Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Родезияда 1920 жылдың 30 сәуірінде Заңнамалық кеңеске жетінші сайлау өтті.
Legislative Council elections were held in Southern Rhodesia on 30 April 1920, the seventh elections to the Legislative Council.
Сайлау жүйесі
Заң шығарушы кеңес он үш сайланған мүшеден, Британдық Оңтүстік Африка компаниясы ұсынған алты мүшеден және Оңтүстік Родезияның әкімшісінен тұрды. Оңтүстік Родезияның резидент комиссары Кроуфорд Дуглас Дуглас Джонс лауазымы бойынша Заң шығарушы кеңесте отырды, бірақ дауыс беру құқығы болмады. 1919 жылы «Әйелдердің сайлау құқығы туралы» жарлық арқылы сайлау құқығында маңызды өзгеріс жасалды, ол әйелдерге ерлермен бірдей негізде дауыс беру құқығын берді. Полигамиялық некеде тұрғандарды қоспағанда, үйленген әйелдер күйеулерінің қаржылық және білім деңгейіне сәйкес сайлауға қабілетті деп танылды, егер олардың өзінде мұндай деңгей болмаса. Бұл сайлау тізіміне 3467 жаңа сайлаушыны қосты. 1914 жылғы жарияланымда 12 жеке округ құрылған болатын, сол жарияланымның ережелеріне сәйкес бұл сайлау үшін жаңа округтер қажет болды. Жарлықта әр 792 сайлаушыға бір жаңа округ қосылуына рұқсат берілді. Қажетті сан 1917 жылы толыққан болатын. Содан кейін жасалған шекаралық өзгерістер Шығыс округін, сондай-ақ оңтүстік-батыстағы төрт округті (Булавайо округі, Булавайо Солтүстік, Булавайо Оңтүстік және Батыс) өзгеріссіз қалдырды.
The Legislative Council comprised thirteen elected members, together with six members nominated by the British South Africa Company, and the Administrator of Southern Rhodesia. The Resident Commissioner of Southern Rhodesia, Crawford Douglas Douglas Jones, also sat on the Legislative Council ex officio but without the right to vote. An important change in the franchise had been made in 1919 through the Women's Enfranchisement Ordinance, which gave the vote to women on the same basis as men. Married women (except those married under a system of polygamy) qualified under the financial and educational status of their husbands, if they did not possess them in their own right. This brought 3,467 new voters to the lists. New districts were needed for this election under a provision of the 1914 proclamation that had created the 12 separate districts. The proclamation allowed for an automatic increase of one new district for each increase of 792 voters. The required number had been reached in 1917. The boundary changes that followed left the Eastern district untouched, as well as the four districts in the south west (Bulawayo District, Bulawayo North, Bulawayo South, and Western).
Тараптар
Бұрынғы заң шығарушы кеңес сайлауларында үміткерлер жеке өзінің еңбектерімен бақ сынаған. 1914 жылға қарай саяси партиялар құрылмаса да, заң шығарушы кеңеске кандидаттар шамамен екі топқа бөлінді: бірі Британдық Оңтүстік Африка компаниясының жарғысын жаңаруды қолдады, ал екіншісі Империя шегінде толыққанды өзін-өзі басқаруға ұмтылды. 1920 жылға қарай осы идеялардың негізінде саяси партиялар құрылды. Сэр Чарльз Коглан басқарған Жауапты Үкімет Қауымдастығы Империя шегінде әкімшілік тәуелсіздіктің бір түрін іздеді. Олар колонияның көп бөлігінде Родезия Еңбек партиясымен одақта болды. Оларға қарсы Оңтүстік Родезияның Оңтүстік Африка Одағына қосылуын жақтаған Юнионисттер және көбінесе Британдық Оңтүстік Африка компаниясының жарғысын сақтауды қолдаған көптеген тәуелсіз кандидаттар тұрды.
Previous elections to the Legislative Council were contested by individuals standing on their own records. By 1914, although no political parties had been created, the candidates for the Legislative Council had been broadly grouped in two camps, one favouring renewal of the Charter from the British South Africa Company, and the other moves towards full self government within the Empire. By 1920 political parties had been formed, largely around these ideas. The Responsible Government Association, headed by Sir Charles Coghlan, sought a form of administrative autonomy within the Empire. They were in alliance with the Rhodesia Labour Party throughout most of the colony. Ranged against them were the Unionists, who advocated Southern Rhodesia joining the Union of South Africa, and a large number of Independent candidates who were generally in support of continuation of the charter from the British South Africa Company.