Кіріспе

Вирустың түрі

Африка жылқы індеті (АЖІ) – Африка жылқы індеті вирусынан туындайтын, өте жұқпалы және көбінесе өлімге алып келетін ауру. Көбінесе жылқы, қашыр және есектерге әсер етеді. Бұл ауру Reoviridae тұқымдасына жататын Orbivirus туысына жататын вирус арқылы туындайды. Аурудың пайда болуына осы вирустың тоғыз серотипі себеп болуы мүмкін. АЖІ тікелей жұқпалы емес, бірақ жәндіктер арқылы таралады.

Эпидемиология

АХС вирусы алғаш рет Сахара шөлінің оңтүстігінде 1600 жылдардың ортасында, жылқылардың Оңтүстік Африкаға әкелінуімен тіркелді. Вирус Африканың экваторлық, шығыс және оңтүстік аймақтарында эндемикалық деп саналады. Африка және басқа жерлерде Equidae (жылқы тұқымдастары) арасында бірнеше індеттер тіркелді. АХС Африканың Сахарадан оңтүстігінде эндемикалық екені белгілі, және Марокко, Таяу Шығыс, Үндістан және Пәкістанға тарады. Жақында Пиреней түбегінде және Таиландта індеттер тіркелді. Америка, Шығыс Азия немесе Австралияда АХС тіркелген жоқ. Эпидемиология жануар-вектор өзара әрекеттесуіне байланысты, онда циклдық індеттердің пайда болуы қабілетті векторлардың көп санымен сәйкес келеді. Эндемикалық аймақтарда АХС-тың ең маңызды векторы – жылы, ылғалды жағдайды ұнататын Culicoides imicola тістейтін шыбық. Лавалар вирусты тасымалдамайды, ал ұзақ, суық қыстар эндемикалық емес аймақтарда індеттерді тоқтатуға жеткілікті.

Қонақ

Жылқы, қашыр, есек және зебра бұл аурудың негізгі тасымалдаушылары болып табылады. Дегенмен, пілдер, түйелер және иттер де жұқтыруы мүмкін, бірақ көбінесе аурудың белгілері байқалмайды және бұл жағдай сирек кездеседі. Иттер әдетте жұқтырған жылқы етін жеу арқылы ауруға шалдығады, алайда соңғы кезде жылқы етін жемеген иттерде де ауру пайда болғаны туралы хабарламалар келіп түсуде.

Беріліс

Бұл ауру жәндіктер арқылы таралады. Вирустың биологиялық векторы – Culicoides (күлте) түрі, бірақ бұл ауру Culex, Anopheles және Aedes масаларының, оның ішінде A. aegypti, сондай-ақ Hyalomma және Rhipicephalus кенелерінің арқасынан да жұғуы мүмкін.

Диагностика

Дәстүрлі диагноз ерекше клиникалық белгілерге, өлімнен кейінгі зақымдануларға және жұқпа тасымалдаушыларының болуына сүйене отырып қойылады. Зертханалық растау вирусты оқшаулау арқылы жүзеге асырылады, соның ішінде вирустық РНК-ны анықтау үшін сандық ПТР, антигенді ұстау (ELISA) және жұқтырылған тіндердің иммунофлюоресценциясы сияқты техникалар қолданылады. Серологиялық тесттер тек жазылған жануарларды анықтау үшін ғана пайдалы, себебі ауырған жануарлар тиімді иммундық жауап қалыптастыруға үлкермей өледі.

Емдеу және алдын алу

АХС-ке ем жоқ. Эндемикалық аймақтағы індетті бақылау карантин, векторларды жою және вакцинациялау шараларын қамтиды. Бұл аурудың алдын алу үшін, ауырған жылқылар көбінесе сойылады, ал жұқпаған жылқылар вирустың алдын алу вакцинасымен вакцинацияланады. Қазіргі уақытта үш түрлі вакцина бар: поливалентті вакцина, моновалентті вакцина және инактивацияланған моновалентті вакцина. Сондай-ақ, жәндіктердің көбею ортасын жою және инсектицидтер қолдану арқылы да осы аурудың алдын алуға болады.

Тарих

Африка жылқы ауруы 1987–90 жылдары Испанияда және 1989 жылы Португалияда диагностикаланды, бірақ сою саясаты, қозғалыс шектеулері, қоздырушыларды жою және вакцинация қолданылу арқылы жойылды.

Қарым-қатынас аурулары

АХС көк тіл ауруымен байланысты және оны бірдей шөпшешіт (Culicoides түрі) таратады.