Екінші дүниежүзілік соғысы мен Корея соғысындағы 120 мм қару M1
120 mm Gun M1
120 мм M1 зениттік қаруы: Екінші дүниежүзілік соғыс және Корея соғысында қолданылған, қаукарлы АҚШ әскерінің құралы. Стратосфералық қару ретінде танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
120 мм М1 зеңбірек – Екінші дүниежүзілік соғыс және Корея соғысы кезінде АҚШ армиясының стандартты аса ауыр әуе шабуылына қарсы зеңбірегі, ол қызметтегі кіші және жылдам M2 90 мм зеңбірегін толықтырды. Оның максималды биіктігі шамамен 60000 фут (18288 м) құрады, соның арқасында ол «стратосфералық қару» деген лақап атын алды. Армия 1944 жылдан 1960 жылға дейін M1 зеңбірегін әуе қорғанысы үшін пайдаланды, негізінен стационарлық қорғаныс міндеттерін орындады, бірақ ол жылдамдылыққа да есептелген. Әуеге қарсы зымырандардың дамуымен ол қолданудан шығарылды және 1954 жылдан кейін тоқтатылды. Дегенмен, M103 танкысына орнатылған оның модификациясы 1974 жылға дейін қолданыста болды.
The 120 mm Gun M1 was the United States Army's standard super heavy anti aircraft gun during World War II and the Korean War, complementing the smaller and more mobile M2 90 mm gun in service. Its maximum altitude was about 60000 feet (18288 m), which earned it the nickname stratosphere gun. The M1 gun was used by the Army for air defense from 1944 to 1960, serving primarily in static defensive roles, although it had been designed to be mobile. It became obsolete with the development of anti aircraft missiles and was phased out after 1954. However, a derivative mounted in the M103 tank served in that capacity until 1974.
Тарих
АҚШ армиясы 120 мм-лік зеңбіректерді Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін жасауға кірісті, ал 1924 жылы оның прототипі таныстырылды. Жүйе пайдалы болу үшін тым ауыр және қымбат деп есептелді, сондықтан жоба баяулады, бірақ толығымен тоқтатылмады. 1938 жылы армия жаңа әуе шабуылына қарсы жүйелерге қажеттілігін қарастырып, ауыр және аса ауыр міндеттерге арналған жаңа жүйелерді тапсыруға шешім қабылдады. Алғашқысы жаңа M1 90 мм-лік зеңбірекпен қамтамасыз етілді, ол сол кезде қолданылып келген бұрынғы M3 3 дюймдік зеңбіректің орнын басты. Аса ауыр міндеттер үшін 120 мм-лік зеңбірек дизайны қайта қаралып, 1940 жылы қабылданғанда 4,7 дюймдік M1 деп аталған жаңа сегіз дөңгелекті шассиге орнатылды. 90 мм-лік зеңбірек сияқты, M1 зеңбірегі де әдетте төрт зеңбірекпен құралған батареяда қолданылды, бастапқыда іздеу шамдарымен, SCR 268 радарымен (кейіннен әлдеқайда жақсартылған SCR 584 радарымен алмастырылды), M10 зеңбірек басқару құрылғысымен және автоматты түрде зеңбіректерді бағыттайтын M4 зеңбірек деректерінің компьютерімен жабдықталды. M6 тракторы басты жетек ретінде пайдаланылды. M1 зеңбірегі Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында қаруға алынды. M1 зеңбіректерінің бір батальоны, 513-ші әуе шабуылына қарсы зеңбірек батальоны, 1945 жылдың ақпан айында Филиппинге орналастырылды, бірақ ешқандай жау ұшағына оқ атпады. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін және Кеңес Одағымен суық соғыс басталғаннан кейін, M1 зеңбіректері АҚШ және Канаданың көптеген аймақтарында орналастырылды. Кеңес Одағының алыс қашықтықтағы Tu-4 бомбалаушыларынан қорғану үшін Армияның әуе шабуылына қарсы қолбасшылығы (ARAACOM) M1 зеңбіректерімен жабдықталған 44 толық штатты және 22 Ұлттық гвардия батальондарын құрды, олар жеті бригадаға және 20 әуе шабуылына қарсы артиллерия тобына бөлінді. Су шлюздерін бірлесіп қорғау үшін екі канадалық әуе шабуылына қарсы батальон да M1 зеңбіректерімен жабдықталды. Бұл зеңбіректер AN/CPS 5 құрылғыларымен жабдықталған алыс қашықтықтағы Lashup радар желісімен басқарылды. M1 зеңбіректері ядролық өндіріс орындарын, ірі өнеркәсіптік орталықтарды, стратегиялық әуе күштерінің базаларын және ірі халық қоныстарын қорғау үшін орналастырылды. 1954 жылы MIM 3 Nike Ajax жер-әуе зымыраны ARAACOM-мен пайдалануға берілді. Ол M1 зеңбірегінен әлдеқайда ұзын қашықтықтағы нысаналарды тудыра алатындықтан, оны ескіргенге айналдырды. ARAACOM M1 зеңбірегін толық штатты бөлімшелерден, содан кейін Ұлттық гвардия бөлімшелерінен шығара бастады. 1957 жылы Кеңес Одағы өзінің алғашқы құрлық аралық баллистикалық зымырасын, R-7 зымырасын ұсынды, ал M1 зеңбірегі дерлік пайдасыз болды. 1960 жылдың қаңтарына дейін M1 зеңбіректері бар Ұлттық гвардияның барлық қалған бөлімшелері Nike зымырандарына ауыстырылды немесе таратылды.
The United States Army first worked on a 120 mm gun after the end of World War I, with a prototype being presented in 1924. The system was considered far too heavy and expensive to be useful, and the project slowed, although it was never canceled outright. In 1938, the Army reviewed its needs for newer AA systems and decided to order new systems for both the heavy and super heavy role. The former was filled by the new M1 90 mm gun, which replaced the earlier M3 3 inch gun then in use. For the super heavy role, the 120 mm gun design was dusted off and mated to a new eight wheel carriage, designated 4.7 inch M1 when it was accepted in 1940. Like the 90 mm, the M1 gun was typically operated in a battery of four guns, initially with an associated searchlight, SCR 268 radar (replaced later by the much improved SCR 584), M10 gun director, and M4 Gun Data Computer that automatically laid the guns. The M6 Tractor was used as the prime mover. The M1 gun entered service late in World War II. One battalion of M1 guns, the 513th AAA Gun Battalion, was deployed in the Philippines in February 1945, but never fired on any hostile aircraft. After World War II ended and the Cold War with the Soviet Union began, M1 guns were deployed in many locations in the U. S. and Canada. To defend against long range Soviet Tu 4 bomber attack, the Army Anti Aircraft Command (ARAACOM) formed 44 active duty and 22 National Guard battalions equipped with M1 guns, divided into seven brigades and 20 anti aircraft artillery groups. Two Canadian anti aircraft battalions were also equipped with M1 guns for the joint defense of the Soo Locks. These guns were guided by the long range Lashup Radar Network equipped with AN/CPS 5. M1 guns were deployed for the protection of nuclear production facilities, major industrial centers, strategic air force bases, and select major population centers. In 1954, the MIM 3 Nike Ajax surface to air missile became operational with ARAACOM. It substantially outranged the M1 gun, rendering it obsolete. ARAACOM began retiring the M1 gun from active duty units and then from National Guard units. Then in 1957, the Soviet Union introduced the R 7, its first ICBM, and the M1 gun became practically useless. By January 1960, all remaining National Guard units with M1 guns were converted to Nike missiles or deactivated.
Танк пулеметінің модификациясы
1945 жылдың басында M1 құралын ауыр танк бағдарламаларында қару ретінде пайдалану үшін жобалау зерттеулері басталды, олардың нәтижесі 120 мм-лік Т53 зеңбірегі болып белгіленді. Екі Т30 ауыр танк шассиі зеңбірекке сәйкес бағытталды, нәтижесінде Т34 ауыр танк пайда болды. Атыс сынақтарынан зеңбірек түтінінің мұнараға енуі, кері соққылар және ұрыс бөліміндегі улы газдардың жоғары концентрациясы анықталды. Осыған байланысты, зеңбірек дизайнына түтін шығару құрылғысы (bore evacuator) қосылып өзгертілді. 1948 жылы жаңа ауыр танк жобасы T43, кейіннен M103, T53 зеңбірегінің жеңілдетілген нұсқасын пайдалану ұсынылды. Бұл 120 мм-лік Т122 зеңбірегінің баллистикалық сипаттамалары бұрынғы модельмен бірдей болды. Дизайн одан әрі дамытылды, T123 дизайны ұнтақтың қысымын арттырды, содан кейін Т123E1 арқылы жылдам ауыстырылатын зеңбірек трубкасы енгізілді. Осы түрінде жоба 120 мм-лік M58 зеңбірегі ретінде стандартталды, ол M103 өндірісінде қолданылды. Британдық FV214 Conqueror ауыр танк бағдарламасы Royal Ordnance L1 деп аталатын M58 дизайнының өзгертілген нұсқасын пайдаланды.
Design studies began in early 1945 to modify the design of the M1 for use as an armament in heavy tank programs, the result of these being designated 120mm gun T53. Two T30 Heavy Tank chassis were diverted to fit the gun, resulting in the T34 Heavy Tank. Firing tests revealed issues with fumes from the gun entering the turret, causing flarebacks and a high concentration of toxic gases in the fighting compartment. As a result of this, the design of the gun was modified to fit a Bore evacuator. In 1948, a new heavy tank project T43, later to become the M103, was proposed to use a lightened version of the T53. This gun, 120mm gun T122, was ballistically identical to the earlier model. The design was further evolved with the T123 design increasing the powder pressure from , before finally introducing a quick change gun tube with the T123E1. In this form the design was standardised as 120mm gun M58, which would see service in production M103s. The British heavy tank program, FV214 Conqueror, used a modified version of the M58 design, designated Royal Ordnance L1.