Британдық медбике Этель Гордон Фенвик және медбикелік ісінің дамуы
Ethel Gordon Fenwick
Этель Гордон Фенвик – британдық медбике, Ұлыбританиядағы медбикелік тарихында маңызды рөл атқарды. Медбике дипломын енгізу үшін күресті, медбике атағын қорғады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Британдық медбике Этель Гордон Фенвик (туған аты Мэнсон; 26 қаңтар 1857 – 13 наурыз 1947) – Ұлыбританиядағы медбикелік тарихында маңызды рөл атқарған британдық медбике. Ол медбикелерге жалпыға танылған сертификат алу, "Медбике" атауын қорғау және медбикелік қызметті бақылауға алып, оны тек "тіркелген" медбикелермен шектеу үшін заң қабылдау мақсатында Парламентке лобби жасады.
British nurse
Ethel Gordon Fenwick (née Manson; 26 January 1857 – 13 March 1947) was a British nurse who played a major role in the History of Nursing in the United Kingdom. She campaigned to procure a nationally recognised certificate for nursing, to safeguard the title "Nurse", and lobbied Parliament to pass a law to control nursing and limit it to "registered" nurses only.
Өмірбаян
Ол Шотландиядағы Эльгин қаласының маңындағы Спиниде Этель Гордон Мэнсон болып дүниеге келді, ол бай шаруа мен дәрігердің қызы еді, ол сол жылдың соңында қайтыс болды. Кейін Этельдің анасы парламент мүшесі Джордж Сторерге тұрмысқа шықты. Ол Йоркширдегі Мидлторп Холлда жеке білім алды. 21 жасында ол Нотингемдегі балалар ауруханасында және кейін Манчестер корольдік ауруханасында ақы төлеп оқуға түсті. Оның біліктілігі тез байқалды және ол көп ұзамай Лондонға кетіп, Ричмондтағы ауруханада жұмыс істеді. Фенвик 1879-1881 жылдары Уайтчапелдегі Лондон ауруханасында бөлім мейірбикесі болды және соңғы алты ай жаңа бас мейірбике Ева Лаккеспен бірге жұмыс істеді. 1881 жылы, 24 жасында Этель Сент-Бартоломей ауруханасының бас мейірбикесі болып тағайындалды және 1887 жылға дейін осы қызметте болды, содан кейін доктор Бедфорд Фенвикке үйленді және кәсіби тұрғыда миссис Бедфорд Фенвик ретінде танылды. Ол 1887 жылы Британдық Корольдік Мейірбикелер қауымдастығын құрды. Ол Флоренс Найтингейлдің Халықаралық қорының құрылуына зор үлес қосты, ол Халықаралық Мейірбикелер Кеңесінің маңызды ұйымы болып табылады, және алғашқы бес жыл оның президенті болды. Ол мейірбикелерді оқыту мерзімін едәуір ұзартты және Ұлыбританияда мейірбикелерді мемлекеттік тіркеуді қолдады. 1910 жылы Этель Бедфорд Фенвик Британдық медициналық қауымдастық, Британдық Корольдік Мейірбикелер қауымдастығы, Бас мейірбикелер кеңесі, Оқытылған мейірбикелерді мемлекеттік тіркеу қоғамы, Жұқпалы аурулар мейірбикелер қауымдастығы, Ирландия мейірбикелер қауымдастығы, Шотландия мейірбикелер қауымдастығы және Шотландияда мейірбикелерді тіркеуді насихаттау қауымдастығы сияқты әртүрлі мейірбикелік ұйымдарды біріктіруге қол жеткізді, осылайша Мейірбикелерді мемлекеттік тіркеу комитеті құрылды, ол 1919 жылы парламентке заң жобасын ұсынды, нәтижесінде үкімет мейірбикелерді тіркеу туралы өз заң жобасын ұсынды – 1919 жылғы Мейірбикелерді тіркеу заңы, және Этель Гордон Фенвик 1923 жылы тіркелім ашылғанда "Мейірбике №1" ретінде тіркелді. (Кап колониясы 1891 жылы алғашқы болып мейірбикелерді тіркеуді енгізді). Этель Фенвик 1893 жылы «Мейірбикелер журналын» сатып алып, 1903 жылы оның редакторы болды. Ол «Британдық Мейірбикелер журналы» деп аталды және оның 54 жылдық беттерінде оның ойлары мен сенімдері айқын көрінді. Ол Флоренс Найтингейлмен және Генри Берддетпен мейірбикелерді тіркеу мәселесінде келіспеді. Ол мейірбикелерді мойындалған стандартқа сай оқыту қажеттігіне сенді, бұл мамандыққа жоғары әлеуметтік топтардың қыздарының ғана қабылдануын білдірді. Ол оқу кезеңіндегі мейірбикелерге жалақы төлеуге қарсы болды, өйткені бұл дұрыс емес адамдарды тартты. Ол үйдегі күтімді бақылауды қамтамасыз етуге қатты ұмтылды. 1927 жылы ол доктор Фенвикке алғыс айтқан науқасының 100 000 фунт стерлинг көмегімен Британдық Мейірбикелер колледжін құрды. Ол президент, ал ол өмір бойы қазынашы болды. Бұл аспирантуралық оқу орталығына Глазго корольдік ауруханасының бұрынғы бас мейірбикесі Ребекка Стронг қолдау көрсетті. 1999 жылы Лондонның Верхняя Уимпол-стрит, 20 мекенжайындағы оның бұрынғы үйіне «Англия мұрасы» көк тақтасы орнатылды.
She was born Ethel Gordon Manson in Spynie, near the Moray town of Elgin in Scotland, the daughter of a wealthy farmer and doctor who died later the same year. Ethel's mother then married George Storer, a Member of Parliament. She was educated privately at Middlethorpe Hall, Middlethorpe, Yorkshire. At the age of 21 she commenced nurse training at the Children's Hospital in Nottingham as a paying probationer nurse, and then at Manchester Royal Infirmary. Her expertise was soon noted and it was not long before she left for London, where she worked at a hospital in Richmond. Fenwick was a ward sister at The London Hospital in Whitechapel between 1879 1881, and for the last six months worked under Eva Luckes, the new matron. In 1881, at the age of 24, Ethel was appointed Matron of St Bartholomew's Hospital, a post she held until 1887 when she resigned her post to marry Dr Bedford Fenwick, becoming known professionally as Mrs Bedford Fenwick. She was the founder of the Royal British Nurses' Association in 1887. She was instrumental in founding Florence Nightingale International Foundation, the premier foundation of the International Council of Nurses, and was its president for the first five years. She extended significantly the training period for nurses, and campaigned for the state registration of nurses in the United Kingdom. In 1910 Ethel Bedford Fenwick managed to unite many diverse nursing groups, including the British Medical Association, the Royal British Nurses’ Association, the Matrons’ Council, the Society for the State Registration of Trained Nurses, the Fever Nurses’ Association, the Irish Nurses’ Association, the Scottish Nurses Association and the Association of the promotion of the registration of nurses in Scotland to create one committee for the State Registration of Nurses, which in 1919 submitted a bill to parliament which prompted the government to present its own bill covering the registration of nurses the Nurses Registration Act 1919, and Ethel Gordon Fenwick appears as "Nurse No. 1" when the register opened in 1923. (The Cape Colony had been the first to introduce nurse registration, in 1891). Ethel Fenwick acquired the Nursing Record in 1893 and became its editor in 1903. It was renamed The British Journal of Nursing and through its pages for the next 54 years her thinking and her beliefs are clearly revealed. She disagreed with Florence Nightingale and with Henry Burdett about registration of nurses. She believed that there was a need for training to a recognised standard and this meant confining entry to the profession to the daughters of the higher social classes. She opposed paying nurses in training, because it attracted the wrong sort of girl. She was very keen to see control over domiciliary nursing. In 1927 she established the British College of Nurses with an endowment of £100,000 from a grateful patient of Dr Fenwick. She was president, and he was treasurer, for life. She was supported in this postgraduate training provider by Rebecca Strong, former matron of Glasgow Royal Infirmary. In 1999 an English Heritage "blue plaque" was attached to her former home at 20 Upper Wimpole Street, London.