Америка Тәуелсіздік Соғысының Басталуы: Лексингтон және Конкорд шайқастары

Кіріспе

Америка Тәуелсіздік соғысының алғашқы әскери қақтығыстары (1775)

Британдық әскерлер Конкордтағы қару-жарақ пен жабдықты жоюға жетісті.
Конкордтағы ополчендер британдықтарды Бостонға кері тартуға жетісті.
Америка Тәуелсіздік соғысының басталуы.
| жауынгер2 = Ұлыбритания Корольдігі
| жауынгер1 = Массачусетс шығанағы
| командир2 = Фрэнсис Смит, Джон Питкэрн, Хью Перси
| командир1 = Джон Паркер, Джеймс Барретт, Джон Баттрик, Джон Робинсон, Уильям Хит, Джозеф Уоррен, Исаак Дэвис
| күш2 = Бостоннан кету: 700, Лексингтонда: 400, Конкордта: 100, Шайқастың соңы: 1,500
| күш1 = Лексингтонда: 77, Конкордта: 400, Шайқастың соңы: 3,960
| қазалар2 = 73 өлтірілді, 174 жараланды, 53 жоғалып кетті
| қазалар1 = 49 өлтірілді, 39 жараланды, 5 жоғалып кетті. Шайқастар 1775 жылдың 19 сәуірінде Массачусетс провинциясының Мидлсекс округінде, Лексингтон, Конкорд, Линкольн, Меноттоми (қазіргі Арлингтон) және Кембридж қалаларында болды. Олар Ұлыбритания Корольдігі мен Американың он үш колониясынан шыққан патриот ополчендері арасындағы қарулы қақтығыстың басталуын белгіледі. 1774 жылдың соңында колониялық көшбасшылар Бостон шай кемесінен кейін британдық парламент Массачусетс колониялық үкіметінде жасаған өзгерістерге қарсылық ретінде Саффолк резолюцияларын қабылдады. Колониялық ассамблея Массачусетс провинциялық конгресі деп аталатын патриоттық уақытша үкімет құрып, жергілікті ополчендерді ықтимал жаулықтарға дайындалуға шақырды. Колониялық үкімет британдықтар бақылап отырған Бостоннан тыс жерлерді тиімді түрде бақылады. Жауап ретінде 1775 жылдың ақпанында британдық үкімет Массачусетсті бүлікшіл штат деп жариялады. Бостондағы 700-ге жуық британдық әскерге, подполковник Фрэнсис Смит басшылығында, Конкордта Массачусетс ополчендері сақтаған колониялық әскери жабдықты басып алу және жою туралы құпия бұйрық берілді. Тиімді барлау арқылы патриот көшбасшылары экспедиция басталғанға дейін бірнеше апта бұрын олардың жабдықтары қауіпке ұшырауы мүмкін екенін білді және олардың көп бөлігін басқа жерлерге көшірді. Шайқас алдындағы түні Пол Ревир және Сэмюэл Прескотт сияқты бірнеше аттылар британдықтардың жоспарлары туралы ақпаратпен бірге Бостоннан аймақтағы ополчендерге британдық экспедиция туралы ескерту жіберді. Армияның су арқылы келуінің бастапқы тәсілі Бостонның Ескі Солтүстік шіркеуінен Чарльзтаунға "жермен біреу, теңізбен екеу" хабарласу үшін шамдарды пайдалану арқылы белгіленді. Алғашқы оқтар Лексингтонда күн шығып тұрған кезде атылды. Сегіз ополчен қаза тапты, оның ішінде олардың үшінші командирі, прапорщик Роберт Манро. Британдықтар тек бір ғана жарақат алды. Ополчендердің саны аз болды және кері шегінді, ал тұрақты әскерлер Конкордқа қарай жүріп, онда олар компанияларға бөлініп, жабдықты іздеді. Конкордтың Солтүстік көпірінде шамамен 400 ополченер таңғы сағат 11:00-де король әскерлерінің үш ротасынан 100 тұрақты әскерге шабуыл жасады, нәтижесінде екі тараптан да жарақаттар болды. Саны аз болған тұрақты әскерлер көпірден кері шегініп, Конкордтағы британдық күштердің негізгі бөлігіне қосылды. Британдық әскерлер әскери жабдықты іздеуді аяқтағаннан кейін Бостонға қайта оралу жолын бастады, ал көрші қалалардан тағы да көп ополчендер келіп жатты. Екі тарап арасында атыс қайтадан басталды және тұрақты әскерлер Бостонға қарай жүріп кеткенге дейін күні бойы жалғасты. Лексингтонға оралғаннан кейін лейтенант-полковник Смит экспедициясын бригадир-генерал Хью Персидің күшейтулері құтқарып қалды, ол осы уақытта Нортумберленд герцогының титулын граф Перси ретінде алған болатын. 1700 шамасындағы күш бірігіп, қатаң атыс астында Бостонға қарай аттанды және ақырында Чарльзтаунның қауіпсіздігіне жетті. Жиналған ополчендер Чарльзтаун мен Бостонға апаратын тар жолдарды блокадалап, Бостонды қоршауды бастады. Ральф Уолдо Эмерсон өзінің "Конкорд гимнінде" патриоттардың Солтүстік көпірде атқан алғашқы оғын "дүние жүзінде естілген оқ" деп сипаттады.

British forces succeed in destroying cannon and supplies in Concord
Militia successfully drive British back to Boston
Start of the American Revolutionary War
| combatant2 = Kingdom of Great Britain
| combatant1 = Massachusetts Bay
| commander2 = Francis SmithJohn PitcairnHugh Percy
| commander1 = John ParkerJames BarrettJohn ButtrickJohn RobinsonWilliam HeathJoseph WarrenIsaac Davis
| strength2 = Departing Boston: 700Lexington: 400Concord: 100End of Battle: 1,500
| strength1 = Lexington: 77Concord: 400End of Battle: 3,960
| casualties2 = 73 killed174 wounded53 missing
| casualties1 = 49 killed39 wounded5 missing The battles were fought on April 19, 1775, in Middlesex County, Province of Massachusetts Bay, within the towns of Lexington, Concord, Lincoln, Menotomy (present day Arlington), and Cambridge. They marked the outbreak of armed conflict between the Kingdom of Great Britain and Patriot militias from America's thirteen colonies. In late 1774, Colonial leaders adopted the Suffolk Resolves in resistance to the alterations made to the Massachusetts colonial government by the British parliament following the Boston Tea Party. The colonial assembly responded by forming a Patriot provisional government known as the Massachusetts Provincial Congress and calling for local militias to train for possible hostilities. The Colonial government effectively controlled the colony outside of British controlled Boston. In response, the British government in February 1775 declared Massachusetts to be in a state of rebellion. About 700 British Army regulars in Boston, under Lieutenant Colonel Francis Smith, were given secret orders to capture and destroy Colonial military supplies reportedly stored by the Massachusetts militia at Concord. Through effective intelligence gathering, Patriot leaders had received word weeks before the expedition that their supplies might be at risk and had moved most of them to other locations. On the night before the battle, warning of the British expedition had been rapidly sent from Boston to militias in the area by several riders, including Paul Revere and Samuel Prescott, with information about British plans. The initial mode of the Army's arrival by water was signaled from the Old North Church in Boston to Charlestown using lanterns to communicate "one if by land, two if by sea". The first shots were fired just as the sun was rising at Lexington. Eight militiamen were killed, including Ensign Robert Munroe, their third in command. The British suffered only one casualty. The militia was outnumbered and fell back, and the regulars proceeded on to Concord, where they broke apart into companies to search for the supplies. At the North Bridge in Concord, approximately 400 militiamen engaged 100 regulars from three companies of the King's troops at about 11:00am, resulting in casualties on both sides. The outnumbered regulars fell back from the bridge and rejoined the main body of British forces in Concord. The British forces began their return march to Boston after completing their search for military supplies, and more militiamen continued to arrive from the neighboring towns. Gunfire erupted again between the two sides and continued throughout the day as the regulars marched back towards Boston. Upon returning to Lexington, Lt. Col. Smith's expedition was rescued by reinforcements under Brigadier General Hugh Percy, a future Duke of Northumberland styled at this time by the courtesy title Earl Percy. The combined force of about 1,700 men marched back to Boston under heavy fire in a tactical withdrawal and eventually reached the safety of Charlestown. The accumulated militias then blockaded the narrow land accesses to Charlestown and Boston, starting the siege of Boston. Ralph Waldo Emerson describes the first shot fired by the Patriots at the North Bridge in his "Concord Hymn" as the "shot heard round the world".

Өмірбаян

Британ әскерінің жаяу әскерін отаршылар «қызыл халаттылар» деп, ал кейде «шайтандар» деп атаған. Олар 1768 жылдан бері Бостонды басып алған және 1774 жылғы «Төзбес заңдар» деп аталатын заңдарды отаршыларға таңу үшін теңіз күштері мен теңіз жаяу әскерлерімен күшейтілген. Бұл заңдарды британдық Парламент Массачусетс шығанағы провинциясын Бостон шай кешірілісі және басқа да наразылық актілері үшін жазалау мақсатымен қабылдаған. Генерал Томас Гейдж Массачусетс штатының әскери губернаторы және Бостонда орналасқан шамамен 3000 британдық әскери күштердің бас қолбасшысы болды. Дегенмен, ол Бостоннан тыс Массачусетс штатын бақылай алмады, себебі заңдарды іске асыру Патриоттық виг көпшілігі мен британдық тори азшылығы арасындағы шиеленісті күшейтті. Гейджтің жоспары – кіші, құпия және жылдам шабуылдар жасау арқылы виг жасақтарының әскери жабдықтарын алып тастап, қақтығыстан аулақ болу еді. Бұл жабдықтар үшін болған күрес британдықтардың бір жеңісіне және патриоттардың бірнеше жеңісіне әкелді, бұл қақтығыстар «Оқ-дәуілдер» деп аталды. Гейдж өзін еркіндіктің жақтасы деп есептеді және колония губернаторы және басқыншы күштер генералы ретіндегі міндеттерін бөліп алуға тырысты. Эдмунд Берк Гейджтің Массачусетс штатымен қарым-қатынасын Парламентте былай сипаттады: «Жер бетіндегі ең қолайсыз адам – екінші ағылшынды құлдыққа салуға көндіруге тырысатын ағылшын». Отаршылар отарлаудың басындағы күндерден бастап үнді шабуылдарынан қорғану үшін жасақтар құра бастады. Бұл күштер 1754 және 1763 жылдар аралығындағы француз және үнді соғысында британдық әскерлермен бірге шайқасты. Жаңа Англияның әрбір колониясының заңдарына сәйкес, барлық қалалар 16 жастан асқан барлық еркектерден тұратын жасақтар құруға міндетті болды (кейбір санаттар үшін ерекшеліктер болды) және мүшелерінің қаруланғанын қамтамасыз етуге тиіс болды. Массачусетс жасақтары ресми түрде провинциялық үкіметтің бағынысында болды, бірақ Жаңа Англиядағы жасақтар өз офицерлерін сайлап алды. Гейдж Массачусетс үкіметі туралы заңның талаптарына сәйкес провинциялық үкіметті таратып жіберді, ал осы қолданыстағы байланыстарды отаршылар Массачусетс провинциялық конгресі аясында Ұлыбританияның әскери қатеріне қарсы тұру үшін пайдаланды.

The British Army's infantry were nicknamed "redcoats" and sometimes "devils" by the colonists. They had occupied Boston since 1768 and had been augmented by naval forces and marines to enforce what the colonists called The Intolerable Acts of 1774, which had been passed by the British Parliament to punish the Province of Massachusetts Bay for the Boston Tea Party and other acts of protest. General Thomas Gage was the military governor of Massachusetts and commander in chief of the roughly 3,000 British military forces garrisoned in Boston. He had no control over Massachusetts outside of Boston, however, where the implementation of the Acts had increased tensions between the Patriot Whig majority and the pro British Tory minority. Gage's plan was to avoid conflict by removing military supplies from Whig militias using small, secret, and rapid strikes. This struggle for supplies led to one British success and several Patriot successes in a series of nearly bloodless conflicts known as the Powder Alarms. Gage considered himself to be a friend of liberty and attempted to separate his duties as governor of the colony and as general of an occupying force. Edmund Burke described Gage's conflicted relationship with Massachusetts by saying in Parliament, "An Englishman is the unfittest person on Earth to argue another Englishman into slavery." The colonists had been forming militias since the very beginnings of Colonial settlement for the purpose of defense against Indian attacks. These forces also saw action in the French and Indian War between 1754 and 1763 when they fought alongside British regulars. Under the laws of each New England colony, all towns were obligated to form militia companies composed of all males 16 years of age and older (there were exemptions for some categories) and to ensure that the members were properly armed. The Massachusetts militias were formally under the jurisdiction of the provincial government, but militia companies throughout New England elected their own officers. Gage effectively dissolved the provincial government under the terms of the Massachusetts Government Act, and these existing connections were employed by the colonists under the Massachusetts Provincial Congress for the purpose of resistance to the military threat from Britain.

Ұлтшылдар жиналды

Доуес Бостон мойнынан және Ұлы көпірден атпен оңтүстік жолмен Лексингтонға дейін жетті. Ревир бастапқыда Бостонның Ескі Солтүстік шіркеуінің мұнарасына ілінген шамдар арқылы Чарльзтаунға сигнал беруді тапсырды. Одан кейін ол солтүстік су жолымен саяхаттап, Чарльз өзенінің аузынан қайықпен өтіп, тікелей британдық соғыс кемесі HMS Somerset-тің ізінен шықты. Сол сағатта өтуге тыйым салынған еді, бірақ Ревир Чарльзтаунда қауіпсіз қонды және батысқа қарай Лексингтонға атпен жүріп, жол бойындағы дерлік әр үйді ескертті. Чарльзтаундан солтүстікке қосымша атшылар жіберілді. Лексингтонға келген соң Ревир, Доуес, Хэнкок және Адамс сол жерде жиналған жасақпен жағдайды талқылады. Олар қаладан кетіп бара жатқан күштердің екі адамды ұстау үшін тым көп екеніне және Конкордтың басты мақсаты екеніне сенді. Лексингтондықтар айналасындағы қалаларға атшылар жіберді, ал Ревир мен Доуес Сэмюэл Прескоттпен бірге Конкордқа қарай жолға шықты. Линкольнде олар майор Митчелл басқарған британдық күзет тобына кездесті. Ревир тұтқындалды, Доуес аттан құлап түсті, тек Прескотт ғана Конкордқа жетіп құтылды. Конкордтан қосымша атшылар жіберілді. Ревир, Доуес және Прескотттың саяхаты бірнеше ай бұрын отаршылдардың Powder Alarm-ға тиімсіз жауабына байланысты мұқият жасалған «дабыл және жиналу» жүйесін іске қосты. Бұл жүйе – төтенше жағдайларда пайдалану үшін ескі хабар тарату желісінің жетілдірілген түрі еді. Отаршылдар оны француз және үнді соғысында қолдануды тоқтатқанға дейін, колониядағы алғашқы үнді соғыстары кезеңінде мерзімімен пайдаланған. Басқа да жеделхатшы атшылармен қатар, хабар беру үшін қоңыраулар, барабандар, дабыл тапаншалары, оттар және керней қолданылды, бұл қалалар арасында жылдам байланыс құрады, Массачусетстің шығысындағы ондаған ауылдардағы көтерілісшілерге өздерінің жасақтарын жинау керектігін хабарлады, өйткені Бостоннан 500-ден астам әскер кетіп барады. Бұл жүйе соншалықты тиімді болды, Бостоннан 40 шақырым қашықтықтағы қалалардағы адамдар Кембриджде қайықтардан жүк түсіріліп жатқанда әскердің қозғалысы туралы білді. Осы ерте ескертулер күнінің соңында британдық әскерге ауыр зиян келтіру үшін жеткілікті отаршыл жасақтарын жинауға маңызды рөл атқарды. Адамс пен Хэнкок ақырында қауіпсіз жерге, бірінші Берлингтонға, кейін Билерикаға көшірілді.

Dawes covered the southern land route by horseback across Boston Neck and over the Great Bridge to Lexington. Revere first gave instructions to send a signal to Charlestown using lanterns hung in the steeple of Boston's Old North Church. He then traveled the northern water route, crossing the mouth of the Charles River by rowboat, slipping past the British warship HMS Somerset at anchor. Crossings were banned at that hour, but Revere safely landed in Charlestown and rode west to Lexington, warning almost every house along the route. Additional riders were sent north from Charlestown. After they arrived in Lexington, Revere, Dawes, Hancock, and Adams discussed the situation with the militia assembling there. They believed that the forces leaving the city were too large for the sole task of arresting two men and that Concord was the main target. The Lexington men dispatched riders to the surrounding towns, and Revere and Dawes continued along the road to Concord accompanied by Samuel Prescott. In Lincoln, they ran into the British patrol led by Major Mitchell. Revere was captured, Dawes was thrown from his horse, and only Prescott escaped to reach Concord. Additional riders were sent out from Concord. The ride of Revere, Dawes, and Prescott triggered a flexible system of "alarm and muster" that had been carefully developed months before, in reaction to the colonists' impotent response to the Powder Alarm. This system was an improved version of an old notification network for use in times of emergency. The colonists had periodically used it during the early years of Indian wars in the colony before it fell into disuse in the French and Indian War. In addition to other express riders delivering messages, bells, drums, alarm guns, bonfires and a trumpet were used for rapid communication from town to town, notifying the rebels in dozens of eastern Massachusetts villages that they should muster their militias because over 500 regulars were leaving Boston. This system was so effective that people in towns 25 mile (40 km) from Boston were aware of the army's movements while they were still unloading boats in Cambridge. These early warnings played a crucial role in assembling a sufficient number of colonial militia to inflict heavy damage on the British regulars later in the day. Adams and Hancock were eventually moved to safety, first to what is now Burlington and later to Billerica.

Британдық әскерлер алға қарай

Кешкі аспанға таман генерал Гейдж провинциялық үйінде жоғары шенді офицерлерін жинады. Ол оларға лорд Дартмуттан келген, колониялықтарға қарсы шаралар қабылдауды бұйырған нұсқаулар туралы хабарлады. Сондай-ақ, ол полкінің аға полковнигі, подполковник Смит басшылыққа тағайындалғанын, ал майор Джон Питкэрн оның көмекшісі болатынын айтты. Кешкі сағат 8:30-да кеңес аяқталды, содан кейін граф Перси Бостон орталық алаңында қала тұрғындарымен сөйлесті. Бір дерек бойынша, ондағы адамдардың әңгімесі британдық сарбаздардың қаладағы ерекше қимылдары туралы болды. Перси бір кісіге сұрақ қойғанда, ол: "Тұрақты әскер нысанасын қателеседі", - деді. "Қай нысана?" - деп сұрады Перси. "Конкордтағы зеңбіректер", - деді ол. Бұл сөзді естіген Перси дереу провинциялық үйге оралып, осы ақпаратты генерал Гейджге жеткізді. Гейдж таңғалып, Бостоннан хабаршылардың шығуына тыйым салды, бірақ бұл Дейвс пен Ривердің кетуіне кедергі келтіре алмады. Британдық тұрақты әскер, шамамен 700 жаяу әскер, Гейдждің 13 жаяу әскер полкінен 11 бөлімнен құралды. Майор Питкэрн он элиталық жеңіл жаяу әскер ротасына, ал подполковник Бенджамин Бернард подполковник Смиттың жалпы басшылығымен 11 гранадер ротасына басшылық етті. Экспедицияға тағайындалған әскердің 350-і 4-ші (Корольдікі), 5-ші, 10-шы, 18-ші (Royal Irish), 23-ші, 38-ші, 43-ші, 47-ші, 52-ші және 59-шы жаяу әскер полктерінен және Оның Әскер теңіз күштерінің 1-ші батальонынан алынған гранадер роталарынан болды. Гренадер роталарын қорғау үшін 4-ші, 5-ші, 10-шы, 23-ші, 38-ші, 43-ші, 47-ші, 52-ші және 59-шы полктерден, сондай-ақ теңіз жаяу әскерінің 1-ші батальонынан 320-ға жуық жеңіл жаяу әскер болды. Әр ротаның өз лейтенанты болды, бірақ оларды басқарған капитанның көпшілігі Бостондағы барлық полктерден алынған еріктілер еді. Бұл командир мен рота арасындағы таныс еместік шайқас кезінде қиындықтар тудырады. Британдықтар 18 сәуір күні түнінде әскерлерін сағат 21:00-де оятып, оларды түнгі сағат 22:00-ге дейін Бостон орталық алаңының батыс жағындағы су жағасына жинады. Полковник Смит кешігіп келді, сонымен қатар қайықтарды тиеу ұйымдастырылмағандықтан, жиналатын жерде шатастық болды. Қайықтар соншалықты тығыз болғандықтан, отыруға орын қалмады. Олар Кембриджге жақын Фиппс фермасының жанына түскенде, түн ортасында белдеріне дейін суға батты. Жүктемесін түсіруге көп уақыт кеткеннен кейін, тұрақты әскер таңғы сағат 2-де Конкордқа қарай 27 шақырымдық жорылын бастады. Таңғы сағат 3-те полковник Смит майор Питкэрнді алты жеңіл жаяу әскер ротасымен Конкордқа жылдамдықпен шабуыл жасауға жіберді. Таңғы сағат 4-те Смит ақылды, бірақ кешіккен шешім қабылдап, Бостонға күш сұрап хабаршы жіберді.

Around dusk, General Gage called a meeting of his senior officers at the Province House. He informed them that instructions from Lord Dartmouth had arrived, ordering him to take action against the colonials. He also told them that the senior colonel of his regiments, Lieutenant Colonel Smith, would command, with Major John Pitcairn as his executive officer. The meeting adjourned around 8:30 pm, after which Earl Percy mingled with town folk on Boston Common. According to one account, the discussion among people there turned to the unusual movement of the British soldiers in the town. When Percy questioned one man further, the man replied, "Well, the regulars will miss their aim." "What aim?" asked Percy. "Why, the cannon at Concord" was the reply. Upon hearing this, Percy quickly returned to Province House and relayed this information to General Gage. Stunned, Gage issued orders to prevent messengers from getting out of Boston, but these were too late to prevent Dawes and Revere from leaving. The British regulars, around 700 infantry, were drawn from 11 of Gage's 13 occupying infantry regiments. Major Pitcairn commanded ten elite light infantry companies, and Lieutenant Colonel Benjamin Bernard commanded 11 grenadier companies, under the overall command of Lieutenant Colonel Smith. Of the troops assigned to the expedition, 350 were from grenadier companies drawn from the 4th (King's Own), 5th, 10th, 18th (Royal Irish), 23rd, 38th, 43rd, 47th, 52nd and 59th Regiments of Foot, and the 1st Battalion of His Majesty's Marine Forces. Protecting the grenadier companies were about 320 light infantry from the 4th, 5th, 10th, 23rd, 38th, 43rd, 47th, 52nd, and 59th Regiments, and the 1st Battalion of the Marines. Each company had its own lieutenant, but the majority of the captains commanding them were volunteers attached to them at the last minute, drawn from all the regiments stationed in Boston. This lack of familiarity between commander and company would cause problems during the battle. The British began to awaken their troops at 9 pm on the night of April 18 and assembled them on the water's edge on the western end of Boston Common by 10 pm. Colonel Smith was late in arriving, and there was no organized boat loading operation, resulting in confusion at the staging area. The boats used were naval barges that were packed so tightly that there was no room to sit down. When they disembarked near Phipps Farm in Cambridge, it was into waist deep water at midnight. After a lengthy halt to unload their gear, the regulars began their 17 mile (27 km) march to Concord at about 2 am. At about 3 am, Colonel Smith sent Major Pitcairn ahead with six companies of light infantry under orders to quick march to Concord. At about 4 am Smith made the wise but belated decision to send a messenger back to Boston asking for reinforcements.

Континенттік

Континенттік күштерге шамамен 4 мың ополченец пен жергілікті шабуылдық жасақтар кірді. Облыстық конгресс жергілікті жасақтарды командирлер тағайындалған полктер мен бригадаларға ұйымдастырғанмен, күні бойы бөлімдер кезең-кезеңімен келді. Айналасындағы 30 қаладан адамдар шайқасқа жіберілді, тағы да көптері жолда болды. Түске дейін көптеген полк командирлері толыққандай қатысып, үйлесімді түрде әрекет ете бастады. Күндіз бірнеше провинциялық генералдар шайқасқа бет алғанмен, жалпы басқаруды жүзеге асыруға шамалары жетпеді. Массачусетс штатының Роксбери қаласының генералы Уильям Хит күнінің соңына қарай шайқастың бір бөлігіне басшылық етті.

Британдық әскерлері

Британдық күш: 1775 жылдың 19 сәуірінде күн шығысымен бірге Питкэрн басқаратын тұрақты әскердің алдыңғы құшағы Лексингтонға кіргенде, 80-ге жуық Лексингтондық милиция Бакман тавернасынан шығып, Лексингтон алаңында қатар тұрып, оларды қадағалап тұрды. Алдынан 40 мен 100 аралығында көрермендер жолдың бойынан қызығушылықпен қарады. Олардың басшысы – француз және үнді соғысының қатысушысы, туберкулезбен ауырған және кейде естімі нашар капитан Джон Паркер еді. Қатар тұрған милицияның тоғызы Харрингтон, жеті Мунро (оның ішінде ротаның сержанты Уильям Мунро), төрт Паркер, үш Тидд, үш Локк және үш Рид тегін болды. Олардың тоғызының бірі капитан Паркермен қандай да бір байланыста болды. Бұл милиция Лексингтонның «жаттығу тобының» құрамына кірді, бұл пуритан дәуірінен бастау алған жергілікті милицияны ұйымдастыру тәсілі еді, және «бір минутта дайын» рота емес еді. Түннің көп бөлігін британдық әскерлердің пайда болуын күтіп, (Пол Ревирдің ескертуі рас па екендігіне күмәнданып), таңғы сағат 4:15-те Паркер растау алды. Паркер жіберген соңғы барлаушы Таддеус Боуман шапшаңдықпен келіп, олардың ғана емес, күшпен келе жатқанын және жақын екенін хабарлады. Капитан Паркер қарсыластарынан басымдық танытқанын жақсы білді және өз адамын бекер құрбан етуге дайын емес еді. Ол Конкордтағы отаршылардың оқ-дәрісі мен әскери жабдықтарының көп бөлігі жасырылғанын білді. Соғыс жарияланбаған. (Тәуелсіздік декларациясына тағы он төрт айдан астам уақыт болатын). Ол сондай-ақ британдықтардың Массачусетс штатында бұрын да осындай жорықтар жасап, ештеңе таппай, Бостонға қайтып келгенін білді. Паркердің осы оқиғаның қайталануын күтуге толық негіздері болды. Тұрақты әскер Конкордқа барады, ештеңе таппай, шаршап, бос қолмен Бостонға оралады. Ол ротасын сақтықпен орналастырды. Оларды Лексингтон алаңында парадтық формацияда тұрғызды. Олар ашық көзге көрінетін (қабырғалардың артына жасырынбады), бірақ Конкордқа баратын жолды кеспеді. Олар саяси және әскери нығайып тұрғанын көрсетті, бірақ тұрақты әскердің жорығын тоқтатуға тырыспады. Көп жылдар өткен соң, қатысушылардың бірі Паркердің сөздерін еске алды, ол қазір шайқас орнында тасқа қашалған: «Өз орныңда тұрыңдар; атылғанша оқ атпаңдар, бірақ егер олар соғыс бастауды көздесе, онда ол осы жерден басталсын». Паркер шайқастан кейін берген куәлігінде: Мен біздің милициямызға Лексингтондағы алаңда не істеу керектігін кеңесу үшін жиналуға бұйрық бердім және егер олар бізді мазаламаса немесе қорламаса, оларға көрінбеуге, араласпауға немесе тұрақты әскермен келісімге келуге болмайды деп шештім; және олардың кенеттен жақындаған кезде мен біздің милициямызға дереу тарап, оқ атпауға бұйрық бердім: Олар бірден пайда болды және ашуланып, атып, бізден ешқандай себепсіз біздің тобымыздағы сегіз адамды өлтірді. Джон Паркер Конкордқа бағытталған алдыңғы құшақтың басындағы теңізшілер лейтенанты Джесси Адиар, Конкордқа бұрылудың орнына, британдық колоннаның қанатын қорғау үшін оңға бұрылып, содан кейін роталарды алаңға бастырып, милицияны қоршауға және қарусыздануға тырысты. Майор Питкэрн алдыңғы күштің артынан келіп, үш ротасын сол жаққа басқарып, тоқтатты. Полковник Смит басқаратын қалған роталар Бостонға қарай жолдың бойында қалды.

The British force was organized into: As the regulars' advance guard under Pitcairn entered Lexington at sunrise on April 19, 1775, about 80 Lexington militiamen emerged from Buckman Tavern and stood in ranks on Lexington common watching them, and between 40 and 100 spectators watched from along the side of the road. Their leader was Captain John Parker, a veteran of the French and Indian War, who had developed tuberculosis and was at times difficult to hear. Of the militiamen who lined up, nine had the surname Harrington, seven Munroe (including the company's orderly sergeant, William Munroe), four Parker, three Tidd, three Locke, and three Reed; fully one quarter of them were related to Captain Parker in some way. This group of militiamen was part of Lexington's "training band", a way of organizing local militias dating back to the Puritans, and not what was styled a minuteman company. After having waited most of the night with no sign of any British troops (and wondering if Paul Revere's warning was true), at about 4:15 a. m., Parker got his confirmation. Thaddeus Bowman, the last scout that Parker had sent out, rode up at a gallop and told him that they were not only coming but coming in force and they were close. Captain Parker was clearly aware that he was outmatched in the confrontation and was not prepared to sacrifice his men for no purpose. He knew that most of the colonists' powder and military supplies at Concord had already been hidden. No war had been declared. (The Declaration of Independence was more than fourteen months in the future.) He also knew the British had gone on such expeditions before in Massachusetts, found nothing, and marched back to Boston. Parker had every reason to expect that to occur again. The Regulars would march to Concord, find nothing, and return to Boston, tired but empty handed. He positioned his company carefully. He placed them in parade ground formation, on Lexington Common. They were in plain sight (not hiding behind walls), but not blocking the road to Concord. They made a show of political and military determination, but no effort to prevent the march of the Regulars. Many years later, one of the participants recalled Parker's words as being what is now engraved in stone at the site of the battle: "Stand your ground; don't fire unless fired upon, but if they mean to have a war, let it begin here." According to Parker's sworn deposition taken after the battle:

I ordered our Militia to meet on the Common in said Lexington to consult what to do, and concluded not to be discovered, nor meddle or make with said Regular Troops (if they should approach) unless they should insult or molest us; and, upon their sudden Approach, I immediately ordered our Militia to disperse, and not to fire:—Immediately said Troops made their appearance and rushed furiously, fired upon, and killed eight of our Party without receiving any Provocation therefor from us.|John Parker

Rather than turn left towards Concord, Marine Lieutenant Jesse Adair, at the head of the advance guard, decided on his own to protect the flank of the British column by first turning right and then leading the companies onto the Common itself, in a confused effort to surround and disarm the militia. Major Pitcairn arrived from the rear of the advance force and led his three companies to the left and halted them. The remaining companies under Colonel Smith lay further down the road toward Boston.

Бірінші рет

Британдық офицер (вероятно Питкэрн, бірақ есептер нақты емес, себебі ол лейтенант Уильям Сазерленд болуы мүмкін) содан кейін қылышын көтеріп, жиналған милицияны таратуға шақырды, сондай-ақ оларға «қаруларыңды тастаңдар, сіздер, лағып кеткен көтерілісшілер!» деді. Капитан Паркер өз әскерлеріне таралып, үйлеріне қайтуды бұйырды, бірақ шатасудың, айналадағы дау-дамағалдың және Паркердің туберкулездік дауысының әлсіздігінің салдарынан кейбіреулер оны естімеді, ал кейбіреулері өте баяу тарады, ешкім де қаруын тастамады. Паркер де, Питкэрн де өз әскерлеріне атуды тоқтатуға бұйырды, бірақ белгісіз жерден оқ атылды. [А] сағат 5-те біз [Лексингтонға] келдік және қала ортасындағы жалпы аламанда 200-300 адамнан тұратын топты көрдік; біз әлі де алға жылжыдық, шабуылға ниеттенбесек те, шабуылға қарсы дайын күйде болдық; бірақ біз оларға жақындағанда, олар бізге екі оқ атты, содан кейін біздің әскерлеріміз ешқандай бұйрықсыз оларға шабуыл жасап, атып, оларды қашып жіберді; олардың бірнешеуі қаза тапты, біз қанша екенін айта алмадық, өйткені олар қабырғалардың артында және орманға кіріп кетті. Бізде 10-шы жеңіл жаяу әскерінің бір адамы жараланды, басқа ешкім зардап шекпеді. Біз орталық аламанда қалыптастық, бірақ қиындықтар болды, өйткені әскерлер бұйрықтарды естімеді, біраз уақыт күттік, содан кейін Конкордқа қарай жолымызды жалғастырдық. Лейтенант Джон Баркер, 4-ші полк

A British officer (probably Pitcairn, but accounts are uncertain, as it may also have been Lieutenant William Sutherland) then rode forward, waving his sword, and called out for the assembled militia to disperse, and may also have ordered them to "lay down your arms, you damned rebels!" Captain Parker told his men instead to disperse and go home, but, because of the confusion, the yelling all around, and due to the raspiness of Parker's tubercular voice, some did not hear him, some left very slowly, and none laid down their arms. Both Parker and Pitcairn ordered their men to hold fire, but a shot was fired from an unknown source. [A]t 5 o'clock we arrived [in Lexington], and saw a number of people, I believe between 200 and 300, formed in a common in the middle of town; we still continued advancing, keeping prepared against an attack though without intending to attack them; but on our coming near them they fired on us two shots, upon which our men without any orders, rushed upon them, fired and put them to flight; several of them were killed, we could not tell how many, because they were behind walls and into the woods. We had a man of the 10th light Infantry wounded, nobody else was hurt. We then formed on the Common, but with some difficulty, the men were so wild they could hear no orders; we waited a considerable time there, and at length proceeded our way to Concord.|Lieutenant John Barker, 4th Regiment of Foot

According to one member of Parker's militia, none of the Americans had discharged their muskets as they faced the oncoming British troops. The British did suffer one casualty, a slight wound, the particulars of which were corroborated by a deposition made by Corporal John Munroe. Munroe stated that:

After the first fire of the regulars, I thought, and so stated to Ebenezer Munroe who stood next to me on the left, that they had fired nothing but powder; but on the second firing, Munroe stated they had fired something more than powder, for he had received a wound in his arm; and now, said he, to use his own words, "I'll give them the guts of my gun." We then both took aim at the main body of British troops the smoke preventing our seeing anything but the heads of some of their horses and discharged our pieces. Some witnesses among the regulars reported the first shot was fired by a colonial onlooker from behind a hedge or around the corner of a tavern. Some observers reported a mounted British officer firing first. Both sides generally agreed that the initial shot did not come from the men on the ground immediately facing each other. Speculation arose later in Lexington that a man named Solomon Brown fired the first shot from inside the tavern or from behind a wall, but this has been discredited. Some witnesses (on each side) claimed that someone on the other side fired first; however, many more witnesses claimed to not know. Yet another theory is that the first shot was fired by the British, one which killed Asahel Porter, their prisoner who was running away (he had been told to walk away and he would be let go, though he panicked and began to run). Historian David Hackett Fischer has proposed that there may actually have been multiple near simultaneous shots. Historian Mark Urban said that after telling them to disperse, Pitcairn signalled his soldiers to move forward and disarm the locals. The sight of the Americans lowering their weapons and moving off touched [a] nerve among the British soldiers. For months the local people had abused and taunted them. Instead of a deliberate, orderly walk forward, many [British soldiers] started shouting and cheering, running towards the Americans with bayonets [still fixed]. Facing this onslaught, one or two of those villagers opened fire Without orders from Pitcairn, one of the formed British companies levelled its weapons and let fly a crashing volley. Witnesses at the scene described several intermittent shots fired from both sides before the lines of regulars began to fire volleys without receiving orders to do so. A few of the militiamen believed at first that the regulars were only firing powder with no ball, but when they realized the truth, few if any of the militia managed to load and return fire. The rest ran for their lives. Blockquote|We Nathaniel Mulliken, Philip Russell, [and 32 other men ] do testify and declare, that on the nineteenth in the morning, being informed that a body of regulars were marching from Boston towards Concord About five o'clock in the morning, hearing our drum beat, we proceeded towards the parade, and soon found that a large body of troops were marching towards us, some of our company were coming to the parade, and others had reached it, at which time, the company began to disperse, whilst our backs were turned on the troops, we were fired on by them, and a number of our men were instantly killed and wounded, not a gun was fired by any person in our company on the regulars to our knowledge before they fired on us, and continued firing until we had all made our escape. The companies under Pitcairn's command got beyond their officers' control in part because they were unaware of the actual purpose of the day's mission. They fired in different directions and prepared to enter private homes. Colonel Smith, who was just arriving with the remainder of the regulars, heard the musket fire and rode forward from the grenadier column to see the action. He quickly found a drummer and ordered him to beat assembly. The grenadiers arrived shortly thereafter, and once order was restored among the soldiers, the light infantry was permitted to fire a victory volley, after which the column was reformed and marched on toward Concord.

Паркердің милициясының бір мүшесінің айтуынша, британдық әскерлерге қарсы тұрғанда американдықтардың ешқайсысы мылтықтарын атпаған. Британдықтар бір жарақат алды, жеңіл жарақат, оның мән-жайлары капрал Джон Мунро жасаған куәлікпен расталды. Мунро былай деді: «Тұрақты әскерлердің алғашқы атысынан кейін, мен сол жақта маған жақын тұрған Эбенезер Мунроға олар тек оқ-дәрі атқан деп ойладым, бірақ екінші атыстан кейін Мунро олар оқ-дәріден басқа да нәрсе атқандығын айтты, өйткені ол қолына жарақат алды, ал енді, өз сөздерімен айтқанда, «Мен оларға қаруымның ішегін беремін». Содан кейін біз екеуміз де британдық әскерлердің негізгі тобына қарадық, түтін олардың жылқыларының басын ғана көруге мүмкіндік берді және біз қаруларымызды аттық. Кейбір куәгерлер алғашқы оқты колониялық көрермен қабырғаның артынан немесе тавернаның бұрышынан атқан деп хабарлады. Кейбір бақылаушылар бірінші оқты ат үстіндегі британдық офицер атқан деп хабарлады. Екі тарап та алғашқы оқ бір-біріне қарама-қарсы тұрған адамдардан шықпағанын мойындады. Кейінірек Лексингтонда Соломон Браун есімді адам тавернаның ішінен немесе қабырғаның артынан бірінші оқты атқан деген болжам пайда болды, бірақ бұл жоққа шығарылды. Кейбір куәгерлер (екі тараптан да) екінші тараптың біреуі бірінші оқты атқан деп мәлімдеді; алайда, көптеген куәгерлер білмейтінін айтты. Тағы бір теория бойынша, алғашқы оқ британдықтар атқан, ол қашып бара жатқан тұтқын Асахель Портерді өлтірді (оған қашып кетуді айтқан, бірақ ол үрейленіп қаша бастады). Тарихшы Дэвид Хакетт Фишер бірнеше оқ бір уақытта атылған болуы мүмкін деп болжады. Тарихшы Марк Урбанның айтуынша, Питкэрн оларға тарауға бұйырғаннан кейін, әскерлеріне алға жылжуға және жергілікті тұрғындарды қарусыздануға белгі берді. Америкалықтардың қаруларын түсіріп, кетіп бара жатқанын көру британдық сарбаздардың жүрегін қоздырды. Бірнеше ай бойы жергілікті тұрғындар оларды қорлап, мазақтап келді. Көптеген [британдық сарбаздар] ойластырылған, тәртіпті түрде алға қарай жүгірудің орнына, айқайлап, қуанышпен американдықтарға қарай ұшып кетті. Осы шабуылға қарсы бір-екі ауыл тұрғыны атыс бастады. Питкэрннің бұйрығысыз, британдықтар құрастырған роталардың бірі қаруларын көтеріп, күшті оқ атып жіберді. Жаза болған жерде болған куәгерлер екі тараптан да бірнеше рет оқ атылғанын айтты, содан кейін тұрақты әскерлер бұйрықсыз оқ атып жіберді. Кейбір милициялықтар бастапқыда тұрақты әскерлер тек оқ-дәрімен атып жатыр деп ойлады, бірақ шындықты түсінгенде, олардың көпшілігі оқ атып, оқ атуға үлкермеді. Қалғандары қашып құтылды. Біз, Натаниел Мулликен, Филип Рассел [және басқа 32 адам] куәлік етеміз және мәлімдейміз, он тоғызыншы күні таңертең, тұрақты әскердің тобы Бостоннан Конкордқа қарай жүріп келе жатқаны туралы хабарланған. Таңертеңгі сағат 5-те барабан соғуымызды естіп, біз парадқа қарай жүрдік, көп ұзамай әскердің үлкен тобы бізге қарай жүріп келе жатқанын анықтадық, біздің компаниямыздың кейбірі парадқа келе жатыр, ал басқалары оған жетті, сол кезде компания тарап кетті, біз әскерлерге арқамызды бұрғанда, олар бізге оқ атты, соның салдарынан біздің бірнеше адамымыз дереу қаза тапты және жараланды, біздің компаниямыздан ешкім де тұрақты әскерлерге оқ атпады, олар бізге оқ атқанға дейін, және біз қашып құтылғанға дейін оқ атып тастады. Питкэрннің басқаруындағы роталар күннің мақсатын білмегендіктен офицерлерінің бақылауынан шығып кетті. Олар түрлі бағыттарда оқ атты және жеке үйлерге кіруге дайындалды. Әлдеқашан келген полковник Смит, қалған тұрақты әскерлермен келді, оқ атысын естіп, гренадерлер колоннасынан шабуылды көру үшін алға жылжыды. Ол тез барабаншыны тауып, жиналуға бұйрық берді. Гренадерлер көп ұзамай келді, және әскерлер арасында тәртіп орнатылғаннан кейін, жеңіл жаяу әскерлері жеңіс оғын атуға рұхсат етілді, содан кейін колонна қайта құралып, Конкордқа қарай жолын жалғастырды.

Конкорд

Қорытындылай келе, Конкорд пен Линкольннің қарулы жасақтары Конкордта жиналды. Олар Лексингтонда оқ атылғаны туралы хабар алды және жақын жердегі қалалардан күш түскенше күтіп отыруға, қаланы қорғауға немесе шығысқа қарай жылжып, британ армиясын тиімді жерден қарсы алуға болатынын анық білмеді. Қарулы жасақтың бір тобы британдықтарға қарсы Лексингтонға қарай бет алды, шамамен 2 километрдей жол жүріп, қарсы беттен келе жатқан регулярлы әскермен кездесті. Регулярлы әскердің саны 700-ге жуық болса, қарулы жасақта сол кезде 250-ге жуық адам болғандықтан, қарулы жасақ колоннасы кері бұрылып Конкордқа қайта оралды. Сақтық басым болды, және полковник Джеймс Барретт қала орталығынан шегініп, жігіттерді Солтүстік көпірден солтүстікке қарай шамамен бір километрдей биікке алып барды, онда олар британдықтардың әскерлерінің қозғалысын және қала орталығындағы жағдайды қадағалай берді. Бұл қадам сәтті болып шықты, себебі батыс қалаларынан келген минуттік жасақтар қосылғанда қарулы жасақтың қатары арта берді.

Әскери құрал-жабдықтарды іздеу

Британ әскерлері Конкорд ауылына келгенде, подполковник Смит оларды Гейджтің бұйрықтарын орындау үшін бөліп жіберді. 10-шы полктің гранадерлер ротасы капитан Мунди Поул басшылығымен Оңтүстік көпірін қорғады, ал капитан Парсонс басқаратын жеті жеңіл жаяу әскер ротасы, шамамен 100 сарбаз, Солтүстік көпірін қорғады. Олар жинала бастаған жасақтарға ашық даладан жақсы көрінді. Капитан Парсонс 5-ші, 23-ші, 38-ші және 52-ші полктерден төрт ротаны Солтүстік көпірден 2 миль (3 км) қашықтағы Барретт фермасын қарап шығу үшін жіберді. Барлау мәліметтері бойынша, онда керек-жарақтар болуы мүмкін еді. 4-ші және 10-шы полктердің екі ротасы олардың кері қайту жолын күзетуге орналастырылды, ал 43-ші полктің бір ротасы көпірді күзету үшін қалды. Осы роталардың құрамында салыстырмалы түрде тәжірибесіз капитан Уолтер Лори болды. Олар 400-ден астам жасақтан айтарлықтай кем екенін білді. Қайғырған капитан Лори подполковник Смитке хабаршы жіберіп, күш сұрады. Лоялист шпиондары берген толық ақпаратты пайдаланып, гранадерлер роталары шағын қалада әскери жабдықтарды іздеді. Оңтүстік көпір жолындағы түрмеге жақын орналасқан Эфраим Джонстың тавернасына келгенде, есік жабылып тұрғанын көрді, ал Джонс оларға кіруге рұқсат бермеді. Жергілікті лоялистер берген мәліметтерге сәйкес, Питкэрн мүлікте зеңбіректердің жасырылғанын білген. Джонсқа қару қайда көмілгенін көрсетуді бұйырды. Олар 24 фунттық ядроларды атып шығаратын үш үлкен зеңбірек екені анықталды. Олар қорғану үшін тым ауыр болған, бірақ бекіністерге қарсы тиімді болды және Бостон қаласын жақын маңдағы материктің басқа бөліктерінен бомбалауға жеткілікті қашықтықта орналасқан. Гренадерлер осы үш зеңбіректердің тұғырларын қиратты, оларды орнату мүмкін болмасын. Олар сондай-ақ ауылдық мәжіліс үйінде табылған бірнеше қару-жарақтарды өртеп жіберді. Өрт мәжіліс үйіне тараған кезде, жергілікті тұрғын Марта Моултон солдаттарды ғимаратты құтқару үшін су шелектерін беруге көндірді. Жүздей бөшке ұн мен тұздалған азық-түлік, сондай-ақ 550 фунт мылтық оқтары ұңғымаға лақтырылды. Ұрыс салдарынан келтірілген зиянның тек зеңбіректерге тигені маңызды болды. Британдықтар кеткеннен кейін барлық оқтар мен азық-түліктің көп бөлігі табылды. Іздеу кезінде әскерлер жергілікті тұрғындарға, соның ішінде тамақ пен сусынға ақы төлеуге қатысты өте мұқият болды. Бұл артық сыпайылықты жергілікті тұрғындар пайдаланып, бірнеше кішігірім жасақ қоймаларын іздеуді жаңылыстыра алды. Барретт фермасы бірнеше апта бұрын қару-жарақ қоймасы болған, бірақ қазір онда аз ғана қару қалды. Отбасының әңгімесіне сәйкес, олар тез арада егін егілгендей көрінуі үшін жоңқаларға көмілген. Сол жерге жіберілген әскерлер ешқандай маңызды жабдық таба алмады.

When the British troops arrived in the village of Concord, Lt. Col. Smith divided them to carry out Gage's orders. The 10th Regiment's company of grenadiers secured South Bridge under Captain Mundy Pole, while seven companies of light infantry under Captain Parsons, numbering about 100, secured the North Bridge, where they were visible across the cleared fields to the assembling militia companies. Captain Parsons took four companies from the 5th, 23rd, 38th, and 52nd Regiments up the road 2 mile (3 km) beyond the North Bridge to search Barrett's Farm, where intelligence indicated supplies would be found. Two companies from the 4th and 10th Regiments were stationed to guard their return route, and one company from the 43rd remained to guard the bridge itself. These companies, which were under the relatively inexperienced command of Captain Walter Laurie, were aware that they were significantly outnumbered by the 400 plus militiamen. The concerned Captain Laurie sent a messenger to Lt. Col. Smith requesting reinforcements. Using detailed information provided by Loyalist spies, the grenadier companies searched the small town for military supplies. When they arrived at Ephraim Jones's tavern, by the jail on the South Bridge road, they found the door barred shut, and Jones refused them entry. According to reports provided by local Loyalists, Pitcairn knew cannon had been buried on the property. Jones was ordered at gunpoint to show where the guns were buried. These turned out to be three massive pieces, firing 24 pound shot, that were much too heavy to use defensively, but very effective against fortifications, with sufficient range to bombard the city of Boston from other parts of nearby mainland. The grenadiers smashed the trunnions of these three guns so they could not be mounted. They also burned some gun carriages found in the village meetinghouse, and when the fire spread to the meetinghouse itself, local resident Martha Moulton persuaded the soldiers to help in a bucket brigade to save the building. Nearly a hundred barrels of flour and salted food were thrown into the millpond, as were 550 pounds of musket balls. Of the damage done, only that done to the cannon was significant. All of the shot and much of the food was recovered after the British left. During the search, the regulars were generally scrupulous in their treatment of the locals, including paying for food and drink consumed. This excessive politeness was used to advantage by the locals, who were able to misdirect searches from several smaller caches of militia supplies. Barrett's Farm had been an arsenal weeks before, but few weapons remained now, and according to family legend, these were quickly buried in furrows to look like a crop had been planted. The troops sent there did not find any supplies of consequence.

Солтүстік көпір

Полковник Барретттің әскерлері, британдықтардың пушка вагондарын өртегенде ауыл алаңынан көтерілген түтінді көргенде, және төменде тек бірнеше жеңіл жаяу әскер роталарын байқағанда, Пункатассет төбесіндегі қолайлы орналасқан жерлерінен қалаға қарай, Солтүстік көпірге жақын, төменгі жазыққа қарай жүріп өтуге шешім қабылдады. Милиция алға жылжығанда, жолдың жанында орналасқан 4-ші және 10-шы полктердің екі британдық ротасы көпірге шегініп, төбені Барретттің әскерлеріне берді. Минутмендердің бес толық ротасы және Актон, Конкорд, Бедфорд және Линкольн қалаларынан келген тағы бес ополченеші осы төбеге орналасты, ал ерлердің тобы ағылып келіп, барлығы кем дегенде 400 адамды құрады, бұл капитан Лоридің жеңіл жаяу әскер роталарына қарсы болды, олардың саны 90-95 адамды құрады. Барретт Массачусетс штатының әскерлеріне көпірге қарай төменге түсетін тас жолда екі қатарға тұруға бұйрық берді, содан кейін ол тағы да кеңес алуға шақырды. Солтүстік көпірдің үстінен қарап тұрғанда, Барретт, Вестфордтың подполковнигі Джон Робинсон және басқа капитантар көпірге шабуыл жасау мүмкіндігін талқылады. Барретт Актоннан келген Минутмендер ротасына қолбасшылық еткен капитан Айзек Дэвистен оның ротасы алға жылжуға дайын екенін сұрады. Дэвис: "Мен барудан қорықпаймын, менде барудан қорыққан бірде-бір адам жоқ" деп жауап берді. Барретт әскерлерге қаруларын дайындауды, бірақ оларға атылғанға дейін оқ атпауды бұйырды, содан кейін алға жылжуға бұйрық берді. Лори көпірді күзеткен британдық роталарға көпірден шегінуге бұйрық берді. Бір офицер колониялық әскердің алға жылжуын тоқтату үшін көпірдің бос тақтайларын тартып алуға тырысты, бірақ майор Баттрик тұрақтыларға көпірге зиян келтіруді тоқтатуды бұйырды. Конкорд, Актон, Линкольн және Вестфорд Минутмендерінің шағын тобы майор Баттрик, подполковник Робинсон және капитан Дэвис басқаруымен екі қатардан колонна құрып алға жылжыды, жеңіл жаяу әскерге жақын, өйткені олар Конкорд өзенінің көктемгі су тасқынымен қоршалған. Кейін капитан Лори дұрыс емес шешім қабылдады. Оның көмек сұрауы нәтиже бермегендіктен, ол өз әскерлеріне өзенге перпендикуляр бағытта, көпірдің артында "көшеде атыс" жасауға дайындалуға бұйрық берді. Бұл формация қаланың ғимараттары арасындағы тар көшеге көп көлемде оқ жіберуге қолайлы болды, бірақ көпірдің артындағы ашық кеңістікке емес. Көпірден шегініп келе жатқан тұрақтылар басқа әскерлердің көшеде атыс жасауға дайындалуына тырысқанда, шатастық туды. Формацияның артында тұрған лейтенант Сазерленд Лоридің қатесін байқап, флангерлерді жіберуге бұйрық берді. Бірақ оның жасағы басқа жасақтан болғандықтан, оған тек үш сарбаз ғана бағынды. Қалғандары шатастықта жоғары тұрған офицердің бұйрықтарын орындауға тырысты. Бір оқ атылды. Бұл 43-ші полкінің шаршаған, дүрбелеңге түскен британдық сарбазының ескерту оқы болуы мүмкін, деп хабарлады капитан Лори жекпе-жектен кейін командиріне берген есебінде. Содан кейін екі тұрақты әскер дереу оқ атты, оқтар өзенге шашырады, содан кейін алдыңғы шағын топ, атыс бұйрығы берілгенін ойлап, Лори оларды тоқтата алмастан бұрын, шатастырып оқ атты. Актон Минутмендерінің екеуі, жеке Әбнер Хосмер мен капитан Исаак Дэвис, көпірге қарай бағытталған саптың алдында болды, олар бірден соққыға ұшырап, қаза тапты. Қасиетті доктор Рипли еске алды: американдықтар екі қатарда жүріп кетті. Бір-екі минуттан кейін американдықтар жылдам қозғалып, көпірге он-он бес таяқ қашықтықта британдық солдат бір ғана оқ атқан, ол жолды белгілеп, полковник Робинсонның қолынан өтіп, Актон ротасының бестігі Лютер Бланшардың бүйірін сәл жаралады. Тағы төрт адам жарақат алды. Содан соң майор Баттрик милиция қызметкерлеріне: "От, Құдай үшін, солдаттар, от!" - деп айқайлады. Бұл сызықтар Конкорд өзені мен көпірмен бөлінген және тек бір-бірінен бірқатар қашықтықта болды. Жолмен байланысты және атыс желісін құруға кедергі келтірген отаршылардың алдыңғы қатарлары бір-бірінің басы мен иығына қарай оқ атты, көпірдің арғы жағына жиналған тұрақтыларға. Соның ішінде әскерлерінің алдыңғы қатарынан жетекшілік еткен сегіз британдық офицер мен сержанттың төртеуі мылтық атысынан жарақат алды. Кем дегенде үш сарбаз (Томас Смит, Патрик Грей және Джеймс Холл, барлығы 4-ші) қаза тапты немесе өлімге жарақат алды, ал тоғыз адам жарақат алды. 1824 жылы, Reverend және Minuteman Джозеф Такстер жазды: Мен келесі фактілерге куә болдым. Вестфорд пен Актон тұрғындары, Конкордтың бірнешеуі алғашқылар болып Конкорд көпірінде британдықтарға қарсы тұрды. Британдықтар Солтүстік көпірде шамамен 90 адамнан тұратын күзет орнатысты; біз Лексингтонда кімнің өлгені туралы нақты ақпарат алған жоқ, британдықтар Конкорд қаласында қирату жасап жатқанын көрдік; көпірге шабуыл жасау ұсынылды; осы кезде Вестфордтың полковнигі Робинсон және майор Баттрик жетекшілік етті; британдықтар бірінші оқ атқанда ғана оқ атпау туралы қатаң бұйрық берілді; олар себептік жолдың ортасына жеткенде британдықтар бір оқ атты, екінші, үшінші, содан кейін барлық әскер; олар Актонның полковнигі Дэвисті және Хосмер деген мырзаны өлтірді. Біздің адамдар екі қатардан колонна құрып, бір-бірінің үстінен оқ атты, екеуін өлтірді және он біреуін жаралады. Британдық армияның ең сұлуы деп есептелетін лейтенант Хокстонның екі жағы да нашар жарақат алды, ол одан қатты шағымданды. Осыдан кейін британдықтар қашып, Конкордтың солтүстік жағындағы төбеге жиналды, жаралыларын емдеді, содан кейін Бедфордтан шығатын жолмен шегіне бастады. Олар төбеден түскенде, полковник Бридж, Бедфорд пен Челмсфордтан келген бірнеше адамдармен бірге оларды қуды және бірнеше адамды өлтірді. Тұрақтылар өзінің саны жағынан басымдыққа ие болған және дұрыс басшылықтан айырылған жағдайға түсіп қалды, жаудың көп санынан қорқып, рухы құлаған және бұрынғыдан шайқасқа қатыспағандықтан, олар жаралыларын тастап, қала орталығынан келе жатқан гренадерлік роталардың қауіпсіздігіне қашты, Барретттің шаруашылығында қару іздеп жүрген капитан Парсонс пен роталарын оқшаулады. Подполковник Смит Лориден күштерді күшейту туралы сұраныс алғаннан кейін бірнеше минут өткен соң, қаладағы өз орнынан атыс естіді. Ол дереу екі гренадерлік ротаны Солтүстік көпірге қарай бастады. Бұл әскерлер жүріп келе жатқанда, үш жеңіл жаяу әскер ротасының қираған қалдықтарына кездесті. Смит Барреттте болған төрт ротаның қауіпсіздігіне алаңдады, өйткені қалаға дейінгі олардың жолы енді қорғалмаған. Ол Минутмендерді қабырғаның артында көргенде, екі ротасын тоқтатты және офицерлерімен бірге жақынрақ қарау үшін алға жылжыды. Қабырғаның артында тұрған Минутмендердің бірі: "Егер біз оқ атқанда, алдыңғы қатардағы барлық офицерлерді өлтіре алатынымызды білемін, бірақ бізге оқ атуға бұйрық берілмеді және бірде-бір оқ атылмады" деді. Шамамен 10 минутқа созылған тартыстың кезінде, психикалық ауруы бар жергілікті адам Элиас Браун екі тараптың арасымен жүріп, қызыл шарап сатты.

Colonel Barrett's troops, upon seeing smoke rising from the village square as the British burned cannon carriages, and seeing only a few light infantry companies directly below them, decided to march back toward the town from their vantage point on Punkatasset Hill to a lower, closer flat hilltop about from the North Bridge. As the militia advanced, the two British companies from the 4th and 10th Regiments that held the position near the road retreated to the bridge and yielded the hill to Barrett's men. Five full companies of Minutemen and five more of militia from Acton, Concord, Bedford and Lincoln occupied this hill as more groups of men streamed in, totaling at least 400 against Captain Laurie's light infantry companies, a force totaling 90–95 men. Barrett ordered the Massachusetts men to form one long line two abreast on the highway leading down to the bridge, and then he called for another consultation. While overlooking North Bridge from the top of the hill, Barrett, Lt. Col. John Robinson of Westford and the other captains discussed a possible advance on the bridge. Barrett asked Captain Isaac Davis, who commanded a company of Minutemen from Acton, if his company would be willing to lead the advance. Davis responded, "I'm not afraid to go, and I haven't a man that's afraid to go." Barrett told the men to load their weapons but not to fire unless fired upon, and then ordered them to advance. Laurie ordered the British companies guarding the bridge to retreat across it. One officer then tried to pull up the loose planks of the bridge to impede the colonial advance, but Major Buttrick began to yell at the regulars to stop harming the bridge. The Minutemen and militia from Concord, Acton, Lincoln and a handful of Westford Minutemen, advanced in column formation, two by two, led by Major Buttrick, Lt. Col. Robinson, then Capt. Davis, on the light infantry, keeping to the road, since it was surrounded by the spring floodwaters of the Concord River. Captain Laurie then made a poor tactical decision. Since his summons for help had not produced any results, he ordered his men to form positions for "street firing" behind the bridge in a column running perpendicular to the river. This formation was appropriate for sending a large volume of fire into a narrow alley between the buildings of a city, but not for an open path behind a bridge. Confusion reigned as regulars retreating over the bridge tried to form up in the street firing position of the other troops. Lieutenant Sutherland, who was in the rear of the formation, saw Laurie's mistake and ordered flankers to be sent out. But as he was from a company different from the men under his command, only three soldiers obeyed him. The remainder tried as best they could in the confusion to follow the orders of the superior officer. A shot rang out. It was likely a warning shot fired by a panicked, exhausted British soldier from the 43rd, according to Captain Laurie's report to his commander after the fight. Two other regulars then fired immediately after that, shots splashing in the river, and then the narrow group up front, possibly thinking the order to fire had been given, fired a ragged volley before Laurie could stop them. Two of the Acton Minutemen, Private Abner Hosmer and Captain Isaac Davis, who were at the head of the line marching to the bridge, were hit and killed instantly. Rev. Dr. Ripley recalled:

The Americans commenced their march in double file In a minute or two, the Americans being in quick motion and within ten or fifteen rods of the bridge, a single gun was fired by a British soldier, which marked the way, passing under Col. Robinson's arm and slightly wounding the side of Luther Blanchard, a fifer, in the Acton Company. Four more men were wounded. Major Buttrick then yelled to the militia, "Fire, for God's sake, fellow soldiers, fire!" At this point the lines were separated by the Concord River and the bridge, and were only apart. The few front rows of colonists, bound by the road and blocked from forming a line of fire, managed to fire over each other's heads and shoulders at the regulars massed across the bridge. Four of the eight British officers and sergeants, who were leading from the front of their troops, were wounded by the volley of musket fire. At least three privates (Thomas Smith, Patrick Gray, and James Hall, all from the 4th) were killed or mortally wounded, and nine were wounded. In 1824, Reverend and Minuteman Joseph Thaxter wrote:

I was an eyewitness to the following facts. The people of Westford and Acton, some few of Concord, were the first who faced the British at Concord bridge. The British had placed about ninety men as a guard at the North Bridge; we had then no certain information that any had been killed at Lexington, we saw the British making destruction in the town of Concord; it was proposed to advance to the bridge; on this Colonel Robinson, of Westford, together with Major Buttrick, took the lead; strict orders were given not to fire, unless the British fired first; when they advanced about halfway on the causeway the British fired one gun, a second, a third, and then the whole body; they killed Colonel Davis, of Acton, and a Mr. Hosmer. Our people then fired over one another's heads, being in a long column, two and two; they killed two and wounded eleven. Lieutenant Hawkstone, said to be the greatest beauty of the British army, had his cheeks so badly wounded that it disfigured him much, of which he bitterly complained. On this, the British fled, and assembled on the hill, the north side of Concord, and dressed their wounded, and then began their retreat. As they descended the hill near the road that comes out from Bedford they were pursued; Colonel Bridge, with a few men from Bedford and Chelmsford, came up, and killed several men. The regulars found themselves trapped in a situation where they were both outnumbered and outmaneuvered. Lacking effective leadership and terrified at the superior numbers of the enemy, with their spirit broken, and likely not having experienced combat before, they abandoned their wounded, and fled to the safety of the approaching grenadier companies coming from the town center, isolating Captain Parsons and the companies searching for arms at Barrett's Farm. Lieutenant Colonel Smith heard the exchange of fire from his position in the town moments after he received the request for reinforcements from Laurie. He quickly assembled two companies of grenadiers to lead toward the North Bridge himself. As these troops marched, they met the shattered remnants of the three light infantry companies running towards them. Smith was concerned about the four companies that had been at Barrett's since their route to town was now unprotected. When he saw the Minutemen in the distance behind their wall, he halted his two companies and moved forward with only his officers to take a closer look. One of the Minutemen behind that wall observed, "If we had fired, I believe we could have killed almost every officer there was in the front, but we had no orders to fire and there wasn't a gun fired." During a tense standoff lasting about 10 minutes, a mentally ill local man named Elias Brown wandered through both sides selling hard cider.

Конкордтан Лексингтонға

Лейтенант-полковник Смит өзінің әскерлерінің қауіпсіздігіне алаңдап, қанаттарды жота бойымен жіберіп, британдықтар Конкордтан шығысқа қарай жүріп келе жатқанда, шамамен 1000 отарлықтың күштерін қорғады. Бұл жота Конкорд ауылынан шамамен 2 шақырымдай жерде орналасқан Мериам бұрышындағы жол торабына дейін созылды. Тар көпірден өту үшін британдықтар қанаттарды негізгі колоннаға қайтарып, қатарда үш сарбазға дейін жақындастыруға мәжбүр болды. Солтүстіктен және шығыстан келген отарлық милиция роталары осы жерде бірігіп, тұрақты әскерлерге қарағанда сандық артықшылыққа ие болды. Британдықтар тағы да генерал Гейджтің экспедицияны түнгі қараңғыда құпия түрде жіберу арқылы болдырмақ болған нәрсесіне куә болды: британдық әскерлер Бостоннан шыққанда отарлық милицияның мыңдаған адаммен жиналу қабілеті. Британдық колоннаның соңғысы тар көпірден өтіп бара жатқанда, британдық артқы күзет айналып, отарлық милицияға оқ атты, олар алыстан тиімсіз атып тұрған, бірақ енді мылтық ату қашықтығына жақындаған еді. Отарлықтар да жауап берді, бұл жолы өлімге әкеп соқты. Екі тұрақты сарбаз қаза тауып, алты адам жараланды, отарлықтардың арасында қаза болғандар жоқ. Смит кішкентай көпірден өткеннен кейін қанатты әскерлерін қайта жіберді. Брукс төбесінде (Харди төбесі деп те аталады), Мериам бұрышынан шамамен 2 шақырымдай жерде, жолдың оңтүстігінде 500-ге жуық милиция жиналды, төмендегі жолдағы британдық колоннаға оқ ату мүмкіндігін күтті. Смиттің жетекші күштері оларды қуу үшін төбеге шабуыл жасады, бірақ отарлықтар шегінбеді, шабуылдаушыларға елеулі шығын келтірді. Смит өз әскерлерін Брукс төбесінен кері тартты, ал колонна Брукс тавернасындағы Линкольнге кіретін тағы бір кішкентай көпірге қарай жалғасты, онда тағы да көп отарлық роталары жолдың солтүстік жағынан шабуылды күшейтті. Бірден кейін британдықтар жолдың "Қанды бұрышы" деп аталатын жеріне жетті, онда жол көтеріліп, сол жаққа қарай орманды аймақ арқылы күрт бұрылады. Бұл жерде Вобурн отарлық ротасы жолдың бұрылысының оңтүстік-шығыс жағында тасты, жеңіл орманды далаға орналасты. Мериам бұрышындағы ұрыстан жолға параллель ағып келген қосымша милиция өздерін жолдың солтүстік-батыс жағына орналастырып, британдықтарды өрескел атысқа ұшырады, ал жолдағы басқа отарлық роталары соққыға түсу үшін артынан жақындады. Біршама алға жылжумен жол тағы да өткір бұрылыс жасады, бұл жолы оңға, және британдық колонна тағы да үлкен күштің шабуылына тап болды, екі жағынан оқ жаудырды. Осы екі өткір бұрылыстан өту барысында британдық күш отыз сарбазын өлтірді немесе жарақат алды, сондай-ақ төрт отарлық милиция сарбазы қаза тапты, оның ішінде Бедфордтың капитан Джонатан Уилсон, Билериканың капитан Натан Уайман, Натиктің лейтенанты Джон Бэкон және Вобурнның Дэниел Томпсон. Британдық сарбаздар орман мен батпақты жерді басып өтуге шамасы келмейтін қарқынмен жүгіріп, қашып құтылды. Британдықтардың артындағы жолда орналасқан отарлық әскерлер тығыз жиналған және ұйымдастырылмаған, сондықтан олар тек артқы жағынан шабуыл жасай алмады. Басқа қалалардан келген әскерилер көбейген сайын, отарлықтардың саны 2000 адамға жетті. Жол шығысқа қарай түзу болды, жанында өңделген егістіктер мен бау-бақшалар орналасқан. Лейтенант-полковник Смит тағы да қанатты әскерлерін жіберді, олар кейбір милицияны артынан тұтқындап, зардап шектірді. Осы ұрыстарда британдықтардың зардап шегуі және отарлықтардың ұзақ қашықтықтан соққы беруі де өсті, ал шаршаған британдықтардың оқ-дәрілері бітіп бара жатты. Британдық колонна Линкольн мен Лексингтон арасындағы шекараға жақындаған кезде, олар жолды қараған төбеден тағы бір тұзаққа тап болды, оны капитан Джон Паркердің Лексингтондық милициясы, соның ішінде олардың кейбіреулері Лексингтондағы кездесуден жараланған. Осы кезде лейтенант-полковник Смит жамбасына жараланып, аттан құлады. Майор Джон Питкэрн колоннаның тиімді командалығын қабылдады және отарлықтарды тазарту үшін төбеге жеңіл жаяу әскерлерін жіберді. Жеңіл жаяу әскерлер екі қосымша төбелерді тазалады, өйткені колонна шығысқа қарай жалғасты - "Блафф" және "Фиске Хилл" және шайқасқа қосылған жаңа отарлық роталары салған қоршаулардан одан да көп зардап шекті. Колониалдық сарбаздардың мылтық атқан бір шабуылында майор Питкэрннің аты қорқып, Питкэрнді жерге лақтырып, қолын жарақаттады. Осы кезде экспедицияның екі басты басшысы да жарақаттанған немесе аттарынан айырылған, ал олардың адамдары шаршаған, шөлдеген және оқ-дәрілері бітіп бара жатты. Бірнешесі бағынып берді немесе тұтқынға алынды; кейбіреулері қалыпты жүрісті бұзып, Лексингтонға қарай жүгіріп кетті. Британдық офицердің сөзімен айтқанда: "Біз ретсіз шегінудің орнына жүгіріп бастадық. Адамдарды тоқтатып, екі қатарға түзуге тырыстық, бірақ ешқандай нәтиже болмады, жағдай нашарлағаннан гөрі нашарлады. Офицерлер алға шығып, найзаларын көрсетіп, егер олар алға жылжыса, өлшеді деді. Осыған байланысты, олар ауыр оқ астында түзуге кірісті". Британдық колонна Лексингтон орталығына жақындағанда үш компанияның басындағы британдық офицерлердің арасында тек біреуі ғана жарақат алмады. Ол колоннаның қауіпті жағдайын түсінді: "Көптеген адамдарда оқ-дәрі қалмады және біз қанатты әскерлерді шығара алмадық, сондықтан жақын арада қаруымызды тастауымыз немесе олардың қалауынша көтерілісшілерден атылып түсірілуіміз мүмкін еді. Одан әрі естігеніміз - алда шу болды. Артilleryмен бірге шамамен 1000 адамнан тұратын толық бригада, граф Персидің басқаруымен, оларды құтқаруға келді. Сағат 14:30 болды, ал британдық колонна таңғы сағат 2-ден бері жолда болды. Уэстфорд Минутмен, пастор Джозеф Такстер, өзінің есебін жазды:

Lieutenant Colonel Smith, concerned about the safety of his men, sent flankers to follow a ridge and protect his forces from the roughly 1,000 colonials now in the field as the British marched east out of Concord. This ridge ended near Meriam's Corner, a crossroads about a mile (2 km) outside the village of Concord, where the main road came to a bridge across Elm Brook, a tributary of Mill Brook. To cross the narrow bridge, the British had to pull the flankers back into the main column and close ranks to a mere three soldiers abreast. Colonial militia companies arriving from the north and east had converged at this point and held a clear numerical advantage over the regulars. The British were now witnessing once again what General Gage had hoped to avoid by dispatching the expedition in secrecy and in the dark of night: the ability of the colonial militiamen to rise and converge by the thousands when British forces ventured out of Boston. As the last of the British column marched over the narrow bridge, the British rear guard wheeled and fired a volley at the colonial militiamen, who had been firing irregularly and ineffectively from a distance but now had closed to within musket range. The colonists returned fire, this time with deadly effect. Two regulars were killed and perhaps six wounded, with no colonial casualties. Smith sent out his flanking troops again after crossing the small bridge. On Brooks Hill (also known as Hardy's Hill) about 1 mile (2 km) past Meriam's Corner, nearly 500 militiamen had assembled to the south of the road, awaiting an opportunity to fire down upon the British column on the road below. Smith's leading forces charged up the hill to drive them off, but the colonists did not withdraw, inflicting significant casualties on the attackers. Smith withdrew his men from Brooks Hill, and the column continued on to another small bridge into Lincoln, at Brooks Tavern, where more militia companies intensified the attack from the north side of the road. The regulars soon reached a point in the road, now referred to as the "Bloody Angle", where the road rises and curves sharply to the left through a lightly wooded area. At this place, the militia company from Woburn had positioned themselves on the southeast side of the bend in the road in a rocky, lightly wooded field. Additional militia flowing parallel to the road from the engagement at Meriam's Corner positioned themselves on the northwest side of the road, catching the British in a crossfire, while other militia companies on the road closed from behind to attack. Some further along, the road took another sharp curve, this time to the right, and again the British column was caught by another large force of militiamen firing from both sides. In passing through these two sharp curves, the British force lost thirty soldiers killed or wounded, and four colonial militia were also killed, including Captain Jonathan Wilson of Bedford, Captain Nathan Wyman of Billerica, Lt. John Bacon of Natick, and Daniel Thompson of Woburn. The British soldiers escaped by breaking into a trot, a pace that the colonials could not maintain through the woods and swampy terrain. Colonial forces on the road itself behind the British were too densely packed and disorganized to mount more than a harassing attack from the rear. As militia forces from other towns continued to arrive, the colonial forces had risen to about 2,000 men. The road now straightened to the east, with cleared fields and orchards along the sides. Lt. Col. Smith sent out flankers again, who succeeded in trapping some militia from behind and inflicting casualties. British casualties were also mounting from these engagements and from persistent long range fire from the militiamen, and the exhausted British were running out of ammunition. When the British column neared the boundary between Lincoln and Lexington, it encountered another ambush from a hill overlooking the road, set by Captain John Parker's Lexington militiamen, including some of them bandaged up from the encounter in Lexington earlier in the day. At this point, Lt. Col. Smith was wounded in the thigh and knocked from his horse. Major John Pitcairn assumed effective command of the column and sent light infantry companies up the hill to clear the militia forces. The light infantry cleared two additional hills as the column continued east—"The Bluff" and "Fiske Hill"— and took still more casualties from ambushes set by fresh militia companies joining the battle. In one of the musket volleys from the colonial soldiers, Major Pitcairn's horse bolted in fright, throwing Pitcairn to the ground and injuring his arm. Now both principal leaders of the expedition were injured or unhorsed, and their men were tired, thirsty, and exhausting their ammunition. A few surrendered or were captured; some now broke formation and ran forward toward Lexington. In the words of one British officer, "we began to run rather than retreat in order. We attempted to stop the men and form them two deep, but to no purpose, the confusion increased rather than lessened. the officers got to the front and presented their bayonets, and told the men if they advanced they should die. Upon this, they began to form up under heavy fire." Only one British officer remained uninjured among the three companies at the head of the British column as it approached Lexington Center. He understood the column's perilous situation: "There were very few men had any ammunition left, and so fatigued that we could not keep flanking parties out, so that we must soon have laid down our arms, or been picked off by the Rebels at their pleasure—nearer to—and we were not able to keep them off." He then heard cheering further ahead. A full brigade, about 1,000 men with artillery under the command of Earl Percy, had arrived to rescue them. It was about 2:30 p. m., and the British column had now been on the march since 2 o'clock in the morning. Westford Minuteman, Rev. Joseph Thaxter, wrote of his account:

Блокquote|Біз оларды қудық және біреулерін өлтірдік; олар Лексингтонға жеткенде, олар тым жақын қуылды және шаршады, олар лорд Перси үлкен күшпен және екі далалық зеңбірекпен келмегенде, жақын арада бағынып берген болар еді. Олар оқтарды атты, бірақ доптар біздің басымыздан жоғары ұшып кетті. Бірақ ешқандай зеңбірек осылай көп зиян келтірген емес, олардың әсері туралы әңгімелер торилер арқылы біздің әскерлерімізге таратылды, осы уақыттан бастап көбірек кері қайтты, қуды. Біз Чарлстаун орталығына дейін қудық, содан кейін Кембриджге қайттық. Әскер Кембриджде жиналғанда, полковник Прескотт өзінің минуттық адамдарымен және Джон Робинсон, оның лейтенант-полковнигі, өздерінің орнында болуға асықты. Осы жеке отарлық фермердің, қолында мылтықпен және өзінің басшылығымен күресіп жатқан бейнесі американдық мифте де қалыптасты: "Қызыл көйлектерді жолдан қуу / Содан кейін егістіктерді кесіп өту және қайтадан пайда болу / Жолдың бұрылысындағы ағаштардың астында, / Оқ атып, қайтадан зарядтау үшін ғана тоқтау". Керісінше, Солтүстік көпірінен бастап және британдықтардың шегінуі бойымен отарлық милициялар жиі үйлесімді роталар ретінде әрекет етті, тіпті жасырынған жерді пайдалану үшін таратылғанда да. Күндізгі британдық тәжірибе туралы ойланып, граф Перси американдық тактиканың маңыздылығын түсінді: "Барлық оқиғалар барысында көтерілісшілер бізге өте шашыраңқы, ретсіз түрде шабуыл жасады, бірақ табандылықпен және нық қадаммен, және олар ешқашан кез келген реттелген денеге бірігуге батыл болған жоқ. Шындығында, олар не істеу керектігін жақсы білді. Оларды ретсіз толқу деп санағандар қателеседі. Олардың арасында не істеп жатқанын білетін адамдар бар, бұрын үндістер мен канадалықтарға қарсы рейнджерлер ретінде жұмыс істеген, және осы елде көптеген орман мен төбелер олардың әрекет ету әдісіне өте қолайлы".

Персиді құтқарып алу

Генерал Гейдж лейтенант-полковник Смиттің экспедициясына күшейту қажет болуы мүмкін деп болжағандықтан, Гейдж күшейту бөлімшелерінің таңғы сағат 4-те Бостонда жиналуына арналған бұйрықтарды дайындады. Бірақ құпиялылыққа деген құштарлығынан Гейдж бұйрықтардың тек бір данасын 1-бригаданың адъютантына жіберді, ал оның қызметшісі конвертті үстелде қалдырды. Сонымен қатар, таңғы сағат 4 шамасында британдық колонна Лексингтонға үш шақырымдай жеткенде, лейтенант-полковник Смит барлық күтпеген жағдайдың жоғалғанын және дабылдың бүкіл елге таралып жатқанын анық сезді. Сондықтан ол Бостонға көмек сұраған хабаршыны жіберді. Таңғы сағат 5-ке қарай хабаршы Бостонға жетті, және 1-бригадаға жиналуға бұйрық берілді: 4-ші, 23-ші және 47-ші полктардың желілік жаяу әскерлері, сондай-ақ граф Персидің басқаруындағы Корольдік теңіз жаяу әскерлерінің батальоны. Өкінішке орай, британдықтар үшін әр командирге бұйрықтардың тек бір данасы ғана жіберілді, ал Корольдік теңіз жаяу әскерлеріне арналған бұйрық сол уақытта Смит колоннасымен бірге Лексингтон алаңында болған майор Джон Питкэрннің үстеліне жеткізілді. Осылай кешігу орын алғаннан кейін, Персидің шамамен 1000 сарбазы Бостоннан сағат 8:45-те Лексингтонға қарай жолға шықты. Аңыз бойынша, жол бойында олар "Янки Дудл" әнін орындап, аймақ тұрғындарын қысымға алған. Екі айдан кейін Бункер-Хилл шайқасында бұл ән отаршылдық күштердің танымал әнұранына айналды. Перси Бостон мойны арқылы және Ұлы көпір арқылы құрлық жолымен жүрді, оның тақтайшаларын шапшаң ойлы отаршылдар британдықтарды тоқтату үшін алып тастаған. Содан кейін олардың адамдары Гарвард колледжінің бір профессорына кездесіп, Лексингтонға қай жолмен бару керектігін сұрады. Гарвардтық профессор айналасында болып жатқан оқиғалардың мәнін түсінбегендей, ойланбастан дұрыс жолды көрсетті. (Соңынан ол жауға көмектескені үшін елден кетуге мәжбүр болды.) Персидің әскерлері Лексингтонға сағат 14:00 шамасында келді. Олар қалаға бағытталған оқ атысын естіді, содан кейін өздерінің артиллериялық құралдарын орнатып, қалаға көз жеткізетін биік жерде жаяу әскерлерін орналастырды. Полковник Смиттың әскерлері қашқан топ сияқты жақындады, ал оларды колониялық милиция толық құрамымен қуып жететін. Перси өз артиллериясына ең қашықтан оқ атуға бұйрық берді, осылайша отаршыл милицияны таратып жіберді. Смиттың әскерлері Персидің қатарына жеткенде шаршаудан құлап қалды. Перси өз артиллерия шеберінің кеңесіне қарамастан, Бостоннан өз әскерлеріне немесе олар әкелген екі артиллериялық құралға қосымша оқ-дәрісіз кетті, себебі қосымша арбалар оларды баяулатуы мүмкін деп ойлады. Перси бригадасының әр әскерінің тек 36 оқ-дәрісі болды, ал әр артиллериялық құралға тек бірнеше оқ-дәрі берілді. Перси қаладан кеткеннен кейін, Гейдж бір офицер мен он үш сарбаз күзетімен екі оқ-дәрі арбасын жіберді. Бұл конвойды "дабыл тізімінде" әлі де тіркелген, 60 жастан асқан, өздерінің милиция бөлімдеріне қосыла алмайтын қарт, тәжірибелі милициялықтар тоқтатып алды. Олар шабуылға шығып, арбаларды ұстап беруді талап етті, бірақ жаяу әскерлер оларды елемеді және аттарын айдап кетті. Қарттар оқ атып, жетекші аттарды атып, екі сержантты өлтіріп, офицерді жаралады. Британдықтардың аман қалғандары қашып кетті, ал олардың алтауы қаруларын көлге тастап, содан кейін бағынды.

General Gage had anticipated that Lt. Col. Smith's expedition might require reinforcement, so Gage drafted orders for reinforcing units to assemble in Boston at 4 a. m. But in his obsession for secrecy, Gage had sent only one copy of the orders to the adjutant of the 1st Brigade, whose servant then left the envelope on a table. Also at about 4 a. m., the British column was within three miles of Lexington, and Lt. Col. Smith now had a clear indication that all element of surprise had been lost and that alarm was spreading throughout the countryside. So he sent a rider back to Boston with a request for reinforcements. At about 5 a. m., the rider reached Boston, and the 1st Brigade was ordered to assemble: the line infantry companies of the 4th, 23rd, and 47th Regiments, and a battalion of Royal Marines, under the command of Earl Percy. Unfortunately for the British, once again only one copy of the orders was sent to each commander, and the order for the Royal Marines was delivered to the desk of Major John Pitcairn, who was already on the Lexington Common with Smith's column at that hour. After these delays, Percy's brigade, about 1,000 strong, left Boston at about 8:45 a. m., headed toward Lexington. Along the way, the story is told, they marched to the tune of "Yankee Doodle" to taunt the inhabitants of the area. By the Battle of Bunker Hill less than two months later, the song would become a popular anthem for the colonial forces. Percy took the land route across Boston Neck and over the Great Bridge, which some quick thinking colonists had stripped of its planking to delay the British. His men then came upon an absent minded tutor at Harvard College and asked him which road would take them to Lexington. The Harvard man, apparently oblivious to the reality of what was happening around him, showed him the proper road without thinking. (He was later compelled to leave the country for inadvertently supporting the enemy.) Percy's troops arrived in Lexington at about 2:00 p. m. They could hear gunfire in the distance as they set up their cannon and deployed lines of regulars on high ground with commanding views of the town. Colonel Smith's men approached like a fleeing mob with the full complement of colonial militia in close formation pursuing them. Percy ordered his artillery to open fire at extreme range, dispersing the colonial militiamen. Smith's men collapsed with exhaustion once they reached the safety of Percy's lines. Against the advice of his Master of Ordnance, Percy had left Boston without spare ammunition for his men or for the two artillery pieces they brought with them, thinking the extra wagons would slow him down. Each man in Percy's brigade had only 36 rounds, and each artillery piece was supplied with only a few rounds carried in side boxes. After Percy had left the city, Gage directed two ammunition wagons guarded by one officer and thirteen men to follow. This convoy was intercepted by a small party of older, veteran militiamen still on the "alarm list", who could not join their militia companies because they were well over 60 years of age. These men rose up in ambush and demanded the surrender of the wagons, but the regulars ignored them and drove their horses on. The old men opened fire, shot the lead horses, killed two sergeants, and wounded the officer. The British survivors ran, and six of them threw their weapons into a pond before they surrendered.

Лексингтон менотомияға

Перси шамамен 1700 адамнан тұратын біріккен күштерді басқарып, оларға демалуға, тамақтануға, су ішуге және жараларын емдетуге рұқсат берді. Олар Лексингтоннан сағат 15:30 шамасында жолға шықты. Лексингтондағы тынығу кезінде бригадир-генерал Уильям Хит келді және жасақтың басқаруын өз қолына алды. Ол сол күні ертерек Бостоннан кеткен Джозеф Уорренмен және Массачусетс қауіпсіздік комитетінің басқа мүшелерімен тактикалық мәселелерді талқылау үшін Уотертаунға барған еді. Хит пен Уоррен Персидің артиллериясы мен флангерлеріне қарсы шара ретінде отаршылдарға жақын қалыпта тұрмауды, себебі бұл оққа ұшу қаупін арттырады, деп бұйырды. Олар Персидің шеру жасаған тобының айналасын алыстан қозғалатын шабуылшылар тобымен қоршап, ең аз шығынмен барынша зиян келтіруді көздеді. Жолдағы бірнеше атты отаршылдар аттан түсіп, жақындап келе жатқан әскерлерге мылтықпен оқ атып, сосын қайтадан атқа міне беріп, осы тактиканы қайталап отырды. Аттан түскен отаршылдар көбінесе алыстан атып, британдық және отаршыл әскерлерінің екеуі де тиімді ұрыс қашықтығы шамамен болғандықтан, солдаттардың негізгі колоннасындағы біреуін атып, өмір сүруге үміттенді. Британ колоннасының қабырғаларына қысым көрсету үшін жаяу әскер бөлімдері қолданылды. Ол қашықтықтан шыққанда, бұл бөлімдер айналып, алға жылжып, колоннаға жол бойында қайтадан шабуыл жасады. Хит келген отаршыл жасақтарды тоқтату үшін хабаршыларды жіберіп, оларды тұрақты әскерлермен қақтығысуға қолайлы жерлерге бағыттады. Кейбір қалалар отаршылдарды азықтандыру және қайта қаруландыру үшін көліктер жіберді. Хит пен Уоррен шабуылшыларға шағын шайқастарда жетекшілік етті, бірақ осы тактиканың табысына ең үлкен әсер тиімді басшылықтың болуынан туды. Ол сол жерде қалып, үйінің алдында қаза тапты. Оның достары, қайсысына сенсек болады, не жертөледе жасырынған, не сарбаздар оларды қуғанда оқтан және штыктан қаза тапқан. Джейсон Расселдің үйі әлі де тұр және сол шайқастан қалған оқ тесіктері сақталған. Расселдің бағынан тұзақ құрып шабуыл жасауға тырысқан отаршылдар тобы флангерлердің шабуылына ілігіп, 11 адам қаза тапты, кейбіреулері берілгеннен кейін өлтірілді. Флангерлік жасақтағы көптеген кіші офицерлер шаршаған, ашуланған әскерлерін осы ғимараттардың ішіндегі барлық адамдарды өлтіруден тоқтатуға қиындық тапты. Мысалы, Менотомидегі бір мейрамхананың жертөлесіне жасырынудан бас тартқан екі бейкүнә маскүнем, сол күнгі оқиғаларға қатысы бар деген күдікпен ғана өлтірілді. Көптеген тонау және өртеу туралы хабарлар кейін колонистер тарапынан үгіт мақсатында (және колониялық үкіметтен қаржылық өтемақы алу үшін) әдейілеп ұлғайтылса да, жол бойындағы мейрамханалар тоналып, әскерлердің арақ ұрлағаны, кейбір жағдайларда олардың өзі мас болғаны рас. Бір шіркеудің қасиетті сыйлық күмісі ұрланып, бірақ кейін Бостонда сатылғаннан кейін қайта табылды. Есептеу бойынша, сол күні Менотоми мен Кембриджде басқа жерлерге қарағанда әлдеқайда көп қан төгілді. Колонистер 25 адамды қаза қылды және тоғыз адам жараланды, ал британдықтар 40 адамды қаза қылды және 80 адам жараланды, ең көп шығын 47-ші жаяу әскері мен теңіз жаяу әскерлеріне тиді. Олардың әрқайсысы сол күні қаза болғандардың жартысын құрады.

Percy assumed control of the combined forces of about 1,700 men and let them rest, eat, drink, and have their wounds tended at field headquarters (Munroe Tavern) before resuming the march. They set out from Lexington at about 3:30 p. m., in a formation that emphasized defense along the sides and rear of the column. During the respite at Lexington, Brigadier General William Heath arrived and took command of the militia. Earlier in the day, he had traveled first to Watertown to discuss tactics with Joseph Warren, who had left Boston that morning, and other members of the Massachusetts Committee of Safety. Heath and Warren reacted to Percy's artillery and flankers by ordering the militiamen to avoid close formations that would attract cannon fire. Instead, they surrounded Percy's marching square with a moving ring of skirmishers at a distance to inflict maximum casualties at minimum risk. A few mounted militiamen on the road would dismount, fire muskets at the approaching regulars, then remount and gallop ahead to repeat the tactic. The unmounted militia would often fire from long range, in the hope of hitting somebody in the main column of soldiers on the road and surviving, since both British and colonials used muskets with an effective combat range of about Infantry units would apply pressure to the sides of the British column. When it moved out of range, those units would move around and forward to re engage the column further down the road. Heath sent messengers out to intercept arriving militia units, directing them to appropriate places along the road to engage the regulars. Some towns sent supply wagons to assist in feeding and rearming the militia. Heath and Warren led skirmishers in small actions into battle themselves, but it was the presence of effective leadership that probably had the greatest impact on the success of these tactics. He stayed and was killed in his doorway. His friends, depending on which account is to be believed, either hid in the cellar or died in the house from bullets and bayonets after shooting at the soldiers who followed them in. The Jason Russell House still stands and contains bullet holes from this fight. A militia unit that attempted an ambush from Russell's orchard was caught by flankers, and eleven men were killed, some allegedly after they had surrendered. Many of the junior officers in the flank parties had difficulty stopping their exhausted, enraged men from killing everyone they found inside these buildings. For example, two innocent drunks who refused to hide in the basement of a tavern in Menotomy were killed only because they were suspected of being involved with the day's events. Although many of the accounts of ransacking and burnings were exaggerated later by the colonists for propaganda value (and to get financial compensation from the colonial government), it is certainly true that taverns along the road were ransacked and the liquor stolen by the troops, who in some cases became drunk themselves. One church's communion silver was stolen but was later recovered after it was sold in Boston. All told, far more blood was shed in Menotomy and Cambridge than elsewhere that day. The colonists lost 25 men killed and nine wounded there, and the British lost 40 killed and 80 wounded, with the 47th Foot and the Marines suffering the highest casualties. Each was about half the day's fatalities.

Чарльзтаундағы менотомия

Британ әскерлері Менотомия өзенінен (қазіргі Алевиф Брук) Кембриджге өтіп, шайқас қызуына жетті. Жаңадан келген милиция шашыраңқы орналаспай, тығыз қатарлармен келді, ал Перси екі артиллериялық құралын және флангерлерін Ватсон бұрышы деп аталатын жол айырысында қолданып, оларға ауыр нұқсан келтірді. Күнінің басында Хит Ұлы көпірді бұзуға бұйрық берген еді. Перси бригадасы бұзылған көпірге және милицияға толы өзен жағалауына жетіп келгенде, Перси әскерлерін тар жолмен (қазіргі Бич көшесі, қазіргі Портер скверінің жанында) және Чарльзтаунға қарайтын жолға бұрды. Милиция (қазір шамамен 4000 адамды құрады) осы маневрға дайын болмады, ал атыс шеңбері бұзылды. Америкалық күштер жолды бақылайтын Проспект төбесін (қазіргі Сомервилл) басып алуға көшті, бірақ Перси зеңбіректерді алға жылжытып, соңғы оқ-дәрілерімен оларды таратып жіберді.

Салдары

Таңертең Бостонды бүкіл Жаңа Англиядан келген 15 мыңнан астам жасақ қоршап алды. Бұрынғысынан айырмашылығы, қан төгілгені туралы қауесеттер рас болды, және төңкеріс соғысы басталды. Енді 20-сы күні келген және бригадалық генерал Уильям Хиттің орнын бастан басқарған генерал Артемас Уорд басшылығымен, олар Челсиден бастап Бостон және Чарльзтаун түбегінің айналасымен Роксбериге дейін созылып, Бостонды үш жағынан қоршады. Келесі күндері колониялық күштердің саны артты, өйткені Нью-Гэмпшир, Род-Айленд және Коннектикут штаттарынан келген жасақтар келді. Екінші Континенттік Конгресс осы адамдарды Континенттік армияның негізін қалауға қабылдады. Ашық соғыс басталғаннан кейін де Гейдж Бостонда әскери жағдай енгізуден бас тартты. Ол қалалық кеңесшілерді барлық жеке қару-жарақтарын тапсыруға көндірді, оның орнына кез келген тұрғын қаладан кетуге рұқсат алатынын уәделеді. Бұл шайқас тактикалық тұрғыдан немесе қаза тапқандар саны бойынша ірі емес еді. Дегенмен, Төзімсіздік заңдары мен «Порох дабылы» артындағы әскери стратегияны қолдау тұрғысынан, шайқас маңызды сәтсіздікке ұшырады, өйткені экспедиция оның алдын алуға тырысқан шайқасқа себеп болды, және көбінесе қару-жарақтар қолға түспеді. Шайқастан кейін британдық саяси пікір үшін күрес басталды. Шайқас басталғаннан кейін төрт күн ішінде Массачусетс провинциялық конгресі жасақтардан және британдық тұтқындардан көптеген жазбаша куәліктерді жинады. Шайқастан кейін бір апта өткен соң Гейдж оқиғаның ресми сипаттамасын Лондонға жіберіп жатқаны туралы хабар тарады, сол кезде провинциялық конгресс оқиғаға қатысқан 100-ден астам адамның қол қойған егжей-тегжейлі куәліктерінен тұратын хабарламаны жылдам кемемен жіберді. Құжаттар ізгі ниетпен қарастыратын лауазымды тұлғаға ұсынылды және Гейджтің есебінен екі апта бұрын Лондон газеттерінде жарияланды. Гейджтің ресми есебі ешкімнің пікірін өзгерте алмайтын тым жалпы болды. Колонистерге жақын болмаған Джордж Жермен: «Бостондықтар корольдік әскерлерін шабуылдаушы деп көрсетуге және жеңіске қол жеткізуге құқылы» деп жазды. Лондон саясаткерлері өздерінің саясаты мен нұсқауларының орнына Гейджді қақтығысқа кінәлады. Бостондағы британдық әскерлер Лексингтон мен Конкордтағы сәтсіздіктер үшін генерал Гейдж пен полковник Смиттен әртүрлі кінә тақты. Шайқас болғаннан кейін бір күні Джон Адамс Брэйнтридегі үйінен шығып, шайқас болған жерлерге аттанды. Ол «тас іргеліс тасталды, Рубикон өтілді» дегенге көз жеткізді. Филадельфиядағы Томас Пэйн бұрын колониялар мен Метрополия арасындағы дауды «бір түрлі сот ісі» деп ойлаған, бірақ шайқас туралы хабар жеткеннен кейін ол «Англияның қатал, ашулы фараонынан мәңгілікке бас тартты». Джордж Вашингтон бұл хабарды Вернон тауында алды және досына: «Американың бұрын бақытты және бейбіт жазықтары қанға батқан немесе құлдар мекендейтін жерге айналады. Қандай қайғылы жағдай! Бірақ адал адам таңдау жасаудан тартына ала ма?» деп жазды.

In the morning, Boston was surrounded by a huge militia army, numbering over 15,000, which had marched from throughout New England. Unlike the Powder Alarm, the rumors of spilled blood were true, and the Revolutionary War had begun. Now under the leadership of General Artemas Ward, who arrived on the 20th and replaced Brigadier General William Heath, they formed a siege line extending from Chelsea, around the peninsulas of Boston and Charlestown, to Roxbury, effectively surrounding Boston on three sides. In the days immediately following, the size of the colonial forces grew, as militias from New Hampshire, Rhode Island, and Connecticut arrived on the scene. The Second Continental Congress adopted these men into the beginnings of the Continental Army. Even now, after open warfare had started, Gage still refused to impose martial law in Boston. He persuaded the town's selectmen to surrender all private weapons in return for promising that any inhabitant could leave town. The battle was not a major one in terms of tactics or casualties. However, in terms of supporting the British political strategy behind the Intolerable Acts and the military strategy behind the Powder Alarms, the battle was a significant failure because the expedition contributed to the fighting it was intended to prevent, and because few weapons were actually seized. The battle was followed by a war for British political opinion. Within four days of the battle, the Massachusetts Provincial Congress had collected scores of sworn testimonies from militiamen and from British prisoners. When word leaked out a week after the battle that Gage was sending his official description of events to London, the Provincial Congress sent a packet of these detailed depositions, signed by over 100 participants in the events, on a faster ship. The documents were presented to a sympathetic official and printed by the London newspapers two weeks before Gage's report arrived. Gage's official report was too vague on particulars to influence anyone's opinion. George Germain, no friend of the colonists, wrote, "the Bostonians are in the right to make the King's troops the aggressors and claim a victory". Politicians in London tended to blame Gage for the conflict instead of their own policies and instructions. The British troops in Boston variously blamed General Gage and Colonel Smith for the failures at Lexington and Concord. The day after the battle, John Adams left his home in Braintree to ride along the battlefields. He became convinced that "the Die was cast, the Rubicon crossed". Thomas Paine in Philadelphia had previously thought of the argument between the colonies and the Home Country as "a kind of law suit", but after news of the battle reached him, he "rejected the hardened, sullen tempered Pharaoh of England forever". George Washington received the news at Mount Vernon and wrote to a friend, "the once happy and peaceful plains of America are either to be drenched in blood or inhabited by slaves. Sad alternative! But can a virtuous man hesitate in his choice?"

Мұра

Американың алғашқы үкіметі үшін осы соғыстың алғашқы шайқасында британдықтардың кінәсін және американдықтардың кінәсіздігін көрсету маңызды болды. Патриоттардың дайындық тарихы, барлау мәліметтері, ескерту сигналдары және алғашқы оқ атылған сәт туралы белгісіздік ондаған жылдар бойы жұртшылықта көтерілген жоқ. Солтүстік көпіріндегі жараланған британдық әскердің, майданнан шығарылған, минутникпен шабуылға ұшырап, балтамен басына соққы тигені, сондай-ақ айтылған «скальпинг» оқиғасы қатаң түрде жасырылды. Осы оқиғалар туралы куәліктер жарияланбады және қатысушыларға қайтарылды (мұндай жағдай Пол Реверге де орын алды). Суреттерде Лексингтон шайқасы негіссіз қырғын ретінде бейнеленді. Ральф Уолдо Эмерсон 1837 жылғы «Конкорд гимнінде» солтүстік көпірдегі оқиғаларды бейнеледі. «Конкорд гимні» маңызды болды, себебі ол Америка революциясының басталуын еске салды және 19 ғасырдың көп бөлігінде американдықтар революция туралы білуге және ұлттың өзіндік ерекшелігін қалыптастыруға көмектесетін құрал болды. 1860 жылдан кейін мектеп оқушыларының бірнеше буыны Генри Уодсворт Лонгфеллоудың «Пол Ревердің саяхаты» поэмасын жаттап алды. Тарихи тұрғыдан дәл емес болғанымен (мысалы, Пол Ревер Конкордқа ешқашан жетпеді), бұл жеке адам тарих барысын өзгерте алатынын көрсетеді. 20 ғасырда халықтың және тарихшылардың пікірлері осы тарихи күннің оқиғаларына қатысты әртүрлі болды, көбінесе сол кездегі саяси көңіл-күйді көрсетті. Екі дүниежүзілік соғысқа дейін соғысқа қарсы оқшауланған көзқарас Пол Ревердің милицияны оятуға қосқан үлесіне күмән тудырды (болған жағдайда). 20 ғасырдың басында АҚШ-тағы ағылшыншылдық соғыстың тарихына тепе-теңдікпен қарауға мүмкіндік берді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Пол Ревердің саяхаты туралы фильм АҚШ пен Ұлыбритания арасындағы араздық тудырды деген айыппен 1917 жылғы тыңшылық заңы бойынша тәркіленді. Кейбір даулы түсіндірмелерге сәйкес, 1774 жылғы 10 қазанда қазіргі Батыс Вирджиниядағы Пойнт Плезант шайқасы Революциялық соғыстың алғашқы әскери қақтығысы болды және 1908 жылғы АҚШ Сенатының қаулысы оны осылай ресми түрде бекітті. Дегенмен, тіпті Батыс Вирджинияда да осы пікірді қолдайтын тарихшылар аз. Суық соғыс кезінде Ревер патриоттық символ ретінде ғана емес, капиталистік символ ретінде де қолданылды. 1961 жылы солшыл жазушы Говард Фаст 15 жастағы баланың көзқарасынан соғысты суреттейтін «Сәуір таңы» романын жариялады, және бұл кітап американдық орта мектептерде оқытуға жиі тағайындалды. 1987 жылы Чад Лоу мен Томми Ли Джонстың басты рөлдерде ойнаған телефильм түсірілді. 1990 жылдары Вьетнам соғысындағы американдық тактика мен Лексингтон және Конкордтағы британдық армияның тактикасы арасындағы ұқсастықтар талқыланды. Лексингтон шайқасы болған жер қазір Лексингтон шайқас алаңы деп аталады. Ол тарихи орындардың ұлттық тізіміне енгізілген және ұлттық тарихи ескерткіш мәртебесіне ие. Онда шайқасты еске алуға арналған бірнеше ескерткіштер орнатылған. Конкордтағы Солтүстік көпірдің айналасындағы жерлер, сондай-ақ Мериам бұрылысы мен батыс Лексингтон арасындағы жолдың шамамен 5 миль (8 км) бөлігі, айналасындағы жерлер мен кезеңдік ғимараттар Minute Man Ұлттық тарихи паркінің құрамына кіреді. Колонистер пайдаланған жолдармен жүретін жаяу жолдарда оқиғаларды түсіндіретін ақпараттық стендтер орнатылған, ал парктің қызметкерлері (көбінесе кезеңдік киім киіп) аймақ туралы және сол күні болған оқиғалар туралы мәліметтер береді. Паркте Дэниел Честер Френч жобалаған және Эдмонд Томас Куинн 1915 жылы орындаған майор Баттриктің қола рельефі, сондай-ақ Френчтің Минутник мүсіні орналасқан. «Американың соғыс алаңы» қоры мен оның серіктестері Паркердің кек алуы болған жердегі шайқастың бір акр жерін сақтап қалды. Массачусетс Ұлттық гвардиясының төрт ағымдағы бөлімшесі (181-ші жаяу әскер, 182-ші жаяу әскер, 101-ші инженерлік батальон және 125-ші жабдықтау компаниясы) Лексингтон және Конкорд шайқастарына қатысқан американдық бөлімшелерден шыққан. АҚШ армиясында отарлық тамырлары бар барлығы отыз бөлімше бар. АҚШ Әскери-теңіз күштерінің бірнеше кемелері, соның ішінде екінші дүниежүзілік соғыстағы екі әуе кемесі Лексингтон шайқасының құрметіне аталған.

It was important to the early American government that an image of British fault and American innocence be maintained for this first battle of the war. The history of Patriot preparations, intelligence, warning signals, and uncertainty about the first shot was rarely discussed in the public sphere for decades. The story of the wounded British soldier at the North Bridge, hors de combat, struck down on the head by a Minuteman using a hatchet, the purported "scalping", was strongly suppressed. Depositions mentioning some of these activities were not published and were returned to the participants (this notably happened to Paul Revere). Paintings portrayed the Lexington fight as an unjustified slaughter. Ralph Waldo Emerson immortalized the events at the North Bridge in his 1837 "Concord Hymn". The "Concord Hymn" became important because it commemorated the beginning of the American Revolution, and that for much of the 19th century it was a means by which Americans learned about the Revolution, helping to forge the identity of the nation. After 1860, several generations of schoolchildren memorized Henry Wadsworth Longfellow's poem "Paul Revere's Ride". Historically it is inaccurate (for example, Paul Revere never made it to Concord), but it captures the idea that an individual can change the course of history. In the 20th century, popular and historical opinion varied about the events of the historic day, often reflecting the political mood of the time. Isolationist anti war sentiments before the World Wars bred skepticism about the nature of Paul Revere's contribution (if any) to the efforts to rouse the militia. Anglophilia in the United States after the turn of the twentieth century led to more balanced approaches to the history of the battle. During World War I, a film about Paul Revere's ride was seized under the Espionage Act of 1917 for promoting discord between the United States and Britain. A minor controversial interpretation holds that the Battle of Point Pleasant on October 10, 1774, in what is now West Virginia was the initial military engagement of the Revolutionary War, and a 1908 United States Senate resolution designated it as such. However, few historians subscribe to this interpretation, even in West Virginia. During the Cold War, Revere was used not only as a patriotic symbol, but also as a capitalist one. In 1961, left wing novelist Howard Fast published April Morning, an account of the battle from a fictional 15 year old's perspective, and reading of the book has been frequently assigned in American secondary schools. A film version was produced for television in 1987, starring Chad Lowe and Tommy Lee Jones. In the 1990s, parallels were drawn between American tactics in the Vietnam War and those of the British Army at Lexington and Concord. The site of the battle in Lexington is now known as the Lexington Battle Green. It has been listed on the National Register of Historic Places and is a National Historic Landmark. Several memorials commemorating the battle have been established there. The lands surrounding the North Bridge in Concord, as well as approximately 5 mile (8 km) of the road along with surrounding lands and period buildings between Meriam's Corner and western Lexington are part of Minute Man National Historical Park. There are walking trails with interpretive displays along routes that the colonists might have used that skirted the road, and the Park Service often has personnel (usually dressed in period dress) offering descriptions of the area and explanations of the events of the day. A bronze bas relief of Major Buttrick, designed by Daniel Chester French and executed by Edmond Thomas Quinn in 1915, is in the park, along with French's Minute Man statue. The American Battlefield Trust and its partners have saved one acre of the battlefield at the site of Parker's Revenge. Four current units of the Massachusetts National Guard units (181st Infantry, 182nd Infantry, 101st Engineer Battalion, and 125th Quartermaster Company) are derived from American units that participated in the Battles of Lexington and Concord. There are only thirty current units of the U. S. Army with colonial roots. Several ships of the United States Navy, including two World War II aircraft carriers, were named in honor of the Battle of Lexington.

Еске алу рәсімі

Патриоттар күні – жыл сайын Массачусетс штатындағы шайқасты еске алу үшін атап өтілетін ресми мереке. Бұл мереке аталған штаттан бөлек Коннектикут, Мэн және Висконсин штатының мемлекеттік мектептерінде де сәуір айының үшінші дүйсенбісінде тойланады. Пол Ревирдің атқа мінген шабуылы, сондай-ақ Лексингтон алаңындағы шайқас қайта жандандырылады, ал Солтүстік көпірде салтанатты шаралар мен салюттер ұйымдастырылады.

Жүз жылдық мерейтойы

1875 жылдың 19 сәуірінде президент Улисс С. Грант және оның кабинетінің мүшелері 50 000 адаммен бірге шайқастардың 100 жылдығын тойлауға қатысты. Сол күні Солтүстік көпірде орналасқан Дэниел Честер Френчтің "Минуттық ер" мүсіні ашылды. Кешке Конкордтағы Ауыл шаруашылығы залында салтанатты кеш өтті.

150 жылдығын атап өту

1925 жылдың сәуірінде АҚШ поштасы Лексингтон мен Конкорд шайқастарының 150 жылдығына арналған үш марка шығарды. Лексингтон-Конкорд ескерткіш маркалары Американың Тәуелсіздік соғысына байланысты оқиғалардың 150 жылдығын мерекелеуге арналған көптеген маркалардың біріншісі болды. Үш марка алғаш рет Вашингтон қаласында және Лексингтон мен Конкорд шайқасына тікелей қатысқан Массачусетс штатының бес қаласында сатылымға шығарылды: Лексингтон, Конкорд, Бостон, Кембридж және Конкорд Джанкшн (сол кезде Батыс Конкорд деп аталған). Бұл басқа да жерлер шайқасқа қатыспады дегенді білдірмейді. Бұл оқиғалар 1925 жылғы Лексингтон-Конкордтың 50 центтік монетасында да бейнеленді.

200 жылдығына арналған мерекелік іс-шаралар

Конкорд қаласы АҚШ-тың 700 көрнекті азаматы мен үкімет, әскери, дипломатиялық корпус, өнер, ғылым және гуманитарлық салалардағы жетекші тұлғаларын шайқастардың 200 жылдығын атап өтуге шақырды. 1975 жылдың 19 сәуірінде Конкордта 110 мыңға жуық адам жиналып, екі жүз жылдық мерейтойды тойлап, парадты тамашалағанда, Президент Джеральд Форд Солтүстік көпірдің жанында маңызды сөз сөйледі, ол бүкіл елге теледидар арқылы көрсетілді. Америка топырағында бостандық гүлденді, себебі Америкадағы тәуелсіздік принциптері өркен жайды. Бұл принциптер 200 жыл бұрын жарияланғанда арман еді, шындық емес. Бүгінде олар шындыққа айналды. Америкада теңдік қалыптасты. Біздің бұрынғы құқықтарымыз одан да қасиетті болды. Біздің елімізде үкіметтің билігі халықтың келісімімен жүзеге асырылады. Көптеген елдер тәуелсіздік декларациясының бостандық және еркіндік принциптерін ерікті түрде қабылдап, өздерінің тәуелсіз республикаларын құрды. Осы принциптер, еркін қабылданып, еркін бөліскендіктен, әлемді өзгертіп жіберді. Екі ғасыр бұрын Конкордта атылған «әлемге естілген оқ» осы мерейтойда да әлі естіледі. Президент Джеральд Р. Форд Президент Форд «Минуттық сақшы» мүсініне гүл шоғын қойды, содан кейін Ұлыбританияның АҚШ-тағы елшісі сэр Питер Рамсботам шайқаста қаза тапқан британдық сарбаздардың қабіріне гүл шоғын қойды.