Кіріспе
Американдық музыкант, панк-топ Big Black бассисті Дэвид Майкл Райли (30 шілде 1960 жыл - 24 желтоқсан 2019 жыл) – 1985 жылдан бастап топтың 1987 жылы тарауына дейін панк-рок тобы Big Black-тің бассисті болған американдық музыкант. Райли 1982 жылы Детройттан Чикагоға көшіп келді, онда ол жазу инженері болып жұмыс істеген. Ол Big Black-тің «Atomizer» (1986) және «Songs About Fucking» (1987) атты екі студиялық альбомында, сондай-ақ «Headache» EP (1987), бірнеше сингл және екі концерттік альбомында ойнады. Big Black тобынан кейін Райли 1993 жылы инсульт салдарынан қадам баса алмай қалғанға дейін тағы бірнеше музыканттармен бірге әндер жазды. Кейін ол блогер атанды және 2006 жылы «Бұлқынып, шашыраңқы: батып кету немесе жүзу нигилизмі туралы әңгімелер» атты кітап жариялады. 2019 жылдың соңында ол жалпақ жасушалы карциномадан көз жұмды.
David Michael Riley (July 30, 1960 – December 24, 2019) was an American musician who was the bassist in the punk rock band Big Black from 1985 until the band's dissolution in 1987. Riley moved to Chicago in 1982 from Detroit, where he had worked as a recording engineer. He played on Big Black's two studio albums, Atomizer (1986) and Songs About Fucking (1987), as well as their Headache EP (1987), several singles, and two live albums. After Big Black, Riley recorded tracks with several other artists before being incapacitated by a stroke in 1993, losing the ability to walk. He became a blogger, and published a book in 2006 titled Blurry and Disconnected: Tales of Sink or Swim Nihilism. He died in late 2019 from squamous cell carcinoma.
Ерте өмір
Бала кезінде Райли өзгелермен араласпай, көбінесе зорлық-зомбылыққа ұшырады, кейін ол мұны "сезімтал еместер жасаған жасырын жамандықтар" деп атады. Жасөспірім шағында ол автокөлік апатына түсіп, бетіне қайтымсыз зақым келді, соның салдарынан сөйлеу қабілеті бұзылды.
Мансап
Детройтте Райли фанк-артистер Джордж Клинтон мен Слай Стоун жазған студияда звукорежиссер болып жұмыс істеді. Оның звукорежиссерлік жұмыстарының ішінде Parliament's Trombipulation (1980) және Funkadelic's The Electric Spanking of War Babies (1981) бар. Ол Big Black гитарисі Сантьяго Дюрангомен Cubby Bear клубында өткен панк-шоуда кездесті, онда Дюранго, клубтың дәретханасында мас болып, құсып жатқанда, оның ойнау стилін жоғары бағалады. Ол топтың репертуарын жаттап, топтың алғашқы альбомына әндер жазуға кірісті. Big Black-тің Atomizer альбомы 1986 жылы жарық көрді; Our Band Could Be Your Life (2001) кітабының авторы Майкл Азеррад: «Райлидің күрделі бас дыбысы барабан машинасының қатал, үздіріспей соққылауымен керемет үйлесім тапты, ал оның фанк өнері музыкаға билеуге шақыратын қуатты серпіліс берді» деп жазды. Бұл осы жылы Еуропаға гастрольдік сапарға алып келді, онда топ зор құшақтап алды. «Біраз уақыт бойы бәрі өте қиын болды», - деді Райли Азеррадқа; «Бірақ мен оған тез үйрендім. Адамдар сіздің ісіңізді бағалап, қуанышпен қарсы алды, бұл керемет еді. Америкадан мүлдем өзгеше. Еуропада бізге құрметпен қарады». Альбини алкоголь ішпеді, сондықтан Райли мен Дюранго жолда бірге ішіп отыратын, ал Альбини интервью беріп, топтың логистикалық мәселелерін шешетін. Альбини бірнеше рет қорқытты, бірақ Райлиді жұмыстан шығармады; кейін Дюранго «Бұл махаббат пен жек көрудің арасындағы күйреу секілді еді» деп еске алды және «мүмкін, ол бірбеткей деңгейде Дейвтің топқа әкелгенін түсінген шығар» деген болжам жасады. Олар енді баспасөз назарында, радио эфирінде, пластинка сатылымында және концерттік гонорарларда өсімді байқады, бірақ Райли кейіннен «Big Black ешқашан осының бәрі үшін емес еді. Егер Big Black ақша табуға тырысса, ол енді Big Black болмас еді» деді. 1987 жылдың маусымынан тамызына дейін соңғы турнеге шыққан топ Еуропаға (Бельгиядағы Pukkelpop фестиваліне қатысты), Ұлыбританияға, Австралияға және АҚШ-қа барды, соңғы концертін Сиэтлдегі Georgetown Steam Plant-та өткізіп, сахнада аспаптарын қиратты. Big Black-тің екінші студиялық альбомы Songs About Fucking, топтың тарағаннан кейін жарық көрді және 8000 данамен олардың ең көп сатылған альбомы болды. Ол сондай-ақ сол жылы «Worthless Goddamn Cripple» деген блог ашты, онда 2008 жылға дейін өзінің тәжірибелері туралы жазды. Big Black 2006 жылдың 9 қыркүйегінде Touch and Go Records-тың 25 жылдығына арналған фестивальде қысқа ғана өнер көрсету үшін қайта бірікті. Альбини Райлиді қатысуға шақырмады, кейіннен «Big Black-пен тарағаннан кейін тығыз байланыс ұстап тұрған жоқпыз, бірақ оның ойнауға жарамсыз екенін білу үшін жеткілікті болды. Мен оны ойнауға тырысып, бірақ оны істей алмауына себеп болғым келмеді» деді.
Кейінгі жылдар және өлім
2015 жылы Райли мен Браун Аризона штатының Аривака қаласына жақын жердегі шағын ранчоға зейнеткерлікке шықты. 2019 жылдың тамыз айының соңында оған жұтқыншақтан басталып, өкпеге тараған жалпақ жасушалы карцинома диагнозы қойылды және 2019 жылдың 24 желтоқсанында қайтыс болды. Райлидің өлімі туралы Rolling Stone журналына пікір білдіріп, Албини оны "тамаша музыкант және Чикаго музыкалық өнерінің маңызды бөлігі" деп атады. Ол біздің топтағылардың ешқайсысынан жақсырақ, жалынды құштарлық пен керемет шеберлік арасындағы қақтығысты сейілте білді және мен оған әрқашан қызығатынмын", - деді ол. Дюранго: "Менің сүйікті Big Black естеліктеріме Дейв кіретін көптеген жағдайлар бар, соның ішінде Австралиядағы концерттеріміздің бірінде көрермендерді әжуалау арқылы ол жалғыз өзі бастаған тәртіпсіздік. Ол тәлкекке құмар, әзілкеш адам еді. Күлкілі, тартымды, ақылды және талантты. Мен турларымызда Дейвтен бір қадам жақын жүретінмін. Дейв менің өмірімде жағымды өзгерістерге себепкер болды және мен оны қатты сағынамын".