Кіріспе

Клаудио Бальони (ˈklaudjo baʎˈʎoːni; 16 мамыр 1951 жылы туған) – итальяндық поп-эстрада әншісі, әнші-күйші және музыкант. Оның мансабы 50 жылдан астам уақытқа созылған. Италия музыкасы тарихындағы ең табысты поп-рок әнші-күйшілердің бірі саналатын ол 60 миллионнан астам пластинка сатқан, олардың ішінде 1972 жылғы «Questo piccolo grande amore» ерекше көзге түседі, оның атасымен бір атас әні «ғасыр әні» деп танылды, сондай-ақ 1981 жылғы «Strada facendo» – әртістің ең табысты альбомы және 1985 жылғы «La vita è adesso» – Италиядағы барлық уақыттағы ең көп сатылған альбом. 90-шы жылдары ол «Oltre» (1990) трилогиясымен әлемдік музыканы қабылдады, ол оның шедеврі саналады, «Io sono qui» (1995) альбомымен жалғасты, бұл Италиядағы ең көп сатылған альбомдардың бірі және «Viaggiatore sulla coda del tempo» (1999) альбомымен аяқталды. 2006 жылы ол 2006 жылғы Қысқы Олимпиаданың гимнін жазды. Тікелей өнер көрсету саласында да инновациялық болған Бальони 1982 жылғы «Alé Oó» және 1985 жылғы «Notti di note» турнелері арқылы миллионнан астам көрерменге жетті. 1986 жылы ол «Assolo» турымен жаңа өнер көрсету әдісін ойлап тапты, онда ол электр гитарасы, фортепиано, секвенсер және MIDI сүйемелдеуімен толығымен жеке өнер көрсетті, бұл технология сол кезде сынақтан өтпеген. 1991 жылы ол ортада сахнамен концерт өткізген әлемдегі алғашқы әртіс болды, ал «Billboard» журналы оны «дүниедегі ең жақсы концерт» деп атады. 1998 жылғы 6 маусымда дәл сол орталық сахна тұжырымымен ол ең көп қатысушы бар іс-шара бойынша рекорд орнатты: Римдегі Олимпиада стадионында 100 000 көрермен, ал 2000 жылы ол Ватикан қаласындағы Әулие Петр алаңында Папаның қатысуымен 300 000 адамның алдында өнер көрсетті.

Өмірбаян

1968 жылы Эдгар Аллан Поның өлеңіне негізделген «Аннабель Ли» музыкалық сюитын жазды. 1969 жылы ол өзінің алғашқы синглын шығарды және «Синьора Лия» синглын жазды; әйелдің неке адалдығын бұзу туралы әңгімелейтін күлкілі ән. Уақыт өте келе ән итальяндық поп-музыканың табынуына айналды, бастапқыда үлкен жетістікке ие болмағанмен. Ол итальяндық әнші Миа Мартинимен оның тұңғыш альбомы үшін жұмыс істеді. 1972 жылы ғана сәттілік келді, «Questo piccolo grande amore» альбомымен; осыған ұқсас ән 1985 жылы «ғасырдың итальяндық әні» ретінде марапатталды. 1974 жылы Вангелиспен бірге «E tu» альбомын жазды. 1975 жылы «Sabato pomeriggio» шықты; Джакомо Леопардидің өлеңдеріне негізделген күту туралы тұжырымдамалық альбом. 1977 жылы шыққан «Solo» альбомында ол алғаш рет өзінің ән сөздерін, музыкасын және продюсерлік жұмысын жасады. 1978 жылы «E tu come stai?» альбомымен үлкен жетістікке қол жеткізді. 1981 жылы «Strada facendo» альбомын шығарды. Келесі жылы «Alé Oó» гастролі басталды, бұл итальяндық әншінің үлкен стадиондарда алғашқы гастролі. Турдың атауы футбол матчтарының әдеттегі хорынан алынған. Сол жылдың маусым айында (1982) 31 жастағы Клаудио әке болды және бір күнде бүкіл әлемге танымал «Avrai» әнін ұлына арнап жазды. 1985 жылы Италияда барлық уақыттағы ең көп сатылған альбом «La vita è adesso» альбомының керемет табысы пайда болды, альбом шыққаннан кейін бірден 1985 жылғы гастрольді бастады, ол Римдегі соңғы концертімен 1,5 миллионнан астам көрерменді жинады, бұл итальян музыкасының тарихында теледидардан тікелей эфирде көрсетілетін алғашқы концерт болды, альбомның зор табысы келесі жылы тағы бір үлкен турнеге бастама берді; «Assolo» – Клаудио Бальони классикалық және электр гитарасының, пианоланың, пианоның, синтезатордың және MIDI-дің көмегімен, әуен тобысыз, сол кезде ешқашан сынақтан өтпеген технологияның көмегімен Италияның үлкен стадиондарында 30-дан астам концерттен тұратын сенсациялық турне. «Assolo» концерттік альбомы Милан қаласындағы стадиондағы концертке негізделген, оған 100 000-ға жуық адам жиналды, үштік альбом Еуропада коммерциялық жетістікке қол жеткізді. Осы онжылдықта Клаудионың табысы соншалықты жоғары болды, 1985 жылдың соңында әнші-күйші композитордың еуропалық нарыққа арналған алғашқы жинағы жарық көрді, ол «Claudio Baglioni» деп аталды, онда 80-ші жылдардағы әнші-күйші композитордың ең жақсы он әні бар. 1988 жылы «Human Right Now!» концертіне қатысты. Питер Габриэль, Стинг және Брюс Спрингстинмен бірге гастрольде болды. 1990 жылы 3 жыл жұмыс істегеннен кейін ол «Oltre» альбомын шығарды, бұл World Music-ті және халықаралық өнерпаздардың қатысуын қамтитын 20 әнді қамтитын амбициялық жоба болды; бұл альбом итальяндық музыка индустриясын түбегейлі өзгертті. 1991 жылғы концертті «Billboard» журналы әлемдегі жылдың ең үздік концерті деп жариялады, бұл стадионның ортасында орналасқан сахнаның арқасында, оны айналдыра халық тұрды. Сол жылы «Oltre» пластинкасының еуропалық нұсқасы сатылды. 1992 жылы «Oltre il concerto» гастролі басталды, ол сахнаның ортасында болып, Бальонидің бүкіл Италияға оралуын белгіледі. 1995 жылы «Io sono qui» альбомы жарық көрді, бұл Клаудионың сахнаға оралуын білдірді, диск комедия тақырыбына арналған, күнделікті өмір шын мәнінде әркімге арналған комедия, онда әркім актер немесе өмірдің көрермені екенін білмей, бетперде киеді. Альбомның құрылымы фильмге ұқсайды, оның басында, соңында, интерлюдиясы және содан кейін бірінші, екінші, үшінші және төртінші рет келесі әндерді кино сахналары ретінде сипаттап, алдын ала айтады. Бальони альбомды бастапқыда ашық болғаннан кейін сахнаға айналған сары жүк көлігінде өткізілген сюрприз концерттер сериясымен ұсынды, концерттік тур «Tour Giallo» деп аталды. Кейін 1996 жылы «Tour Rosso» атты турне басталды. Ол сахнаның ортасында, көпшілік пен орындаушы арасындағы кедергілерсіз басталды. Ал 1999 жылы жаңа мыңжылдықтың жақындауымен «Viaggiatore sulla coda del tempo» альбомы заманауи технологияларды қарастырады және сонымен бірге осы белгісіз болашаққа саяхатшының жолын баяндайды. Бальони кейіннен үш альбом уақыттың трилогиясын құрайтынын мәлімдеді, онда әрқайсысы өткенді, қазіргі және болашақты білдіреді. Бұл альбомнан кейін «Tour Blu» деп аталатын тур, проекциялық экрандар мен лазерлік жарықтармен альбом сияқты футуристикалық стильмен сипатталды. 1998 жылдың 6 маусымында Римдегі Олимпиада стадионында мыңжылдықтың соңғы концерті болды, орталықтағы сахна мен стадионды толтырған көрермендердің арқасында концертте 100 000-нан астам көрермен болды, бірақ бұл рекордты кез-келген оқиға, музыкалық және спорттық жарысқа дейін ешкім бұзған жоқ. 2000 жылдары ол «Acustico. Sogno di una notte di note» турнесін амфитеатрларға әкелді, барлық ең танымал әндерін акустикалық түйінде қайта өңдеді, 2001 жылы ол поп-музыканы дәстүрлі театрларға әкелген алғашқы суреткер болды, «Incanto tra pianoforte e voce» турнесімен тек пианиномен ғана өнер көрсетті. 2003 жылы «Sono io» альбомын шығарды, ал 2005 жылы оның алғашқы ресми жинағы «Tutti qui» жарық көрді, ол тез арада коммерциялық табысқа ие болды және одан 2006 жылдан 2007 жылға дейін сахналарға бағытталған турне басталды. 2009 жылы «Q. P. G. A.» альбомы шықты, онда Бальонидің сол онжылдықтағы ең сәтті әні «Niente più» болды. 2010 жылы ол әлемдік турне жасады. 2013 жылы «Con voi» альбомын шығарды, ал 2020 жылы соңғы альбомын «In questa storia, che è la mia» шығарды. 2019 жылы 50 жылдық мансабын тойлау үшін Верона аренасында керемет концерт өткізді, ол алғаш рет толығымен көпшілікке ашылды. Сахна орталықта орналасқан және көрермендер аренаны толығымен толтырды. 2022 жылдың жазында ол амфитеатрларда «Tutti su!» турнесін өткізді, ал 2023 жылдың жазында Римдегі Foro Italico-да керемет концертпен «aTuttoCuore» турнесін жалғастырды, содан кейін 2024 жылы Италияның сахналарында турнесін аяқтады.