі/кеңесшісі, ал 1980-1988 жылдар аралығында қала әкімі қызметін атқарды. Сонымен қатар, ол 1986-1987 жылдар аралығында Онтарио муниципалитеттері қауымдастығының президенті болды.
John Gerretsen, 54, was a lawyer who was elected MPP for Kingston and the Islands in 1995. He served as a Kingston Alderman/Councillor between 1972 and 1980, and served as Mayor between 1980 and 1988. He was also President of the Association of Municipalities of Ontario from 1986 to 1987.
Грег Келлс
Грег Келлс Оттава аймағындағы кәсіпкер және фракцияда болмаған жалғыз үміткер еді.
Greg Kells was an Ottawa area businessman, and the only candidate who was not in caucus.
Өкілетті тұлғаны таңдау
Партияның жарғысында белгіленген тәртіп бойынша, партияның барлық мүшелері провинция бойынша өткізілетін сайлау округі қауымдастығы делегаттарын іріктеу жиналыстарының бірінде екі бөлімнен тұратын дауыс беруге құқылы. Мүшелер дауыс бюллетенінің жоғарғы бөлігіндегі басшылыққа үміткер (немесе "тәуелсіз") үшін тікелей дауыс береді, ал төменгі бөлігінде басшылық конференциясы үшін 16-ға дейін жергілікті делегаттарды сайлайды. Әйелдер мен жастар клубтарының да делегаттарды сайлауға құқығы бар. Сайланған делегаттар дауыс бюллетенінің жоғарғы бөлігіндегі дауыс үлесіне сәйкес басшылыққа үміткерлер арасында бөлінді және басшылық конференциясындағы бірінші дауыс беру кезінде өздерінің басшылыққа үміткерлеріне дауыс беруге міндетті. Сайланған тәуелсіз делегаттардың саны аз болғандықтан, олар конференцияда өздері қалаған кандидатқа дауыс бере алады. Барлығы 2386 делегат сайланды. Сонымен қатар, партия ішіндегі 514 ресми делегаттар ешқандай кандидатқа дауыс беруге міндетті емес. Кеннеди жарыста жылдам түрде көшбасшының статусына ие болды. Ол жақында ғана қосымша сайлауда сайланғанмен, Daily Bread Food Bank басшысы ретінде танымал болды. Ол Жаңа демократиялық партияның азық-түлік саясатын сынағанымен, аштықпен күресудің практикалық жолдарын ұсынды. Төрт жыл бұрын көптеген либералдар 1992 жылғы көшбасшылық сайысында итальяндық канадалық Грег Сорбараны "этникалық кандидат" деп маргиналдаған болса, Сорбараның парламенттік хатшысы және сондай-ақ итальяндық канадалық Кордиано осындай кедергіге тап болмады және Кеннедиге басты қарсылас ретінде қарастырылды. Кеннеди қазан айындағы делегаттарды іріктеу жиналысынан айқын артықшылықпен шықты. Сайланған делегаттардың шамамен 30% оның ең жақын бәсекелесінен 200 делегатқа көп болды. Дункан, Кордиано және МакГинти бастапқыда делегаттардың күшті қолдауын алды. Герретсен, Кастрилли және Келлс үміткерлердің қатарында шалқая жатқандары анық болды.
Under the procedure outlined by the party's constitution, all members of the party are eligible to cast a two part ballot at one of the constituency association delegate selection meetings held across the province. Members vote directly for their choice of leadership candidate (or for "independent") in the top part of the ballot, and for up to 16 local delegates for the leadership convention in the bottom part of the ballot. There are also a number of women's and youth clubs that are entitled to elect delegates. Elected delegates were apportioned to leadership candidates based on their share of votes in the top part of the ballot, and are bounded to vote for their leadership candidates on the first ballot at the leadership convention. The small number of independent delegates elected can vote for whomever they chose at the convention. There were 2,386 elected delegates. There were also 514 ex officio delegates made up of party insiders who were not committed to voting for any candidate. Kennedy quickly attained front runner status in the race. Although he was only recently elected in a by election he gained notoriety as head of the Daily Bread Food Bank. He was known for criticising the NDP's food policy yet coming up with practical methods to combat hunger. While four years earlier many Liberals marginalized Greg Sorbara, an Italian Canadian, as "the ethnic candidate" during the 1992 leadership contest, Cordiano, who served as Sorbara's parliamentary secretary and also an Italian Canadian, did not face the same barrier and was considered the primary challenger to Kennedy. Kennedy emerged with a clear lead from the October delegate selection meetings. With almost 30% elected delegates, he had a lead of 200 delegates over his closest competitor. Duncan, Cordiano and McGuinty all elicited strong initial delegate support. Gerretsen, Castrilli and Kells were clearly long shot candidates.
Конвенция
Басшылық конвенциясы 1996 жылдың 29-30 қарашасында Торонто қаласындағы Мейпл Лиф Гарденс аренасында өткізу жоспарланған еді. Ол 15,5 сағатқа созылған қатаң бәсеке және ұйымдық апат ретінде есте қалды. Дауыс беру сенбі күні сағат 13:00-де басталуға тиіс болғанмен, ол екі сағаттан астам уақыттан кейін ғана басталды, ал бірінші турдың нәтижелері 19:30-ға дейін жарияланбады. Кеннеди бірінші турда 30% дауыспен көш бастады. Кордиано, Дункан және МакГинти 22%, 18% және 18% дауыс жинап, көшбасшылық үшін күресті. Бірінші турдан кейін Кастилли сайлаудан бас тартатынын мәлімдеді, бірақ кейін шешімін өзгертті, бұл келесі турдың нәтижелерін жариялауға үш сағаттан астам уақыт кешіктірді. Үшінші турдың нәтижесі түн ортасынан кейін жарияланды. Кеннедидің дауыс жинауы өте аз болды, ал МакГинти Дунканды озып, Кордианомен екінші орынды бөлісті. Дункан жеңіліп, Кеннедиді қолдады. Дунканның бұл шешімі оның көптеген жақтастарының наразылығын тудырды, және оның делегаттарының жартысынан да азы Кеннедиді қолдау үшін онымен бірге жүрді. МакГинти Кастриллиді басқа округте сайлауға көндіруге тырысты, бірақ сәтті болмады. Кастрилли сайлау күні дезертирлік жасап, Паркдейл-Хай-Парк округінде Кеннедиге қарсы прогрессивті консервативті кандидат болып тіркелді және Кеннедиден жеңілді. Кастриллидің бірінші турдан кейінгі шешімсіздігі партияны болашақ конвенцияларда сайлаудан бас тарту үшін белгілі бір мерзімді және қайтарылмайтын жазбаша хабарлама талабын енгізуге мәжбүр етті. Бұл ережелер 2013 жылғы конвенцияның екінші турына әсер етті, онда Хариндер Тахар бірінші турдан кейін Сандра Пупателлоны қолдады, бірақ бас тарту мерзімін өткізіп, екінші турда қала берді. МакГинти 1999 жылғы сайлауда жеңіліске ұшырады, бірақ 1999 жылдың соңында 80% қолдаумен көшбасшылыққа қайта қараудан сәтті өтіп, көшбасшылығын сақтап қалды. Ол 2003 жылы жеңіске жетіп, 2013 жылға дейін шамамен он жыл премьер-министр болып қызмет етті. Кордиано, Дункан, Кеннеди және Герретсен МакГинти үкіметіндегі аға министрлер болды. Кеннеди үкіметтен кетіп, 2006 жылы федералды партияның басшылығына үміткер болды, бірақ төртінші орыннан бастаған Стефан Дионның жеңісіне қол жеткізуде маңызды рөл атқарды. Кеннеди 2013 жылы провинциялық партия басшылығына тағы да үміткер болды, үшінші орынды иеленді және соңғы жеңімпаз Кэтлин Уиннге қолдау білдірді (алғашқы үміткер Сандра Пупателло Данканның 1996 жылғы сайлау штабының төрағасы болған еді). Бұл сайыста Герретсен Уинннің ең жоғары деңгейдегі қолдаушысы болды және оның үкіметінің алғашқы 16 айында Уинннің бас прокуроры болып қызмет етті.
The leadership convention was scheduled to be held at Toronto's Maple Leaf Gardens on November 29 and 30, 1996. It was remembered as a hard fought 15½ hour battle and an organizational disaster. Although voting was supposed to start at 1 p. m. on Saturday, it didn't begin until more than two hours later, and the results of the first ballot were not available until 7:30 p. m. Candidates in last place, or with less than 5 per cent of the vote, were eliminated after each ballot. Kennedy led after the first ballot with 30%. Cordiano, Duncan and McGuinty battled for running up, with 22%, 18% and 18% respectively. After first ballot, Castilli first announced she was dropping out but then change her mind, contributing to a three hour delay before the next ballot results were announced. The third ballot result was announced after midnight. Kennedy experienced very little growth, while McGuinty leapfrogged Duncan and tied Cordiano for second place. Duncan was eliminated and endorsed Kennedy. Duncan's decision infuriated many of his supporters, and less than half of his delegates went with him to Kennedy. McGuinty unsuccessfully tried to convince Castrilli to run in a different riding. Castrilli defected on the day the writ was dropped, became the Progressive Conservative candidate against Kennedy in Parkdale—High Park, and was defeated by Kennedy. Castrilli's indecision after the first ballot caused the party to institute rules imposing time limit and irrevocable written notice requirement for withdrawal in future conventions. Those rules impacted the second ballot of the 2013 convention, where Harinder Takhar endorsed Sandra Pupatello after the first ballot, but missed the withdrawal deadline and remained on the second ballot. McGuinty lost the 1999 election, but successful fought back a leadership review later in 1999 with 80% support and remained leader. He won in 2003 and served as Premier for almost ten years until 2013. Cordiano, Duncan, Kennedy and Gerretsen all served as senior cabinet ministers in the government of McGuinty. Kennedy left the government and unsuccessfully sought the federal party leadership in 2006, but was instrumental sealing the victory for Stephane Dion, another victor who started from fourth place. Kennedy again contested the province party leadership in 2013, coming in third and throwing his support to the eventual winner Kathleen Wynne over frontrunner Sandra Pupatello (who served as Duncan's campaign chair in 1996). In that contest, Gerretsen was the most senior caucus supporter of Wynne, and served as Wynne's Attorney General during the first 16 months of her government.