Кіріспе
1937 жылғы Сильвестр Ревультастың тональ поэмасы.
Sensemayá – мексикалық композитор Сильвестр Ревультастың оркестрге арналған шығармасы, ол кубалық ақын Николас Гильеннің осы аттас өлеңіне негізделген. Бұл Ревультастың ең танымал композицияларының бірі.
Оркестрлік композиция
Ревуэлтас алғаш рет 1937 жылы Мексика қаласында "Сенсемайя" шығармасын жазды, ол кішкентай оркестрге арналған нұсқада болды. 1938 жылы ол оны 27 желді аспаптан (ағаш және мыс аспаптар), 14 соққы аспабынан және скрипкалар тобынан тұратын толыққанды оркестрлік туындыға дейін кеңейтті. Партитураға арналған бір жарнамада былай делінген:
Шығарма бас кларнеттің баяу трелінен басталады, ал соққы аспаптары шығарманы жетектейтін иілгіш, синкоптық ырғақты орындайды. Ұзақ өтпей, соло фагот кіріп, қорқынышты, бірақ ырғақты бас партиясын орындайды. Содан кейін туба кіріп, осы шығарманың екі маңызды тақырыбының біріншісін орындайды – күшті, қауіпті мотив. Басқа мыс аспаптар да қосылып, тақырыпты орындай бастайды, оның дыбысы күшейе түседі және айқындылығы артады, бірақ ырғаққа қатаң орайды. Ақырында мүйіздер мүмкіндігінше қатты үрлейді, төменгі кларнеттерде қайта-қайта трель болады, ал скрипкалар кескілеген екінші тақырыпты орындай бастайды. Мыс аспаптар осы жаңа тақырыпты алып, оны кульминацияға жеткізеді, содан кейін музыка бастапқы тіркесіне оралады. Бұл қайталау алапаттық сезімін тудырады. Ритм одан да қаттырақ болады, соңында музыка екі тақырыптың да қабаттасып орындалатын, кейде бөлек, кейде толыққанды, бүкіл оркестрдің музыкалық көтерілісі сияқты зор кульминацияға жетеді. Кода пышақтың соңғы құлауындай сезіледі.
The work begins with a slow trill in the bass clarinet as the percussion plays the sinuous, syncopated rhythm that drives the work. Soon a solo bassoon enters playing an eerie but rhythmic ostinato bassline. The tuba then enters playing the first of this work's two major themes, a muscular, ominous motif. Other brass join in to play the theme, growing louder and more emphatic, but rigorously yoked to the underlying rhythm. Eventually the horns blast as loudly as they can, with obsessive trills on the low clarinets far underneath, and the strings enter with the slashing second theme. The brass take up this new theme and bring it to a climax, after which the music returns to its opening texture. This recapitulation brings with it a mood of foreboding. The rhythm becomes even more obsessive, and finally the music reaches a massive climax during which both themes are played, overlapping, sometimes in part and sometimes in whole, by the entire orchestra in what sounds like a musical riot. The coda feels like the final dropping of a knife.