Кіріспе

Физика постулаты барлық электрондарды/позитрондарды бір уақытқа тәуелсіз бірлік ретінде сипаттайды. Теориялық физик Джон Уилер 1940 жылдың көктемінде Ричард Фейнманға телефон арқылы хабарласып, «бір электронды ғалам» постулатын ұсынды. Бұл постулатқа сәйкес, барлық электрондар мен позитрондар – уақыт бойынша алға және артқа қозғалатын жалғыз бірліктың көрінісі. Фейнман айтқандай: «Жұптардың жойылуын сипаттаудың зигзаг тәрізді траекториясы» сол кезде Е. К. Г. Стюкельбергпен тәуелсіз түрде дамытылған.

Шолу

Бұл идея әрбір электронның кеңістік-уақыт арқылы салған дүниелік сызықтарына негізделген. Көптеген мұндай сызықтардың болуының орнына, Уилер олардың барлығы бір-біріне түйілген үлкен түйін сияқты, жалғыз сызықтың бөліктері болуы мүмкін екенін ұсынды, осы сызықты бір электрон салады. Кез келген уақыт сәті кеңістік-уақыт арқылы жасалған қима ретінде бейнеленеді және түйілген сызықты көптеген рет кесіп өтеді. Әрбір қиылысу нүктесі сол сәттегі нақты электронды көрсетеді. Бұл нүктелерде сызықтардың жартысы уақыт бойынша алға бағытталған, ал жартысы кері айналып, уақыт бойынша артқа бағытталған болады. Уилер осы кері бөлімдердің электронның антибөлшегі – позитрон ретінде пайда болатынын болжады. Позитрондарға қарағанда электрондардың саны көптеп байқалды және электрондардың олардан әлдеқайда көп болуы мүмкін деп есептеледі. Фейнманның айтуынша, ол бұл мәселені Уилермен талқылаған, ол жоғалған позитрондардың протондардың ішінде жасырынуы мүмкін екенін болжаған. Кейін Йоичиро Намбу бөлшектер мен антибөлшектер жұптарының кез келген құрылымы мен жойылуына қатысты қолданды, былай деді: "кейде болатын жұптардың соңғы құрылуы мен жойылуы жарату немесе жойылу емес, тек қозғалатын бөлшектердің бағыттарының өзгеруі, өткеннен болашаққа немесе болашақтан өткенге".