Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Онтарио либералдық партиясы 1999 жылғы провинциялық сайлауда 103 үміткерді тікелей қатыстырды және провинциялық заң шығарушы органға (парламентке) ресми оппозиция құру үшін 35 провинциялық парламент депутатын (МПП) сайлады. Партияның көптеген кандидаттарының жеке өмірбаяндары бар; ал қалғандары туралы ақпаратты осы жерден табуға болады.
The Ontario Liberal Party ran a full slate of 103 candidates in the 1999 provincial election, and elected 35 Members of Provincial Parliament (MPPs) to form the official opposition in the provincial legislature. Many of the party's candidates have their own biography pages; information about others may be found here.
Альберт Кохл (Тринити Спадина)
1990 жылдардың басында Коэл провинциялық Қоршаған орта министрлігінің заңгері болды (Globe and Mail, 4 маусым 1992), ал кейін Біріккен Ұлттар Ұйымы үшін соғыс қылмыстарын тергеуші ретінде жұмыс істеді. 1998 жылы ол Гватемаладағы бұрынғы адам құқықтары бұзушылықтары туралы БҰҰ есебіне үлес қосты. Ол Гватемаладағы жергілікті халықтармен және Мексикадағы гватемальдық босқындармен де жұмыс істеді. 2003 жылы ол генерал Эфраин Риос Монттың Гватемала президенті лауазымына қайта оралу ниетіне қарсы шықты (Toronto Star, 9 қараша 2003). Ол 9,817 дауыс (27,48%) алып, үстемдік етіп отырған Жаңа демократиялық партияның өкілі Розарио Маркестен кейін екінші орынға ие болды. Ол 39 жаста болған (Toronto Star, 17 мамыр 1999). Кейін Коэл «Білім беру құқығы жөніндегі топтың» негізін қалаушы мүшесі болды және Канадада заңсыз көшіп келгендердің балаларының білім алудағы қиындықтары туралы жазды (Toronto Star, 10 мамыр 2002). 2005 жылы ол Далтон МакГинти провинциялық үкіметінің кейбір жаңадан келгендердің балалары үшін оқу төлемақысын жою туралы шешімін қолдады (Canada NewsWire, 19 мамыр 2005). Ол сонымен қатар Sierra Legal Defence Fund заңгері және Киото келісімін қолдау туралы жазған (Globe and Mail, 28 тамыз 2002). 2003 жылы ол Солтүстік Онтариодағы Пукасква ұлттық паркі маңында орналасқан орман шаруашылығы жолдарының желісін салу жоспарларына қарсы сөйледі (Broadcast News, 12 тамыз 2003).
Koehl was a lawyer for the provincial Environment Ministry during the early 1990s (Globe and Mail, 4 June 1992), and later worked as a war crimes investigator for the United Nations. In 1998, he contributed to a UN report on past human rights abuses in Guatemala. He has also worked with aboriginal groups in Guatemala, and with Guatemalan refugees in Mexico. In 2003, he wrote against General Efraín Ríos Montt's bid to return as President of Guatemala (Toronto Star, 9 November 2003). He received 9,817 votes (27.48%), finishing second against New Democratic Party incumbent Rosario Marchese. He was 39 years old (Toronto Star, 17 May 1999). Koehl later became a founding member of the Education Rights Task Force, and has written about the difficulties faced by the children of illegal immigrants in attaining education in Canada (Toronto Star, 10 May 2002). In 2005, he supported the provincial government of Dalton McGuinty's decision to remove an attendance fee for the children of some recent immigrants (Canada NewsWire, 19 May 2005). He is also a lawyer with the Sierra Legal Defence Fund, and has written in support of the Kyoto Accord (Globe and Mail, 28 August 2002). In 2003, he spoke out against plans for a logging road network near Pukaskwa National Park in Northern Ontario (Broadcast News, 12 August 2003).
Костас Маниос (Скарбороу орталығы)
Костас Маниос (Грекияда туған) – Канаданың Онтарио штатындағы Торонто қаласындағы саясаткер. Либералдық партия өкілі болғанымен, 2003 жылғы провинциялық сайлауда Онтарио Либералдық партиясымен қатысты күрделі дауға себепкер болды. Провинциялық либералдық партияға үміткер болғанға дейін Маниос федералдық либералдық парламент мүшесі Джон Каннис кеңсесінде атқарушы көмекші болып жұмыс істеді. Ол сондай-ақ Онтариодағы федералдық либералдық партияның мүшелік координаторы болды және Онтарионың Грек-Канадалық федерациясының атқарушы директоры қызметін атқарды. Маниос алғаш рет 1999 жылғы провинциялық сайлауда Онтарио заң шығарушы органына шығу үшін Шығыс Торонтодағы Скарборо-Центр сайлау округіндегі прогрессивті консерватор Мэрилин Мушинскиге қарсы күресті. Сайлау жарияланғанда Маниос көпшілікке онша таныс болмаса да, Мушинскиді жеңуге 4000 дауысқа жуық жетті. Көптеген адамдар оның сайланбақ деген сенімде болды. Бірақ Жаңа демократиялық партияның үміткері Сид Райан шамамен 20% дауыс алып, үшінші орынға ие болғандықтан, дауыстардың бөлінуіне байланысты сайлауда жеңіске жете алмады. Сайлаудан кейін Маниос Торонтодағы Либералдық партияның кең ауқымды насихат жұмыстарын жүргізді. Маниос 2003 жылғы сайлауда либералдық партиядан қайтадан үміткер болуға ниеттенген, бірақ партия жетекшісі Далтон МакГинти Скарборо-Центрдегі партияның үміткері ретінде Брэд Дугидті тағайындағанда қатты көңілі қалды. (Мұндай тағайындаулар Онтарио Либералдық партиясының конституциясына сәйкес рұқсат етіледі, бірақ олар жиі қолданылмайды.) Маниос және оның жақтастары МакГинтидің оған либералдық партиядан қайтадан үміткерлікке түсуге толық рұқсат бергенін мәлімдеді және Дугидтің тағайындалуын сенімділіктің сатылуы деп сипаттады. Жергілікті либералдық сайлау округінің қолдауымен Маниос жарысқа «либералдық тәуелсіз үміткер» ретінде қатысты. Ол ресми түрде сайлау бюллетенінде тәуелсіз үміткер ретінде тіркелді, бірақ сайлауалды науқанында либералдық партияның қызыл және ақ түстерін пайдаланды. Маниос Скарборо қаласындағы грек қауымының қолдауын алды және көптеген адамдар оның Дугидпен дауыстарды бөліп, Мушинскиге тағы бір жеңіс сыйлауға мүмкіндігі бар деп сенді. Бірақ шындығында провинциялық тенденциялар жергілікті факторлардан басым түсті. Дугид Мушинскиден үлкен артықшылықпен жеңіске жетті, либералдық партия провинциялық үкіметті құрды. Маниос 3259 дауыс (7,82%) жинап, Жаңа демократиялық партиядан келген Майкл Лаксерден кейін төртінші орынды иеленді. Оның жинаған дауысы тәуелсіз үміткер үшін сенімді болғанымен, нәтижеге әсер етуге жеткіліксіз болды. Сайлаудан кейін Маниос МакГинти мен оның жақтастары партияның принциптерінен алшақтағанын мәлімдеді.
Costas Manios (born in Greece) is a politician in Toronto, Ontario, Canada. A Liberal, he was nevertheless involved in a serious controversy with Ontario Liberal Party in the 2003 provincial election. Prior to running for the provincial Liberal party, Manios was an executive assistant in the office of federal Liberal Member of Parliament John Cannis. He was also a membership coordinator for the federal Liberal party in Ontario, and served as an executive director of the Hellenic Canadian Federation of Ontario. Manios first campaigned for the Ontario legislature in the 1999 provincial election, against Progressive Conservative incumbent Marilyn Mushinski in the eastern Toronto riding of Scarborough Centre. Although Manios did not have a strong public profile when the election was called, he came within 4,000 votes of defeating Mushinski, and many believe he would have been elected had not been for vote splitting with New Democratic Party candidate Sid Ryan, who received about 20% of the vote and took third place. After the election, Manios undertook extensive promotional work for the Liberal Party in Toronto. Manios intended to run as a Liberal again in the 2003 election, and was bitterly disappointed when party leader Dalton McGuinty appointed Brad Duguid as the party's candidate in Scarborough Centre instead. (Such appointments are permitted under the constitution of the Ontario Liberal Party, but are not commonly utilized.) Manios and his supporters claimed that McGuinty had previously given Manios full sanction to run for the Liberal nomination again, and described Duguid's appointment as a betrayal of trust. With the support of the local Liberal riding association, Manios entered the race as a "liberal independent candidate". He officially appeared on the ballot as an independent, but used Liberal red and white colours in his campaign handouts. Manios had a support base in Scarborough's Greek community, and many believed that he could split the vote with Duguid to allow Mushinski another victory. In the event, however, provincial trends overrode local factors. Duguid won a convincing majority over Mushinski, as the Liberals formed a majority government provincially. Manios finished fourth, behind Michael Laxer of the NDP, with 3,259 votes (7.82%). His vote total, while credible for an independent candidate, was not enough to influence the outcome. After the election, Manios claimed that McGuinty and his supporters had drifted away from the party's principles.