Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
VF 74, Fighter Squadron 74, Be Devilers – 1944 жылдан 1994 жылға дейін АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет еткен авиациялық бөлімше. 1945 жылдың 16 сәуірінде VBF 20 ретінде құрылған, 1946 жылдың 15 қарашасында VF 10A деп қайта аталған, 1948 жылдың 12 тамызында VF 92 деп қайта аталған, 1950 жылдың 15 қаңтарында VF 74 деп қайта аталған және 1994 жылдың 30 сәуірінде таратылған. VF 74 аталымын алған үшінші АҚШ Әскери-теңіз күштері эскадрильясы болды.
VF 74, Fighter Squadron 74, Be Devilers was an aviation unit of the United States Navy in service from 1944 to 1994. Originally established as VBF 20 on 16 April 1945, it was redesignated as VF 10A on 15 November 1946, redesignated as VF 92 on 12 August 1948, redesignated as VF 74 on 15 January 1950 and disestablished on 30 April 1994. It was the third US Navy squadron to be designated as VF 74.
Тарих
VBF 20 1945 жылдың 16 сәуірінде құрылды. Алты айдан кейін олар F6F Hellcat ұшағына ауысты, бірақ көп ұзамай F8F Bearcat ұшағына көшті. 1946 жылдың 15 қарашасында олардың атауы VF 10A болып өзгертілді және «Филиппин теңізі» авиациялық тобының құрамына кірді. 1948 жылдың ақпан және маусым аралығында Жерорта теңізіне алғашқы рет аттанды. Бұл сапар алдында VF 10A Род-Айленд штатындағы Чарльзтаун әскери-теңіз әуе станциясына жаңа базасын көшірді. Осы кезде эскадрилья Джон П. Хамфрис жасаған «шайтан» эмблемасын қабылдады. 1948 жылдың 12 тамызында эскадрилья VF 92 болып қайта аталды және CAG 7 құрамына кірді, содан кейін Квенсет-Пойнт әскери-теңіз әуе станциясына көшірілді. 1950 жылдың 15 қаңтарында олардың соңғы атауы VF 74 болды. 1951 жылы олар F4U 4 Corsair ұшағына ауысты және «Фрэнклин Д. Рузвельт» кемесімен Жерорта теңізіне қайта оралды. 1988 жылдың 11 тамызында VF 74 F 14A+ (қазіргі F 14B) алған алғашқы эскадрилья болды. Жыл соңына қарай олар ауысуды аяқтады және VF 74 F 14A+ ұшағынан AIM 54 Phoenix зымыранын ұшырған алғашқы эскадрилья атанды. 1990 жылы VF 74 «Desert Shield» және «Desert Storm» операцияларына қатысты. VF 74 «Дуайт Д. Эйзенхауэр» кемесін алмастырды, Қызыл теңізде орналасып, «Саратога» кемесімен бірге жұмыс істеді. Сегіз айдан кейін 1991 жылдың 29 наурызында NAS Oceana-ға оралды. Бір жыл өткен соң, VF 74 1992 жылдың 6 мамырында «Саратога» кемесімен қайтадан сапарға шықты. Операцияларға БҰҰ-ның бұрынғы Югославия республикаларына гуманитарлық көмек көрсетуге қатысу кірді. 14 қыркүйекте VF 74 F 14 ұшақтары Адриатика теңізіндегі «Саратога» кемесінен ұшып, Мысырдағы Вади Натрун полигонына оқ-дәрі тастады. Эскадрилья 6 қарашада үйіне оралды. Әдеттегідей, сапардан оралғаннан кейін эскадрилья келесі сапарға дайындық жұмыстарын бастады, «Констеллейшн» кемесінде. Алайда, 1993 жылдың тамызында Әскери-теңіз күштері «Саратога» кемесінде тек бір F 14 эскадрильясын орналастыруға шешім қабылдады. VF 74 TARPS эскадрильясы болмағандықтан, олар үйінде қалдырылды және CVW 17-ден Fighter Wing Atlantic-тің тікелей бағынысына көшті. Сапарға қатыспағанына қарамастан, VF 74 әртүрлі Әскери-теңіз және Әуе күштері эскадрильяларымен қарсыласушы рөлін орындады. 1994 жылдың 20 қаңтарында VF 74 соңғы сапарына аттанды, ақпан айында Рузвельт Роудс әскери-теңіз станциясына барды, онда VF 74 жеті әуеден әуеге зымыранды 100% сәттілікпен ұшырды. 1994 жылдың 30 сәуірінде VF 74 50 жылдық қызметтен кейін таратылды.
VBF 20 was established on 16 April 1945 flying the F4U 1 Corsair from NAS Wildwood in New Jersey. After six months they transitioned to the F6F Hellcat but soon changed to F8F Bearcat. On 15 November 1946 their designation was changed to VF 10A and was part of Carrier Air Group 9 on board Philippine Sea and made their first deployment to the Mediterranean between February and June 1948. Before the cruise VF 10A had shifted to their new shore base of Naval Auxiliary Air Station Charlestown, Rhode Island. At the same time, the squadron had adopted their devil's insignia created by Ensign John P. Humphries. On 12 August 1948 the squadron became VF 92 and became part of CAG 7, moving to Naval Air Station Quonset Point and their final re designation happened on 15 January 1950 when they became VF 74. They transitioned to the F4U 4 Corsair in 1951 and returned to the Mediterranean on board the Franklin D. Roosevelt. On 11 August 1988, VF 74 became the first squadron to receive the F 14A+ (now F 14B). By the end of the year they had finished the transition and VF 74 became the first squadron to launch an AIM 54 Phoenix from an F 14A+. In 1990, VF 74 took part in Operation Desert Shield and Operation Desert Storm. VF 74 relieved Dwight D. Eisenhower, they took up station in the Red Sea and worked with Saratoga''''. After eight months they returned to NAS Oceana on 29 March 1991. Within a year, VF 74 was back on cruise with Saratoga on 6 May 1992. Operations included taking part in support of the United Nations aid to the former republics of Yugoslavia in July. On 14 September, VF 74 F 14s flew from Saratoga operating in the Adriatic Sea, dropping ordnance on the Wadi Natrun target range in Egypt. The squadron returned home on 6 November. As usual after returning from cruise, the squadron went straight to workups for the next deployment on board Constellation after the carrier had returned from Service Life Extension Program, they also conducted carrier qualifications on USS Saratoga. However, in August 1993 the Navy decided to deploy only one F 14 squadron on board Saratoga'', and as VF 74 was a non TARPS squadron they were left back home and moved from CVW 17 to be under direct command of Fighter Wing Atlantic. Although they did not take part in any cruise VF 74 took up aggressor role with various Navy and Air Force squadrons. On 20 January 1994, VF 74 took part in the last deployment, this time to Roosevelt Roads Naval Station in February where VF 74 launched seven air to air missiles with 100% success rate. On 30 April 1994, VF 74 was disestablished after 50 years of service.