Кіріспе
Ағылшындық электронды/арт-рок тобы Magnétophone – Англияның Бирмингем қаласынан шыққан электронды/арт-рок музыкалық тобы. Оның құрамына Мэттью Дж. Сондерс (1972 жылы туған) және Джон Хэнсон (1973 жылы туған) кіреді. 1990 жылдардың ортасында құрылғаннан бері олар екі альбом шығарды: «Менің ойымша, кейде маған қаншалықты жақсы көретініңді еске түсіру қажет» және «Адамды жеген адам», сондай-ақ көптеген синглдер мен EP-лер шығарды. Қазіргі уақытта олар 4AD жазбалар компаниясымен келісімшарт жасасқан. Magnétophone екінші қаладағы жарқын музыкалық қызмет кезеңінен туындап, халықаралық деңгейде танымал болды, осыдан Broadcast тобы да пайда болды.
the music group
Magnétophone are an electronic/art rock band originating from Birmingham, England, composed of Matthew J Saunders (born 1972) and John Hanson (born 1973). Since their inception in the mid 1990s they have released two albums, I Guess Sometimes I Need to Be Reminded of How Much You Love Me and The Man Who Ate the Man, plus numerous singles and EPs and are currently signed to the record label 4AD. Magnétophone rose to international recognition out of a period of vibrant musical activity in the second city, which also spawned contemporaries Broadcast.
Өмірбаян
Мэтью Дж. Сондерс пен Джон Хансон 1992 жылы Бирмингемнің шетіндегі өнер мектебінде танысқаннан кейін 1995 жылы Magnétophone тобын құрды. Олардың музыкалық өмірі ұқсас бағыттарда дамыды, екеуі де рок-топтарында ойнаған. Сондерс 1986 жылдан бастап клавиатуралар мен компьютерлік дыбыс чиптерімен (әсіресе C64 SID чипі) тәжірибе жасады, үш дауысты музыкалық шығармалар мен дыбыс эффектілерін жазды. 1989 жылы рок-н-ролл мен аудио 'өнер' мүмкіндіктеріне қызығып, ол 'көршісінің ұмытылған гитарасын' алып, Битлз бен Лед Цеппелин стилінде топтар құрып, Бирмингем қаласының орталығындағы пабтар мен клубтарда ойнай бастады. Хансонның музыкаға алғашқы қадамдары да 1980-ші жылдардың ортасында жергілікті қоғамдық орталықтағы жертөледе барабан ойнаудан басталды. Кейіннен ол акустикалық гитараны және өзінің 'алғашқы махаббатын' – бас гитараны ашты, содан кейін Led Zeppelin үлгісіндегі әндер орындайтын топтар құрды. Олардың топтарының ұқсастығына қарамастан, олардың жолдары 1992 жылға дейін Солихалл колледжіндегі өнер курсына түскенге дейін қиылыспады. Колледжде олар достық қарым-қатынас орнатып, Spacemen 3, Suicide, Стив Райх, Talk Talk, Aphex Twin, Вуди Аллен, сурет салу, графика және фотосуретке деген ортақ құштарлықтарын бөлісті. Сол кезде олардың екі тобы да бірдей уақытта тарап, Rocket Science тобын құруға себеп болды. Rocket Science тобының алғашқы концерті Бирмингемдегі Мозлидегі The Jug of Ale пабінде өтті. Дуэт қарапайым FM синтезімен жасалған клавиатураларды көптеген гитара эффект педальдары, акустикалық гитара, бас гитара және әртүрлі тон генераторлары арқылы орындады, сондай-ақ төрт тректік магнитофонға өңделген табылған дыбыстардың, фильмдерден алынған диалогтардың және бұрмаланған брейкбиттердің комбинациясын жазды. Олардың осы кезеңдегі музыкасы аспаптық және көбінесе қайталанатын болды, Aphex Twin-нің ерте техно-эмибиент альбомдары мен Брайан Иноның тығыз дыбыстарын еске түсірді. Көрермендерден белгілі бір деңгейдегі тыныштық пен шоғырлануды талап ететін музыканы орындау белгілі бір алаңдаушылықтарды тудырды: «Біз тыныш тректерді тыңдаушылардың сөйлесіп, тіпті тоқтатып, барға кетіп қалатынын байқадық. Бұл жағдайды болдырмау үшін, біз ырғағымыз бен дыбысымызды қаттырақ етуіміз керек екенін түсіндік, сонда сөйлесу қиын болды». Magnétophone-ның музыкасы екінші қаланың орындарында басымдықты иеленген Brit Pop инди гитаралық топтарынан өзгеше болды. Сондықтан 1998 жылдан 1999 жылға дейін Сондерс пен Хансон «Біз достарымызды әкелдік» деп аталатын «альтернативті» музыка кешін ұйымдастырып, насихаттады. Осы кезеңде дуэт жазба лейблдарына демо-жазбалар жіберді, соның ішінде Лондондық Earworm Records лейблінің назарын аударды. «You Should Write Music» әні «Monitor Rocket Science» әнімен бірге топтың алғашқы 7 дюймдік сингліне айналды және Rocket Science тобының атын Magnétophone-ға өзгертуге себеп болды. Бұл алғашқы сингл баспасөз және музыканттар, соның ішінде Spacemen 3 тобының Sonic Boom мүшесі тарапынан үлкен құлшыныспен қарсы алынды. Кейін бірнеше сингл, 12 дюймдік пластинкалар мен жинақтар жарық көрді, сондай-ақ Static Caravan Recordings лейблімен ұзақ мерзімді қарым-қатынас орнатылды. 1998 және 2000 жылдар арасындағы жазбалар Magnétophone дыбысының электрондық салаға қатысты екенін көрсетті, бірақ ол сонымен қатар одан тысқары да шықты, өйткені оның «органикалық» сипаты және адамның араласуы мен орындаушылық My Bloody Valentine және MC5 сияқты гитаралық топтардың ықпалымен қалыптасқан сияқты, және осы факторлар оларды сол кезеңнің басқа электрондық жазбаларынан ерекшелендіріп, 4AD лейблінің A&R бөлімінің назарын аударды. Бұл жазбалар әлі де аспаптық болды және drum'n'bass, IDM, эмбиенттік техно және авангардтық дыбыс мүсіндемесінің элементтерін қамтыды, сондай-ақ күшті, кейде жасырын немесе үзіліссіз мелодиялармен байланысты болды. Шығармалар көп жолды емес, тікелей орындалып, жазылған. Джон Пил бұл кезде топтың шығармашылығын жақсы қолдады және олар екі Peel сессиясын жазды, біреуі BBC Maida Vale студиясында, екіншісі 2000 жылы Бирмингемдегі Ирландия орталығындағы тікелей концертте. 2000 жылдың наурызында топ өзінің тұңғыш LP-ін аяқтады – «I Guess Sometimes I Need to Be Reminded of How Much You Love Me», ол кейіннен 4AD лейблінен (онымен бүгінге дейін келісім шарттары бар) жарық көрді және кейбір сыншылар тарапынан жоғары бағаланды. BBC осы альбомдағы «So Much As Hold My Hand» әнін World Service бағдарламалары мен жаңалықтар арасындағы байланыс үшін тақырыптық музыка ретінде пайдаланды. Осы LP-ден кейінгі жұмыстарына Ким Дил және Келли Дил, King Creosote, James Yorkston, The Mountain Goats және Sonic Boom-мен ынтымақтастық кірді. 2004 жылы Magnétophone-ның 'Kel's Vintage Thought' әні, The Breeders тобының Келли Дилмен бірлесіп жазылған, BBC 6 Music тыңдаушылары тарапынан Стив Ламак шоуындағы Rebel Playlist жеңімпазы деп танылды. Олардың екінші LP-сі, «The Man Who Ate The Man», 2005 жылы жарық көрді және Piccadilly Records тарапынан 2005 жылғы ең жақсы авангардты рок альбомы деп танылды. Оның жарық көргеннен кейін, 2005 жылдың соңында Magnétophone BBC Radio 1-дің Blue Room шоуы үшін Maida Vale студиясында және BBC Radio 1-дің Rob da Bank шоуы үшін жазба жасады, екеуі де 2005 жылдың қараша айында эфирге шықты. 2007 жылы Magnétophone Бирмингем (Ұлыбритания) / Итальяндық суретшілердің ынтымақтастығынан туған Binary Oppositions жинағына үлес қосты, ол Бирмингемдегі суретшілер жасаған визуалды және аудио өнердің бірігуі болды. Кейін сол жылы New York art house басылымы Visionaire Visionaire 53 атты аудио медиа жинағын шығарды, ол әртүрлі суретшілерді бір минуттық музыкалық шығармалар жасауға біріктірді. Magnétophone осы жинаққа Yoko Ono, U2, Michael Stipe, Pet Shop Boys, Cindy Sherman сияқты суретшілермен бірге қатысты, ол бес пластинкадан, 2 CD-ден, пластинка ойнатқыштан және дөңгелек контейнерден тұрды. 2008 жылы Magnétophone классикалық және электрондық композитор, Eyes Wide Shut, 2001: A Space Odyssey және The Shining фильмдеріне музыка жазған György Ligeti-ге арналған онлайн құрмет жинағына «The Old Silver In and Out» атты аспаптық трек қосты. Жинаққа Mike Paradinas-тың u ziq және Moyokoyani & His Robot Orchestra-сы да кірді, барлық тректер тегін жүктеуге қол жетімді болды. 2008 жылы Magnétophone дуэт Test Conditions атты жазба лейблін құрып, dubstep және электрондық музыка шығарды. Сондерстің жеке шығармалары Veil және кейінірек The Assembled Minds псевдонимдерімен жазылды.
Магнитофонның дыбысы
Магнитофонның жазбалары Silver Apples, Suicide, My Bloody Valentine және Spacemen 3-тен бастап The Human League, Talk Talk және Velvet Underground топтарына дейін әртүрлі ықпалдарды көрсетеді. Дегенмен, ешқайсысы екіншісінен басым емес, ал олардың музыкасы топтардың емес, жанрлардың қоспасы: психоделика, электроника, фолк, синт-поп, пост-рок, эмбиент, поп. Олардың дыбысы – бұзылған және табиғи, әдемі және жүйеленгеннің қатар келуі. Олардың он бір жылдық мансабындағы дыбыстың эволюциясы дисфункционалды электрондық инструментальдық шығармалардан бастап «әйелді, құпия» қалалық фольклор әндеріне дейін жетеді. Магнитофонның мелодиялары, ән айтылса немесе аспапта ойналса, лас, сызылған синт, берік электро және акустикалық үзілістер, бұрмаланған гитаралар және дыбыстық «артефакттар» арқылы қолдауға ие, олар көрінетіндей кездейсоқ түрде аудио бейнесіне кіріп-шығады. Таспаның сызылы, проектордың дыбысы, фейерверк, адам дауысының фрагменттері кейде контрапункттық, кейде монофониялық аранжировкалармен өтеді. Уақыт өлшемдері әдетте немесе «Адамды жеген адам» әнінің мәтіні рок-н-ролдан гөрі поэзияға жақын, қалалық қарым-қатынастар («Беннидің мас болуы» және «Сөзсіз») немесе осыған ұқсас тақырыптарды қамтиды, бірақ ауылдық фонға қарсы қойылады («Қайғылы Ха-Ха (Жолымды айналдырды)» және «Сен жасайтын жалғыз сиқыршылық»). Тақырыптар бақылау, жоғалту, құрмет, құндылық, қарым-қатынас шарты сынды мәселелерді зерттейді. Магнитофонның алғашқы синглдерден бастап алғашқы LP-ге дейінгі музыкасының көп бөлігі «қиын» табиғатымен ерекшеленеді («I Hear Blonde Falcons» әнінің соққылы, бұрмаланған соққылары мен танылмайтын бас текстуралары осының мысалы), және бұл кезеңде топтың таза абстрактілі бағалаудан тыс күмәнді құндылыққа ие болатын түпнұсқалық аудио «объектілерін» жасаумен айналысқаны анық; осы уақыттан бастап басқа тректер рок-н-роллдың қарапайым тартымдылығына сілтеме жасайды, ал осы екі этиканы бір жазбада теңестіру бірегей және алаңдататын аудио және эмоционалдық тәжірибе тудырады. Магнитофонның жазылған шығармаларында тыңдаушы қате соққылар, жылжымалы уақыт аралықтары, өңделген акустикалық жазбалар, минуттық фондық «оқиғалар» және синтездік манипуляциялар түрінде дыбыстық эксперименттерді естиді, және олар әдетте «әлтернативті» ән құрылымдарында ұсынылады. Дегенмен, олардың соңғы LP-сі «Адамды жеген адам» олардың ерте жұмыстарының дыбыстық зерттеуін көрсетеді, сонымен қатар гитара, барабан және мелодика, ағылшын фольклорлық вокалдық желілер және «дәстүрліге» жақымдаған ән құрылымдары сияқты дәстүрлі акустикалық аспаптарды қолданады. «Магнитофон трегінің «әсері» немесе «стилі» қандай болмасын, онда ақылды және мұқият шекараны іздеу және ерекше, бірақ жауапкершілікті дыбыс құрылысы бар, және әрқашан «тиісті» әнді ойнату үшін сәл ыңғайсыз орта жасауға бағытталған. Бір жағынан, Фрэнсис Бэконның суреттегі «адамның іздері» сияқты, Магнитофонның музыкасы олар сол жерде болғандығын үнсіз жариялайды, бірақ бұл басқа адамдардың ісі болуы мүмкін екенін ұсынады». (деректік көзі: MySpace.com)
The lyrics of The Man Who Ate The Man are more poetic than rock'n'roll inspired, and concern city relationships ("Benny's Insobriety" and "Without Word") or similar, but set against a rural backdrop ("A Sad Ha Ha (Circled My Demise)" and "The Only Witching You'll be Doing"). The themes explore control, loss, reverence, worth, relationship pacts. Much of Magnétophone's music from the early singles to the first LP is notable for its 'challenging' nature (the pounding, broken, distorted beats and unrecognisable bass textures of "I Hear Blonde Falcons" being a case in point), and it is clear that the band at this stage were often concerned with creating original audio 'objects' that have questionable worth outside of pure abstract appreciation; other tracks from this time more clearly reference rock'n'roll's more simple appeal, and the balancing of these two ethics across a record creates a unique and unsettling audio and emotional experience. Throughout Magnétophone's recorded output, the listener will hear sonic experimentation in the form of mis firing beats, sliding time frames, processed acoustic field recordings, minute background 'happenings' and synthesis manipulation and these are generally presented in 'alternative' song structures. However, their most recent LP The Man Who Ate The Man exhibits the sonic exploration of their early work, whilst also employing traditional acoustic instruments including guitar, drums and melodica, Anglo folk vocal lines and song structures approaching the 'conventional'. "Whichever way a Magnétophone track is leaning in terms of its 'influence' or 'style', there is a tangible thread of intelligent and careful boundary searching and maverick but conscientious sound construction through it; and always towards the end of creating a slightly uncomfortable environment for a "proper" song to play out in. Somehow, like Francis Bacon's 'snail trail of human presence' being evident in a painting, Magnétophone's music quietly announces that they have attended there, whilst suggesting it was perhaps other people. "(source: MySpace. com)
Көркем шығарма
Топ: "Біздің мұқабаларымыз өзі бейнелейтін музыкадай қызықты болсын дейміз" дейді, және осы мақсатта олар өз музыкаларын әртүрлі сапалы көркем "жинақтарда" ұсынды. "You Should Write Music" атты алғашқы сингл қызыл аудиофильді 7" винил пластинкасымен, оған сәйкес келетін текстуралы мұқабамен және топтың аты мен тректердің атауларын қамтитын бір ақ стикермен шығарылды. Олардың V23 дизайнының белгілі шебері Вон Оливермен және фотограф/дизайнер Крис Биггпен бірлескен жұмысы ерекше мұқабалардың тууына әкелді – "I Guess Sometimes" атты үштен бір бөлігі кесілген қос винилді LP-ден бастап, сол LP-нің CD нұсқасымен бірге келген лазерлік кесулі алюминийлі айналмалы дискіге дейін, сондай-ақ "The Man Who Ate The Man" альбомының жоғары сапалы картоннан жасалған, қақпасы бүгілетін digipack нұсқасы, ішінде отандық интерьер суреттерімен және жасырын фразалармен басылған сегіз кішкентай екі жақты карточкалармен бірге келді.