Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Post Historic Monsters – Картердің Тоқтатылмас Секс Машинасының төртінші альбомы. Ол Ұлыбритания чарттарында 5-орынға жетті, бұл топтың 1992 жылы 1-орынға ие болған "The Love Album" альбомынан кейінгі екінші ең жоғары жетістігі болды. Альбомда "Lean On Me I Won't Fall Over" және "Lenny And Terence" атты екі сингл бар, біріншісі Ұлыбритания чарттарында 16-орынды, екіншісі 40-орынды иеленді. Топ альбомды продюсер және инженер Саймон Пейнтермен бірлесіп жазды, бұрынғыға қарағанда әлдеқайда спонтанды тәсіл қолданды, тіпті кейде кездейсоқ фрагменттерден әндер жасады. Альбом топтың 1992 жылдың соңында күшті сынға ұшырағаннан кейін "өздерін дәлелдеу" үшін жаңа стильдерді зерттегенін көрсетеді. Топтың әдеттегі барабан машинасына негізделген панк-роктан өзге, альбомда көптеген музыкалық стильдер қолданылған, ал Джим Бобтың кейбір мәтіндері бұрынғыдан жекелене бастады, саяси және әлеуметтік тақырыптарға арналған тректермен қатар өмірге келді. Альбом сыншылар тарапынан жоғары бағаланды, олар топтың жаңа тәсілдерін жоғары бағалады. NME журналы оны жылдың 50 үздік альбомы тізімінде 22-орынға, ал Select журналы 46-орынға қойды. Топ алғаш рет 2009 жылдың қараша айында Кентиш Таун қаласында альбомның барлық әндерін тікелей орындады.
Post Historic Monsters is the fourth album by Carter the Unstoppable Sex Machine. It reached No. (Number) 5 on the UK Charts becoming the band's second highest album after 1992 The Love Album which reached No. 1. The album featured two singles "Lean On Me I Won't Fall Over", which reached No. 16 on the UK charts, and "Lenny And Terence," which reached number 40. The band recorded the album with co producer and engineer Simon Painter and worked in a much more spontaneous approach than before, to an extent that even saw the band crafting songs from accidental pieces. The album shows the band working in new styles in attempt to "prove themselves" after the critical disdain that the band had started to pick up in late 1992. There are numerous other musical styles explored on the album besides the band's usual drum machine based punk rock, and some of Jim Bob's lyrics had started to become more personal, sitting alongside tracks which are more traditionally politically or socially based. The album was a critical success, with critics complimenting the new approaches that the band had undertaken. In their lists of the top 50 albums of the year, NME named it 22nd whilst Select named it 46th. The band played the entire album live for the first time in Kentish Town in November 2009.
Өмірбаян және жазу
Cater the Unstoppable Sex Machine 1992 жылғы «The Love Album» альбомымен коммерциялық жетістіктерінің шыңына жетті, ол 1992 жылдың мамыр айында Ұлыбритания альбомдар тізімінде 1-орынға шықты. Альбом сыншылар тарапынан жоғары бағаланды және жыл соңында NME журналы оны 1992 жылғы 32-ші үздік альбом деп атады. Бірақ, альбом жарық көргеннен кейін топ «құрдымға кетті», ал альбомның үшінші синглы «The Impossible Dream» сыншылар тарапынан жазғырылды. Ең көп болғанда, олар «әдебиет беттерінде қызық оқиғаларға» ие болды. «Deadline» журналы топтың «толыққанды аяқталғанын» және адамдардың топтан жалыққандай көрінетінін еске салды. Painter альбомның дыбыс жазуын да жүзеге асырды, ал Кевин Меткалф оны мастерледі. Журнал екі әннің де металл гитараның ықпалымен орындалғанын, оның Сиэтлдегі рок сахнасымен қатар дуэттің туған жері Оңтүстік Лондонда да қарыздар екенін айтты. The Line of Best Fit тобының өкілі Саймон Рубен әнді «домалап өтетін мелодия, фортепианоның күшті әні және үнсіздікке толы үзілістер» деп сипаттады.
Cater the Unstoppable Sex Machine reached their commercial peak with 1992 – The Love Album, which debuted at number 1 in the UK Albums Chart in May 1992. The album was released to critical acclaim, and was named the 32nd best album of 1992 by NME at the end of the year. Nonetheless, the band "fell from grace" after the album's release, and the album's third single "The Impossible Dream" was a critically panned flop. The duo soon felt they were only able to garner "the occasional piss take in the gossip pages." Deadline magazine recalled that it seemed the band "were well and truly finished" and that it appeared people were tired of the band. Painter also engineered the album, whilst Kevin Metcalf mastered it. The magazine felt that both songs were driven by metal guitar that was as indebted to the rock scene in Seattle as it was to the duo's native South London. Simon Rueben of The Line of Best Fit described the song as "a rolling melody, heaving song of piano and pregnant pauses."