Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік Америкадағы британдық иелік 1866–1871 жылдар аралығында. Ванкувер аралы және Британ Колумбиясы колонияларының бірігуінен құрылған біріккен колония.
British possession in North America between 1866–1871
the colony united from the merger of the colonies of Vancouver Island and British Columbia
Британ Колумбиясы колониясы – 1866 жылы Ванкувер аралы және Британ Колумбиясы материктік колониясы екі британдық колониясының бірігуі нәтижесінде құрылған британдық тәж колониясы. Біріккен колония 1871 жылы Британ Колумбиясы провинциясы ретінде Канада Конфедерациясына қосылғанға дейін болды.
The Colony of British Columbia was a British Crown Colony that resulted from the 1866 merger of two British colonies, the Colony of Vancouver Island and the mainland Colony of British Columbia. The united colony existed until its incorporation into Canadian Confederation in 1871 as the Province of British Columbia.
Өмірбаян
Ванкувер аралының колониясы 1849 жылы бүкіл аралға және оған жақын жатқан шығанақ аралдарына британдық талаптарды күшейту және Эскимальтта Корольдік теңіз күштері үшін Солтүстік Тынық мұхитындағы портын қамтамасыз ету үшін құрылды. 1850 жылдардың ортасына қарай арал колониясының абориген емес халқы шамамен 800 адамды құрады; олардың көп бөлігі британдықтар, француз канадалықтары, гавайиліктер еді, бірақ сонымен қатар, тері компаниясында жұмыс істейтін ирокездер, метистер және крилер, сондай-ақ бірнеше бельгиялық және француз облат дін қызметкерлері де болды. Бірінші халықтар 1770 және 1780 жылдардағы шешек эпидемияларынан толыққанды қалпына келмеген. Үш жыл бұрын Орегон шарты бойынша Британдық Солтүстік Америка мен АҚШ арасындағы шекара Рокки тауларының батысында 49-шы параллель бойымен белгіленді. Қазіргі Британ Колумбиясының құрлықтағы аймағы 1858 жылға дейін британдық билікке бағынған ұйымдастырылмаған аумақ болып келді. Аймақ Хадсон шығанағы компаниясының де-факто басқаруында болды, ал оның аймақтық бас директоры Джеймс Дуглас, сонымен қатар Ванкувер аралының губернаторы да еді. Бұл аймаққа Рокки тауларының батысындағы материктің орталық және солтүстік бөлігін қамтитын тері саудасы ауданының атынан ресми емес Жаңа Каледония деген ат берілді. Бәрі 1857–1858 жылдардағы Фрейзер каньонындағы алтын асығу кезінде өзгерді, сол кезде құрлықтағы абориген емес халық шамамен 150 Хадсон шығанағы компаниясының қызметкері мен олардың отбасыларынан шамамен 20 000 іздеушіге, спекулянттарға, жер агенттеріне және саудагерлерге дейін өсті. Британдық колониялық кеңсе жедел әрекет етіп, 1858 жылдың 2 тамызында Британ Колумбиясының тәждік колониясын (1858–1866) жариялады және Ричард Клемент Муди мен Колумбия бөлімшесінің Корольдік инженерлерін британдық тәртіпті орнату және жаңадан құрылған колонияны Британ империясының "батыстағы ең шеткі бекінісіне" айналдыру және "Тынық мұхитының жағасында екінші Англияны құру" үшін жіберді. Муди Британдық Колумбияның жер және жұмыс жөніндегі бас комиссары және лейтенант-губернаторы болып тағайындалды.
The Colony of Vancouver Island was created in 1849 to bolster British claims to the whole island and the adjacent Gulf Islands, and to provide a North Pacific home port for the Royal Navy at Esquimalt. By the mid 1850s, the Island Colony's non indigenous population was around 800 people; a mix of mostly British, French Canadian, Hawaiians, but with handfuls of Iroquoians, Métis and Cree in the employ of the fur company, and a few Belgian and French Oblate priests. First Nations' populations had not recovered from smallpox epidemics in the 1770s and 1780s. Three years earlier, the Oregon Treaty had established the boundary between British North America and the United States west of the Rocky Mountains along the 49th parallel. The mainland area of present day British Columbia was an unorganized territory under British sovereignty until 1858. The region was under the de facto administration of the Hudson's Bay Company, and its regional chief executive, James Douglas, who also happened to be Governor of Vancouver Island. The region was informally given the name New Caledonia, after the fur trading district which covered the central and northern interior of the mainland west of the Rockies. All this changed with the Fraser Canyon Gold Rush of 1857–1858, when the non aboriginal population of the mainland swelled from about 150 Hudson's Bay Company employees and their families to about 20,000 prospectors, speculators, land agents, and merchants. The British Colonial Office acted swiftly, proclaiming the Crown Colony of British Columbia (1858–1866) on 2 August 1858, and dispatching Richard Clement Moody and the Royal Engineers, Columbia Detachment, to establish British order and to transform the newly established Colony into the British Empire's "bulwark in the farthest west" and "found a second England on the shores of the Pacific". Moody was appointed Chief Commissioner of Lands and Works and Lieutenant Governor of British Columbia.
Біріккен отарлар
Муди мен Колумбия жасағы 1863 жылдың шілдесінде таратылды, ал Муди Англияға оралды. Дуглас Викториядан қалып, материктегі колонияны басқаруды жалғастырды, бірақ сэр Артур Кеннеди Ванкувер аралының губернаторы болып тағайындалды. Нью-Вестминстер 1864 жылы өзінің тұрақты губернаторы Фредерик Сеймурды қарсы алды. Екі колония да зор қарыздармен күресіп жатты, олардың көп бөлігі үлкен халық ағынына қызмет ету үшін ауқымды инфрақұрылымды аяқтауға жұмсалды. Алтыннан түсетін кірістер төмендегенде, осы жобаларды қаржыландыру үшін алынған несиелер колониялардың экономикасын әлсіретіп, Лондон оларды біріктіруге қысым жасады. Көптеген адамдар күмәнмен қарағанмен, 1866 жылдың 6 тамызында біріккен колония жарияланды, астанасы мен жиналысы Викторияда орналасты, ал Сеймур губернатор болып тағайындалды. Сеймур 1869 жылға дейін біріккен колониялардың губернаторы болып қызмет етті, бірақ 1867 жылы Британдық Солтүстік Америка заңы үш колонияны (Нью-Брансуик, Нова-Скотия және Канада провинциясы) Канада доминионына қосып алғаннан кейін, Ванкувер аралы мен Британдық Колумбияның одақ шарттарын келіссөздер арқылы шешуге енді уақыт мәселесі болып көрінді. Конфедерация лигасының маңызды тұлғалары, Амор Де Космос, Роберт Бивен және Джон Робсон, аймақтың экономикалық жағдайын жақсарту және толыққанды өкілдікті және жауапты үкімет арқылы демократиялық реформаны күшейту үшін одақты қолдады. Бұл жолда оларға Канаданың шенеуніктері, әсіресе Конфедерацияның әкесі және премьер-министр сэр Джон Макдональдтың үкіметіндегі кеден министрі сэр Сэмюэл Тилли көмектесті. Сеймур ауруға шалдығып, ХБК жерлері бойынша келіссөздерді баяулатқаны үшін наразылықтарға тап болды, оның өкілеттік мерзімі аяқталуға жақын болды, ал Макдональд Лондонды оны Ньюфаундленд колониясының бұрынғы губернаторы сэр Энтони Масгрейвпен алмастыруға итермеледі. Бірақ Сеймур тағайындалуды күтпей қайтыс болды. Масгрейвтің тағайындалуымен британдық колония хатшысы лорд Гранвилл оны Канадамен одаққа қатысты келіссөздерді жеделдетуге шақырды. Осы келіссөздерді аяқтауға, онда Канада колониялардың зор қарызын өтеуге және оларды құрлықарлық теміржолға қосуға келісті, шамамен екі жыл уақыт кетті. Оның күш-жігері Британдық Колумбияның 1871 жылдың 20 шілдесінде Канаданың алтыншы провинциясы болып қабылдануына әкелді.
Moody and the Columbia Detachment disbanded in July 1863, and Moody returned to England. Douglas continued to administer the mainland colony in absentia from Victoria, but Sir Arthur Kennedy was appointed to succeed him as Governor of Vancouver Island. New Westminster would welcome its first resident governor, Frederick Seymour, in 1864. Both colonies were labouring under huge debts, largely accumulated by the completion of extensive infrastructure to service the huge population influx. As gold revenues dropped, the loans secured to pay for these projects undermined the economies of the colonies, and pressure grew in London for their amalgamation. Despite a great deal of ambivalence in some quarters, on 6 August 1866, the united colony was proclaimed, with the capital and assembly in Victoria, and Seymour was designated governor. Seymour continued as governor of the united colonies until 1869, but after the British North America Act joined the three colonies (New Brunswick, Nova Scotia, and the Province of Canada) into the Dominion of Canada in 1867, it seemed increasingly only a matter of time before Vancouver Island and British Columbia would negotiate terms of union. Major players in the Confederation League such as Amor De Cosmos, Robert Beaven, and John Robson pushed for union primarily as a way of advancing both the economic health of the region, as well as increased democratic reform through truly representative and responsible government. In this effort, they were supported and aided by Canadian officials, especially Sir Samuel Tilley, a Father of Confederation and Minister of Customs in the government of Prime Minister Sir John A. Macdonald. Seymour, ill and beset by protests that he was dragging in his feet in completing negotiations for the HBC's territory, was facing the end of his term, and Macdonald was pressing London to replace him with Sir Anthony Musgrave, outgoing governor of the Colony of Newfoundland. Before the appointment could be finalized, however, Seymour died. With Musgrave's appointment, the British colonial secretary, Lord Granville, pushed Musgrave to accelerate negotiations with Canada towards union. It took almost two years for those negotiations, in which Canada eventually agreed to shoulder the colonies' massive debt and join the territory to a transcontinental railway, to be finalized. His efforts led to the admission of British Columbia as the sixth province of Canada on 20 July 1871.
Біріккен Британ Колумбиясы колониясының заң шығарушы кеңесі
1866 жылдан 1869 жылға дейін 14 мүше губернатор тағайындаса, 9 мүше халық сайлады. 1869 жылдан 1872 жылға дейін 13 мүше губернатор тағайындады, ал 8 мүше жұртшылық сайлады.
1866 to 1869 14 members were appointed by the governor and 9 were elected by the public. 1869 to 1872 13 members appointed by the Governor, 8 elected by the public.
Жоғарғы Сот
1869 жылы материкте ("Британдық Колумбия материгінің Жоғарғы Соты") және Ванкувер аралында ("Ванкувер аралының Жоғарғы Соты") Жоғарғы соттар құрылды, олар 1870 жылы Британдық Колумбияның Жоғарғы Соты ретінде біріктірілді. 1858 жылы британ үкіметі Мэтью Бейли Бегбиді колонияның бас судьясы етіп жіберді. Линкольн қонақүйінде білім алған ол ешқашан заңмен айналыспаған, бірақ көп ұзамай Сот ережелерін және отырыстар кестесін жариялады. Ол 1894 жылы қайтыс болғанға дейін, қатарынан әкімшілік режимдерде осы лауазымды атқарды.
In 1869 Supreme Courts were established on the mainland ("The Supreme Court of the Mainland of British Columbia") and on Vancouver Island ("Supreme Court of Vancouver Island"), which merged in 1870 as the Supreme Court of British Columbia. In 1858 the British Government had sent over Matthew Baillie Begbie as Chief Justice for the colony. Although trained at Lincoln's Inn he had never practised law, but soon published a Rules of Court and a timetable of sittings. He held the post, under consecutive administrative regimes, until his death in 1894.