Атлетико Чалако: Перудың тарихи футбол мұрасы

Кіріспе

Клуб – Перудің алғашқы порты Каллаоның алғашқы футбол өкілі, ол болашақ «Чалакос» клубтарының негізін қалады. Ол мектеп клубынан кәсіби клубқа айналып, Каллао, Лима және Перу жанкүйерлері арасында танылу, бедел және сенімге ие болды. Бүгінде «Атлетико Чалако» деген атпен көптеген клубтар бар, бірақ біреуі ғана түпнұсқа және дәстүрлі. Қазіргі уақытта «Атлетико Чалако» «Каллао Конституциялық провинциясының тарихи футбол мұрасы» деп аталады. Оның аудандық, аймақтық және ұлттық деңгейде жеңіп алған бірнеше чемпиондық атақтары бар. 1918 жылы Перу футбол лигасының жаңадан құрылған командасын 2:1 есебімен жеңіп, ұлттық чемпион атанды. Перудің бірінші дивизионының чемпионы екі рет болды: 1930 және 1947 жылдары. Сондай-ақ, төрт рет күміс жүлдегер атанды: 1948, 1957, 1958 және 1979 жылдары. Оның классикалық және тарихи қарсыласы – «Спорт Бойс», олармен «Класико Портеньо» ойынын өткізеді, себебі екі клуб та Каллао аймағынан шыққан және Перудің атақты портындағы ең табысты клубтар. Бұрын Лима клубтарымен де бәсекелестік болған, осыдан Лима-Каллао классикасы туды. Олардың арасында «Ассоциация Футбол Клубы» болды, ол кейін «Клуб Унион Сиклиста Перуанамен» бірігіп, «Сиклиста Лима Ассоциация» клубын құрды, ол оның мұрагері. Клуб өзінің жейдесінің түстерін ғана емес, сонымен қатар алғашқы перулік футбол клубы болғандықтан «Дикан» лақап атын да мақтан тұтады. «Алианса Лимамен» де ескі Лима-Каллао классикасын өткізді. Лима мен Чалакостың мәдени және әлеуметтік шекараларын белгілеген қаһарлы кездесулер болды. Оның формасы – аңызға айналған, өйткені ол Перу футбол құрамасы кейіннен қолданатын ақ және қызыл түстерді ұсынады. «Леон Портеньо» қатарынан Перу футболының сипатын қалыптастырған ұлы ойыншылар мен гол соққандар өтті, мысалы, Тельмо Карбахо, Клаудио Мартинес Бодеро, Альфонсо Салдарриага, Энрике Салас, Антонио Макилон, Мануэль Пуэнте, Хосе Арана, Умберто Крессимбени, Рене Росаско, Доминго Раффо, Феликс Мина, Карлос Торрес, Андрес Бедоя, Оскар Аризага, Аугусто Прадо. Клуб ұзақ жылдар бойы Тельмо Карбахо стадионында ойнады, бірақ Мигель Грау стадионының ашылуына байланысты тоқтатылды. Кейіннен «Атлетико Чалаконың» ең ұлы құрметіне аталған ескі стадион әрқашан «Чалако ашуының» бекінісі болды, оның дауысы күнделікті естіліп тұратын «Чалако ашуы, Чалако ашуы!» деп айқайлап тұратын. Қазіргі уақытта «Чалако» өз үйіне, Тельмо Карбахо стадионына оралып, жаттығулар жүргізуде. Сондай-ақ, клуб жасөспірімдер, жастар және ветерандар футбол турнирлеріне қатысады.

The club is the first soccer representative of the first port of Peru, Callao, which laid the foundations for future Chalacos clubs, going from being a school club to being a professional club, gaining recognition, prestige and trust among fans of the Callao, from Lima and Peru, since today there are many clubs with the name of Atlético Chalaco, but only one is the original and traditional. [At present, Atlético Chalaco is called the "Historical Soccer Heritage of the Constitutional Province of Callao ". He has several championships won at the district, regional and national level. In 1918 he obtained recognition as a national champion when he beat the team of the nascent Peruvian Football League, which he defeated by 2 to 1. He has been champion of the First Division of Peru on two occasions: 1930 and 1947. And he also has four runners up. nationals those of 1948, 1957, 1958 and 1979. His classic and historic rival is Sport Boys, with whom he plays the Clásico Porteño as both clubs are from the Callao region, and are the most successful clubs in the famous Peruvian port. It also had rivalries with the Lima clubs, with which the Lima Callao classics were born, among them was the Association Football Club, which would later merge with the Club Unión Ciclista Peruana, to form the Ciclista Lima Association club, a club that is its successor. And he not only wears the colors of his jersey, but also the nickname of Dean for his predecessor, who was the first Peruvian soccer club. Also with Alianza Lima with which he played the old classic Lima Callao. Fierce encounters that delineated the cultural and social boundaries of Lima and Chalacos. His clothing is legendary, as it has the white and red colors that the Peruvian soccer team would later have. Through the ranks of "León Porteño", great players and scorers passed that nurtured and formed the character of Peruvian football, such as Telmo Carbajo, Claudio Martínez Bodero, Alfonso Saldarriaga, Enrique Salas, Antonio Maquilón, Manuel Puente, José Arana, Humberto Crescimbeni, René Rosasco, Domingo Raffo, Félix Mina, Carlos Torres, Andrés Bedoya, Óscar Arizaga, Augusto Prado. The club played for long periods at the Telmo Carbajo stadium until its discontinuation due to the inauguration of the Miguel Grau stadium. The old model stadium later named in honor of the greatest idol of Atlético Chalaco, Telmo Carbajo, was always the stronghold of the chalaca fury that every day could be heard rumbling with a loud voice "chalaco fury, chalaco fury". Currently the Chalaco has returned to train at his home, the Telmo Carbajo stadium. The club also participates in junior, youth and master football tournaments.

Тарих

Клуб 1902 жылдың 9 маусымында Instituto Chalaco институтының жас студенттері Marco Polo №19 көшесінде, капитан Федерико Ринконның үйінде – студенттердің бірінің әкесінде құрылды. Алғашқы президенті – Сесар Ривера, ол бірден команданың капитаны болды, ал институт директоры Август Казорлаға құрметті президенттік лауазым берілді. Клуб тез арада Каллао халқының сүйіктісіне айналып, қаланың дамуына үлкен үлес қосып, көптеген ұрпақтар жеңіске жеткенін куәландырды. Ол «Леон Портеньо» және «Футбол Портеньоның деканы» деп белгілі. Тұңғыш ойынын 1902 жылдың 24 қыркүйегінде Sport Victoria клубына қарсы өткізіп, 1:0 есебімен жеңіске жетті. Бірте-бірте сол дәуірдегі Кальяо клубтарының арасында көзге түсе бастады, кейде Лима клубтарымен өткізілген кездесулер тіпті қақтығыстарға ұласты. Бірінші Ұлттық Олимпиада 1917 жылы өтті, ал чемпионатта жеңілместен, үлкен қалқанды жүлде ретінде алды, ол (қазіргі Саенс Пенья даңғылындағы) клубтың бұрынғы орындарында сақталып тұрды. Құрамында Тельмо Карбахо және Клаудио Мартинес сияқты сол дәуірдің ең көрнекті ойыншылары болды. 1924 жылдың 7 қыркүйегінде Unión Buenos Aires клубымен бірігіп, Уругвай құрамасын 1:0 есебімен жеңіп, тарихи матч өткізді. Аталған матчта Энрике Альварес, Альфонсо «Эль серено» Салдарриага, Антонио Макилон, Фаустино Мустафич, Хосе «Патуто» Арана, Энрике Салас, Феликс Муньос, Эстебан Дагнино, Маноло Пуэнте және Хуан Судман ерекше көзге түсті. 1928 жылы клуб Чилидің Квиллота қаласына сапар шегіп, Сан-Луис, Сантьяго Уондерерс, Коло-Коло және басқа командалармен кездесті, екі ел арасындағы Тынық мұхиты соғысының салдарынан туған жарақаттарды емдеуге көмектесті. Басты командалармен өткізген 8 матчтың ішінде тек Коло-Колоға қарсы өткен ойында ғана жеңіліске ұшырады. 1930 жылы клуб соңғы турда Alianza Lima командасын 2:1 есебімен жеңіп, Primera División чемпионы атанды. Құрамында Энрике Альварес; П. Урета, Мартинес, Энрике Салас, Хуан Риверо, Фаустино Мустафич, Хосе Арана, Минан, Мигель Ростаинг, Маноло Пуэнте, Мигель Арана болды. 1947 жылы, Марио Чиабраның төрағалығымен өткен жарқын науқаннан кейін Atlético Chalaco қайтадан Ұлттық чемпион атанды. Чемпионатта жаттықтырушы «Патуто» Арана басшылығымен келесі ойыншылар қатысты: Хумберто Бесера, Елисей Мораль, Рене Росаско, Хуан Лекка, Феликс Мина, «Перехиль» Рейнальдо Луна, Эрнесто «Чича» Моралес, Гильермо Агилар, Луис Родригес, Доминго Раффо (капитан), Карлос Торрес, Хуан «Картучо» Кастильо. Сондай-ақ Хуан Алказар, Франсиско Виакава, Хулио Наваррете, Армандо Агурто, Бежар және Леон да қатысты. 1948 жылы клуб ұлттық вице-чемпион атанды, сол жылы Эквадордың Гуаякиль қаласына сапар шекті, керемет науқаннан кейін жеңіліссіз оралды. 1950 жылдары команда парагвайлық қақпашы Адольфо Риквелме, Андрес Бедоя, Сабино Бартоли, Луис Портанова, Хацинто Виллальба, Герман Колунга, Рене Росаско, Феликс Мина, Сантьяго Армандола, Гуальберто Бьянко, Антонио Агуар және Луис Лопестің керемет ойынының арқасында «Баллет Портеньо» деген лақап ат алды. Сол онжылдықта клуб 1957 және 1958 жылдары вице-чемпионаттарға қол жеткізді. Біріншісінде Centro Iqueño клубына есе жіберді, ал келесісінде Clasico Porteño аясында соңғы турда өзінің көршілес қарсыласы Sport Boys клубынан жеңіліске ұшырады, олар турнир кестесінде бір ұпаймен басымдық танытты, бірақ сол классикті тойлай алмады, себебі 1:0 есебімен жеңіліске ұшырап, нәтижесінде Ұлттық атақтан айырылды. 1962 жылы клуб экономикалық қиындықтарға тап болды, ол екінші дивизионда ойнауға түсіп, 1965 жылға дейін сол дивизионда қалды, содан кейін Кальяо лигасының бірінші лигасына түсіп қалды. Құрметті орнын қайтару үшін күшті күрес жүргізгеннен кейін, 1971 жылы Кальяо лигасының чемпионы атанды және Интерлиганың финалында Лима командаларын жеңіп, екінші дивизионға көтерілді. 1972 жылы жаттықтырушылық қызметті Альберто «Тото» Терри атқарып, екінші дивизионда Порвенир Мирафлорес клубын 2:1 есебімен жеңіп, Бірінші дивизионға жолдама алды. Кальяо халқы шалаконың жеңісімен және перуандық футболдың жоғары лигасына оралуымен мереке тойлады. 1979 жылы Сесар Кубилланың техникалық басшылығымен Кальяо клубы вице-чемпион атанды және 1980 жылғы Либертадорес кубогында Перу атынан Sporting Cristal командасымен бірге Аргентинаның чемпиондары Ривер Плейт және Велес Сарсфилд командаларына қарсы күш сынасты. Құрамында Фернандо Аполинарио, Аугусто Прадо, Оскар Аризага, Виктор Бенавидес, Хавьер Чиринос және Альберто Кастильо болды. 1985 жылы Метрополитен турнирінде соңғы орынға ие болып, дивизион төмен түсті. Содан бері Кальяо лигасының турнирлерінде тұрақсыз нәтижелер көрсетіп келеді. 1987 жылы бірінші дивизионға қайта оралуға мүмкіндік алды, бірақ пенальти сериясында Guardia Republicana клубынан жеңіліске ұшырады. Соңғы жылдары «Леон Портеньо» жақсы командалар құрастырып, Перу кубогында жоғары нәтижелер көрсетті, бірақ 2000, 2002, 2005 және 2007 жылғы турнирлердің аймақтық кезеңінде жеңіліске ұшырады. 2003 жылдың 15 қазанында клуб үшін жаңа тарих жазылды, Кальяо әділет сарайының үшінші бөлімі клубты 20 жылдық күрес жолынан кейін порттық қалаға және оның жанкүйерлеріне қайтарды. Бұл процестің жемісі болды, себебі 10 «қалпына келтіру комитетінен» кейін осы үлкен жетістікке қол жеткізді. 2008 жылы Алекс Кури президент болып сайланды, Перу кубогын жеңіп, Бірінші дивизионға көтерілу үшін маңызды инвестиция жасады, бірақ тағы да аймақтық кезеңде Union Supe клубынан жеңіліске ұшырады. 2009 жылдың 18 ақпанында Кури президенттік лауазымнан бас тартты, уақытша жұмысты Абельардо Д’Анджело Кобос атқара бастады.

The club was founded on 9 June 1902 by young students of the Instituto Chalaco in the Marco Polo Nº 19 street, house of the captain Mr. Federico Rincón, father of one of the student founders. His first President was Cesar Rivera, who at the same time was the captain of the team and he was appointed like Honorary President to August Cazorla, director of the institute. Very fast the club conquer the affection of the Callao leaving indelible testimonies through many generations who won the triumphs that helped the contact and development of the town. He is known popularly as the León Porteño and the "Decano del Futbol Porteño". Its debut was a 24 September of the year 1902, facing to the Sport Victoria, winning Chalaco for 1–0. Little by little went emphasizing among the clubs of the Callao of that epoch beginning to compete against the Lima clubs in some encounters that even they finished in pitched battle. The first National Olympic was carried out by the year 1917, and in the Championship was imposed as unbeaten, obtaining as prize a great shield that was exhibited in its old localities of the (Today Av. Sáenz Peña) counting in its rows with some of the most representative players of the epoch as Telmo Carbajo and Claudio Martínez. On 7 September 1924, forming a combined with the club Unión Buenos Aires, rout to the Uruguayan selection for 1 to 0, in a historic match set against the Uruguayans. They emphasized in said match the players: Enrique Álvarez, Alfonso "El sereno" Saldarriaga, Antonio Maquilón, Faustino Mustafich, José "Patuto" Arana, Enrique Salas, Félix Muñoz, Esteban Dagnino, Manolo Puente and Juan Sudman. In 1928 it becomes the first Peruvian football team that travelled to Quillota, Chile, before the teams of San Luis, Santiago Wanderers, Colo Colo and others, in order to curing injuries on the War of the Pacific between both countries and of 8 matches that maintains with the main teams, alone loses one in his début front upon Colo Colo. In 1930, the club crowned Primera División champion after beating Alianza Lima 2–1 in the last round, with the following line up: Enrique Álvarez; P. Ureta, Martínez, Enrique Salas, Juan Rivero, Faustino Mustafich, José Arana, Miñán, Miguel Rostaing, Manolo Puente, Miguel Arana. In 1947, after a great campaign and under the presidency of Mario Chiabra, the Atlético Chalaco, be consecrated again National Champion, they participated in said championship under the direction of the coach "Patuto" Arana the following players: Humberto Becerra, Eliseo Moral, Rene Rosasco, Juan Lecca, Félix Mina, "Perejil" Reynaldo Luna, Ernesto "Chicha" Morales, Guillermo Aguilar, Luis Rodriguez, Domingo Raffo (captain), Carlos Torres, Juan "Cartucho" Castillo. Also they participated Juan Alcazar, Francisco Viacava, Julio Navarrete, Armando Agurto, Bejar and Leon. In 1948 they were national Sub Champions, in that year they travelled to Guayaquil, Ecuador after a brilliant campaign they returned unbeaten. In the 1950s the team earned the nickname 'Ballet Porteño' by its good play emphasizing the Paraguayan goalkeeper Adolfo Riquelme, Andrés Bedoya, Sabino Bártoli, Luis Portanova, Jacinto Villalba, Germán Colunga, Rene Rosasco, Felix Mina, Santiago Armandola, Gualberto Bianco, Antonio Aguiar and Luis López. In that decade the club achieved the subchampionships of the 1957 and 1958. The first one lost it before the Centro Iqueño and in the following one defined in a Clasico Porteño in last date before its rival neighbor the Sport Boys, to which surpassed in the board by a point, but could not celebrate that classic therefore fell defeated by 1 to 0 and consequently lost the National Title. In 1962 it entered a phase of economic difficulties that carried it to lose the category descending to play in the Second Division where was maintained until 1965, when descends to the First Amateur in the League of the Callao. After an intense fight by recovering its seat of honor, in 1971 was champion in the League of the Callao and upon winning the home run of the Interligas to the teams of Lima elevates to the Second Division. In 1972, including Alberto "Toto" Terry as the coach, champion in the Second Division after winning for 2 – 1 to the Porvenir Miraflores achieving the ascent to the First Division. The Callao entire dressed of festival with the triumph of the Chalaco and its return to the top division of Peruvian football. In 1979, with the technical direction of Cesar Cubilla, the club of Callao was runner up and is classified to represent to Peru in the Copa Libertadores 1980 next to the team of the Sporting Cristal facing to the teams champions from Argentina the River Plate and the Vélez Sársfield. Of that staff they emphasized Fernando Apolinario, Augusto Prado, Oscar Arizaga, Victor Benavides, Javier Chirinos and Alberto Castillo. The year 1985 remains last in the Metropolitan tournament and descends. Since then, carried out irregular campaigns in the League of the Callao. In 1987 it could return to the first division although the team lost via penalty shoot out to Guardia Republicana. In recent years the León Porteño assembled good teams and advanced in the Peru Cup, but failed to surpass the Regional phase of the versions 2000, 2002, 2005 and 2007. 15 October 2003, the new history for the club is written, the third penal room of justice of the Callao, returns to the historic club to the port next to its supporters after 20 years of arduous fight, this process had its fruit therefore in a very slow lethargy after 10 "committee of recovery" the last one that achieved this great feat, was the headline by. In the 2008 it is elected president Alex Kouri, doing an important investment to achieve the title of the Peru Cup and the ascent to First Division, nevertheless again only he would arrive to the Regional Phase where would be eliminated by the Union Supe that defeated it in both matches. 18 February 2009 Kouri renounced the presidency, taking on the job in a temporary way Abelardo D´Angelo Cobos.