Америка Азаматтық Соғысы және Оңтүстік Порттарының Блокадасы жөніндегі сот ісі
Prize Cases
АҚШ Жоғарғы Сотының «Prize Cases» ісі (1863) Авраам Линкольннің Оңтүстік портына қадағалауын конституциялық деп жариялады. Азамат соғысы, құқықтық негіздер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Prize Cases, 67 U.S. (2 Black) 635 (1863), 1862 жылы Америка Азамат соғысы кезінде АҚШ Жоғарғы Сотында қарастырылған іс. Жоғарғы Соттың шешімімен президент Авраам Линкольннің оңтүстік порттарын блокадалау туралы бұйрығы конституциялық деп жарияланды. Бұл іс бойынша пікірді Жоғарғы Сот судьясы Роберт Купер Гриер жазды.
Prize Cases, 67 U. S. (2 Black) 635 (1863), was a case argued before the Supreme Court of the United States in 1862 during the American Civil War. The Supreme Court's decision declared the blockade of the Southern ports ordered by President Abraham Lincoln constitutional. The opinion in the case was written by Supreme Court Justice Robert Cooper Grier.
Өмірбаян
Бірнеше штаттың Одақтан бөлінуіне және ашық соғысқа ұшырау мүмкіндігіне тап болған Авраам Линкольн Америка Конфедеративтік Штаттарына соғыс жариялау үшін Конгреске жүгінбеді, себебі ол мұны Конфедерацияны мемлекет ретінде мойындаумен тең деп есептеді. Оның орнына Линкольн теңіз блокадасын орнатып, бұл маңызды құқықтық салдарларға алып келді, өйткені мемлекеттер өз порларын блокадаламайды, керісінше, жабады. Блокадаға бұйрық беру арқылы Линкольн Конфедерацияны көтерілісшілер емес, соғысушы тараптар деп жариялады. Конфедеративтік штаттар көбінесе ауылшаруашылықпен айналысты, олардың машинамен жасалған және өндірілген тауарларының көп бөлігі импортталды. Соғыс басталғанда Оңтүстікте тек бір маңызды болат зауыты мен фабрикасы болды – Вирджиния штатының Ричмонд қаласындағы Тредегар темір зауыты. Сонымен қатар, Оңтүстік экономикасы мақта, темекі және басқа да өнімдерді экспорттауға тәуелді болды. Оңтүстікке орнатылған блокада нәтижесінде ондаған американдық және шетелдік кемелер ұсталды, олардың кейбіреуі тиімді блокаданы бұзуға және Оңтүстікке тауар мен қару-жарақ контрабандасымен жеткізуге, ал енді біреулері Оңтүстіктен экспортты контрабандалық жолмен шығаруға тырысты.
Facing the secession of several states from the Union and the possibility of open hostilities, Abraham Lincoln did not ask Congress to declare war on the Confederate States of America, as he believed that doing so would be tantamount to recognizing the Confederacy as a nation. Instead, Lincoln instituted a naval blockade, which had important legal ramifications because nations do not blockade their own ports; rather, they close them. By ordering a blockade, Lincoln essentially declared the Confederacy to be belligerents instead of insurrectionists. The Confederate States were mostly agrarian, and almost all of their machined and manufactured goods were imported. At the beginning of the war there was only one significant steel mill and manufactory in the South, the Tredegar Iron Works in Richmond, Virginia. Moreover, the Southern economy depended on the export of cotton, tobacco, and other crops. The blockade of the South resulted in the capture of dozens of American and foreign ships, both those attempting to run the highly efficient blockade and smuggle goods and munitions to the South as well as those attempting to smuggle exports from the South.
Шешім
Сот алдындағы мәселе тартысқа түскен кемелерге қатысты болды, бірақ ол соғыс акттарына қарсы соғыстардың заңдылығына, ресми түрде жарияланған болса да, болмаса да, кеңінен тоқталды. Бұл мәселе төменгі федералдық соттар арқылы Солтүстік саудагерлерінің талаптарымен көтерілді, олардың кемелері блокаданы сақтаған АҚШ әскери кемелерімен тартылып алынды. Әскери теңіз заңнамасында соғыс кезінде тартылып алынған кеме олжа ретінде сақталуы мүмкін. Егер ресми соғыс болмаса, кемелерді тартып алу және оларды ұстау – қақпайлық. Арыз берушілер блокада заңсыз деп мәлімдеді, өйткені соғыс жарияланбаған, демек, блокаданы бұзу және блокадаланған Оңтүстік порларында соғыс материалдарын сату толығымен заңды. Үкімет тарапынан АҚШ прокуроры Ричард Генри Дана кіші, «Мачта алдындағы екі жыл» кітабының авторы сөйледі. 1863 жылдың 10 наурызында Сот Оңтүстік Конфедерация штаттарының 1861 жылдың 12 және 17 сәуіріндегі әрекеттерімен, атап айтқанда Форт Самтерге шабуыл жасауымен және Конфедерация президенті Джефферсон Дэвис жариялаған каперлік актісімен көтеріліс күйінде екенін және АҚШ-қа қарсы соғыста екенін шешті. Линкольннің блокада жариялауы 1861 жылдың 19 сәуірінде жасалды [Әскери теңіз жазбалары, 1-ші серия, 5-ші том, 620-бет], Дэвистің каперлерді шақыруынан екі күн өткен соң, және ол ашық соғыс саясатына емес, каперлерге қарсы әрекет етуге негізделген, бұл кейін әскердің жоғары тұрған генералы Винфилд Скотт ұсынған болатын. Шешім қабылдағанда Сот халықаралық құқық бойынша соңғы британдық түсіндірмелерге жүгінді және Оңтүстік Конфедерация шын мәнінде соғыс жүргізуші екенін, бірақ соғыс жүргізушінің міндетті түрде ұлт болуы қажет емес, сонымен қатар Азамат соғысы жарияланған болса да, болмаса да соғыс екенін қорытындылады. Әділет Роберт Гриер 5–4 дауыспен көпшілік пікірін жазып, "[С]оғыс болуы үшін екі тараптың да тәуелсіз ұлттар немесе егеменді мемлекеттер ретінде танылуы қажет емес" деді. Сот 1861 жылдың шілдесінде АҚШ Конгресінің Президенттің жариялауын бекіткен және мақұлдаған заңын, сондай-ақ содан бері соғысты жүргізу үшін қабылданған басқа да шараларды мойындады, бірақ бұл мәселе емес еді. Гриер одан әрі былай деп жазды: "Президент оны [соғысты] Конгресс оған ат қоятынша күтпей, оның ұсынған түрінде қарсы алуға міндетті болды". Осы шешіммен Жоғарғы Сот Президенттің атқарушылық билігін, Президенттің міндеттемесіне сәйкес, «АҚШ Конституциясын сақтау, қорғау және қорғау» және соғыс кезінде Бас қолбасшы ретінде тиімді әрекет етуді бекітті – 1861 жылдың 12 сәуірінен бастап іс жүзінде болған соғыс.
The question before the court dealt with the seized ships, but it reached widely into the legality of wars against acts of belligerence, whether or not officially declared. It rose through the lower Federal courts through lawsuits by Northern merchants whose ships were seized by U. S. Navy warships enforcing the blockade. In admiralty, a ship captured during war may be kept as a prize. If there is no formal war, capturing ships and impounding them is piracy. Plaintiffs contended that the blockade was not legal because a war had not been declared, thus making it perfectly legal to run the blockade and sell war materiel in the blockaded Southern ports. The government's case was argued by U. S. Attorney Richard Henry Dana Jr., the author of Two Years Before the Mast. On March 10, 1863, the Court ruled that the states of the Southern Confederacy were in insurrection and at war against the United States by acts of belligerency on April 12 and April 17, 1861, to wit: the firing upon Fort Sumter and the Privateering Act proclaimed by Confederate President Jefferson Davis. Lincoln's Proclamation of Blockade was made on April 19, 1861, [Navy Official Records, Series 1, Volume 5, page 620] two days after Davis's call for privateers and it was founded upon acting against privateers, not an open policy of warfare as was later recommended by the ranking General of the Army, Winfield Scott. In making its decision, the Court looked to recent British interpretations of international law, and concluded that the Southern Confederacy was indeed a belligerent, but a belligerent did not have to be a nation and furthermore that the Civil War was a war, whether declared or not. Justice Robert Grier wrote the 5–4 majority opinion, stating, "[I]t is not necessary to constitute war, that both parties should be acknowledged as independent nations or sovereign States." While the court acknowledged that the United States Congress had, in July 1861, adopted a law ratifying and approving the President's proclamation after the fact, as well as other actions taken since then to prosecute the war, that was not the point. Grier further wrote, "The President was bound to meet it [the war] in the shape it presented itself, without waiting for Congress to baptize it with a name." By this decision, the Supreme Court upheld the President's executive powers to act in accordance with the Presidential oath of office, "to preserve, protect and defend the Constitution of the United States" and to act expediently as the Commander in Chief in time of war—a de facto war existing since April 12, 1861.
Нельсонның қарсылығы
Соттың қарама-қарсы пікірінде Конституция Президентке соғыс жариялауға өкілеттік бермейтіні, соғыс жариялау құқығы Конгресске тиесілі екені айтылды. Азамат соғысы Конгресс жариялағанға дейін болған жоқ. Линкольн Конгресс соғыс жарияламас бұрын блокадаға бұйрық берді. Осылайша, Нельсон және азшылық блокаданың конституцияға қайшы екеніне сенді. Олар бұдан әрі, егер Линкольнге блокада жасауға өкілеттік берілген болса да, бейтарап тараптарға мүлікті тәркілеу туралы дұрыс хабарлама беруі қажет деп санайды.
The dissenting opinion by the Court noted that the President is not given authority by the Constitution to declare war; the power to declare war lies with Congress. The Civil War did not exist until it was declared so by Congress. Lincoln ordered the blockade before Congress had declared a war. As such, Nelson and the minority believed that the blockade was unconstitutional. They further contend that even had Lincoln been granted the authority for the blockade, he would need to provide the neutral parties with a proper notice of seizure.