Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1941 жылғы американдық романтикалық комедиялық фильм
1941 American romantic comedy film by Raoul Walsh
"Страуберри блондинкасы" – Рауль Уолштің 1941 жылғы американдық романтикалық комедиялық фильмі. Басты рөлдерде Джеймс Кагни мен Оливия де Гавиленд, сондай-ақ Рита Хейворт, Алан Хейл, Джек Карсон және Джордж Тобиас ойнаған. 1900 жылдар шамасындағы Нью-Йорк қаласында өтетін бұл фильмде "The Band Played On", "Bill Bailey", "Meet Me in St. Louis, Louie", "Wait Till The Sun Shines Nellie" және "Love Me and the World Is Mine" сияқты сол дәуірдің әндері қосылған. Фильм 1941 жылы "Музыкалық фильмнің ең жақсы музыкалық қорамы" номинациясы бойынша "Оскар" сыйлығына ие болды. Атауы көбінесе "The" сөзімен басталады (бұл фильмнің титрлерінде көрсетілген), бірақ фильмнің плакаттары мен жарнамалық материалдарында ол жай ғана "Strawberry Blonde" деп аталған. Бұл фильм 1933 жылғы Стивен Робертс режиссерлік еткен және Гари Купердің қатысуымен түсірілген "One Sunday Afternoon" атты музыкасыз фильмнің жеңілдетілген қайта түсірілімі болды. Бұрынғы фильмнен айырмашылығы, бұл фильм сәтті болды. 1948 жылы Уолш оқиғаның үшінші нұсқасын, "One Sunday Afternoon" деп атады, онда 20 ғасырдың басындағы әндер мен жаңадан жазылған музыкалық нөмірлер біріктірілген.
The Strawberry Blonde is a 1941 American romantic comedy film directed by Raoul Walsh, starring James Cagney and Olivia de Havilland, and featuring Rita Hayworth, Alan Hale, Jack Carson, and George Tobias. Set in New York City around 1900, it features songs of that era such as "The Band Played On", "Bill Bailey", "Meet Me in St. Louis, Louie", "Wait Till The Sun Shines Nellie", and "Love Me and the World Is Mine". It was nominated for an Academy Award in 1941 for Best Scoring of a Musical Picture. The title is most often listed beginning with the word The (as it appears in the opening credits), but the film's posters and promotional materials called it simply Strawberry Blonde. The film was a more lighthearted remake of the 1933 non musical movie One Sunday Afternoon, directed by Stephen Roberts and starring Gary Cooper. Unlike that earlier picture, it was a hit. In 1948, Walsh directed a third version of the story, also called One Sunday Afternoon, featuring early 20th century songs combined with original musical numbers.
Сюжет
Фильм 1890 жылдары Нью-Йорктегі ұзақ естелік ретінде көрсетіледі, және Бифф Граймс (Джеймс Кагни) жұмыссыз жексенбіде сәтсіз тіс дәрігері ретінде таныстырылады. Хьюго Барнстед (Джек Карсон), ескі серіктесі, жауы және бәсекелесі, онымен кездесуге шақырып, соңғы үмітін артады. Бифф Хьюгоға азот тотығын бергенде оны өлтіруді ойлап, естелік басталады. Бифф шашы сары, әдемі Вирджиния Брушқа (Рита Хейворт) ғашық болады. Бірақ Биффтің кәсіпкерлік қабілеті жоғары "досы" Хьюго Вирджинияның жүрегін жеңіп алады. Бифф Вирджинияның кем сұлу, жақын досы Эми Линдке (Оливия де Гавиланд) үйленеді, және соңында оның өзіне арналған адам екенін түсінеді.
The movie runs as a long flashback in the 1890's in New York City and opening with Biff Grimes (James Cagney) as an unsuccessful dentist on a Sunday without work. Hugo Barnstead (Jack Carson), an old partner, nemesis and rival makes a desperate appointment to see him. As Biff considers killing Hugo when he gives him nitrous oxide, the flashback begins. Biff falls in love with strawberry blonde society girl Virginia Brush (Rita Hayworth). However, Biff's more enterprising "pal", Hugo, wins Virginia's affections. Biff ends up marrying Virginia's less glamorous best friend, Amy Lind (Olivia de Havilland), who Biff eventually realizes was the right one for him all along.
Даму және өндіріс
Рауль Уолш, «Страуберри блондинка» фильмінің режиссері, және оның жұлдызы Джеймс Кагни жобаға жаңаша серпіліс іздеп келді. Уолш жақында ғана Хэмфри Богарт пен Айда Лупиноның қатысуымен түсірілген қараңғы «Жоғары Сиера» фильмін аяқтаған еді, ол көбінесе нақты жерлерде түсірілді. Фильмге жақсы пікірлер жазылғаннан кейін Уолш «Джек Уорнер сияқты, даму мен өндірістегі жобаларды ілгері жылжытуға өте ынталанды». Фильм-нуардан студиялық, жеңіл және сезімтал «Страуберри блондинка» фильміне ауысу Уолш үшін ешқандай қиындық тудырмады. Ол онжылдықтың ортасында студиядан кетіп, 1938 жылы рөлдерді таңдауда көбірек еркіндік беретін келісімшартпен қайта келді. Сондай-ақ, ол өзінің інісі Уильям Кагниді продюсердің көмекшісі және студия басшыларымен байланыс жасау үшін бейресми делдал ретінде алып келді. Бірақ Кагни көп ұзамай өзін қатал жігіттердің рөліне бекітіліп жатқанын байқады. 1940 жылы ол «ностальгиялық рөл, кез келген рөлді ойнағысы келді, оны қазір жек көретін гангстерлерден ауысу үшін». Осы рөлге үміткер болатын фильм – «Жексенбі күні түстен кейін». Ол 1933 жылдың басында Джеймс Хаганның Бродвейдегі сәтті пьесасы ретінде басталып, сол жылы Paramount компаниясы Гари Купердің қатысуымен бейімделген болатын. Бұл Купердің керемет және мұқият жоспарланған мансабындағы жалғыз сәтсіз фильм болды және Купердің ақша жоғалтқан жалғыз фильмі еді. Джеймс Кагни бұл фильмді қайта түсіруге келіспеді, ал Джек Уорнер оны «толыққанды жаңарту» қажет екенін білді. Ол Эпштейн ағайындыларын – Джулиус пен Филиппті шақырды, олар Кагниді жобаға қызықтыруға көмектесетін жаңа көзқарас ұсынды. Ағайындылар мен Уильямның барлығы алдымен пьесаның орталық штаттардағы оқиғасын Нью-Йорк қаласына көшіру керек екеніне келісті, өйткені «олар бұл қаланы жақсы білді». Джулиус былай деді: «Біз Купердің фильмі ақша жоғалтқан себебі оның тым ауылдық болғанын ойладық. Оқиға шағын қалада болды. Біз: «Оны үлкен қалаға көшіріңіздер. Нью-Йоркке жіберіңіздер» дедік». Эпштейннің нұсқасы тез қалыптасты, оған Кагниге арналған фильм жасау мақсаты көмектесті. «Біз қайта жазуға кіріскенде, - деді Джулиус, - бұл Кагни үшін екенін білдік. Бұл бізге көмектесті». Шеридан студиямен келісімшарт бойынша дауласып, фильмде ойнаудан бас тартты. Джек Уорнер Уолштан Шериданды көндіруін сұрады, бірақ ол әлі де бас тартты. Бұл фильм Хейворттың қызыл шашты ретінде алғаш рет көрінуімен және көрермендердің оның нағыз ән дауысын естіген жалғыз мүмкіндігі болды. Шындығында Уолш «барлық сценарийді жаттап алып, камераның әрбір бұрышы мен қозғалысын ойлап тапқан – ол қалай түсіретінін көрсететін визуалды карта жасаған». Уолш оны өзінің ең сәтті фильмі деп санады және оны өзінің сүйікті фильмі деп атады. Оның «жағымды, жұқпалы» сапасының бір бөлігі актерлік құрамнан туындады: «Джеймс Кагни әдеттегідей өте жақсы, «ешкімнен ештеңе алмайтын» ұрысшыл және мақтаншақ кішкентай жігіт ретінде, өйткені ол – шаштық. Оливия де Гавиланд оған үйленетін қыз ретінде өте мейірімді, ал Рита Хейворт қашып кеткен қызға классикалық «флирт» жасайды». Бұл фильмнің сценарийін «Касабланка» фильмдерін жазған Джулиус Дж. және Филип Г. Эпштейн жазды: олар «Жексенбі күні түстен кейін» кішкентай пьесасын алып, одан газ шамдарымен жарықтандырылған комедия жасады, оның ішінде сентиментальді романтика бар, өзін алданған деп ойлаған, бірақ соңында жеңімпаз екенін білетін жігіт туралы». Краутер Джордж Тобиас пен Джек Карсонның қосалқы рөлдерін де ұнатты. «Variety» ойын-сауық журналы да фильмді жоғары бағалады: «Кагни мен де Гавиленд жоғары деңгейдегі актерлік шеберліктерін көрсетіп, оқиғаға қызығушылықты ұстап тұрады. Рита Хейворт – көздің қуанышы, ал Джек Карсон тіс дәрігерінің саяси амбициялы қарсыласы ретінде өте жақсы». Halliwell's Film Guide (1994) кітабында сыншы Лесли Холливелл оны «жағымды кезеңдік комедиялық драма» деп сипаттап, үш жұлдызы мен оператор Джеймс Вонг Хоудың еңбегін жоғары бағалады. 1998 жылы «Чикаго Ридер» журналының журналисі Джонатан Розенбаум фильмді AFI Top 100 тізіміне енбеген ең жақсы американдық фильмдердің тізіміне қосты.
Both the director of Strawberry Blonde, Raoul Walsh, and its star James Cagney came to the project looking for a change of pace. Walsh had just completed the dark Humphrey Bogart/Ida Lupino vehicle High Sierra, shot largely on location, and the good notices the film received had Walsh "as fired up as Jack Warner to keep the ball rolling on projects in development and production." The transition between the outdoorsy film noir and the light and sentimental studio centered Strawberry Blonde "proved no problem" for Walsh. He left the studio in mid decade, then returned in 1938 with a contract that gave him more control in choosing roles and brought his younger brother William Cagney as assistant producer and informal buffer between himself and studio executives. However, Cagney soon found himself getting slotted into tough guy parts. and by 1940, he "wanted a nostalgic part—any part—to take him away from the gangsters he was now loathe [sic] to play." A property on the lot that might fill that bill was One Sunday Afternoon. It had started early in 1933 as a successful Broadway play by James Hagan and had been adapted later that year by Paramount as a vehicle for Gary Cooper. It was "the only real flop of Cooper's stellar and carefully orchestrated career"—and the only Cooper picture ever to lose money. James Cagney had qualms about it because it would be a remake, and Jack Warner knew it needed "complete retooling." he called in the Epstein brothers, Julius and Phillip, for another vision—one that might hook Cagney into the project. The brothers and William all concurred that the first thing to do was move things from the play's midwest setting to New York City because "they all knew it so much better." Said Julius: "We thought the reason [the Cooper film] lost money was it was too bucolic. It took place in a little country town. We said 'Change it to the big city. Put it in New York.'" The Epstein version quickly took shape, aided by the objective of making it a Cagney picture. "When we went on the rewrite," Julius said, "we knew it was for Cagney. That was a help." Sheridan was in one of her contract disputes with the studio and refused to do the film. Jack Warner asked Walsh to talk Sheridan into it, but she still refused. This film marked the first time Hayworth was seen as a redhead and the only time that audiences heard her real singing voice. Walsh in reality had "memorized the entire script and had worked out every camera angle and move—a visual map of just how he would shoot." Walsh considered it his most successful picture to date, and he called it his favorite film. Part of its "amiable, infectious quality", he wrote, came from its cast: "James Cagney, true to form, is excellent as the pugnacious and proud little guy who 'don't take nothing from nobody' cause that's the kind of hairpin he is. Olivia de Havilland is sweet and sympathetic as the girl he marries and Rita Hayworth makes a classic 'flirt' of the one who got away." Part of it also came from the screenplay by Casablanca writers Julius J. and Philip G. Epstein: they took "the little play, One Sunday Afternoon and fashioned from it a gas lit comedy, laced with sentimental romance, about a fellow who thinks he's been played for a chump, but, in the end, discovers that he's the winner." Crowther also liked the supporting performances of George Tobias and Jack Carson. The entertainment trade publication Variety liked it as well: "Cagney and de Havilland provide topnotch performances that do much to keep up interest in the proceedings. Rita Hayworth is an eyeful as the title character, while Jack Carson is excellent as the politically ambitious antagonist of the dentist." In Halliwell's Film Guide (1994), reviewer Leslie Halliwell describes the production as a "pleasant period comedy drama" and recognizes its three stars and cinematographer James Wong Howe for their outstanding contributions. In 1998, Jonathan Rosenbaum of the Chicago Reader included the film in his unranked list of the best American films not included on the AFI Top 100.
Үй медиасы
Strawberry Blonde VHS және DVD форматында, Warner Archive Collection арқылы шығарылды.
Strawberry Blonde was released on both VHS and in a DVD edition through the Warner Archive Collection.