Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пресвитериан шіркеуінде (АҚШ) бірнеше литургиялық кітаптар пайдаланылған. Қазіргі уақытта Пресвитериан шіркеуінің (АҚШ) негізгі литургиялық кітабы – Камберленд Пресвитериан шіркеуімен бірлесіп 1993 жылы жарық көрген «The Book of Common Worship». Бұл кітаптар көбінесе ғибадатта қолданылмайды, бірақ пасторларға жексенбілік құлшылыққа дайындалуға, сондай-ақ шіркеу мүшелері мен семинаристерге рухани жаттығулар жасауға көмектеседі. Осы кітаптардың бөліктері жиі шіркеу хабарламаларында кездеседі және көптеген Пресвитериан шіркеулерінде литургиялық буклеттердің орнында қолданылады.
There have been several liturgical books used in the Presbyterian Church (USA). Presently, the primary liturgical book of the Presbyterian Church (USA) is The Book of Common Worship of 1993, published in cooperation with the Cumberland Presbyterian Church. These books are not commonly used in the pews, but are resources for pastors in the preparation for Sunday worship, as well as for devotional use by church members and seminarians. Portions of these books are frequently found in the church bulletins, functioning as liturgical booklets in many Presbyterian churches.
Пресвитериандық қызмет кітабы мен ғибадат етудің анықтамалығы
Америкалық пресвитериандардың ғибадат ережесі мен қызмет кітабы бар. Көбінесе екеуінің арасындағы айырмашылық және олардың әрқайсысының қызметі туралы шатасушылықтар туындайды. "Ғибадат ережесі" шіркеудің конституциясының бір бөлігі болып табылады, демек шіркеу заңдарының күшіне ие. Ол ғибадаттың негізінде жатқан теологияны ұсынады және ғибадатқа қатысты тиісті нұсқауларды қамтиды. Ол ғибадаттың тәртібі мен нормаларын белгілейді. Онда ғибадаттың белгілі бір реті немесе литургиялық мәтіндер жоқ. Ал шіркеудің қызмет кітабы, керісінше, ғибадаттың реті мен мәтіндерін ұсынады. Ол ғибадат ережесімен үйлесімді және ерікті түрде қолдануға бекітілген. Егер ғибадат ережесі мен қызмет кітабы бірге қолданылса, мысалы, "Ортақ ғибадат кітабымен" (1993) қызмет көрсететін шіркеулерде, қызмет кітабы ғибадат ережесінде сипатталған теология мен нормаларды қызмет тәртібі мен литургиялық мәтіндер арқылы көрсетеді. Қызмет кітаптары реформаторлық дәстүрде ғибадат ережелерінен бұрын пайда болған, және реформаторлық қауымдастықтың көптеген шіркеулерінде ғибадат ережесі болмаса да, қызмет кітаптары бар.
American Presbyterians have both a directory for worship and a service book. There is often a confusion over the distinction between the two, and over the role of each. A "Directory for Worship" is a part of the constitution of the church and thus has the authority of church law. It provides the theology that undergirds worship, and includes appropriate directions for worship. It sets forth the standards and the norms for the ordering of worship. It does have fixed orders of worship or liturgical texts. The church's service book, on the other hand, provides orders and texts for worship. It is in harmony with the directory and is approved for voluntary use. Where both a directory and a service book coexist, as in those churches served by the Book of Common Worship (1993), the service book sets forth, in orders of services and in liturgical texts, the theology and norms described in the directory. Service books have a longer history in the Reformed tradition than directories, and most churches in the Reformed community do not have directories but do have service books.
ХХ - ХVІ ғасырлардағы қызмет кітапшалары
XVI ғасырдағы реформацияланған шіркеулер қызмет кітаптарын қолданды. Ульрих Цвингли, Мартин Буцер және Джон Кальвин қауымдарда қолданылатын ғибадат формаларын дайындады. Джон Нокс, Кальвинге еріп, Шотландияда қолданылуы үшін The Form of Prayers және кейіннен Book of Common Order атты қызмет кітабын дайындады. Литургиялық формалар Швейцарияда, Германияда, Францияда, Италияда, Голландияда, Англияда және Шотландияда кеңінен қолданылған. Алайда, Томас Кранмердің өлімінен кейін Англия мен Шотландиядағы реформация континенттегіден мүлдем өзгеше жағдайда қалыптасты, онда бүкіл саяси бірліктер реформаланды. Реформация жақтастары өздерінің қызмет кітаптарын кедергісіз дайындауға мүмкіндік алды. Англия мен Шотландияда реформаны континенттен әкелуге тырысқандардың алдында Женевалық реформаға қарсы тұратын мемлекеттік шіркеуде реформа жасаудың қиын міндеті тұрды. Шотландия шіркеуі Джон Нокс тұсында реформаланғаннан кейін де ағылшынның саяси және діни қысымын сезіне берді, нәтижесінде ағылшын тәжімен қақтығыс туды. Мемлекеттік шіркеудегі тараптардың бірі ретінде пуритандар осал еді. Шіркеудің Құдай Сөзіне сәйкес өмір сүру және ғибадат ету еркіндігіне қауіп төнді. Пуритандар шіркеу мен мемлекет тарапынан шабуылға ұшырайтынын сезінді. Бұл қақтығыс ғибадатта күш алды. Пуритандардың бостандық үшін күресі оларды қызмет кітабының мазмұнын заңдастыруға және оны қолдануды талап етуге билігі бар адамдармен тікелей қақтығысқа салды. Бастапқыда пуритандық қақтығыс қызмет кітабының дұрыстығы мен қолданылуына қарсылық білдірумен байланысты емес еді. Пуритандар өздерінің қызмет кітаптарын ұсынды. Керісінше, дау пуритандардың уайымдарын білдірмейтін, оларға таңылған қызмет кітабына қатысты болды. Бұл күрес ақырында пуритандарды сепаратистермен біріктіруге итермеледі. Нәтижесінде ағылшын пуритандары да, шотландтар да континенттегі реформадан гөрі радикалды литургиялық ұстанымға мәжбүр болды, себебі олар мұндай мәселелермен бетпе-бет келген жоқ. Реформаторлар ғибадат формаларын реформалау мүмкіндігіне ие болса, саяси және шіркеулік жағдай пуритандарды бостандық үшін оларға таңылған формаларды қабылдамауға мәжбүр етті. Осыған байланысты 1644 жылы пуритандықтар мен сепаратистердің ықпалымен Құдайға құлшылық етудің Вестминстерлік нұсқауы құрылды, ол литургиялық мәтіннен мүлдем бос болды. Бұл нұсқау американдық пресвитериандардың ғибадат етуін қалыптастыруда басты рөл атқарды. Осы тарихи сәтте пуритандықтар мен шотландтар Жаңа әлемге қоныстанды. Олар американдық пресвитериандық діннің қалыптасуына негіз болды. Пуритандық көзқарастар шіркеудің Америка топырағында тамыр жаюына ықпал етті. Пуритандықтар енді бостандық үшін күресте қатыспаса да, қызмет кітаптарына қарсылық жалғасты. Күн тәртібі өзгергеніне қарамастан, мақсат сақталды. Американдық пресвитериандар көп ұзамай қызмет кітаптарына қарсы неге екенін ұмытты. Бостандық үшін күрес жаңа заңгерлікке айналды. Пюритандық мұрасын сақтай отырып, Жаңа әлемге қоныс аударған пресвитериандар ғибадат кітабының орнына ғибадатқа арналған нұсқауды таңдады. Колониялық пресвитериандар 1644 жылғы Вестминстерлік нұсқауды 1788 жылы Вестминстерлік нұсқау АҚШ-та пайдалану үшін қайта қарағанға дейін және кейіннен бірінші Бас Ассамблея қабылдағанға дейін қолдана алды. Бірінші Бас Ассамблеядан кейін екі ұрпақ өткен соң жағдай өзгерді.
Reformed churches in the sixteenth century used service books. Ulrich Zwingli, Martin Bucer, and John Calvin all prepared worship forms for use in the congregations. John Knox, following Calvin, prepared The Forme of Prayers and subsequently a service book, the Book of Common Order, for use in Scotland. Liturgical forms were in general use in Switzerland, Germany, France, Italy, Holland, England, and Scotland. However, the Reformation in England and Scotland after the death of Thomas Cranmer was formed in a very different context from that on the continent, where entire political entities were Reformed. The Reformed were thus able to prepare their own service books without interference. In England and Scotland those seeking to carry the reform from the continent had the difficult task of reforming within a state church hostile to Genevan inspired reform. Even after the Scottish kirk was reformed under John Knox, it continued to endure English political and religious pressures, resulting in bitter conflict with the English crown. As the contending party in a state church, the Puritans were vulnerable. The liberty of the church to order its life and worship in harmony with the Word of God was threatened. The Puritans felt under attack by both church and nation. It was in worship that the conflict raged. The Puritans’ struggle for liberty put them in direct conflict with those who had power to legislate the content of the service book and to require its use. Initially, the Puritan conflict was not about opposition to the propriety and use of a service book. The Puritans proposed their own service books. Rather, the conflict was about a service book that was being imposed upon the Puritans that did not reflect their concerns. The struggle ultimately drove the Puritans to join forces with the separatists. As a result, both the English Puritans and the Scots were forced into a more radical liturgical position than that of the reform on the continent, which did not have to face such issues. Whereas the Reformers were in a position to reform the forms of worship, the political and ecclesiastical situation compelled the Puritans, for the sake of liberty, to reject the forms thrust upon them. It was in this context that the Westminster Directory for the Publique Worship of God, devoid of liturgical text, was created in 1644, under the influence of Puritans and separatists. This directory was destined to play the dominant role in shaping the worship of American Presbyterians. It was at this moment in history that Puritans and Scots settled in the New World. They were the nucleus that initially shaped American Presbyterianism. Puritan views thus dominated the way the church took root in American soil. Opposition to service books continued even though the Puritans were no longer engaged in a struggle for liberty. The agenda remained, even though the context had changed. American Presbyterians soon forgot why they opposed service books. What began as a struggle for liberty turned into a new legalism. In keeping with their Puritan legacy, Presbyterians who settled in the New World chose to be served by a directory for worship rather than a service book. Colonial Presbyterians had the 1644 Westminster Directory available to them until, in 1788, the Westminster Directory was revised for use in the United States and subsequently adopted by the first General Assembly. Two generations after the first General Assembly, things began to change.
ХІХ ғасырдағы қызмет кітапшалары
Тоғызыншы ғасырдың ортасында американдық пресвитериандар мен басқа реформацияланған шіркеулер арасында реформацияланған және католиктік литургиялық дәстүрді қайта жаңғыртуға ұмтылған қозғалыс пайда болды, соның арқасында қызмет кітабын пайдаланумен байланысты құндылықтарды қалпына келтіруге тырысты. Жеке адамдар пресвитериандардың қолдануы үшін қызмет кітаптарын жазуға кірісті. Ғасырдың соңына қарай, мұндай ресурстарға деген сұраныс солтүстік пресвитериандардың баспаханасын литургиялық үлгілер жинағын шығаруға итермеледі. Бірақ литургиялық үлгілерге ресми мақұлдауды бірінші болып оңтүстік Бас Ассамблея берді. 1894 жылы оңтүстік шіркеуінде қолдану үшін ғибадат ету жөніндегі нұсқаулық қабылданды, онда литургиялық формулалар келтірілген, ал оған неке және жерлеу рәсімдерінің литургиясы қоса берілді. Тоғыз жыл өткен соң, солтүстік Бас Ассамблея қызмет кітабын шығаруға шақыратын ұсыныстарға жағымды жауап беруге дайын болды.
In the middle of the nineteenth century a movement emerged among American Presbyterians and other Reformed churches that sought to restore a liturgical tradition that was both Reformed and catholic, and thus to recover the values associated with use of a service book. Individuals began to write service books for use by Presbyterians. Toward the end of the century, demand for such resources prompted the publishing house of the northern Presbyterians to produce collections of liturgical forms. But it was the southern General Assembly that first extended official sanction to liturgical forms. In 1894 a directory for worship was adopted for use in the southern church that contained liturgical formulas, and liturgies for marriages and funerals were appended to it. Nine years later, the northern General Assembly was ready to respond positively to overtures calling for a book of services.
Жалпы ғибадат кітабы (1906)
1903 жылы ғибадат нысандарының қажеттілігі күшейгеніне жауап ретінде Солтүстік Бас Ассамблеясы құлшылық кітаптарын дайындауға шақыруды мақұлдады. 1906 жылғы «Ортақ құлшылық кітабы» АҚШ-тағы Пресвитериан шіркеуінің алғашқы литургиялық кітабы болды. Бұл Нью-Йорк Синоды мен Денвер Пресвитериясының ұсынысымен жасалды. Генри Ван Дайк кітапты басып шығару жөніндегі комитеттің төрағасы болды. Америкалық Пресвитериандардың литургиялық мәселелерде басшылыққа алу үшін ғибадат ету ережелері болғанымен, құлшылық кітабының мақұлдануы құлшылықты қалыптастырудағы литургиялық тәртіптер мен мәтіндердің маңыздылығын ресми мойындады. Кітап Шотландия шіркеуінің литургиялық реформаларына көп сүйенді және Епископтік Ортақ дұға кітабынан литургиялық дәстүрдің көп бөлігін қамтыды. Кітапта қасиетті тамақ ішу рәсімі, сондай-ақ таңғы және кешкі құлшылық қызметтерінің литургиясы, сонымен қатар Шығыс православие литургиясына негізделген Евхаристиялық дұғалардың ежелгі нысандары қарастырылған. Литургиялық жылдың мерекелері мен маусымдарына арналған дұғалар мен мәтіндер жазылды, бұл жарияланған кезде Пресвитерияда толығымен қабылданбады. Крещение, растау, дін қызметкерлерінің тағайындалуы және басқа да қасиетті рәсімдер үшін әртүрлі тәртіптер жазылды. Алғаш рет «Дұғалар қазынасы» атты ежелгі және заманауи дұғалар жинағы жарық көрді. Бұл дұғалар Реформация дәстүрінен және жалпы христиандық шіркеуден алынған. Мұндай мысалдың бірі – Реформация принциптерінен ауытқу және догмалық кезеңге үңілу – Әулие Иоанн Златоусттың дұғасын қолдану. Қауымның қатысуы жауап беру және бірауыздан дұға ету арқылы ынталандырылды. Соңында, кітапқа Забурлар мен Ынжылдардан кең таңдама енгізілді; соңғыларының атаулары латын тілінде берілген (Magnificat; Nunc Dimittis, Te Deum laudamus және т.б.), бұл да Реформация дәстүрінен елеулі алшақтық. Көптеген Пресвитериандар құлшылықтағы бостандықтан айырылғанын сезініп, «дайындалған дұғаларды» сынады. Бас Ассамблеяның кітапты бекіту отырысында бір комиссар кітапты бөлмеге лақтырып жіберіп: «Жырт! Бұл дін қызметкерлерінің айласы!» деді. Тағы бір спикер: «Бұл Ван Дайктің дұға кітабы емес. Ол сіз тағайындаған комитеттің әрбір мүшесіне тиесілі. Бұл литургия емес. Бұл рәсім емес. Онда дайын дұғалар жоқ. Онда ата-бабаларымыздың ұлы, жанды дұғалары бар. Осы кітапты пайдаланғысы келген адамға оны ала алмайтынын айтасыз ба?» деді. Толығымен қабылданбаса да, 1906 жылғы басылым Америкадағы Пресвитериан құлшылығындағы бостандық дәстүріне жол ашты, құлшылық үшін жазбаша ресурстармен үйлесімді.
In 1903, in response to the growing expression of a need for worship forms, the northern General Assembly approved overtures calling for the preparation of a book of services. The Book of Common Worship of 1906 became the first liturgical book of the Presbyterian Church in the United States. It was the result of overtures from the Synod of New York and the Presbytery of Denver. Henry Van Dyke was the chairperson of the committee charged with the publication of the book. Although American Presbyterians had a directory for worship to guide them in liturgical matters, the approval of a service book gave official recognition to the value of liturgical orders and texts in shaping worship. The book relied heavily on the liturgical reforms of the Church of Scotland and incorporated much of the liturgical tradition from the Episcopal Book of Common Prayer. It provided for celebrating Holy Communion and included liturgies for morning and evening worship services as well as ancient forms of Eucharistic prayers based on Eastern Orthodox liturgies. Prayers and texts were written for festivals and seasons of the liturgical year, which at the time of publication was not universally accepted in the Presbytery. Various orders were written for Baptism, Confirmation, Ordination, and other ordinances. For the first time, A Treasury of Prayers, a collection of ancient and contemporary prayers, was included. The prayers were drawn from within the Reformed tradition and from within the Church catholic. One such example was the use of the Prayer of St. John Chrysostom, a departure from the Reformed principles and a look into the pre denominational period. Congregational participation was encouraged with the provision of responses and unison prayers. Finally, the book included an extensive selection from Psalms and Canticles; the latter's titles were given in Latin (Magnificat; Nunc Dimittis, Te Deum laudamus etc. ), also a significant departure from the Reformed tradition. Many Presbyterians were angered by what they felt was a loss of liberty in worship and criticized "canned prayers." In the General Assembly meeting to approve the book, one commissioner threw the book across the room and said, "Faugh! It smells of priestcraft." Another speaker responded, "This is not van Dyke's prayer book. It belongs to every member of the committee you appointed. It is not a liturgy. It's not a ritual. It does not contain 'canned' prayers. It contains great live prayers of our fathers. Are you going to tell the man who wants to use this book that he can't have it?" Although not fully embraced, the 1906 edition paved the way for a continuing tradition of liberty in Presbyterian worship in America, balanced with written resources for worship.
Жалпы ғибадат кітабы (1932 және 1946)
Ал 1928 жылы 1906 жылғы басылым ескіргендей көріне бастады. Халықтың сұранысына жауап ретінде Бас Ассамблея 1929 жылы Ван Дайк төрағалық ететін «Жалпыға ортақ ғибадат кітабын» қайта қарау жөніндегі комитет тағайындады. Қайта қарастырылған басылым 1932 жылы шіркеудің екінші литургиялық кітабы және 1906 жылғы басылымның кеңейтілген нұсқасы ретінде жарық көрді. Комитет жұмысы барысында Ван Дайк 1906 жылғы басылымды сынағандарға былай деді: «Біз «қалыптасқан дұғалар» деген құрметсіз сөзбен айтылған осындай кітапқа негізсіз қарсылықтың қандай да күшін көре алмаймыз. Киелі кітапта, Кальвиннің, Нокстың және басқа реформаторлардың діни кітаптарында жазбаша дұғалар бар. Біздің барлық ән-жырларымыз жазылған. Дегенмен, ешкім «қалыптасқан мақтауға» қарсылық білдірмейді. Ықыласпен тілеген дұғасы, жазылған болса да, адал адамнан қабыл болады». Қосымша мерекелер мен маусымдарға арналған мәтіндер қосылды және қарапайым лекционарий енгізілді. Оңтүстік Бас Ассамблеясы оны қауымдарының пайдалануына бекіткені маңызды, ал 1931 жылғы Бас Ассамблеяға ұсынғанда «қалыптасқан дұғаларға» қарсы сөз айтылмады және кітап бірауыздан мақұлданды. Ван Дайк 1932 жылғы «Жалпыға ортақ ғибадат кітабын» 1933 жылы қайтыс болғанға дейін өмірінің соңғы еңбегі деп атады. Бірнеше жылдан кейін солтүстік Бас Ассамблеясы шіркеудің литургиялық қажеттіліктерін бақылау және «Жалпыға ортақ ғибадат кітабын» кезең-кезеңмен қайта қарауды ұсыну үшін тұрақты комитет құрды. Бұл Бас Ассамблея кеңсесінің сол кездегі қызмет кітабына берген маңыздылығын көрсетеді. «Жалпыға ортақ ғибадат кітабының» толыққанды қайта қарастырылуы 1946 жылы үшінші басылымның жарық көруіне әкелді. Бұл кітапты дайындағандардың екуменикалық литургиялық білімі артып, реформаторлардың ғибадаты туралы көбірек білуге мүмкіндік болды. Бұл басылым қауымның одан да көп қатысуын қамтамасыз етті. Онда жексенбі күні таңертеңгі және кешкі ғибадаттарды, сондай-ақ Иеміздің кешкі асын өткізуге арналған кеңейтілген материалдар бар еді. 1940 жылы Шотландия шіркеуінің «Жалпы тәртіп кітабынан» алынған толық екі жылдық лекционарийді қосу арқылы ғибадат кезіндегі жазба оқуға басымдық берілді. Литургиялық жылға да көбірек мән берілді, басқа шіркеулердің қызмет кітаптарынан дұғалар енгізілді.
By 1928, the 1906 edition began to appear dated. Responding to popular demand, the General Assembly appointed a 1929 committee chaired by Van Dyke to revise the Book of Common Worship. The revised edition was published in 1932 as the second liturgical book of the church and an expanded version of the 1906 publication. During the course of the committee's work, Van Dyke addressed the critics of the 1906 edition: "We can see no force in the thoughtless opposition of such a book which is represented by the rather irreverent phrase, 'canned prayers.' The Bible and the service books of Calvin, Knox and the other reformers, all contain written forms of prayer. All our hymns are written. Yet no one is foolish and crude enough to protest against 'canned praise.' The effectual fervent prayer of a righteous man is acceptable though it be written." Texts for additional festivals and seasons were added and rudimentary lectionary was included. It is significant that the southern General Assembly approved it for use by its congregations, and when presented to the 1931 General Assembly, there were no speeches against 'canned prayers', and the book was unanimously approved. Van Dyke called The Book of Common Worship of 1932 "his last labor" of life before he died in 1933. Several years later, the northern General Assembly established a permanent committee to monitor the liturgical needs of the church and to periodically propose revisions of the Book of Common Worship. This underscores the importance that the Office of the General Assembly gave to the service book at that time. A thoroughgoing revision of the Book of Common Worship resulted in a third edition published in 1946. Those who prepared this book had the advantage of increasing ecumenical liturgical scholarship and of more knowledge about the worship of the Reformers. This edition of the service book provided for still greater congregational participation. It contained expanded resources for Sunday morning and Sunday evening worship and for the celebration of the Lord's Supper. The reading of scripture in worship was given emphasis by the addition of a complete two year lectionary from the Church of Scotland's Book of Common Order, published in 1940. The liturgical year also received increased emphasis, with prayers included from the service books of other churches.
"The Worshipbook" (1970)
1955 жылы солтүстік штабтың Бас Ассамблеясы тағы бір қайта қарауды талап етті. Жалпы ғибадат кітабын қайта қарауды тапсырған комитет жұмысын бастағанда, «Директория ғибадат» пен «Жалпы ғибадат кітабы» арасындағы үлкен айырмашылыққа тап болды. Комитет ассамблеяға жаңа директория қабылданғанша жұмысты жалғастыра алмайтынын хабарлады, себебі солтүстік шіркеу үшін бұл директория шамамен бір жүз жетпіс жыл бұрын қабылданғалы бері дерлік өзгермеген еді. Оңтүстік пресвитериандар солтүстік шіркеупен бірігіп жаңа қызмет кітабын дайындады, бірақ өздерінің директориясын жасауды жөн көрді. Бұл жобаға 1947 жылы «Құдайға ғибадат ету нұсқаулығы» атты кітап жариялаған Солтүстік Американың Біріккен пресвитериан шіркеуі де қосылды, онда ғибадат етудің жалпы ережелері мен кейбір рәсімдер мен литургиялық мәтіндер келтірілген. Жаңа қызмет кітабы аяқталмас бұрын, Солтүстік Америкадағы Біріккен пресвитериан шіркеуі АҚШ-тағы Пресвитериан шіркеуімен бірігіп, АҚШ-тағы Біріккен пресвитериан шіркеуін құрды. Камберленд пресвитериан шіркеуі де жаңа қызмет кітабын дайындауға қатысты. Кейін Камберленд пресвитериандары 1984 жылы Бас Ассамблеясы бекіткен ғибадат етудің жаңа директориясын жасауға кірісті. Басқа реформат шіркеулері де жаңа «Жалпы ғибадат кітабын» әзірлеудің алғашқы кезеңдеріне қатысты. 1961 жылы АҚШ-тағы Біріккен пресвитериан шіркеуі, ал 1963 жылы АҚШ-тағы Пресвитериан шіркеуі жаңа директорияларды қабылдағаннан кейін «Жалпы ғибадат кітабын» қайта қарау жұмысы қайта басталды. Комитет жариялауға дейін екі сынақ үлгісін таратты: бірі 1964 жылы, екіншісі 1966 жылы. 1970 жылы «Қызметтер» деген атпен қызмет кітабы жарық көрді. Екі жылдан кейін ол «Құдайға ғибадат ету қызметтері мен әнұраны» жинағының бөлігі ретінде жарияланды. «Құдайға ғибадат ету кітабының» үлесі ерекше. Америкалық діни ұйымдар арасында жаңа қызмет кітаптарының алғашқысы ретінде ол жаңа мүмкіндіктер ашты. Ол Елизавета дәуірінің ағылшын тілінен бас тартып, Құдайға ғибадат етуге лайықты қазіргі заманғы тіл стилін іздеуді бастады. Бұл кітапта Иеміздің күніндегі христиан ғибадатының нормасы – Құдай Сөзі мен діни аспан астындағы құрметті сыйлау екені анық көрсетілген. Комитет алты жыл бұрын жаңа лекционарийді ұсынғанмен, Рим-католик шіркеуі сол кезде дайындап жатқан лекционарийдің өзі дайындаған лекционарийден артық екенін мойындады. Сондықтан комитет Рим лекционарийін пресвитериандар үшін бейімдеп, оны «Құдайға ғибадат ету кітабының» соңғы басылымына енгізді. Басқа конфессиялар да Рим лекционарийін қайта қарастырды. Бірақ барлық үлесіне қарамастан, «Құдайға ғибадат ету кітабы» осал еді. Екінші Ватикандық собордан кейін литургиялық реформаның жаңа толқыны пайда болды, ол шіркеудің барлық тармақтарында үздірілмей жалғасуда. Әрбір қызмет кітабы бар шіркеу оны қайта қарауды бастады. Пресвитериандар «The Worshipbook»-тан тысқары нәрсені түсіну қажеттігін мойындады. Сондықтан жаңа қызмет кітабының көп ұзамай қажет болатыны таңқалуға орын қалдырмады.
In 1955 the northern General Assembly called for another revision. As the committee appointed to revise the Book of Common Worship began its work, it was confronted with the great disparity between the Directory for Worship and the Book of Common Worship. The committee reported back to the assembly that it could not proceed until a new directory was adopted to replace the existing one, which for the northern church had remained virtually unchanged since its adoption nearly one hundred and seventy years earlier. The southern Presbyterians joined with the northern church to produce the new service book but decided to prepare their own directory. Also joining the project was the United Presbyterian Church of North America, which in 1947 had published a book entitled The Manual for Worship, which included general guidelines for worship with some orders and liturgical texts. Before the new service book was completed, the United Presbyterian Church of North America had merged with the Presbyterian Church in the U. S. A. to form the United Presbyterian Church in the U. S. A. The Cumberland Presbyterian Church also joined in the project to produce the new service book. The Cumberland Presbyterians later engaged in preparing a new Directory for Worship, which was approved by their General Assembly in 1984. Other Reformed churches participated in early phases of the development of a new Book of Common Worship. Work resumed on a revised Book of Common Worship when in 1961 the United Presbyterian Church in the U. S. A., and in 1963 the Presbyterian Church in the U. S., adopted new directories. The committee distributed two trial use pieces prior to publication: one in 1964, another in 1966. In 1970 the service book was published with the title The Worshipbook—Services. Two years later it was published as part of The Worshipbook—Services and Hymns. The contributions of The Worshipbook are noteworthy. As the first of a wave of new service books among American denominations, it broke new ground. It departed from Elizabethan English and began the search for a suitable contemporary style of language appropriate for the worship of God. It set forth with clarity that the norm of Christian worship on the Lord's Day is a service of the Word and Sacrament. Although six years earlier the committee had proposed a new lectionary, it recognized that the lectionary then being completed by the Roman Catholic Church was superior to the lectionary it had prepared. The committee therefore modified the Roman lectionary for use by Presbyterians and included it in the final publication of The Worshipbook. Other denominations also made revisions of the Roman lectionary. But with all of its contributions, The Worshipbook was vulnerable. Following Vatican Council II there was a great resurgence of liturgical reform that continues unabated in virtually every branch of the church. Service book revision was begun by every church that had a service book. Presbyterians began to recognize the need to go beyond The Worshipbook. It was therefore no surprise that a new service book was soon called for.
Кейбір қызмет түрлерінің кітабы
1999 жылы «Женева Пресс» баспасы Пресвитериан шіркеуі (АҚШ) үшін 1993 жылғы «Жалпы ғибадат кітабын» толықтыратын литургиялық құралдар жинағын жариялады. Бұл жинақта дін қызметкерлерін тағайындау және қызметке орнату, міндеттеме беру, қасиеттеу, қауымдар мен басқару органдарындағы өзгерістерді белгілеу рәсімдерімен қатар, түрлі жағдайларға арналған қосымша дұғалар да бар.
In 1999, the Geneva Press published for the Presbyterian Church (U. S. A.) a liturgical resource supplementing the 1993 Book of Common Worship, containing multiple services for ordination and installation, commissioning, dedications, marking transitions in congregations and governing bodies, together with additional prayers for various occasions.