Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сан-Диегодағы Кабрильо көпірі – Сан-Диего қаласының Бальбоа паркі мен Uptown ауданы арасында жаяу жүргіншілер мен жеңіл көліктер үшін қолжетімділікті қамтамасыз ететін тарихи көпір. Ол 1915 жылғы Панама-Калифорния көрмесіне арналған. Көпір 1976 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізу үшін ұсынылған және 1986 жылы Америка инженерлер қоғамы оны жергілікті тарихи инженерлік құрылыс ескерткіші деп мойындады.
The Cabrillo Bridge in San Diego, California is a historic bridge providing pedestrian and light automotive access between Balboa Park and the Uptown area of San Diego. It was built for the 1915 Panama–California Exposition. The bridge was nominated for the National Register of Historic Places in 1976 and was named a Local Historic Civil Engineering Landmark by the American Society of Civil Engineers in 1986.
Орналасқан жері
Кабрильо көпірі – тарихи "Эль-Прадо кешенінде" (бұрынғы 1915 жылғы Панама көрмесі орны) орналасқан музейлер тобына жететін бірнеше бағыттың бірі. Көпір Балбоа паркінің ортасында, Парк бульварының батысында Беа Эвенсон фонтанының (және бұрынғы трамвай аялдамасының) жанындағы нүктеге дейін созылып, шығысқа қарай орналасқан. Екі қатарлы көпірдің үстіндегі шығыс-батыс көшесі "Эль-Прадо" деп аталады. Көптеген адамдар бұл көшеге қателікпен Лорел көшесі деп атайды, ол Эль-Прадоның жалғасы болғанымен Алтыншы даңғылмен аяқталады, ал кейбіреулер көпірді Лорел көшесі көпірі деп атайды. Алтыншы даңғыл Балбоа паркінің батыс шекарасын құрайды. Лорел көшесі Алтыншы даңғылдан батысқа қарай жалғасып, Сан-Диего халықаралық әуежайының оңтүстік шекарасын құрайды және Сан-Диего шығанағындағы Харбор драйвте аяқталады. Бұл құрылысты төмендегі шатқалдың түбінде орналасқан көрнекті Кабрильо тас жолынан (Мемлекеттік 163-жол) оңай көруге болады. Көпірдің астындағы шатқал арқылы салынған тас жол 1948 жылдың ақпанында аяқталды. Дегенмен, көпірдің ерекше биіктігі (120 фут (37 м)) салдарынан тас жолдан көпірдегі қозғалысты көру мүмкін емес. Биіктік шатқалдың жер бедерімен толық анықталады. Эль-Прадо көпірден өтеді, ал көпірдің екі жағындағы жермен бір деңгейде, ал Мемлекеттік 163-жол шатқалдың түпкі жазықтығы деңгейінде оның астынан өтеді. Мемлекеттік 163-жол мен Лорел көшесі немесе Эль-Прадо арасында тікелей байланыс жолы жоқ.
The Cabrillo Bridge is one of several access routes to the cluster of museums located at the historic "El Prado Complex" (the former 1915 Panama Exposition site), which is east of the bridge in the middle of Balboa Park and continuing to a point near the Bea Evenson Fountain (and former trolley stop) just west of Park Boulevard. The east–west street atop the two lane bridge is called "El Prado". Many people mistakenly refer to the street as Laurel Street, which is a continuation of El Prado but ends at Sixth Avenue, and some refer to the bridge as the Laurel Street Bridge. Sixth Avenue forms the western boundary of Balboa Park. Laurel Street continues west from Sixth Avenue to form the southern border of San Diego International Airport, and ends at Harbor Drive on San Diego Bay. The structure is easily seen from the scenic Cabrillo Freeway (State Route 163), which is located on the floor of the canyon below. Construction of the freeway through the canyon below the bridge was completed in February 1948. However, traffic on the bridge is not visible from the freeway due to the unusual height of the bridge (120 feet (37 m)). The height is dictated entirely by the topography of the canyon. El Prado crosses the bridge at the same level as the ground on either end of the bridge, while State Route 163 passes beneath it at approximately the level of the original canyon floor. There is no direct access route between State Route 163 and Laurel Street or El Prado.
Құрылыс
Көпір 1915 жылы Панама-Калифорния көрмесі үшін салынған. Ол Кабрильо каньонымен (бұрын Паунд каньоны деп аталған, 19 ғасырдың соңында мал мен жылқы ұстауға пайдаланылған) өтуге негізгі қол жеткізуді қамтамасыз етті. Көпірдің бастапқы дизайнын Бертрам Гудхью жасады, онда үш үлкен арка болған. Дизайн Испанияның Толедо қаласындағы Алькантара көпіріне ұқсас болуы тиіс еді. Инновациялық дизайнмен бірнеше аркалы консольді құрылым жасалды, бұл Калифорниядағы алғашқы осындай көпір. Құрылыс 1912 жылдың желтоқсан айында Алленнің бақылауымен басталды. Бетон қалыптары көбінесе секвойядан жасалған ағаштан құралған. Көпірдің жалпы ұзындығы кіріспе жолдармен қоса 916 фут (279 м) құрайды. Басты арқасы 450 фут (137 м) ұзын, ал биіктігі 120 фут (37 м). Жеті арканың әрқайсысының ені 56 фут (17 м) және олар он төрт қуыс бетон тіреулермен сүйеніп тұр. Көпірді салуға кеткен шығын 250 000 долларға жетті (қазіргі күнгі ақшамен).
The bridge was built for the Panama–California Exposition of 1915. It provided the main access across Cabrillo Canyon (formerly known as Pound Canyon, which was used to hold cattle and horses in the late 19th century). An initial design for the bridge was developed by Bertram Goodhue that featured three large arches. The design was to be similar to Toledo, Spain's Alcántara Bridge. The innovative design featured a multiple arched cantilever structure, the first such bridge in California. Building began in December 1912 under the supervision of Allen. The concrete forms were made of of wood, mostly redwood. The length of the bridge is 916 feet (279 m) including approaches. The main span is 450 feet (137 m) long and 120 feet (37 m) high. The seven arches are each 56 feet (17 m) across and are supported by fourteen hollow concrete pillars. The bridge's construction cost reached $250,000 ($ today).
1915 және 1935 жылғы көрмелер
Көпір негізінен 1915 жылғы көрмеге жаяу жүргіншілерге арналған жол ретінде салынған. Ол 1914 жылдың 12 сәуірінде сол кездегі Әскери-теңіз күштерінің көмекші хатшысы Франклин Д. Рузвельт тарапынан ашылды. Рузвельт қаланың мэрі Чарльз Ф. О'Ниллмен бірге алғашқы автомобильмен көпірден өтті. Келесі екі жыл бойы автокөліктердің қозғалысы көбінесе жоғары лауазымды қонақтарға арналды. Алғашқы құрылыста бетон қалыптары ретінде қолданылған секвойя ағаштары бірнеше сағат бойы жанып, дымқылдады. Өрт сөндірілгеннен кейін, ол тез ұмытылды. Бірақ Балбоа паркінің тарихшысы Ричард Амеро атап өткендей, бұл өрт "жайдарман" болды және "келешекте өрттердің болу ықтималдығын азайту үшін ештеңе істелмеді".
The bridge was primarily intended as a pedestrian pathway to the 1915 Exposition. It was dedicated April 12, 1914 by Franklin D. Roosevelt, then Assistant Secretary of the Navy. Roosevelt made the inaugural automobile crossing along with the mayor of the city, Charles F. O'Neill. For the next two years, auto traffic was reserved mostly for dignitaries. Redwood timbers, used as concrete forms in the original construction, smoldered for several hours. Once put out, the blaze was quickly forgotten. But as Balboa Park historian Richard Amero noted, the fire was an "omen," and "nothing was done to reduce the likelihood of future fires."
Өзін-өзі өлтіру
1931 жылдың қазан айына дейін 17 адам көпірден "өлімге бойлап секірді", - деді қала әкімі Уолтер Остин. Бір қалалық шенеунік, өзін-өзі өлтіруге қарсы шаралар енгізу туралы әңгімелер сәтсіз аяқталғаннан кейін, "кеңес отырысынан кейін кеңесшінің көпірді пайдалануға ниеті болуы мүмкін" деді. 1934 жылы қайғыға толы теңізші көпірден секіріп, сол кезде төменде орналасқан жасалма лагунаға (Лагуна де Пуэнте) түсті. Ол зардап шекті, бірақ тірі қалды.
By October 1931, 17 people had "made the leap into eternity" from the bridge, said Mayor Walter Austin. One city official, after talk of installing suicide preventative measures failed, mentioned that "after a council meeting there are times a councilman might want to make use of a bridge." In 1934, a despondent sailor jumped from the bridge and splashed into the man made lagoon (Laguna de Puente) that at that time lay below. He survived, bruised but living.