Кіріспе

Англикандық қозғалыс

Жалғастыратын шіркеулер – әртүрлі конфессиялардың арасындағы шіркеу одағы құрылған кезде пайда болатын христиан дінтері. Олардың мүшелері немесе қауымдары жаңа конфессияға қосылмай, ескі конфессияның мұрасын және ерекшелігін сақтап қалуды жөн көреді. Бұл терминді кейде бас ұйымнан бөлініп, өз конфессиясының дәстүріне адал екендерін көрсетуге ниеттенген конфессиялар қолданады.

Мысалдар

Тұрақты шіркеулер, әсіресе, пресвитериандық дәстүрде кең таралған және Австралияда, Канадада, Шотландияда және АҚШ-та кездеседі. Мысалдарға Шотландияның еркін шіркеуі (1900), Камберленд пресвитериан шіркеуі (1906), Канаданың пресвитериан шіркеуі (1925), Шотландияның Біріккен еркін шіркеуі (1929), Конгрегациялық федерация (1972), Американың пресвитериан шіркеуі (1973) және Австралияның пресвитериан шіркеуі (1977) жатады. 1900 жылы Шотландияның еркін шіркеуінің көп бөлігі Шотландияның Біріккен пресвитериан шіркеуімен біріккеннен кейін, тұрақты Шотландияның еркін шіркеуі Шотландияның Біріккен еркін шіркеуімен ұзаққа созылған заңдық дауға қатысты. Бұл мәселе 1904 жылы Баннатин мен Овертон ісі бойынша шешілді. Сот шешімі бойынша, тұрақты шіркеу "бұрынғы конфессияның мүлігінің нағыз мұрагері" деп танылды. М. Х. Огильви Канададағы тұрақты пресвитериандардың "Вестминстерлік сенім туралы жарғының бағынышты стандартына, шіркеу соты арқылы басқарудың пресвитериандық жүйесіне және, мүмкін, Ескі келісімнің рухына байланысты пресвитериандық дәстүрдің мұрагерлік белгілеріне беріліп отырғанын" айтады. Бірақ, жеке тұлғалар мен қауымдардың шіркеу одақтарына қатыспау себептері әртүрлі болды. Австралия мен Канададағы кейбір тұрақты пресвитериандар ("хаггис пен сыбызғы" тобы деп аталған) "кіркті және өздерінің шотландтық этникалық мұрасын шотландтық ұлтшылдықпен біріктіре қарағандар" еді.