Кіріспе

Ирландиялық жұр, саясаткер және жер иесі Валентин Браун Лоулес, 2-ші барон Клонкри (19 тамыз 1773 – 28 қазан 1853), ирландиялық жұр, саясаткер және жер иесі болған. 1790 жылдары ол Біріккен Ирландиялықтар қоғамының Лондондағы радикалдық және реформалық айналымдардағы өкілі болды және екі рет бүлік тудыру күдігімен ұсталды. Ол бұрынғы досы сэр Джон Пирске, Клонкридің бірінші әйелі Элизабет Джорджиана Морганды азғырғаны үшін салған әйгілі сот ісімен танымал болды. Ол Лионс-Хилл, Ардклоу, Кильдар графтығында тұрып, англо-ирландтық лорд мәртебесіне сай, Дублин билігімен келісімге келгендей болды. Лоулес вице-корольдің кеңесшісі қызметін атқарды және ақырында британдық жұрлыққа ие болды, бірақ ол Асценденцияның адал қолдаушысы болған жоқ. Ол католиктерді парламентке қабылдау және Ирландия шіркеуінің ондық салымын тоқтату мәселесін көтерді.

Отбасы және білім

Лоулес Дублиндегі Меррион алаңында дүниеге келді. Оның әкесі Николас Лоулес, Дублин саудагері Роберт Лоулестің ұлы, Лоулес айтуынша, ол Францияда "туған жерінде мүлік мен талант иелену құқығынан айырылған көптеген ирландтық католиктердің бірі" болған, олар осындай еркіндік іздеген. Ол Руан қаласының жанындағы жерді сатып алды; бірақ Францияда католик шіркеуінің "имандылар арасында құрмет көрсетуде әділ еместік танытқанын" байқағаннан кейін, Ирландияға ғана оралмай, сонымен қатар ресми англикандық дінге өтті. Сәтті жүн саудагері және банкир болған Николас Лоулес 1776 жылы баронет титулына ие болды және 1789 жылы Ирландия жұртына барон Клонкурри атанды. Валентиннің анасы Маргарет Браун, Лимерик графтығындағы Маунт Браун ауылының иесі Валентин Браунның жалғыз қызы және мұрагері болды; ол 1795 жылы қайтыс болды. Отбасы көбінесе 1770 жылдары Николас салған Дублин графтығының Блэкрок қаласындағы Маретимо үйінде тұрды. 12 жасында ол Проспект, Блэкрок қаласындағы пастор доктор Берроуздың мектебіне орналастырылды: "осы кезде жіберілмеді", - деп еске алды ол, өз сыныптастарының көптегені сияқты "Англияның мектептері мен колледждерінде елге деген немқұрайлылықты және жек көрушілікті, көбінесе жек көруді үйрену үшін". Оксфордқа дайындалу үшін ол қысқа мерзімге Честердегі Король мектебіне қабылданды, бірақ әкесін оны "туған қаласында" оқуға рұхсат етуге көндірді. 1792 жылы Лоулес Дублин Тринити колледжін бітіріп, бакалавр дәрежесін алды. Тринитиде оқыған кезінде ол Эдмунд Берк құрған Тарихи қоғамда белсенді болды, оған Лоулестен бұрын болашақ Біріккен ирландтар Вулф Тоун мен Томас Аддис Эммет алғашқы пікірталастарында қатысқан. Содан кейін ол Швейцарияда екі жыл өткізді. Лоулес "Ирландияны елге және ұлтқа деген сүйіспеншілік тұқымдарымен, сондай-ақ заң шығару билігіне ие болған олигархияның ирланд халқына жасаған қысымдарына деген жек көрумен толы оймен қалдырып кеттім" деп жазды, ол "бұрынғыдан да ирландтық" болды. Швейцарияда ол кездескен француз эмигранттарының арасында Ирландия бригадасының офицерлері де болды. Ол олардың "патшалыққа деген инақтарына" түсініксіз болғанымен, Ирландиядағы Вильгельм соғысынан кейін олардың әкелерін шетелде бақ іздеуге мәжбүрлеген сатқындық пен мүліктен айыру туралы әңгімелерге қозғалды.

Революциялық мансап

1795 жылдың көктемінде Лоулес реформа үміттері Уильям Фицвильямдың қайтарылуымен күйрегеннен кейін Ирландияға оралды. Фицвильям, лорд-лейтенант ретінде, католиктердің эмансипациясын қолдаған болатын. 1795 жылдың маусым айында Лоулес Дублиннің Біріккен ирланд қоғамына ант берді. Уильям Дреннан жазған бұл ант Лоулесті «әр түрлі діндегі ирландтар арасындағы билік одағын» нығайтуға және «парламентте ирланд ұлтының әділ және толыққанды өкілдігіне» қол жеткізуге міндеттеді. Қозғалыстың өршіп келе жатқан наразылығы мен бүлікшілдік рухын көрсете отырып, өткен айда Белфаста өткен конвент Ирландия Парламентіне сілтеме жасауды алып тастап, мүшелерді құпия сақтауға ант беру туралы түзетулерді қабылдады. Лоулес ашық конституционалист рөлін ойнады, премьер-министр Уильям Питттің жария етілмеген ирланд саясатына – Дублин Парламентін таратуға және Ирландияны Ұлыбританиямен біріктірілген корольдікке қосуға қарсылық білдірді. 1797 жылдың көктемінде ол «Ұлыбритания мен Ирландия арасындағы жоспарланған одақ туралы ойлар» атты еңбегін жазып, жариялады. Бұл тақырыптағы көптеген памфлеттердің біріншісі болды. Ол сондай-ақ Дублиннің Біріккен ирландтар қоғамының газеті «The Press»-ке тұрақты түрде үн қосты. 1797 жылы парламент таратылған кезде ол Лорд Эдвард Фицджеральдты 1790 жылы Килдер округінен патриот ретінде сайлауға және одаққа қарсы күресуге көндіруге тырысты. Ол сонымен қатар Корольдік биржадағы үлкен одаққа қарсы наразылық митингісін де басқарды. Бірақ содан кейін Фицджеральдпен бірге Лоулес Дублиндегі Біріккен ирландтардың басқарушы органына қатыса бастады, ол француздық көмекпен бүлікке дайындыққа көбірек назар аударды. Валентин Лондонда Коглидің әрекеттерін қолдады, ол Эдвард Деспардпен байланыста болғандығы белгілі, ол 1803 жылы корольді өлтіруге жасалған қастандық ісіндегі (Деспард қастандығы) күдікті басшы ретінде дарға асылды. Коглидің қорғанысына қаржы жұмсау арқылы Лоулес билік тарапынан күдікпен қарауын күшейтті. 1798 жылдың 31 мамырында ол Лондондағы тұрғын үйінде тұтқындалды және айып тағылмай 1801 жылдың наурызына дейін Лондон мұнарасына қамалды. Көптеген адамдар оның ұзақ түрмеде болуы 1799 жылдың тамызында әкесінің қайтысына себеп болды деп есептеді. Лионда Лоулес Кэтрин Деспардты қабылдады, мүмкін, сэр Фрэнсис Бурдетттің өтініші бойынша, ол күйеуі капитан Эдвард Деспардтың 1803 жылы мемлекетке қарсы қылмыс жасағаны үшін (Деспард қастандығы) өлім жазасын алғаннан кейін оған зейнетақы алуға көмектескен.