Кіріспе
Джордж Норт Крейг (6 тамыз 1909 – 17 желтоқсан 1992) – американдық заңгер және саясаткер, 1953 жылдан 1957 жылға дейін АҚШ-тың Индиана штатының 39-шы губернаторы. Адвокат және Екінші дүниежүзілік соғыстың қатысушысы, ол дивизияның командалық штабына көтерілді, Крейг алғаш рет штатта Америка Легионының ұлттық қолбасшысы ретінде танылды. Губернаторлыққа кандидат болған кезде ол саяси жаңадан келген адам болды және өкілеттік мерзімінде партияның консервативті басшылығымен келіспеушіліктер болды. Ол маңызды реформалар жасағанына қарамастан, оның өкілеттік мерзімі жоғары лауазымды мемлекеттік қызметкерлердің құрылыс келісімшарттарын беруде ықпал ету үшін пара алу фактісі анықталған жоғары беделді парақорлық дауымен аяқталды. Крейг жеке өзі бұл дауға қатыспаған, бірақ қоғам оны жауапкер деп санады, осылайша оның саяси мансабы аяқталды. Партия басшыларымен келіспеушілікке түсіп, парақорлыққа ашуланып, ол өкілеттік мерзімі біткеннен кейін штаттан кетіп Вирджинияға көшті, онда заң кеңсесін ашты, кейіннен автокөлік компаниясының президенті болды. Он жылдан кейін ол Индианаға оралды, онда қоғамдық өмірден зейнеткерлікке шықты, бірақ 1992 жылы қайтыс болғанға дейін Республикалық партияда саяси кеңесші ретінде қызметін жалғастырды.
George North Craig (August 6, 1909 – December 17, 1992) was an American attorney and politician who served as the 39th governor of the U. S. state of Indiana from 1953 until 1957. A lawyer and veteran of World War II who was promoted to serve in a division command staff, Craig first gained popularity in the state as National Commander of The American Legion. He was a political outsider when he ran for governor and was at odds with more conservative party leadership during his time in office. Although he made significant reforms, his term ended with a high profile bribery scandal when it was found that several high level state employees had been accepting bribes to influence their decision in assigning construction contracts. Craig was personally uninvolved in the scandal but was held responsible for it by the public, ending his political career. At odds with party leaders, and angered by the bribery scandal, he left the state after his term and moved to Virginia where he opened a law office and later became president of an automotive company. After a decade he returned to Indiana where he retired from public life but resumed activity in the Republican Party as a political adviser until his death in 1992.
Ерте өмір
Джордж Крейг 1909 жылғы 6 тамызда Индиана штатының Бразилия қаласында, адвокат Бернард С. және Кло Брэнсон Крейгтің ұлы болып дүниеге келді. Ол жергілікті мемлекеттік мектептерде оқып, 1927 жылы Бразилия орта мектебін бітірді. Сол жылы Аризона университетіне қабылданды және 1929 жылға дейін оқыды, онда ол «Дельта Чи» студенттік братствосының мүшесі болды. Кейін ол оқуға аз уақыт арнап, мектепте алкогольге тыйым салынған «Каппа Бета Фи» братствосына қосылғанын мойындады. Бітірмей университеттен кетіп, заңгер болуға шешім қабылдады. 1930 жылы Индиана университетінің құқық мектебіне түсті, бірақ Аризонадағы нашар бағаларын түсіндіру үшін мектеп деканы Пол В. МакНаттпен кездесуі қажет болды. Өзін жетілдіруге уәде бергеннен кейін оқуға қабылданды. Крейгтің курстастарының арасында кейіннен Республикалық партиядағы басты қарсыласы Уильям Э. Дженнер болды. Олар студенттік кезеңде саясат туралы жиі пікірталас жүргізетін. 1931 жылы Крейг курстасы Кэтрин Луиза Хейлигерге үйленді. 1932 жылы заңгер мамандығын бітіргеннен кейін, жұбайлар Клей округіне оралды, онда олардың Марджери және Джон есімді екі баласы дүниеге келді, ал Крейг әкесінің кеңсесінде заңгерлік тәжірибесін бастады. Ұлы экономикалық дағдарыс кезінде адвокаттарға деген сұраныс азайды және Крейг жылына бірнеше іс қана қарады. Ол жергілікті саясатқа қатыса бастады және 1938 жылы округтік Республикалық партиясының төрағасы болды. Келесі жылы Бразилия қаласының прокуроры болды. 1940 жылы штаттық конвенцияда вице-губернаторлыққа кандидаттығын ұсынды, бірақ дауыс беруде жеңіліске ұшырады.
Екінші дүниежүзілік соғыс
АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қадам басқанда, Крейг әскерге қатысуға шешім қабылдады. Ол Теннесси штатының Туллахома қаласындағы Бедфорд Форрест лагерінде дайындықтан өткен 18-ші жаяу әскер дивизиясына бірінші лейтенант шенімен қабылданды. Ол соғыстың соңына дейін осы дивизияда қызмет етті. Оның дивизиясы жақын арада Ұлыбританияға жіберілді, онда олар Нормандияға шабуылға қатысты. Жағалауға шабуыл жасаған взводты басқарғаннан кейін, ол ротаға, ал кейін Францияны азат ету кезінде батальонға қолбасшылық етті. Соғыстан кейін ол көрсеткен қызметі үшін Емен жапырағы бар қола жұлдыз орденімен және «Круа-де-Герр» орденімен марапатталды. Армия Германияға шабуыл жасаған кезде, ол полк штабына, содан кейін дивизия штабына тағайындалды. Ол жерде одақтас әскерлердің Жоғарғы Бас қолбасшысы Дуайт Эйзенхауэрмен танысты, ол жиі дивизия деңгейіндегі командирлерді кездестірді. Кейін Эйзенхауэрмен болған достығы саяси мәселелердегі оның ұстанымына ықпал етуде маңызды рөл атқарды. Еуропадағы соғыс аяқталғаннан кейін Крейг 1946 жылы подполковник шенімен запасқа шығарылды.
Америка легионы
Крейг үйге оралып, әкесінің заңгерлік практикасын жалғастырды, соңынан оны толығымен өз мойнына алды. 1947 жылдың соңына қарай ол Америка легионының Клей округі командирі болып қосылды. Ұйым ішінде ол тез өрлеп, Индиана штатының вице-командирі, ұлттық комитет мүшесі болды, ал 1949 жылы ұлттық ұйымның командирі болып сайланды. Легион штаб-пәтері Индианаполисте орналасқан еді және бұл ұйым штатта маңызды саяси ықпалға ие болды. Бұрынғы басшылар үшін ұйым басшылығы губернаторлыққа жол ашқан, бірақ Крейг лауазымға сайланғаннан кейін мұндай ниеттері жоқ екенін мәлімдеді. Ол ел және штат бойынша саяхаттап, көптеген көрнекті ұлттық және халықаралық тұлғалармен танысты. Оның өкілеттік мерзімінде шетелдік балаларға ойыншықтар тарату мақсатындағы Легионның "Ойыншықтарға деген құштарлық" кампаниясы басталды. Өкілеттік мерзімінде ол Эйзенхауэрмен достығын жалғастырды және "Суық соғыс" басталғанда ұйымды антикоммунистік бағытты қолдауға ықпал етті. Ол жеке өзі бірнеше антикоммунистік сөз сөйледі. 14 ай командир болып қызмет еткеннен кейін ол заң фирмасына оралды және 1950 жылдың желтоқсанында оны Индианаполиске көшірді. Ұлттық Республикалық партия сол кезде коммунизмке қатыстығы және ішкі және сыртқы қауіп-қатерге қалай тойтарыс беру мәселелері бойынша ішкі дағдарысқа тап болды. Крейг ұлттық партияның мәселесін штат деңгейіне көтерді. Дженнер мен партия басшылығы қолдаған партиялық фракция антикоммунистік көзқараста болды, бірақ Крейг ашық түрде Эйзенхауэр мен мәселеге көбірек салмақты жауап беруді жақтаған партиялық қанатқа қосылды. Дженнер Крейгтің коммунизмге қатысты ұстанымынан ғана емес, сонымен қатар мемлекеттік шығыстарды айтарлықтай ұлғайтуды және бірқатар жаңа бағдарламаларды бастауды жақтаған сайлауалды платформасынан да кейіпті болды. Крейг пен партия арасындағы келіспеушіліктер оның өкілеттік мерзімі бойына жалғасты.
Реформалар күн тәртібі
Оның күн тәртібі көбінесе реформаларға бағытталған және жұмысшылардың өтемақысын және жұмыссыздыққа жәрдемақысын арттыру, жаңа мектептер салу, мұғалімдердің жалақысын көтеру, жаңа мемлекеттік түрме салу, жаңа ауруханалар салу және жол қауіпсіздігін жақсартуды қамтыды. 1953 жылғы қаңтарда қызметке кіріскеннен кейін ол Индиана штатының Бас Ассамблеясына өзінің барлық күн тәртібін қамтитын жиырма алты ұсыныс енгізді. Оның заңнамадағы ең даулы мәселесі – штаттың 141 агенттігін губернатордың бақылауына бағынған он бір департаментке қайта ұйымдастыру туралы ұсынысы болды. Республикалық заң шығарушылар бұл өтінішті дереу қабылдамады және оны соңғы үш онжылдықтан бері жалғасып келе жатқан, бірақ бұрынғы екі губернатордың көп бөлігі аулақ болған атқарушы билік үшін күресті қайта жандандыруға тырысу деп айыптады. Крейг Индиана штатының айналасында ірі тас жолдар салу мәселесінде заң шығарушылармен келіспеді. Ассамблея жолдарға төлегісі келмеді, сондықтан Крейг ақы төленетін тас жол салуды ұсынды. Ассамблея басшылығы бұл идеяға қарсы болды, себебі ақы төленетін тас жолдар ондаған жылдар бұрын жойылған еді. Ассамблея соңында Индиана штатының солтүстігіндегі Индиана ақы төленетін тас жолын бекітті, бірақ одан әрі салудан бас тартты, себебі олар губернаторға партияда көбірек билік алу үшін пайдалана алатын көптеген жеңілдіктермен қамтамасыз етілген лауазымдарды басқаруға рұқсат беруге құлықсыздық танытты. Оның басқа құрылыс ұсыныстары – мемлекеттік кеңсе ғимараты, жаңа түрмелер және Пурдью университетінің кеңейтілуі ассамблея тарапынан ескерілмеді. Олар сондай-ақ оның экономикалық тұрғыдан ең құнды ұсынысын – Мичиган көлінде кеме қатынасы портын құруды да қабылдамады. Эйзенхауэр Крейгті көшбасшы ретінде жоғары бағалады және партия басшыларын оған федералдық кеңсеге өтуге көмектесуге шақырды. Эйзенхауэр 1955 жылы оған Армия министрі лауазымын ұсынды, бірақ Крейг губернатор ретіндегі мерзімін аяқтағысы келетінін айтып, бас тартты. Кейінірек ол бас тартуының себебінің бір бөлігі қорғаныс министрі Чарльз Эрвин Уилсонды жек көруімен байланысты екенін айтты. Оның халық арасында танымал болғанына қарамастан, ол штаттық партия басшылығымен келіспеушіліктерде қала берді. Бас Ассамблеяның соңғы сессиясында ол өлім жазасын жоюды ұсынды. Бұл ұсыныс қарастырылмады, ал Дженнер оны Крейгтің консервативті принциптерден бас тартқанының дәлелі ретінде пайдаланды. Вице-губернатор Гарольд Хэндли бұл жағдайды Крейгке шабуыл жасау үшін пайдаланды және оны жанжалды ұйымдастыруда айыптады. Крейгтің өзі бұл іске қатысқан жоқ, бірақ ол 1957 жылы қызметтен кеткеннен кейін үлкен қазылар алдында куәлік беруге міндеттелді. Сот ғимаратынан шыққаннан кейін ол баспасөзге сұхбат берді, онда Уильям Дженнерді және басқа да партия басшыларын оған саяси кек қайтаруға тырысқандары үшін сынады. Бұл сұхбат штатта жарияланды және оның танымалдығына айтарлықтай зиян келтірді. Кейінірек ол Крейг губернатор болған кезде Дженнердің әрекеттерін кешіргенін және екеуі ауа райынан басқа ештеңеге келіспегенін айтты.
Өлім және мұра
1957 жылдың желтоқсанында Крейг отбасымен бірге Индианадан, көбінесе штаттық Республикалық партияға деген наразылығы себепті, Вирджинияға көшіп барды, онда ол заң кеңсесін ашып, кейін автомобиль компаниясының президенті болды. 1965 жылы ол тағы да Лос-Анджелеске көшіп, заңгерлікпен айналысуын жалғастырды. Соңында, 1967 жылы Бразилияға, Индиана штатына қайтып оралып, зейнетке шықты. Ол Республикалық партияда саяси кеңесші ретінде қызмет етті, бірақ ешқашан ірі қоғамдық шараларға қатыспады. 1976 жылға дейін заңгерлікпен айналысып, сол жылы штаттық заң емтихандары кеңесінің мүшесі болып тағайындалды және он жыл бойы осы кеңесте жұмыс істеді. 1986 жылы зейнетке шығып, 1992 жылдың 17 желтоқсанында қайтыс болғанға дейін көпке көрінбей, тыныш өмір сүрді.