Испан архитектурасы: Churrigueresque стилі – 17-18 ғғ. аса безендірілген, скульптуралық әшекейлерімен ерекшеленетін барокконың бір түрі. Тарихы, ерекшеліктері туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Испаниядағы барокко архитектура стилі
Baroque architecture style in Spain
Чурригереско (,/tʃ//ʊər//ɪ//ɡ//ə/'/r//ɛ//s//k/; испан тілінде: Churrigueresco), сондай-ақ, бірақ сирек қолданылатын "Ультра Барокко" – Испанияда 17 ғасырдың соңында пайда болған және шамамен 1750 жылға дейін қолданылған, ғимараттың негізгі фасадындағы кіреберіс бөлігінде кездесетін, ең жоғары дәрежеде безендірілген, көрнекті және әсемдікке толы мүсіндік сәндеме стилі.
Churrigueresque (,/tʃ//ʊər//ɪ//ɡ//ə/'/r//ɛ//s//k/; Spanish: Churrigueresco), also but less commonly "Ultra Baroque", refers to a Spanish Baroque style of elaborate sculptural architectural ornament which emerged as a manner of stucco decoration in Spain in the late 17th century and was used until about 1750, marked by extreme, expressive and florid decorative detailing, normally found above the entrance on the main façade of a building.
Шығу тегі
Мадридте туған және негізінен Мадрид пен Саламанкада жұмыс істеген архитектор және мүсінші Хосе Бенито де Чурригера (1665–1725) есімімен аталған осы стильдің бастауы 1667 жылы Гранада соборындағы қасбетті жобалаған Алонсо Кано деген архитектор мен мүсіншіге дейін жетеді деп есептеледі. Өте әсем безендірілген Чурригера стилінің қашық, ерте 15 ғасырлық алдын-ала нұсқасын Ломбардтың Павиядағы Картезиандық монастырында табуға болады.
Named after the architect and sculptor, José Benito de Churriguera (1665–1725), who was born in Madrid and who worked primarily in Madrid and Salamanca, the origins of the style are said to go back to an architect and sculptor named Alonso Cano, who designed the façade of the cathedral at Granada, in 1667. A distant, early 15th century precursor of the highly elaborate Churrigueresque style can be found in the Lombard Charterhouse of Pavia.
Даму
Стилдің дамуы үш кезеңнен өтті. 1680 және 1720 жылдар аралығында Чурригера Гуарино Гуаринидің Соломон бағаналары мен композиттік ордерінің қосылған "жоғарғы ордері" деп аталатын стилін таныстырды. 1720 және 1760 жылдар аралығында кері конус немесе обелиск пішіндес Churrigueresque бағанасы немесе estipite, әшекейлік безендірудің орталық элементі ретінде қалыптасты. 1760 жылдан 1780 жылға дейінгі кезеңде бұралаң қозғалыс пен шамадан тыс әшекейлеуден неоклассикалық тепе-теңдік пен қарапайымдыққа қатысты қызығушылық біртіндеп өзгерді. Стильдің ең жарқын мысалдарының бірі – Гранаданың картузының интерьері, ол 18 ғасыр Еуропасында кеңістік пен жарықтың ең әсерлі үйлесімін ұсынады. Нарсисо Томе мүсіктау мен архитектураны одан да радикалды түрде біріктіре отырып, Толедо соборы үшін жасаған Transparente-сінде керемет жарық-көлеңке эффектісіне қол жеткізді. Бұл стильдің ең әсерлі түрі – 18 ғасырдың ортасында Лоренцо Родригес қолданған Мексикалық Чурригереск стилі, оның шедеврі – Жаңа Испанияның Мехико қаласындағы Sagrario Metropolitano (1749–69).
The development of the style passed through three phases. Between 1680 and 1720, the Churriguera popularized Guarino Guarini's blend of Solomonic columns and composite order, known as "supreme order". Between 1720 and 1760, the Churrigueresque column, or estipite, in the shape of an inverted cone or obelisk, was established as a central element of ornamental decoration. The years from 1760 to 1780 saw a gradual shift of interest away from twisted movement and excessive ornamentation towards neoclassical balance and sobriety. Among the highlights of the style, interiors of the Granada Charterhouse offer some of the most impressive combinations of space and light in 18th century Europe. Integrating sculpture and architecture even more radically, Narciso Tomé achieved striking chiaroscuro effects in his Transparente for the Toledo Cathedral. Perhaps the most visually intoxicating form of the style was Mexican Churrigueresque, practiced in the mid 18th century by Lorenzo Rodriguez, whose masterpiece is the Sagrario Metropolitano (1749–69) in Mexico City, New Spain.
Мексика
Мексикада Закатекас штатының астанасы Закатекас собор базиликасы және Герреро штатының Такско қаласында орналасқан Санта-Приска ғибадатханасы шүрригерск стилінің шедеврлері саналады. Гуанахуато штатының Саламанка қаласындағы Антигуа шіркеуі 1603 жылғы 24 тамызда негірленді, 1690 жылы құрылысы аяқталды, ал шүрригерск стиліндегі фасады 1740 жылы бітірілді. Мексика штатының Тепотцотлан қаласындағы Сан-Франциско Хавьер шіркеуінің (Вице-корольдіктің ұлттық мұражайы) алтарі де, оның фасадымен бірге, Жаңа Испанияда иезуиттер жасаған ең маңызды барокколық шүрригерск туындыларының бірі болып есептеледі. Мексика қаласының метрополиттік соборының Корольдер алтарі және осы соборға іргелес орналасқан испандық сәулетші Лоренцо Родригес салған Саграрио Метрополитаноның фасады да осы стильдің өкілдері болып табылады.
In Mexico, the Cathedral Basilica of Zacatecas, capital of Zacatecas state, and the Templo de Santa Prisca, located in Taxco, Guerrero state are considered as masterpieces of Churrigueresque style. The building of Parroquia Antigua in Salamanca, Guanajuato, founded on August 24, 1603, was completed in the year 1690, and the Churrigueresque façade in 1740. The altarpiece of the church of San Francisco Javier (National Museum of Viceroyalty) in Tepotzotlán, State of Mexico is also considered, along with its façade, one of the most important baroque churrigueresque works created by the Jesuits in New Spain. The Altar de los Reyes of the Mexico City Metropolitan Cathedral and the façades of the Sagrario Metropolitano, by the Spanish architect Lorenzo Rodriguez, which is attached to the same Cathedral, are also representatives of the style.
Калифорниялық шыршалық
Калифорниялық чурригереск – Калифорнияда пайда болған, 20-ғасырдың басында архитекторлар Бертрам Гудхью және Карлтон Уинслоу аға 1915 жылғы Панама-Калифорния көрмесі үшін дамытқан стиль. Бұл стиль Калифорниядағы испандық отарлық жаңғыру архитектурасында және, аз дәрежеде, АҚШ-тың қалған бөлігінде кеңінен таралуына ықпал етті. Гудхью мен Уинслоу Мексикадағы испандық отарлық ғимараттардағы чурригереск және платереск әшекейлерін зерттегеннен кейін бұл стилді жасады. Калифорниялық чурригереск стилінің ең жақсы мысалдары Сан-Диегодағы Балбоа паркінде, Панама-Калифорния көрмесі өткен жерде орналасқан. Бұл стильдегі тағы бір маңызды ғимараттар: Сан-Францискодағы Mission Dolores Basilica, Риверсайд қаласының First Congregational Church шіркеуі, Лос-Анджелестегі Сент-Винсент-де-Пол шіркеуі және Беверли-Хиллс қалалық әкімшілігі. Шығыс Лос-Анджелестегі "Алтын қақпа" театры да осы стильдің мысалы болып табылады.
California Churrigueresque is a revival style native to California, developed in the early 20th century by architects Bertram Goodhue and Carleton Winslow Sr. for the 1915 Panama California Exposition, which helped popularize its use in Spanish Colonial Revival architecture in California, and to a lesser extent the rest of the United States. Goodhue and Winslow developed the style after studying Churrigueresque and Plateresque ornamentation in Spanish Colonial buildings in Mexico. Many of the best examples of California Churrigeresque are located in Balboa Park in San Diego, the site of the Panama California Exposition. Other notable buildings in this style include San Francisco's Mission Dolores Basilica, the First Congregational Church of Riverside, Los Angeles's St. Vincent de Paul Church and Beverly Hills City Hall. The Golden Gate Theater in East Los Angeles is another example.