Эрнест Шеклтонның Антарктида саяхаты: «Нимрод» экспедициясы (1907-1909)
Nimrod Expedition
Экспедиция "Nimrod" Шеклтона (1907-09): первая попытка достичь Южного полюса. Рекордное продвижение на юг, открытие Южного магнитного полюса и восхождение на Эребус.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эрнест Шеклтон басқарған үш Антарктика экспедициясының біріншісі, 1907–09 жылдар.
First of three Antarctic expeditions led by Ernest Shackleton, 1907–09
1907–1909 жылдарғы «Нимрод» экспедициясы, сондай-ақ Британдық Антарктика экспедициясы деп белгілі, Эрнест Шеклтон басқарған Антарктикаға жасалған үш экспедицияның біріншісі және континентке оның екінші сапары болды. Географиялық және ғылыми мақсаттардың қатарындағы басты міндеті – Оңтүстік полюске бірінші болып жету еді. Бұл мақсатқа қол жеткізілмеді, бірақ экспедицияның оңтүстікке жасаған жорығы 88°23' оңтүстік ендігіне жетті, полюстен аз ғана қашықтықта. Бұл сол кезге дейін ең ұзақ оңтүстік полярлық саяхат және екі полюске жасалған рекордтық жақындасу болды. Уэльстік-австралиялық геология профессоры Эджворт Дэвид басқарған жеке топ Оңтүстік магниттік полюстің шамамен орналасқан жеріне жетті, сонымен қатар экспедиция Антарктиданың екінші ең биік жанартауы – Эребус тауына алғашқы рет көтерілді. Экспедицияға мемлекеттік немесе институционалдық қолдау болмады, ол жеке қарыздар мен ерікті салымдарға сүйенді. Ол қаржылық қиындықтарға тап болды және дайындықтары асығыс түрде жүргізілді. Экспедицияның кемесі «Нимрод», Роберт Фалькон Скоттің 1901–1904 жылдарғы экспедициялық кемесі «Дискавериден» жартысынан да кем болды, ал Шеклтонның экипажында тиісті тәжірибесі жоқ адамдар болды. Шеклтонның экспедицияны Скотттың бұрынғы штаб-пәтеріне жақын орналасқан Макмердо шығанағында құру туралы шешімі, Скоттқа олай істемейтінін уәде бергеніне қарамастан, дау тудырды. Дегенмен, экспедицияның бастапқы беделі Скоттің алты жыл бұрынғы экспедициясынан әлдеқайда төмен болғанымен, оның жетістіктері кең қызығушылық тудырып, Шеклтонды ұлттық батыр етті. Болашақта Австралазиялық Антарктика экспедициясын басқарған Дуглас Моусонды қамтитын ғылыми команда геологиялық, зоологиялық және метеорологиялық зерттеулер жүргізді. Шеклтонның маньчжурлық понилер, моторлы көліктер және саналы иттерге негізделген көлік құралдарын ұйымдастыруы, шектеулі сәттілікке қарамастан, кейіннен Скотт өзінің тағдырынан ада болған «Терра Нова» экспедициясы үшін үлгі алды. Отанына оралғаннан кейін Шеклтон Корольдік географиялық қоғамның (RGS) оның жетістіктеріне қатысты бастапқы күмәнін жеңіп, көптеген қоғамдық наградаларға ие болды, соның ішінде король Эдуард VII-ден рыцарь атағын алды. Ол экспедициядан көп ақша таппады және ақырында оның міндеттемелерін өтеу үшін үкіметтік грантқа тәуелді болды. Үш жыл ішінде оның ең оңтүстік рекорды Амундсен, содан кейін Скотт Оңтүстік полюске жеткенімен ескірді. Бірақ Амундсен өзінің жеңіске жеткен сәтінде: «Сэр Эрнест Шеклтонның есімі Антарктиканы зерттеу тарихына от әріптерімен жазылатын болады», – деп мәлімдеді.
The Nimrod Expedition of 1907–1909, otherwise known as the British Antarctic Expedition, was the first of three expeditions to the Antarctic led by Ernest Shackleton and his second time to the Continent. Its main target, among a range of geographical and scientific objectives, was to be first to reach the South Pole. This was not attained, but the expedition's southern march reached a Farthest South latitude of 88° 23' S, just from the pole. This was by far the longest southern polar journey to that date and a record convergence on either Pole. A separate group led by Welsh Australian geology professor Edgeworth David reached the estimated location of the South Magnetic Pole, and the expedition also achieved the first ascent of Mount Erebus, Antarctica's second highest volcano. The expedition lacked governmental or institutional support, and relied on private loans and individual contributions. It was beset by financial problems and its preparations were hurried. Its ship, Nimrod, was less than half of the size of Robert Falcon Scott's 1901–1904 expedition ship Discovery, and Shackleton's crew lacked relevant experience. Controversy arose from Shackleton's decision to base the expedition in McMurdo Sound, close to Scott's old headquarters, in contravention of a promise to Scott that he would not do so. Nevertheless, although the expedition's profile was initially much lower than that of Scott's six years earlier, its achievements attracted widespread interest and made Shackleton a national hero. The scientific team, which included the future Australasian Antarctic Expedition leader Douglas Mawson, carried out extensive geological, zoological and meteorological work. Shackleton's transport arrangements, based on Manchurian ponies, motor traction, and sled dogs, were innovations which, despite limited success, were later copied by Scott for his ill fated Terra Nova Expedition. On his return, Shackleton overcame the Royal Geographical Society's (RGS) initial scepticism about his achievements and received many public honours, including a knighthood from King Edward VII. He made little financial gain from the expedition and eventually depended on a government grant to cover its liabilities. Within three years his southernmost record had been surpassed, as first Amundsen and then Scott reached the South Pole. In his own moment of triumph, Amundsen nevertheless observed: "Sir Ernest Shackleton's name will always be written in the annals of Antarctic exploration in letters of fire".
Шығу тегі
Эрнест Шеклтон Роберт Фалькон Скоттың «РРС Дискавери» кемесімен Антарктикаға жасаған алғашқы экспедициясында кіші офицер болған. 1903 жылы экспедицияның оңтүстікке қарайғы басты сапары барысында физикалық құлдырауға ұшырағаннан кейін ол «Morning» кемесімен үйге қайтарылды. Скоттың пікірінше, ол «қазіргі денсаулығының жағдайында одан әрі қиындықтарға төзе алмас еді». Шеклтон бұл сәтсіздікті жеке қорлық сезініп, Англияға оралған соң өзін дәлелдеуге бел буды, «Дискаверидің» екінші командирі Альберт Армитаж айтқандай, «Скоттан жақсырақ екенін көрсетуге» тырысты. Дегенмен, ол «Discovery» кемесінің екінші көмекші кемесі «Terra Nova» бас офицері ретінде Антарктикаға жылдам оралу мүмкіндігінен бас тартты, оның жабдықталуына көмектескеннен кейін; сондай-ақ, Уэдделл теңізінде қалып қойған Отто Норденшёльд экспедициясына көмек көрсету үшін дайындалып жатқан «Уругвай» кемесін де жабдықтауға көмектесті. Келесі бірнеше жыл бойы Шеклтон Антарктикадағы мансабын қайта бастау үмітімен басқа мүмкіндіктерді де қарастырды. 1906 жылы ол өнеркәсіптік магнат сэр Уильям Бердмор үшін қоғамдық байланыстар жөніндегі қызметкер болып жұмыс істеді. Оның өмірбаяуын жазған Роланд Хантфордтың сөзіне сәйкес, 1905 жылы жарық көрген Скоттың «Дискавери саяхаты» еңбегінде Шеклтонның физикалық күйзелісі туралы айтылған сөздер оның мақтанышына қайтадан соққы берді. Антарктикаға оралып, Скоттан жақсы нәтижелерге қол жеткізу оның жеке миссиясына айналды. Шеклтон өзінің экспедициясына демеушілерді іздеуді бастады; алғашқы жоспарларында экспедицияның жалпы құны 17 000 фунт стерлинг (қазіргі шақтағы құны £) екені көрсетілген. 1907 жылдың басында жұмыс берушісі Бердмор 7 000 фунт стерлингтік несие кепілдігін (қазіргі шақтағы құны £) ұсынғанда ол алғашқы қаржылық қолдауға ие болды. Осы қолдаумен Шеклтон 1907 жылдың 12 ақпанында Корольдік географиялық қоғамға (RGS) өз ниеттерін жариялауға жеткілікті сенімді болды. Шеклтонның асығушылығының бір себебі – поляк саяхатшысы Генрик Арктовски де экспедиция жоспарлап отырғанын білуі болды, ол Шеклтонмен бір күні RGS-де жарияланды. Алайда, Арктовскинің жоспарлары сәтті аяқтамады.
Ernest Shackleton had been a junior officer on Robert Falcon Scott's first Antarctic expedition aboard RRS Discovery. He had been sent home on the relief ship Morning in 1903 after a physical collapse during the expedition's main southern journey. Scott's verdict was that he "ought not to risk further hardships in his present state of health". Shackleton felt this physical failure as a personal stigma, and on his return to England he was determined to prove himself, in the words of Discovery's second in command Albert Armitage, as "a better man than Scott". He nevertheless declined the opportunity of a swift Antarctic return as chief officer of Discoverys second relief ship Terra Nova, after helping to fit her out; he also helped to equip Uruguay, the ship being prepared for the relief of Otto Nordenskjold's expedition, stranded in the Weddell Sea. During the next few years, while nursing intermittent hopes of resuming his Antarctic career, Shackleton pursued other options. In 1906 he was working for the industrial magnate Sir William Beardmore as a public relations officer. According to his biographer Roland Huntford, the references to Shackleton's physical breakdown made in Scott's The Voyage of the Discovery, published in 1905, reopened the wounds to Shackleton's pride. It became a personal mission that he should return to the Antarctic and outperform Scott. Shackleton began looking for potential backers for an expedition of his own; his initial plans appear in an unpublished document dated early 1906. These include a cost estimate of £17,000 (updated value £) for the entire expedition. He received his first promise of financial backing when early in 1907 his employer, Beardmore, offered a £7,000 loan guarantee (updated value £). With this in hand, Shackleton felt confident enough to announce his intentions to the Royal Geographical Society (RGS) on 12 February 1907. One reason for Shackleton's sense of urgency was the knowledge that the Polish explorer Henryk Arctowski was planning an expedition, which was announced at the RGS on the same day as Shackleton's. In the event, Arctowski's plans were stillborn.
Бастапқы жоспарлар
Шеклтонның басылмаған алғашқы жоспары өзін МакМердо бұғазындағы Discovery экспедициясының ескі штабында орналастыруды көздеді. Сол жерден ол географиялық Оңтүстік полюске және Оңтүстік магниттік полюске жетуге тырысуды бастауды ұсынды. Одан кейін басқа да сапарлар жоспарланған, және үздіксіз ғылыми жұмыстар жүргізілуі керек еді. Бұл ерте жоспар Шеклтонның көлік құралдарын пайдалану жоспарын да көрсетті, ол иттер, понилер және арнайы жасалған автокөліктерді қамтыды. Антарктикада бұрын понилер де, моторлық көліктер де қолданылмаған, бірақ Фредерик Джордж Джексон 1894–1897 жылдардағы Джексон Хармсворт Арктика экспедициясы кезінде понилерді пайдаланған. Джексонның понилерінің қабілеті туралы дұрыс емес хабарламаларына және танымал норвегиялық поляр саяхатшысы Фридтжоф Нансеннің нақты кеңесіне қарамастан, Шеклтон 15 пони алып келемін деп шешті, кейіннен бұл саны 10-ға дейін азайтылды. 1907 жылдың ақпанында RGS-ке жоспарларын жариялаған кезде Шеклтон шығындарды бағалауды көбірек нақты £30,000 (қазіргі шақтағы құны £) деп түзетті. Дегенмен, RGS Шеклтонның ұсыныстарына жауап бергенде тартымсыз жауап берді; Шеклтон кейіннен Қоғамның Скотттың жаңа экспедицияны басқаруға ниеттенгенін және Қоғам Скоттқа толық қолдау көрсеткісі келгенін білді.
Shackleton's original unpublished plan envisaged basing himself at the old Discovery Expedition headquarters in McMurdo Sound. From there he proposed to launch attempts to reach the geographical South Pole and the South Magnetic Pole. Other journeys would follow, and there would be a continuous programme of scientific work. This early plan also revealed Shackleton's proposed transport methods, involving a combination of dogs, ponies and a specially designed motor vehicle. Neither ponies nor motor traction had been used in the Antarctic before, although ponies had been used by Frederick George Jackson during the Jackson Harmsworth Arctic expedition of 1894–1897. Despite Jackson's confused reports of his ponies' prowess, and contrary to specific advice from Fridtjof Nansen, the renowned Norwegian polar traveller, Shackleton decided he would take 15 ponies, later scaled down to 10. By the time he announced his plans to the RGS in February 1907 Shackleton had revised his cost estimate to a more realistic £30,000 (updated value £). However, the response of the RGS to Shackleton's proposals was muted; Shackleton would learn later that the Society was by this time aware of Scott's wish to lead a new expedition and that the Society wished to reserve its full approval for Scott.
Нымрод
Шеклтон 1908 жылдың қаңтарында Антарктидаға жетуді жоспарлаған, демек 1907 жылдың жазында Англиядан шығуға тиіс болған. Сондықтан ол алты айдың ішінде қаржыны қамтамасыз етуге, кеме сатып алып, жабдықтауға, барлық жабдықтар мен жабдықты сатып алуға және қызметкерлерді жұмысқа алуға үлкеруі керек еді. Сәуір айында шотланд бизнесмені Дональд Стюарттың қолдауына ие болғанына сенген Шеклтон 700 тонналық полярлық кеме – «Бьорн» сатып алу үшін Норвегияға сапарлады. Бірақ Стюарт қолдауын кері тартып алғанда, «Бьорн» Шеклтонға қол жетімді болмай қалды. «Бьорн» ақырында неміс саяхатшысы Вильгельм Фильхнерге сатылды және «Deutschland» деп аталды, ол 1911–1913 жылдардағы Ведделл теңізіне жасаған саяхатында пайдаланылды. Шеклтонға ескі, әлдеқайда кішкентай «Нимрод» кемесіне тоқтануға тура келді, ол 334 тонналық жалпы тіркелгісі бар, қырық жылдық ағаштан жасалған тюлень аулаушы кеме еді, оны ол 5000 фунт стерлингке (қазіргі құны £) сатып ала алды. 1907 жылдың маусымында Ньюфаундлендтен Лондонға келген «Нимродты» алғаш көргенде Шеклтон таң қалды. «Ол қатты тозығы жеткен, тюлень майының күшті иісі сезіліп тұрды, ал тексеру көрсетті, оған қабырғаларын бітеу қажет және мачталарын жаңалау керек болды». Дегенмен, тәжірибелі кеме жөндеушілердің жұмысынан кейін ол жақсырақ көрініс алды. Кейін Шеклтон осы мықты кемесімен қатты мақтан еткенін айтты.
Shackleton intended to arrive in Antarctica in January 1908, which meant leaving England during the 1907 summer. He therefore had six months to secure the financing, acquire and fit out a ship, buy all the equipment and supplies, and recruit the personnel. In April, believing that he had got the backing of Scottish businessman Donald Steuart, Shackleton travelled to Norway intending to buy a 700 ton polar vessel, Bjorn, that would have served ideally as an expedition ship. When Steuart withdrew his support, however, Bjorn was beyond Shackleton's means. Bjorn was eventually acquired by German explorer Wilhelm Filchner and, renamed Deutschland, was used in his 1911–1913 voyage to the Weddell Sea. Shackleton had to settle for the elderly, much smaller Nimrod, a forty year old wooden sealer of 334 gross register tons, which he was able to acquire for £5,000 (updated value £). Shackleton was shocked by his first sight of Nimrod after her arrival in London from Newfoundland in June 1907. "She was much dilapidated and smelt strongly of seal oil, and an inspection [ ] showed that she needed caulking and that her masts would have to be renewed." However, in the hands of experienced ship fitters she soon "assumed a more satisfactory appearance." Later, Shackleton reported, he became extremely proud of the sturdy little ship.
Қаражатты жинау
1907 жылдың шілде айының басында Шеклтон Беардмордың кепілдігінен өзге қаржылық қолдауды аз алды және «Нимродты» қайта жабдықтау үшін жеткілікті қаражаты болмады. Шілде айының ортасында ол қайырымдылықпен белгілі болған Ивеах графы, яғни Эдвард Гиннесске, ағылшын-ирландиялық сыра қайнатушылар отбасының басшысына жүгінді. Ол 2000 фунт стерлинг (қазіргі шақтағы құны £) сомасына кепілдік беруге келісті, егер Шеклтон тағы 6000 фунт стерлинг көмектесетін басқа демеушілерді таба алса. Шеклтон мұны істей алды, қосымша қаражатқа экспедицияға қатысу үшін осы соманы төлеген сэр Филип Броклхерсттен 2000 фунт стерлинг кірді. Шеклтонның туысы Уильям Белл соңғы сәтте 4000 фунт стерлинг сыйлады, бұл экспедицияға қажетті 30 000 фунт стерлингке жетпесе де, «Нимродты» қайта жабдықтауды аяқтауға мүмкіндік берді. Кеме Австралияға келгеннен кейін де қаржы жинау жалғасты; Австралия үкіметі тағы 5000 фунт стерлинг сыйлық ретінде берді, ал Жаңа Зеландия үкіметі 1000 фунт стерлинг көмектесті. Осылайша, сондай-ақ, кішірек қарыздар мен сыйлықтардың арқасында 30 000 фунт стерлинг жиналды, бірақ Шеклтонның бағалауынша, экспедиция аяқталған кезде жалпы шығындар 45 000 фунт стерлингке дейін өсті. Шеклтон экспедиция туралы кітабынан және лекцияларынан көп пайда табамын деп күткен. Сондай-ақ, Жаңа Зеландия үкіметі уақытша пошта бастығы етіп тағайындаған Шеклтон Антарктидадағы пошта кеңсесін ашып, ондағы пошта белгісімен арнайы пошта маркаларын сатудан табыс табуды жоспарлаған. Алайда, ешбір жоспар күтілгендей нәтиже бермеді, бірақ Кейп Ройдста пошта кеңсесі құрылып, экспедицияның поштасын жіберу үшін пайдаланылды.
By early July 1907 Shackleton had secured little financial support beyond Beardmore's guarantee and was lacking the funds to complete the refit of Nimrod. In mid July he approached the philanthropic Earl of Iveagh, otherwise known as Edward Guinness, head of the Anglo Irish brewing family, who agreed to guarantee the sum of £2,000 (updated value £) provided that Shackleton found other backers to contribute a further £6,000. Shackleton was able to do this, the extra funds including £2,000 from Sir Philip Brocklehurst, who paid this sum to secure a place on the expedition. A last minute gift of £4,000 from Shackleton's cousin William Bell still left the expedition far short of the required £30,000, but enabled Nimrods refit to be finished. Fundraising continued in Australia after the ship arrived there; a further £5,000 was provided as a gift from the Australian government, and the New Zealand government gave £1,000. By these means, and with other smaller loans and donations, the £30,000 was raised, although by the end of the expedition total costs had risen, by Shackleton's estimate, to £45,000. Shackleton expected to make large sums from his book about the expedition and from lectures. He also hoped to profit from sales of special postage stamps bearing the cancellation stamp of the Antarctica post office that Shackleton, appointed temporary postmaster by the New Zealand government, intended to establish there. None of these schemes produced the anticipated riches, although the post office was set up at Cape Royds and used as a conduit for the expedition's mail.
Қызметкерлер
Шеклтон "Дискавери" экспедициясынан күшті контингент жинауға үміттеніп, өзінің бұрынғы жолдасы Эдвард Адриан Уилсонға бас ғалым және екінші қолбасшы лауазымын ұсынды. Уилсон Ауыл шаруашылығы кеңесінің қарақшы ауруларын зерттеу комитетімен айналысып жатқанын айтып, бас тартты. Бұрынғы "Дискавери" әріптестері Майкл Барн, Реджинальд Скелтон және соңында Джордж Мюлок та бас тартты. Олар Шеклтонға "Дискавери" офицерлерінің барлығы Скотт пен оның әлі жарияланбаған экспедициялық жоспарларына бекінгенін жеткізді. Шеклтонға қосылған жалғыз "Дискавери" командасы – Фрэнк Уайлд және Эрнест Джойс еді. Шеклтон Джойсты экспедицияның лондондық кеңсесінің жанынан өтіп бара жатқан автобустың үстіңгі қабатында көріп, оны іздеп әкелуге адам жіберді. Шеклтонның екінші қолбасшысы – экспедиция Антарктикаға жеткенше бұл нақтыланбаған болса да – Джеймсон Бойд Адамс, Шеклтонға қосылу үшін тұрақты лауазымнан бас тартқан Корольдік теңіз-жағалау резервінің лейтенанты болды. Ол сондай-ақ экспедицияның метеорологы болып жұмыс істейтін. "Нимродтың" капитаны да теңіз-жағалау резервінің офицері, Руперт Ингланд еді; 23 жастағы Джон Кинг Дэвис, кейіннен Антарктида капитаны ретінде танымал болатын, соңғы сәтте бас офицер болып тағайындалды. Эней Макинтош, "Peninsular and Oriental Steam Navigation Company" (P&O) сауда флотының офицері бастапқыда екінші офицер болды, бірақ кейіннен жағалау тобына ауыстырылды, ал оның орнына А. Э. Харборд екінші офицер болып тағайындалды. Жағалау тобында екі хирург – Алистер Маккей мен Эрик Маршалл, мотор жөніндегі сарапшы Бернард Дей және геолог-орынбасары ретінде қабылданған абонент сэр Филип Броклхерст болды. Англиядан шыққан шағын ғылыми топқа 41 жастағы биолог Джеймс Мюррей және 21 жастағы геолог Реймонд Пристли, болашақта Скотт полярлық зерттеу институтын құрушылардың бірі кірді. Австралияда командаға екі маңызды адам қосылды. Олардың біріншісі – Сидней университетінің геология профессоры Эджворт Дэвид, ол партияның бас ғылыми қызметкері болды. Екіншісі – Дэвидтің бұрынғы шәкірті, Аделаида университетінің минералогия лекторы Дуглас Моусон еді. Бастапқыда екеуі де Антарктидаға кемемен барып, "Нимродпен" бірге бірден қайтуға ниеттенген, бірақ экспедицияның толық мүшесі болуға көндірілді. Дэвид Австралия үкіметінен 5000 фунт стерлинг көлемінде грант алуға көмектесті. 1907 жылдың тамыз айында Антарктидаға аттанғанға дейін Джойс пен Уайлд баспа әдістерін тездетілген курста оқыды, өйткені Шеклтон Антарктидада кітап немесе журнал шығаруды жоспарлаған.
Shackleton hoped to recruit a strong contingent from the Discovery Expedition and offered his former comrade Edward Adrian Wilson the post of chief scientist and second in command. Wilson refused, citing his work with the Board of Agriculture's Committee on the Investigation of Grouse Disease. Further refusals followed from former Discovery colleagues Michael Barne, Reginald Skelton and finally George Mulock, who inadvertently revealed to Shackleton that the Discovery officers had all committed themselves to Scott and his as yet unannounced expedition plans. The only Discovery hands to join Shackleton were the two petty officers, Frank Wild and Ernest Joyce. Apparently Shackleton spotted Joyce on the top deck of a bus as it passed the expedition's London offices, whereupon someone was sent to find him and bring him in. Shackleton's second in command—although this was not clarified until the expedition reached the Antarctic—was Jameson Boyd Adams, a Royal Naval Reserve lieutenant who had turned down the chance of a regular commission to join Shackleton. He would also act as the expedition's meteorologist. Nimrods captain was another naval reserve officer, Rupert England; 23 year old John King Davis, who would later make his own reputation as an Antarctic captain, was appointed chief officer at the last moment. Aeneas Mackintosh, a merchant navy officer from the Peninsular and Oriental Steam Navigation Company (P&O), was originally second officer, but was later transferred to the shore party, being replaced as second officer by A. E. Harbord. Others in the shore party were the two surgeons, Alistair Mackay and Eric Marshall, Bernard Day the motor expert, and Sir Philip Brocklehurst, the subscribing member who had been taken on as assistant geologist. The small scientific team that departed from England included 41 year old biologist James Murray and 21 year old geologist Raymond Priestley, a future founder of the Scott Polar Research Institute. Two important additions to the team were made in Australia. The first of these was Edgeworth David, a professor of geology at the University of Sydney, who became the party's chief scientific officer. The second was a former pupil of David's, Douglas Mawson, a lecturer in mineralogy at the University of Adelaide. Both had originally intended to sail to Antarctica and then immediately back with Nimrod but were persuaded to become full members of the expedition. David was instrumental in securing the Australian government's £5,000 grant. Before departure for the Antarctic in August 1907, Joyce and Wild took a crash course in printing methods, as it was Shackleton's intention to publish a book or magazine while in the Antarctic.
Скотқа берген уәде
1907 жылғы ақпанда Шеклтон экспедициясын бұрынғы «Discovery» штаб-пәтерінде орналастыруды жоспарлап отырғанын жариялады. Скотт Шеклтонға жазған хатында Макмердо шығанағына басымдық құқығын талап етті. «Мен өзімнің жұмыс істеу аймағыма қатысты құқықтарым бар деп санаймын», - деп жазды ол, сондай-ақ: «Зерттеулермен айналысқан кез келген адам бұл аймақты ең алдымен өзінің аймағы деп қарастырады» деп қосты. Ол Шеклтонға бұрынғы қолбасшысына адал болуын еске салып, сөзін аяқтады. Шеклтонның бастапқы жауабы келісімге дайын екенін білдірді: «Мен сіздің көзқарастарыңызға мүмкіндігінше бойына сіңіріп, өзіме қиын жағдай тудырмауға тырысамын». Шеклтоннан араласуды сұраған Уилсон Скотттан тіпті қатал ұстанымды қолдады. «Менің ойымша, сіз Макмердо шығанағынан бас тартуыңыз керек», - деп жазды ол, Шеклтонға Скотт «өз құқықтарына қандай шектеулер қоятынын» анықтағанша, Росс теңізінің ешбір бөлігінде жұмыс істеуді жоспарламауға кеңес берді. Шеклтон: «Менің ойымша, оның құқықтары ол сұраған базамен шектеледі [ ] Мен өзімнің шегіме жеттім және одан әрі бармаймын», - деп жауап берді. 1907 жылғы мамыр айында Скотт теңізден оралғаннан кейін мәселе шешілмеді. Скотт 170° батыс бойында демаркация сызығын ұсынды. Бұл сызықтың батысындағы барлық аймақ, соның ішінде Макмердо шығанағы, Росс аралы және Виктория жері Скотттың қарамағында болады. Шеклтон басқа да мәселелерге ден қойып, келісуге мәжбүр болды. 17 мамырда ол «Мен Макмердо базасын сізге қалдырамын» деген мәлімдемеге қол қойды және ол шығысқа қарай, я тоқтаулық шығанағына (Discovery экспедициясы кезінде қысқа уақытқа барған) немесе Король Эдуард VII жеріне қонуға тырысатынын мәлімдеді. Ол Виктория жерінің жағалауына мүлдем жақындамайды. Бұл Скотт пен Уилсонға бас иіп беру еді және экспедицияның Виктория жерінде орналасқан Оңтүстік магниттік полюске жету мақсатынан бас тартуды білдірді. Полярлық тарихшы Бо Риффенбург бұл «этикалық тұрғыдан талап етуге болмайтын және бермеуге тиіс уәде болды, себебі ол Шеклтон экспедициясының қауіпсіздігіне әсер ететін еді» деп санайды. Бұл дау екі адам арасындағы қарым-қатынасты уландырды (олар, десе де, қоғамдық сыпайылықты сақтады) және ақырында Шеклтонның Уилсонмен бұрынғы жақын достығының толық үзілуіне әкелді. Шеклтон экспедиция туралы өз естеліктерінде Скоттпен болған дау-жанжал туралы ештеңе айтпайды. Ол тек «Англиядан шықпай тұрып, мүмкіндігі болса, Макмердо шығанағының орнына Король Эдуард VII жерінде база құруға шешім қабылдадым» деп мәлімдейді.
Shackleton's February 1907 announcement that he intended to base his expedition at the old Discovery headquarters was noted by Scott, whose own future Antarctic plans were at that stage unannounced. In a letter to Shackleton, Scott claimed priority rights to McMurdo Sound. "I feel I have a sort of right to my own field of work," he wrote, adding: "anyone who has had to do with exploration will regard this region primarily as mine". He concluded by reminding Shackleton of his duty of loyalty towards his former commander. Shackleton's initial reply was accommodating: "I would like to fall in with your views as far as possible without creating a position that would be untenable to myself". Wilson, asked by Shackleton to mediate, took an even tougher line than Scott. "I think you should retire from McMurdo Sound", he wrote, advising Shackleton not to make any plans to work from anywhere in the entire Ross Sea quarter until Scott decided "what limits he puts on his own rights". To this Shackleton replied: "There is no doubt in my mind that his rights end at the base he asked for [ ] I consider I have reached my limit and I go no further". The matter was unresolved when Scott returned from sea duty in May 1907. Scott pressed for a line of demarcation at 170° W—everything to the west of that line, including McMurdo Sound, Ross Island, and Victoria Land, would be Scott's preserve. Shackleton, with other concerns pressing on him, felt obliged to concede. On 17 May he signed a declaration stating that, "I am leaving the McMurdo base to you", and that he would seek to land further east, either at the Barrier Inlet visited briefly during the Discovery Expedition, or at King Edward VII Land. He would not touch the coast of Victoria Land at all. It was a capitulation to Scott and Wilson, and meant forfeiting the expedition's aim of reaching the South Magnetic Pole which was located within Victoria Land. Polar historian Beau Riffenburgh believes this was "a promise that should never ethically have been demanded and one that should never have been given, impacting as it might on the entire safety of Shackleton's expedition". The dispute soured relations between the two men (who nevertheless maintained public civilities) and would eventually lead to the complete rupture of Shackleton's formerly close friendship with Wilson. In his own account of the expedition, Shackleton makes no reference to the wrangle with Scott. He merely states that "before we finally left England I had decided that if possible I would establish my base in King Edward VII Land instead of [ ] McMurdo Sound".
Оңтүстікке саяхат
Едуард VII мен Александра патшайымының тексеруінен кейін «Нимрод» 1907 жылғы 11 тамызда сапарға шықты. Шеклтон экспедициялық істерімен қалды, ал ол және экспедицияның басқа мүшелері жылдам кемемен оларға қосылды. Барлық экипаж Жаңа Зеландияда жиналып, 1908 жылғы Жаңа жыл күні Антарктидаға кемемен аттанды. Отынды үнемдеу үшін Шеклтон Жаңа Зеландия үкіметімен «Нимродты» Антарктика шеңберіне дейін сүйрету туралы келісім жасады, бұл шамамен [қашықтық] қашықтықты құрады, сүйреу құнының бір бөлігі үкімет, екінші бөлігі экспедицияға үлес ретінде «Юнион Стим Шип Компани» төледі. 14 қаңтарда алғашқы мұз тауларын көріп, сүйреу арқаны кесілді; «Нимрод» өз күшімен оңтүстікке қарай иіліп, алты жыл бұрын Скотт пен Шеклтон эксперименталды шармен ұшу үшін «Дискавери» тоқтаған кедергіге қарай бағытталды. Барьер (кейін Росс мұз жалаты деп аталды) 23 қаңтарда көрінді, бірақ кедергі жоғалып кеткен еді; Барьердің жиегі арадағы жылдарда айтарлықтай өзгерді, ал кедергі орналасқан бөлік үлкен шығанақты құрап бөлініп кетті, Шеклтон оны ондағы көптеген киттердің құрметіне Киттер шығанағы деп атады. Шеклтон теңізге құлап кетуі мүмкін Барьер бетіне қыстауға дайын болмады, сондықтан ол кемені Король Эдуард VII жеріне бұрды. Осы жағалауға жақындауға бірнеше рет тырысқандары сәтсіз аяқталды және жылдам қозғалатын мұз кемені тұтқындау қаупін тудырғаннан кейін «Нимрод» кері шегінуге мәжбүр болды. Шеклтонның экспедицияның мақсатын тастаудан басқа жалғыз таңдауы – Скоттқа берген уәдесін бұзу болды. 25 қаңтарда ол кемені Макмердо шығанағына баруға бұйрық берді.
After inspection by King Edward VII and Queen Alexandra, Nimrod sailed on 11 August 1907. Shackleton remained behind on expedition business; he and other expedition members followed on a faster ship. The entire complement came together in New Zealand, ready for the ship's departure to Antarctica on New Year's Day, 1908. As a means of conserving fuel, Shackleton had arranged with the New Zealand government for Nimrod to be towed to the Antarctic circle, a distance of approximately , the costs of the tow being met partly by the government and partly by the Union Steam Ship Company as a contribution to the expedition. On 14 January, in sight of the first icebergs, the towline was cut; Nimrod, under her own power, proceeded southward into the floating pack ice, heading for the Barrier Inlet where six years earlier Discovery had paused to allow Scott and Shackleton to take experimental balloon flights. The Barrier (later known as the Ross Ice Shelf) was sighted on 23 January, but the inlet had disappeared; the Barrier edge had changed significantly in the intervening years, and the section which had included the inlet had broken away to form a considerable bay, which Shackleton named the Bay of Whales after the large number of whales seen there. Shackleton was not prepared to risk wintering on a Barrier surface that might calve into the sea, so he turned the ship towards King Edward VII Land. After repeated efforts to approach this coast had failed, and with rapidly moving ice threatening to trap the ship, Nimrod was forced to retreat. Shackleton's only choice now, other than abandonment of the expedition's goals, was to break the promise he had given to Scott. On 25 January he ordered the ship to head for McMurdo Sound.
Негізгі базаны құру
1908 жылы 29 қаңтарда Макмердо бұғазына жеткенде, Нимродтың оңтүстікке қарай Хат-Пойнттағы «Дискавери» базасына жолы мұзға тосылды. Шеклтон мұздың еруін күтіп, бірнеше күн күтуге шешім қабылдады. Осы кезеңде екінші офицер Эней Маккинтош апатқа ұшырап, оң көзін жоғалтты. Маршалл мен Маккей жасаған шұғыл операциядан кейін ол жағалаудағы топқа қатысу мүмкіндігінен айырылып, «Нимродпен» Жаңа Зеландияға қайтуға мәжбүр болды. Ол кемемен келесі маусымда қайта оралуға жеткілікті күш жинады. 3 ақпанда Шеклтон мұздың еруін күтпей, штаб-пәтерін ең жақын қолжетімді қону орнына, Ройдс мүйісіне орнатуға бел буды. Сол күні кешкісін кеме жағаға тоқтатылып, экспедицияның жиналмалы үйі үшін қолайлы орын таңдалды. Бұл орын Хат-Пойнттан теңіз арқылы бөлініп, оңтүстікке қарай құрлықпен қатынасу мүмкіндігі болмады. Шеклтон партияның «оңтүстікке қарайғы сапардың бастапқы нүктесіне осылайша жақын қыстау орнын тапқаны үшін өте бақытты» екенін айтты. Келесі күндер азық-түлік пен жабдықтарды түсірумен өтті. Бұл жұмысты нашар ауа райы және капитан Инглендтің сақтығы қиындатты. Ол жиі кемені шығанаққа шығарып, жағалаудағы мұз жағдайы қауіпсіз деп есептегенше түсіруді тоқтататын. Келесі екі апта осы үлгіде өтті, бұл Шеклтон мен капитан арасында қарым-қатынастың ушығуына әкелді. Бір кезде Шеклтон Инглендтен денсаулығына байланысты қызметтен босатылуын сұрады, бірақ Ингленд бас тартты. Риффенбургтің айтуынша, түсіру жұмысы «ақылды тоқтатып тастайтын» деңгейде қиын болды, бірақ ақыры 22 ақпанда аяқталды. «Нимрод» соңғы рет солтүстікке бет бұрды, ал Ингленд кеме инженері Гарри Данлоптың Шеклтоннан экспедицияның Жаңа Зеландиядағы өкіліне келесі жылғы кері сапарға жаңа капитанды іздеу туралы хат алып бара жатқанын білмеді. Бұл ақпарат жағалаудағы топ арасында жасырын болған жоқ, Маршалл күнделігіне «[Инглендтің] соңғы рет көрінуіне қуаныштымын, бұл ел атына келген үлкен ұят!» деп жазды.
On arriving in McMurdo Sound on 29 January 1908, Nimrods progress southward to the Discovery base at Hut Point was blocked by frozen sea. Shackleton decided to wait a few days in the hope that the ice would break up. During this delay, second officer Aeneas Mackintosh suffered an accident that led to the loss of his right eye. After emergency surgery by Marshall and Mackay, he was forced to relinquish his shore party place and go back to New Zealand with Nimrod. He recovered sufficiently to return with the ship in the following season. On 3 February Shackleton decided not to wait for the ice to shift but to make his headquarters at the nearest practicable landing place, Cape Royds. Late that evening the ship was moored, and a suitable site for the expedition's prefabricated hut was selected. The site was separated from Hut Point by of sea, with no landward route to the south. Shackleton believed the party was "fortunate to get winter quarters as near as this to our starting point for the south." The following days were occupied with the landing of stores and equipment. This work was hampered by poor weather and by the caution of Captain England, who frequently took the ship out into the bay until ice conditions at the landing ground were in his view safer. The next fortnight followed this pattern, leading to sharp dissent between Shackleton and the captain. At one point, Shackleton asked England to stand down on the grounds that he was ill, but England refused. The task of unloading became, in Riffenburgh's description, "mind numbingly difficult" but was finally completed on 22 February. Nimrod at last sailed away north, England unaware that ship's engineer Harry Dunlop was carrying a letter from Shackleton to the expedition's New Zealand agent, requesting a replacement captain for the return voyage next year. This knowledge was an open secret among the shore party; Marshall recorded in his diary that he was "glad to see the last of [England] whole thing damned disgrace to name of country!"
Эребус тауының биігіне көтерілу
Нимродтың кетіп қалуынан кейін теңіз мұзы ыдырап, топтың Кедергіге дейінгі жолын кесіп тастады, осылайша дайындық шаңғысымен жүру және депо құру мүмкін болмады. Шеклтон экспедицияға күш беру үшін Эребус тауына дереу көтерілуге бұйрық берді. Бұл таудың биіктігі 3795 метрге жетеді және оның басына ешкім шыққан емес. «Дискавери» кемесінен шыққан топ (ішінде Уайлд пен Джойс болған) 1904 жылы таудың етегін зерттеген, бірақ 914 метрден (3000 фут) жоғары көтерілген жоқ. Уайлд пен Джойс Нимрод экспедициясының Эребус тауына көтерілетін негізгі тобына – Дэвид, Моусон және Маккейге кірген жоқ. Маршалл, Адамс және Броклхерст қолдау тобын құрғаннан кейін, 5 наурызда көтеріліс басталды. 7 наурызда екі топ 1676 метр (5500 фут) биіктікте бірігіп, саммитқа қарай жылжуды жалғастырды. Келесі күні қарлы боран оларды тоқтатты, бірақ 9 наурызда көтеріліс қайта басталды; сол күні төменгі, негізгі кратердің шыңына қол жеткізілді. Осы кезде Броклхерсттің аяқтары қатты тоңғандықтан, ол одан әрі жалғастыра алмады, сондықтан лагерде қалды, ал қалғандары белсенді кратерге қарай жылды, олар төрт сағаттан кейін жетті. Бірнеше метеорологиялық тәжірибелер жүргізіліп, көптеген тау жыныстарының үлгілері алынды. Содан кейін қарлы беткейлерден жылдам түсіп, 11 наурызда Эрик Маршаллдың айтуынша, топ Кейп Ройдс қабылдауына «дені мерт болуға жақын» жағдайда жетті.
After Nimrods departure, the sea ice broke up, cutting off the party's route to the Barrier and thus making preparatory sledging and depot laying impossible. Shackleton decided to give the expedition impetus by ordering an immediate attempt to ascend Mount Erebus. This mountain, 12450 feet (3795 m) high, had never been climbed. A party from Discovery (which had included Wild and Joyce) had explored the foothills in 1904 but had not ascended higher than 3000 feet (914 m). Neither Wild nor Joyce was in the Nimrod Expedition's main Erebus party, which consisted of David, Mawson and Mackay. With Marshall, Adams and Brocklehurst forming a support group, the ascent began on 5 March. On 7 March the two groups combined at around 5500 feet (1676 m) and all advanced towards the summit. On the following day a blizzard held them up, but early on 9 March the climb resumed; later that day the summit of the lower, main crater, was achieved. By this time Brocklehurst's feet were too frostbitten for him to continue, so he was left in camp while the others advanced to the active crater, which they reached after four hours. Several meteorological experiments were carried out and many rock samples were taken. Thereafter a rapid descent was made, mainly by sliding down successive snow slopes. The party reached the Cape Royds hut "nearly dead", according to Eric Marshall, on 11 March.
1908 жылдың қысы
Экспедицияның үйі, 10м х 5,8м өлшемі бар, алдын ала жасалған құрылым ақпан айының соңында пайдалануға дайын болды. Ол негізінен екі адамдық кабиналарға бөлінді, сондай-ақ ас үй, қара бөлме, қойма және зертханалық кеңістіктер де болды. Понилер үйдің ең қорғалған жағында салынған шатырларда орналасты, ал иттерге арналған бөлмелер верандаға жақын орналастырылды. Шеклтонның қатысушылық көшбасшылық стилі, Скотттікінен өзгеше, жоғарғы және төменгі палубалар арасында ешқандай шекара болмады – барлығы бірге өмір сүрді, жұмыс істеді және тамақтанды. Броклхерст жазғандай, Шеклтон "экспедицияның әрбір мүшесіне оның құндылығын сезіндіретіндей қарайтын". Келесі қыстың қараңғы айларында Джойс пен Уайлд экспедицияның "Аврора австралис" кітабының 30 данасын басып шығарды, олар тігіліп, қаптама материалдарын пайдаланып байланды. Бірақ қыстың ең маңызды жұмысы – келесі маусымдағы маңызды сапарларға дайындық болды, оларға Оңтүстік полюске және Оңтүстік магниттік полюске жасалатын әрекеттер де кіретін. Макмердо бұғазында базасын құру арқылы Шеклтон Магниттік полюсті экспедицияның мақсаты ретінде қайта орната алды. Шеклтонның өзі Оңтүстік полюске саяхатқа жетекшілік ететін еді, ол қыста ауыр соққыға ұшырады, қалған төрт пони, көбінесе тұздылығы үшін жанартау құмын жегеннен кейін өлді.
The expedition's hut, a prefabricated structure measuring 33 x 19 feet (10m x 5.8m), was ready for occupation by the end of February. It was divided into a series of mainly two person cubicles, with a kitchen area, a darkroom, storage and laboratory space. The ponies were housed in stalls built on the most sheltered side of the hut, while the dog kennels were placed close to the porch. Shackleton's inclusive leadership style, in contrast to that of Scott, meant no demarcation between upper and lower decks—all lived, worked and ate together. Morale was high; as Brocklehurst recorded, Shackleton "had a faculty for treating each member of the expedition as though he were valuable to it". In the ensuing months of winter darkness Joyce and Wild printed around 30 copies of the expedition's book, Aurora Australis, which were sewn and bound using packaging materials. The most important winter's work, however, was preparing for the following season's major journeys, which were to include attempts on both the South Pole and the South Magnetic Pole. By making his base in McMurdo Sound, Shackleton had been able to reinstate the Magnetic Pole as an expedition objective. Shackleton himself would be leading the South Pole journey, which had suffered a serious setback during the winter when four of the remaining ponies died, mainly from eating volcanic sand for its salt content.
Сыртқа қарай жүру
Шеклтонның Оңтүстік полюске жасаған сапарына төрт адамнан тұратын команданы таңдауы негізінен аман қалған понилердің санына байланысты болды. «Дискавери» экспедициясындағы тәжірибесінің әсерінен, ол ұзақ полярлық сапар үшін иттерге емес, понилерге сенім артты. Тегіс мұз үстінде жақсы жүретін автомобиль, кедергілі беткейлерге төтеп бере алмады және полярлық сапарға қарастырылмады. Шеклтон онымен бірге Маршалл, Адамс және Уайлдты алып жүруді жоспарлады. Антарктикадағы тәжірибесі Уайлдтің бәрінен асып түсетін Джойстың денсаулығына Маршаллдың медициналық тексеруі күмән туғызғаннан кейін командадан шығарды. Сапар 1908 жылдың 29 қазанында басталды. Шеклтон полюске барып-қайту қашықтығын есептегенде, бастапқы жоспары 91 күнге есептелген, бұл күніне шамамен 13,5 теңіз милі жүруді қажет еткен. Жаман ауа райы мен жылқылардың ақсауы салдарынан басталған баяу жылдамдықтан кейін, Шеклтон күндік тамақ мөлшерін азайтты, сапарға жұмсалатын уақытты 110 күнге ұзартты. Бұл күніне шамамен 13,5 теңіз милінен кем жүруді талап етті. 9 және 21 қараша аралығында олар жақсы үлгерімге жетті, бірақ понилер кедергілі беткейде қиындыққа тап болды және партия 81° оңтүстік еніне жеткенде төрт понидің бірін атуға тура келді. 26 қарашада олар 1902 жылдың желтоқсанында Скотттың оңтүстік сапарында белгіленген 82°17' жаңа оңтүстік рекордын орнатып, Скотттан шығысқа қарай жылды, бұрынғы сапардағы беткейлік проблемаларды болдырмау үшін. Топ белгісіз аймаққа енгенде, кедергілі беткей бұзылып, қиын жағдайға түсті; тағы екі пони қиындыққа тап болды. Батыстағы таулар олардың оңтүстікке қарай жолын кесті, ал топ алдындағы аспанда "көрнекті жарқын сәуле" байқады. Бұл құбылыстың себебі 3 желтоқсанда тау тізбегінің етегіне көтерілгеннен кейін анық болды, олардың алдында Шеклтон кейіннен «оңтүстікке қарай ашық жол, екі үлкен тау тізбегінің арасында солтүстіктен оңтүстікке қарай созылатын үлкен мұздық» деп сипаттады. Шеклтон экспедицияның ең үлкен демеушісінің құрметіне осы мұздықты «Бирдмор» деп атады. Мұздық бетінде жүру, әсіресе қалған пони Сокс үшін қиын болды, ол қауіпсіз тұрақ табуда қиындыққа тап болды. 7 желтоқсанда Сокс терең жарыққа құлап, Уайлдты өзімен бірге алып кетуге жақын болды. Алайда, понидің жекелеуі жыртылып, олардың жабдықтары бар сандық су бетінде қалды. Олардың оңтүстікке қарайғы сапарының қалған бөлігінде және кері сапарында олар адам күшіне сүйенуге мәжбүр болды. Сапар барысында жеке даулар туды. Уайлд Маршаллдың «мың метр тереңдіктегі жарыққа құлап кеткенін» тіледі. Маршалл Шеклтонды полюске еріп барудың «қарт әйелді ұстағандай» екенін жазды. «Үнемі үрейленеді». Алайда, Рождество күні ментімен және сигармен тойланды. Олардың орны 85°51' оңтүстік ені, әлі де полюстен алыс, және олар енді бір айға жететін тамақ қалдықтарын алып жүрді, қалғанын кері сапарға арналған қоймаларда сақтады. Олар осы тамақпен полюске барып-қайту қашықтығын өте алмайды. Алайда, Шеклтон полюске жете алмайтынын мойындауға дайын емес еді және тамақ мөлшерін одан әрі азайтып, ең қажетті жабтықтан басқасын тастап, алға жылжуды шешті. «Боксинг-дей» күні мұздыққа көтерілу аяқталды және полярлық платоға қарай сапар басталды. Жағдайлар жеңілдемеді; Шеклтон 31 желтоқсанды «біздің ең қиын күніміз» деп жазды. Келесі күні ол 87°6½′ оңтүстік еніне жеткенін және Солтүстік және Оңтүстік полюстік рекордтарды жаңартқанын атап өтті. Сол күні Уайлд Маршалл мен Адамсқа қатысты былай деп жазды: «Егер бізде осы екі пайдасыз жалқаудың орнына Джойс пен Марстон болса, біз оны [полюске] оңай жетер едік». 1909 жылдың 4 қаңтарында Шеклтон полюске жете алмайтынын мойындады және өзінің мақсатын полюске 100 географиялық мильге жақындаудың символдық жетістігіне қайта бағыттады. Топ өмір сүру шегінде күресіп, 1909 жылдың 9 қаңтарында, соңғы алға жылдамдықпен, сандық немесе басқа жабдықсыз сапар аяқталды. «Біздің мүмкіндігіміз таусылды», - деп жазды Шеклтон, «және нәтижесі 88°23' оңтүстік ені». Олар Оңтүстік полюстен 97,5 географиялық миль қашықтықта болды. Ұлыбританияның туы орнатылды, ал Шеклтон полярлық платоны король Эдуард VII-нің құрметіне атады.
Shackleton's choice of a four man team for the southern journey to the South Pole was largely determined by the number of surviving ponies. Influenced by his experiences on the Discovery Expedition, he had put his confidence in ponies rather than dogs for the long polar march. The motor car, which ran well on flat ice, could not cope with Barrier surfaces and was not considered for the polar journey. The men chosen by Shackleton to accompany him were Marshall, Adams and Wild. Joyce, whose Antarctic experience exceeded all save Wild's, was excluded from the party after Marshall's medical examination raised doubts about his fitness. The march began on 29 October 1908. Shackleton had calculated the return distance to the Pole as His initial plan allowed 91 days for the return journey, requiring a daily average distance of about After a slow start due to a combination of poor weather and lameness in the horses, Shackleton reduced the daily food allowance to extend the total available journey time to 110 days. This required a shorter daily average of around 13½ nautical miles. Between 9 and 21 November they made good progress, but the ponies suffered on the difficult Barrier surface, and the first of the four had to be shot when the party reached 81° S. On 26 November a new farthest south record was established as they passed the 82° 17' mark set by Scott's southern march in December 1902. Shackleton's party covered the distance in 29 days compared with Scott's 59, using a track considerably east of Scott's to avoid the surface problems the earlier journey had encountered. As the group moved into unknown territory, the Barrier surface became increasingly disturbed and broken; two more ponies succumbed to the strain. The mountains to the west curved round to block their path southward, and the party's attention was caught by a "brilliant gleam of light" in the sky ahead. The reason for this phenomenon became clear on 3 December when, after a climb through the foothills of the mountain chain, they saw before them what Shackleton later described as "an open road to the south, [ ] a great glacier, running almost south to north between two huge mountain ranges". Shackleton christened this glacier the "Beardmore" after the expedition's biggest sponsor. Travel on the glacier surface proved to be a trial, especially for Socks, the remaining pony, who had great difficulty in finding secure footings. On 7 December, Socks disappeared down a deep crevasse, very nearly taking Wild with him. However, the pony's harness broke, and the sledge containing their supplies remained on the surface. For the rest of the southward journey and the whole of the return trip they had to rely on man hauling. As the journey continued, personal antagonisms emerged. Wild privately expressed the wish that Marshall would "fall down a crevasse about a thousand feet deep". Marshall wrote that following Shackleton to the Pole was "like following an old woman. Always panicking". However, Christmas Day was celebrated with crème de menthe and cigars. Their position was 85° 51' S, still from the Pole, and they were now carrying barely a month's supply of food, having stored the rest in depots for their return journey. They could not cover the remaining distance to the Pole and back with this amount of food. However, Shackleton was not yet prepared to admit that the Pole was beyond them and decided to go forward after cutting food rations further, and dumping all but the most essential equipment. On Boxing Day the glacier ascent was at last completed, and the march on the polar plateau began. Conditions did not ease; Shackleton recorded 31 December as the "hardest day we have had". On the next day he noted that, having attained 87° 6½′ S, they had beaten North and South polar records. That day, referring to Marshall and Adams, Wild wrote: "if we only had Joyce and Marston here instead of those two grubscoffing useless beggars we would have done it [the Pole] easily." On 4 January 1909, Shackleton finally accepted that the Pole was beyond them and revised his goal to the symbolic achievement of getting within 100 geographical miles of the Pole. The party struggled on, at the borders of survival, until on 9 January 1909, after a last dash forward without the sledge or other equipment, the march ended. "We have shot our bolt", wrote Shackleton, "and the tale is 88° 23' S". They were 97.5 geographical miles from the South Pole. The Union Jack was duly planted, and Shackleton named the polar plateau after King Edward VII.
Қайту жолы
Шеклтонның серіктері 73 күн оңтүстікке қарай сапар шегіп, үйге қайтты. Қайту жолының бастапқы 110 күндік есебінен асып кету үшін рацион бірнеше рет қысқартылды. Шеклтон енді 50 күнде Хат-Пойнтқа жетуді көздеді, себебі Шеклтонның бұрынғы бұйрығына сәйкес, экспедицияны үйге алып оралған «Нимрод» 1 наурыздан кешікпей кететін еді. Төрт ер адам қазір әлсіреп қалған, бірақ келесі күндері олар үлкен қашықтықтарды жүріп өтіп, 19 қаңтарда мұздықтың басына жетті. Төмен түскен кезде, олардың қолында төменгі мұздық қоймасына дейін жеткілікті болу үшін жартылай рационмен бес күндік азық болды; ал көтерілгенде осы қашықтықты жүруге 12 күн кеткен. Шеклтонның денсаулығы қазір үлкен алаңдау тудырды, бірақ Адамстың айтуынша, «ол қаншалықты нашар сезінсе, соншалықты күшпен тартты». Олар 28 қаңтарда қоймаға жетті. Дизентериямен ауырған Уайлд бисквиттерден басқа ештеңе жей де, іше де алмады, ал бисквиттердің өзі жетіспеді. 31 қаңтарда Шеклтон өзінің таңғы астық бисквитін Уайлдқа берді, бұл әрекет Уайлдты қатты толқытып: «Құдайға ант етеймін, мен мұны ешқашан ұмытпаймын. Мыңдаған фунт берсе де осы бір бисквитті сатып ала алмас едім» деп жазды. Бірнеше күннен кейін топтың қалған мүшелеріне ауыр энтерит ұқты, себебі олар бұзылған жылқы етін жеген еді. Бірақ марш қарқынын сақтау қажет болды, қоймалар арасында тасымалданатын азық-түліктің азасуы кез келген кешігуді қатаң жазалайтын еді. Алайда, артынан соққан күшті жел оларға шанаға желкен қойып, жылдамдықты сақтауға мүмкіндік берді. «Біз соншалықты жіңішке болдық, қатты қарда жатқанда сүйектеріміз ауырады», - деп жазды Шеклтон. 18 ақпаннан бастап олар таныс белгілерді көре бастады, ал 23-і күні Джойстың мол қамтамасыз еткен Блафф қоймасына жетті. Шеклтон тұрақты азық-түлікпен бірге тағамдардың тізімін атады: «Карлсбад шабдалы, жұмыртқа, торт, шабдалды пудинг, имбирлі нан және қантталған жемістер». Уайлдтың лаконикалық пікірі: «Жақсы, ескі Джойс». Олардың азық-түлік уайымы енді шешілді, бірақ олар 1 наурызға дейін Хат-Пойнтқа қайтуы керек еді. Соңғы сапарларын қарлы боран тоқтатты, олар 24 сағат лагерьде күтті. 27 ақпанда, қауіпсіздікке жетпеген кезде Маршалл құлап түсті. Шеклтон өзі мен Уайлд «Нимродты» тауып, қалған екеуін құтқаруға дейін күтіп тұру үшін Хат-Пойнтқа қарай шабуыл жасауға шешім қабылдады. Олар 28 ақпан күні кешкісін үйге жетті. Кеме жақын жерде деп үміттене отырып, олар магниттік бақылаулар үшін пайдаланылатын кішкентай ағаш үйді өртеп, оның назарын аударуға тырысты. Біршама уақыттан кейін мұздықтың тілінде бекіген кеме көрінді: «Адам көзімен көрген ең бақытты көрініс осы еді», - деп жазды Уайлд кейін. Адамс пен Маршаллды алуға тағы үш күн кетті, бірақ 4 наурызға қарай бүкіл оңтүстік партия кемеде болды және Шеклтон солтүстікке толық бумен жүруге бұйрық берді.
Shackleton's party turned for home after 73 days' southward travel. Rations had been cut several times to extend the return journey time beyond the original 110 day estimate. Shackleton now aimed to reach Hut Point in 50 days, since according to Shackleton's prior orders Nimrod, having returned to take the expedition home, would depart on 1 March at the latest. The four men were now much weakened, yet in the following days they achieved impressive distances, reaching the head of the glacier on 19 January. As they began the descent they had five days' food at half rations, to last them until the Lower Glacier depot; during the ascent the same distance had taken 12 days. Shackleton's physical condition was by now a major concern, yet according to Adams "the worse he felt, the harder he pulled". The depot was reached on 28 January. Wild, ill with dysentery, was unable to pull or to eat anything but biscuits, which were in short supply. On 31 January Shackleton forced his own breakfast biscuit on Wild, a gesture that moved Wild to write: "BY GOD I shall never forget. Thousands of pounds would not have bought that one biscuit". A few days later, the rest of the party were struck with severe enteritis, the result of eating tainted pony meat. But the pace of march had to be maintained; the small amounts of food carried between depots would make any delay fatal. However, a strong wind behind them enabled them to set a sail on the sledge and maintain a good marching rate. "We are so thin that our bones ache as we lie on the hard snow", wrote Shackleton. From 18 February onward they began to pick up familiar landmarks, and on the 23rd they reached Bluff Depot, which to their great relief had been copiously resupplied by Joyce. The range of delicacies over and above the crates of regular supplies was listed by Shackleton: "Carlsbad plums, eggs, cakes, plum pudding, gingerbread and crystallised fruit". Wild's laconic comment was, "Good old Joyce". Their food worries were now resolved, but they still had to get back to Hut Point before the 1 March deadline. The final leg of their march was interrupted by a blizzard, which held them in camp for 24 hours. On 27 February, when they were still from safety, Marshall collapsed. Shackleton then decided that he and Wild would make a dash for Hut Point in hopes of finding Nimrod and holding her until the other two could be rescued. They reached the hut late on 28 February. Hoping that the ship was nearby, they sought to attract its attention by setting fire to a small wooden hut used for magnetic observations. Shortly afterwards the ship, which had been anchored at the Glacier Tongue, came into view: "No happier sight ever met the eyes of man", wrote Wild later. It was a further three days before Adams and Marshall could be picked up from the Barrier, but by 4 March the whole southern party was aboard and Shackleton was able to order full steam towards the north.
Солтүстік партия
Шакельтон оңтүстікке сапарға дайындалып жатқанда, Дэвидке Виктория жеріне солтүстік экспедициясын жетекшілік етуді тапсырды, олардың міндеті – магниттік және геологиялық жұмыстар жүргізу болды. Экспедиция Магниттік полюске жетуге тырысып, Құрғақ аңғар аймағында толық геологиялық зерттеулер жасау жоспарланған. Дэвидтің тобында өзі, Моусон және Маккей болды. Бұл адамдармен сүйретін экспедиция болды, ал иттер базада қалды, олар депо жасау және басқа да күнделікті жұмыстар үшін қолданылатын. Топқа Магниттік полюске Ұлыбританияның туын орнату және Виктория жерін Британ империясы үшін иеленуге бұйрық берілді. Бірнеше күндік дайындықтан кейін, олар 1908 жылғы 5 қазанда жолға шықты, алғашқы шақырымдарды автомобильмен жүрді. Теңіз мұзының жағдайы мен қолайсыз ауа райына байланысты, бастапқыда прогресс өте баяу болды. Қазан айының соңында олар Макмердо бұғазын кесіп өтіп, Виктория жерінің қиын жағалауынан 100 шақырымға (100 км) дейін ілгеріледі, содан кейін бар күш-жігерін Магниттік полюске жетуге шоғырландыруға шешім қабылдады. Норденшёльд мұз тілі мен қауіпті Дригальский мұз тілін басып өткеннен кейін, олар жағалаудан шығып, Магниттік полюстің шамамен орналасқан жеріне қарай солтүстік-батысқа бет бұрысты. Осыған дейін Дэвид жарыққа құлап, ажалдан қиын құтылды, бірақ Моусон оны құтқарып алды. Ішкі жазыққа жолдары лабиринт тәрізді мұздық арқылы (кейіннен Корольдік географиялық қоғамның бас карта жасаушысының құрметіне Ривс мұздығы деп аталды) өтті, ол оларды 27 желтоқсанда қатты қарлы бетке жеткізді. Бұл оларға күн сайын жүйелі түрде магниттік бақылаулар жасап, жылдам жылжуға мүмкіндік берді. 16 қаңтардағы бақылаулар олардың Магниттік полюстен шамалы алшақтығын көрсетті. Келесі күні, 1909 жылғы 17 қаңтарда, олар мақсатына жетіп, полюстің координаталарын 72°15' оңтүстік ендігі, 155°16' шығыс бойламы, 7260 фут (2213 м) биіктікте анықтады. Дэвид бұл аймақты Британ империясының иелігі деп ресми жариялады. Шамадан тыс шаршап, азық-түлік азайған топқа кері сапар күтіп тұрды, егер олар Нимродпен алдын ала келісілген жағалаудағы кездесуге үлгеруі үшін оны 15 күн ішінде аяқтау керек болды. Денсаулықтары нашарлағандарына қарамастан, олар күнделікті қашықтықты сақтап, 31 қаңтарда келісілген кездесу орнына жақындады. Жаман ауа райы оларды кешіктірді, ал кездесуге 2 ақпанға дейін жетпеді. Сол түні, қатты қар боранында, Нимрод олардың лагерін таба алмады. Алайда екі күннен кейін, Нимрод оңтүстікке қайта бұрылғаннан кейін, кемеден топты байқап, қауіпсіз жерге жетті, бірақ кемеге асығып отырғанда Моусон 5 метрлік жарыққа құлап кетті. Топ төрт ай бойы сапар шеккен, және олар Кейп Ройдстен шыққанда киген киімдерін киіп жүрді, олардың иісі өте жағымсыз болған екен. Осы құтқарудан бұрын Нимрод Пристли, Броклхерст және Бертрам Армейтеджден тұратын геологиялық топты жинады, олар Феррар мұздығы аймағында геологиялық жұмыстар жүргізіп келген.
While preparing for his southern journey, Shackleton gave instructions to David to lead a northern party to Victoria Land to carry out magnetic and geological work. The party was to try to reach the Magnetic Pole, and was to carry out a full geological survey in the Dry Valley area. David's party consisted of himself, Mawson and Mackay. It would be a man hauling party; the dogs remained at base to be used for depot laying and other routine work. The party had orders to plant the Union Jack at the Magnetic Pole and to take possession of Victoria Land for the British Empire. After several days' preparatory work, they started out on 5 October 1908, drawn for the first few miles by the motor car. Due to sea ice conditions and adverse weather, progress was initially very slow. By the end of October they had crossed McMurdo Sound and advanced 60 miles (100 km) up the difficult Victoria Land coast, at which point they decided to concentrate all their efforts on reaching the Magnetic Pole. After traversing the Nordenskjold Ice Tongue and the treacherous Drygalski Ice Tongue they were finally able to leave the coast and turn north west, towards the Magnetic Pole's approximate location. Before then, David had a narrow escape after falling into a crevasse but was rescued by Mawson. Their way up to the inland plateau was via a labyrinthine glacier (later named the Reeves Glacier after the RGS's main map curator), which brought them on 27 December to a hard snow surface. This enabled them to move more swiftly, at a rate of about daily, taking regular magnetic observations. On 16 January, these observations showed them to be about from the Magnetic Pole. The next day, 17 January 1909, they reached their goal, fixing the pole's position as 72° 15' S, 155° 16' E, at an elevation of 7260 feet (2213 m). In a muted ceremony, David took formal possession of the area for the British Empire. Exhausted, and short of food, the party faced a return journey of , with just 15 days to complete it if they were to make their prearranged coastal rendezvous with Nimrod. Despite increasing physical weakness they maintained their daily distances, and on 31 January were from their agreed pick up point. Bad weather delayed them, and the rendezvous was not reached until 2 February. That night, in heavy drifting snow, Nimrod passed by them, unable to make out their camp. Two days later, however, after Nimrod had turned south again, the group was spotted from the ship and was able to scramble to safety, although in the rush to get aboard Mawson fell 18 feet (5 m) down a crevasse. The party had been travelling for four months and were wearing the same clothes in which they had departed Cape Royds; reportedly "the aroma was overpowering". Before this rescue, Nimrod had picked up a geological party consisting of Priestley, Brocklehurst and Bertram Armytage, who had been carrying out geological work in the Ferrar Glacier region.
Салдары
1909 жылғы 23 наурызда Шеклтон Жаңа Зеландияға қонды және 2500 сөзден тұратын есепті Лондонның Daily Mail газетіне жіберді, олармен эксклюзивті келісім шартты болған. Шеклтонның зерттеушілер қауымдастығынан, оның ішінде Фридтжоф Нансен мен Роальд Амундсеннен алған құрмет пен мақтаулардың арасында, RGS-тің жауабы сақтықпен болды. Оның бұрынғы президенті, сэр Клементс Маркхэм, Шеклтонның көрсеткен ендігіне жеке сенімсіздігін білдірді. Алайда, 14 маусымда Шеклтонды Лондонның Чаринг-Кросс станциясында үлкен көреушілер тобы күтіп алды, олардың арасында RGS президенті Леонард Дарвин және өте тартыншақ капитан Скотт болды. Шеклтонның көрсеткен ендігіне күмән тудыру себебі, 3 қаңтардан кейін барлық координаттар бағыт, жылдамдық және өткен уақыт бойынша есептелген болды. Соңғы нақты өлшем 3 қаңтарда 87° 22' ендігін көрсеткен. Шеклтонның қашықтық кестесі келесі үш күнде олардың шамамен 88° 7' ендігіне жеткенін көрсетті, 6 қаңтарда. Содан кейін олар екі күн бойы қыраудың салдарынан тоқтап қалды. 1909 жылғы 9 қаңтарда кестеде экспедицияның одан әрі оңтүстікке қарай сапар шегіп, лагерьге оралғаны көрсетілген. Бұл күні жүрілген қашықтық экспедицияның басқа кез келген кезеңіндегі көрсеткіштерден әлдеқайда жоғары болды. Шеклтон бұл "жартылай жүгіру, жартылай жүру" болғанын, шанасы мен басқа да жабдықтарын алып жүрмегенін түсіндірді. Төрт адамның әрқайсысы оның көрсеткен ендігіне сенедінін жеке растады және ешкім оның сөзіне күмән келтірмеді. Король Эдуард VII Шеклтонды Корольдік Виктория орденінің (CVO) командирі етіп тағайындады, кейіннен оған рыцарлық атақ берді. RGS оған алтын медаль табыс етті, бірақ ресми тұлғалардың бірі: "Біз медальды капитан Скоттқа берілгендей үлкен етіп жасамаймыз" деп жазды. Ол халықтың көзінде батыр болғанымен, Шеклтон күткен байлық көріне қоймады. Экспедицияның жоғары құны мен несие кепілдіктерін орындау қажеттілігі оны қаржылық қиындықтан тек 20 000 фунт стерлингтік мемлекеттік грант арқылы құтқарып қалды. Нимрод экспедициясының ең оңтүстікке жеткен рекорды үш жылдан кем уақытқа созылды, 1911 жылғы 15 желтоқсанда Амундсен Оңтүстік полюске жеткенге дейін. Шеклтонның бұл жетістіктері үшін Амундсен: "Нансен Солтүстікке не болса, Шеклтон Оңтүстікке соны әкеледі" деп оған құрмет көрсетті. Содан кейін Шеклтонның Антарктикадағы мақсаты континенттің басынан-аяғына кесіп өту болды, ол 1914-17 жылдардағы Императорлық Транс-Антарктика экспедициясымен сәтті аяқтамады, бірақ ол Антарктиканы зерттеудің Батырлық дәуіріндегі маңызды тұлға ретінде танылды. Нимрод экспедициясының басқа мүшелері де болашақта атаққа ие болды. Дэвид, Адамс, Моусон және Пристли ақырында рыцарлық атақ алды, соңғы екеуі полярлық жұмыстарын одан әрі экспедицияларда жалғастырды, бірақ ешқайсысы да Шеклтонмен бірге оңтүстікке қайта бармады. Моусон 1911-1913 жылдардағы Австралия Антарктика экспедициясын басқарды, ал Пристли Терра-Нова экспедициясының ғылыми тобының мүшесі болды. Уайлд Императорлық Транс-Антарктика экспедициясында және қысқа уақытқа созылған Квест экспедициясында "Босс" командасынан кейін екінші болды, ол 1922 жылы Оңтүстік Джорджия аралында Шеклтонның қазасынан кейін команданы басқарды. Антарктикадан оралғаннан кейін он жыл өткен соң, Нимрод 1919 жылғы 31 қаңтарда Норфолк жағалауындағы Барбер-Сэндс аралына соқтығысып, Солтүстік теңізде қирады. Оның 12 адамнан тұратын экипажының тек екеуі ғана аман қалды. 1909 жылы Кейп Ройдста қалдырылған виски мен брендидің бірнеше бөтелкелері 2010 жылы дистилляция компаниясының талдауы үшін табылды. Табылған брендтердің ескі формуласы (қазіргі уақытта жоғалған) қайта жаңғыртылып, сатылымға ұсынылды, түскен табыстың бір бөлігі жоғалған спиртті суреттеген Жаңа Зеландияның Антарктикалық мұра қорына берілді.
On 23 March 1909, Shackleton landed in New Zealand and cabled a 2,500 word report to the London Daily Mail, with which he had an exclusive contract. Amid the acclamation and unstinting praise that Shackleton received from the exploring community, including Fridtjof Nansen and Roald Amundsen, the response of the RGS was more guarded. Its former president, Sir Clements Markham, privately expressed his disbelief of Shackleton's claimed latitude. However, on 14 June, Shackleton was met at London's Charing Cross Station by a very large crowd, which included RGS president Leonard Darwin and a rather reluctant Captain Scott. As to the latitude claimed, the reason for doubting its accuracy was that after 3 January all positions had been computed by dead reckoning: on direction, speed and elapsed time. The last proper observation, on 3 January, had calculated the latitude as 87° 22'. Shackleton's table of distances show that over the next three days they covered just over , to reach an estimated 88° 7' on 6 January. They were then held up for two days by a blizzard. On 9 January 1909, the table shows that the party travelled a further to reach their farthest south, and the same distance back to camp. This distance in a single day far exceeded those for any other stage of the journey. Shackleton explained that this was a dash, "half running, half walking", unencumbered by the sledge or other equipment. Each of the four men independently confirmed his belief in the latitude achieved, and none gave any subsequent cause for his word to be doubted. Shackleton was made a Commander of the Royal Victorian Order (CVO) by King Edward VII, who later conferred a knighthood on him. The RGS presented him with a gold medal, although apparently with reservations—"We do not propose to make the Medal so large as that which was awarded to Captain Scott", recorded an official. Although in the eyes of the public he was a hero, the riches that Shackleton had anticipated failed to materialise. The soaring costs of the expedition and the need to meet loan guarantees meant that he was saved from financial embarrassment only by a belated government grant of £20,000. The farthest south record of the Nimrod Expedition stood for less than three years, until Amundsen reached the South Pole on 15 December 1911. For his trail breaking achievements, Shackleton received a fulsome tribute from Amundsen: "What Nansen is to the North, Shackleton is to the South". Thereafter, Shackleton's Antarctic ambitions were fixed on a transcontinental crossing, which he attempted unsuccessfully with the Imperial Trans Antarctic Expedition of 1914–17, although his status as a leading figure in the Heroic Age of Antarctic Exploration was by then assured. Other members of the Nimrod Expedition also achieved fame and standing in future years. David, Adams, Mawson and Priestley all eventually received knighthoods, the latter two continuing their polar work on further expeditions, though neither went south again with Shackleton. Mawson led the 1911–13 Australian Antarctic Expedition, and Priestley was part of the Terra Nova Expedition's scientific team. Wild was second in command to the "Boss" on the Imperial Trans Antarctic Expedition and on the short Quest Expedition, where he took over command after Shackleton's death at South Georgia Island in 1922. Ten years after her return from the Antarctic, Nimrod was battered to pieces in the North Sea after running aground on the Barber Sands off the Norfolk coast on 31 January 1919. Only two of her 12 person crew survived. Several mostly intact cases of whisky and brandy left behind at Cape Royds in 1909 were recovered in 2010, for analysis by a distilling company. A revival of the vintage (and since lost) formula for the particular brands found has been offered for sale with a portion of the proceeds to benefit the New Zealand Antarctic Heritage Trust, which discovered the lost spirits.