Париж саяхатындағы америкалық немесе Жордж Гершвиннің симфониялық поэмасы
An American in Paris
Жорж Гершвиннің 1928 ж. жазған «Париждегі америкалық» – оркестрге арналған, джаз әсері бар симфониялық поэма. Париж шаһарының көрікті жерлері мен қуатты энергиясын бейнелейді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джордж Гершвиннің симфониялық тоналық поэмасы, 1928 жылғы Джордж Гершвиннің композициясы.
Symphonic tone poem by George Gershwin
the 1928 George Gershwin composition
"Париждегі америкалық" – американдық композитор Джордж Гершвиннің оркестрге арналған, джаз әсерімен жазылған симфониялық поэмасы (немесе тоналық поэмасы), алғаш рет 1928 жылы орындалды. Ол Гершвиннің Парижде өткізген уақытынан шабыттанды және "Жалқы жылдар" кезеңіндегі француз астанасының көріністері мен қуатты энергиясын бейнелейді. Гершвин шығарманы симфониялық оркестрдің стандартты аспаптарымен, сондай-ақ селеста, саксофондар мен автомобиль дабылдарымен жазды. Композицияның Нью-Йорктегі тұңғыш көрсетілісі үшін ол Париж таксилерінен төрт дабыл әкелді, ол 1928 жылдың 13 желтоқсанында Карнеги залында өтті, дирижерлік – Уолтер Дамрош, Нью-Йорк филармониясы. "Көктемгі рапсодия" (1924) сәтті болғаннан кейін, Дамрош Гершвинге "Ф мажордағы концерт" жазуды тапсырған еді. Ол оркестрлеуді 18 қарашада аяқтады, бұл туындының тұңғыш көрсетілісіне төрт аптадан да аз уақыт қалғанда болды. Бағдарламаға жазылған бастапқы түсіндірмелерді сыншы және композитор Димс Тейлормен бірлесіп жазды.
An American in Paris is a jazz influenced symphonic poem (or tone poem) for orchestra by American composer George Gershwin first performed in 1928. It was inspired by the time that Gershwin had spent in Paris and evokes the sights and energy of the French capital during the Années folles. Gershwin scored the piece for the standard instruments of the symphony orchestra plus celesta, saxophones, and automobile horns. He brought back four Parisian taxi horns for the New York premiere of the composition, which took place on December 13, 1928, in Carnegie Hall, with Walter Damrosch conducting the New York Philharmonic. It was Damrosch who had commissioned Gershwin to write his Concerto in F following the earlier success of Rhapsody in Blue (1924). He completed the orchestration on November 18, less than four weeks before the work's premiere. He collaborated on the original program notes with critic and composer Deems Taylor.
Өмірбаян
Бұл оқиғаның шындыққа жатса да, Гершвиннің Морис Равельдің ерекше акордаларына қызығушылық танытқандығы айтылады, сондықтан Гершвин 1926 жылы Париске Равельден сабақ алуға дайын күйде алғашқы сапарын жасады. Равельмен алғашқы студенттік сынағы музыкалық теориялармен бөлісуге ұласқаннан кейін, Равел оған сабақ бере алмайтынын айтты: «Неге сен бірінші дәрежелі Гершвин болғанда екінші дәрежелі Равель болуың керек?» Гершвин Равельді Америка Құрама Штаттарына гастрольдік сапарға баруға ынталандырды. Осы мақсатта, Нью-Йоркке оралғаннан кейін Гершвин Равельдің досы Роберт Шмицтің күш-жігеріне қосылды. Шмиц – Равельдің соғыс жылдарында танысқан пианині, Pro Musica ұйымының басшысы болды, ол франко-американдық музыкалық қарым-қатынастарды дамытумен айналысты және Равельге турне үшін 10 000 доллар төлеуге келісті, Гершвин Равель үшін маңызды болатынын білген үлкен қаржылық көмек. Гершвин 1928 жылғы наурыз айында Эва Готье ұйымдастырған Равельдің туған күніне арналған кеште Нью-Йоркте Равельді қарсы алды. Равельдің гастролі Гершвиннің Парижге қайта оралуға деген құштарлығын қайта жақтандырды, ол Равельмен кездескеннен кейін ағасы Ирамен бірге солай жасады.
Although the story is likely apocryphal, Gershwin is said to have been attracted by Maurice Ravel's unusual chords, and Gershwin went on his first trip to Paris in 1926 ready to study with Ravel. After his initial student audition with Ravel turned into a sharing of musical theories, Ravel said he could not teach him, saying, "Why be a second rate Ravel when you can be a first rate Gershwin?" Gershwin strongly encouraged Ravel to come to the United States for a tour. To this end, upon his return to New York, Gershwin joined the efforts of Ravel's friend Robert Schmitz, a pianist Ravel had met during the war, to urge Ravel to tour the U. S. Schmitz was the head of Pro Musica, promoting Franco American musical relations, and was able to offer Ravel a $10,000 fee for the tour, an enticement Gershwin knew would be important to Ravel. Gershwin greeted Ravel in New York in March 1928 during a party held for Ravel's birthday by Éva Gauthier. Ravel's tour reignited Gershwin's desire to return to Paris, which he and his brother Ira did after meeting Ravel.
Құрамы
Гершвин «Париждегі америкалық» шығармасын 1926 жылы Парижге алғашқы сапарында жазған «Very Parisienne» атты мелодиялық фрагмент негізінде жазды, оны Роберт пен Мейбел Ширмерге сыйлық ретінде тартқан. Гершвин оны «рапсодиялық балет» деп атады; ол еркін стильде және бұрынғы туындыларына қарағанда әлдеқайда заманауи тілмен жазылған. Гершвин «Музыкалық Америка» журналында: «Менің мақсатым – Парижге келген американдық саяхатшының қалада серуендеп, көшедегі әртүрлі дыбыстарды тыңдап, француз атмосферасын сезінуінен туған әсерлерді бейнелеу» деп түсіндірді. Шығарма бес бөлімнен тұрады, олардың құрылымы шартты түрде А–Б–А форматында ұйымдастырылған. Гершвиннің алғашқы А бөлімінде «Allegretto grazioso» атты екі негізгі «серуендеу» тақырыбы енгізіліп, «Subito con brio» бөлімінде үшінші тақырып дамытылады. Бұл А бөлімінің стилі Клод Дебюсси және Les Six композиторларының дәстүрлі француз стилінде жазылған. Сыншылар «Париждегі америкалық» шығармасы Гершвиннің «Ф» күйіндегі концерттен жақсы жасалғанын айтты. Көптеген тыңдаушылар таксилердің дауысын А, В, С және D ноталарымен байланыстырса да, Гершвиннің ниеті А4, В4, D5 және А3 ноталарын пайдалану болған. Ол таксилердің дауыстарын А, В, С және D әріптерімен белгілегенде, олардың ойнаған ноталарын емес, төрт дауыс құралын білдірген болуы мүмкін. Композитор және аранжировщик Ф. Кэмпбелл Уотсонның жұмысына жасаған үлкен түзету саксофондардың санын үш аспапқа дейін – альт, тенор және баритонға дейін азайтты; аспаптарды ауыстыру қажеттігін болдырмау үшін сопрано және альт саксофондардың бірдей ойнауы тоқтатылды. Бұл 2000 жылға дейін стандартты орындау нұсқасы болып келді, содан кейін Гершвиннің маманы Джек Гиббонс Гершвиннің түпнұсқа қолжазбасынан тікелей жұмыс істеп, «Париждегі америкалық» шығармасының түпнұсқа оркестрлеуін қалпына келтірді, соның ішінде Кэмпбелл Уотсонның түзетулерінде алынып тасталған Гершвиннің сопрано саксофоны бөліктерін де қалпына келтірді. Гиббонстың қалпына келтірген оркестрлеуі 2000 жылдың 9 шілдесінде Лондонның Королева Елизавета залында Оксфорд қалалық оркестрінің орындауында, Левон Парикианның дирижерлігімен таныстырылды.
Gershwin based An American in Paris on a melodic fragment called "Very Parisienne", written in 1926 on his first visit to Paris as a gift to his hosts, Robert and Mabel Schirmer. Gershwin called it "a rhapsodic ballet"; it is written freely and in a much more modern idiom than his prior works. Gershwin explained in Musical America, "My purpose here is to portray the impressions of an American visitor in Paris as he strolls about the city, listens to the various street noises, and absorbs the French atmosphere." The piece is structured into five sections, which culminate in a loose A–B–A format. Gershwin's first A episode introduces the two main "walking" themes in the "Allegretto grazioso" and develops a third theme in the "Subito con brio". The style of this A section is written in the typical French style of composers Claude Debussy and Les Six. Critics believed that An American in Paris was better crafted than Gershwin's Concerto in F. Although most modern audiences have heard the taxi horns using the notes A, B, C, and D, it had been Gershwin's intention to use the notes A4, B4, D5, and A3. It is likely that in labeling the taxi horns as A, B, C, and D with circles, he was referring to the four horns, and not the notes that they played. A major revision of the work by composer and arranger F. Campbell Watson simplified the instrumentation by reducing the saxophones to only three instruments: alto, tenor and baritone; the soprano and alto saxophone doublings were eliminated to avoid changing instruments. This became the standard performing edition until 2000, when Gershwin specialist Jack Gibbons made his own restoration of the original orchestration of An American in Paris, working directly from Gershwin's original manuscript, including the restoration of Gershwin's soprano saxophone parts removed in Campbell Watson's revision. Gibbons' restored orchestration of An American in Paris was performed at London's Queen Elizabeth Hall on July 9, 2000, by the City of Oxford Orchestra conducted by Levon Parikian.
Сақталу жағдайы
2013 жылдың 22 қыркүйегінде толық оркестрлік партитураның музыкатанулық сындық басылымы жарыққа шығатыны хабарланды. Гершвин отбасы Конгресс кітапханасы және Мичиган университетімен бірлесіп жұмыс істеп, Гершвиннің нағыз ниетін көрсететін ноталарды жұртшылыққа ұсынуға тырысты. Сындық басылымда Гершвин кейіннен жұмыстан шығарған төрт минуттық материал (мысалы, жылдам 12 тақты блюз бөлімінен кейін блюз тақырыбының қайталануы) бар ма, әлде Гершвиннің композиция процесінде оркестрлеудегі өзгерістерді көрсететін бағыт белгісіз болды. "Париждегі америкалық" шығармасының нотасы, бірнеше ноталардың арасында бірінші болып шығару жоспарланған. Жобаның толық аяқталуына 30-40 жыл уақыт кетпек деп күтілді, бірақ "Париждегі америкалық" сериядағы алғашқы том болуы жоспарланды. 2015 жылы неміс баспасы B Note Music осы шығарманың екі түпнұсқалық басылымын жариялады. Кемпбелл Уотсон енгізген өзгерістер екі басылымнан да алынып тасталды. Кеңейтілген түпнұсқада 120 такт музыка қайта қосылды. Дирижер Уолтер Дамрош оларды тұңғыш орындалысынан аз уақыт бұрын қысқартқан болатын. 2017 жылдың 9 қыркүйегінде Цинциннати симфониялық оркестрі Мичиган университетіндегі Гершвин жобасының директоры Марк Клэг дайындаған, көптен күткен сындық басылымның әлемдік премьерасын өткізді. Бұл орындалыс 1928 жылғы түпнұсқа оркестрлеуде болды.
On September 22, 2013, it was announced that a musicological critical edition of the full orchestral score would be eventually released. The Gershwin family, working in conjunction with the Library of Congress and the University of Michigan, were working to make scores available to the public that represent Gershwin's true intent. It was unknown whether the critical score would include the four minutes of material Gershwin later deleted from the work (such as the restatement of the blues theme after the faster 12 bar blues section), or if the score would document changes in the orchestration during Gershwin's composition process. The score to An American in Paris was scheduled to be issued first in a series of scores to be released. The entire project was expected to take 30 to 40 years to complete, but An American in Paris was planned to be an early volume in the series. Two urtext editions of the work were published by the German publisher B Note Music in 2015. The changes made by Campbell Watson were withdrawn in both editions. In the extended urtext, 120 bars of music were re integrated. Conductor Walter Damrosch had cut them shortly before the first performance. On September 9, 2017, The Cincinnati Symphony Orchestra gave the world premiere of the long awaited critical edition of the piece prepared by Mark Clague, director of the Gershwin initiative at the University of Michigan. This performance was of the original 1928 orchestration.
Жазбалар
Париждегі америкалық жиі жазылған. Алғашқы жазу 1929 жылы «Виктор Толкинг Машин Компани» үшін, Филадельфия оркестрінің мүшелерінен құралған «Виктор» симфониялық оркестрін Натаниел Шилкрет дирижерлік етіп жазды. Гершвин жазуды «қадағалау» үшін шақырылды; алайда, Шилкрет жауапты екені хабарланды және ақырында композитордан студиядан кетуін сұрады. Кейін, Шилкрет баяу бөлімдегі қысқа селеста солоын ойнауға ешкімнің жоқ екенін анықтады, сондықтан ол Гершвиннен соло ойнауға бола ма деп сұрады; Гершвин келісімін берді, сонымен ол жазу процесіне тікелей қатысты. Осы жазуда такси сигналдары Гершвин жоспарлаған A-бемоль, B-бемоль, жоғары D және төменгі A ноталарын қолдану тәсілімен жасалған деп саналады. «Сиэтл» симфониясы Гершвиннің бастапқы партитурасының нұсқасын 1990 жылы жазды, содан кейін көптеген түзетулер енгізіліп, бүгін естіп жүрген партитура пайда болды. «Париждегі америкалықтың» блюз бөлігін көптеген орындаушылар жеке жазды; Ralph Flanagan & His Orchestra оны 1951 жылы жеке сингл ретінде шығарды, ол «Billboard» чартында 15-орынға ие болды. Гарри Джеймс блюз бөлімінің нұсқасын 1953 жылы шыққан «One Night Stand» альбомында Чикагодағы «Aragon Ballroom» концерт залында тікелей жазды (Columbia GL 522 және CL 522).
An American in Paris has been frequently recorded. The first recording was made for the Victor Talking Machine Company in 1929 with Nathaniel Shilkret conducting the Victor Symphony Orchestra, drawn from members of the Philadelphia Orchestra. Gershwin was on hand to "supervise" the recording; however, Shilkret was reported to be in charge and eventually asked the composer to leave the recording studio. Then, a little later, Shilkret discovered there was no one to play the brief celesta solo during the slow section, so he hastily asked Gershwin if he might play the solo; Gershwin said he could and so he briefly participated in the actual recording. This recording is believed to use the taxi horns in the way that Gershwin had intended using the notes A flat, B flat, a higher D, and a lower A. The Seattle Symphony also recorded a version in 1990 of Gershwin's original score, before numerous edits were made resulting in the score as we hear it today. The blues section of An American in Paris has been recorded separately by a number of artists; Ralph Flanagan & His Orchestra released it as a single in 1951 which reached No. 15 on the Billboard chart. Harry James released a version of the blues section on his 1953 album One Night Stand, recorded live at the Aragon Ballroom in Chicago (Columbia GL 522 and CL 522).
Фильмде қолдану
1951 жылы Metro Goldwyn Mayer Ген Келли мен Лесли Карон қатысқан, Винсенте Миннелли режиссерлік еткен "Париждегі америкалық" музыкалық фильмін шығарды. 1951 жылғы "Оскар" сыйлығының "Үздік фильм" номинациясын жеңіп алып, көптеген басқа да наградаларға ие болған бұл фильмде Гершвиннің көптеген әндері орындалды және фильм үшін Джонни Грин аранжировкалаған "Париждегі америкалық" симфониялық поэмасы негізінде кең ауқымды, әсем би көрінісімен аяқталды. Ол кезде бұл көрініс түсіруге кеткен ең қымбат музыкалық номер болып, 500 000 доллар тұрды.
In 1951, Metro Goldwyn Mayer released the musical film An American in Paris, featuring Gene Kelly and Leslie Caron and directed by Vincente Minnelli. Winning the 1951 Best Picture Oscar and numerous other awards, the film featured many tunes of Gershwin and concluded with an extensive, elaborate dance sequence built around the symphonic poem An American in Paris (arranged for the film by Johnny Green), which at the time was the most expensive musical number ever filmed, costing $500,000 .