Рихард Штраустың «Италиядан» (Op. 16) – оркестрге арналған симфониялық фантазия. Италия саяхатынан шабыттанған туынды, жас композитордың ерте шығармасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиядан (From Italy), Op. 16, Рихард Штраустың оркестрге арналған музыкалық поэмасы немесе бағдарламалық симфониясы. Композитор оны «симфониялық фантазия» деп сипаттаған. Ол 22 жасында, 1886 жылы аяқталды. Оған композитордың сол жылдың жазында Италияға жасаған сапары (Йоханнес Брамстың ынталандыруымен) шабыт берді, ол Рим, Болонья, Неаполь, Сорренто, Салерно және Капри қалаларына сапар шекті. Ол сапар барысында-ақ шығарманың эскизін жасауды бастады. Штраустың алғашқы музыкалық поэмасының толық партитурасы 1886 жылдың 12 қыркүйегінде Мюнхенде аяқталды. Композитор осы шығарманы «Симфониялық фантазия» деп атады және оны өзінің ұстазы Ханс фон Бюлоға арнады. Бұл Рихард Штраустың өзі жеке бағдарлама жазған жалғыз туындысы. Шығарманы орындауға қырық минуттан аса уақыт кетеді. Штраус симфонияның төртінші бөліміне, «Неаполитандық халық өміріне» «Funiculì, Funiculà» әуенінің үзіндісін қосты, оны дәстүрлі итальяндық халық әні деп ойлады, бірақ шындығында бұл Луиджи Денцаның 1880 жылы жазған шығармасы еді. Денца Штраусқа қарсы сотқа жүгінді және соңында жеңіске жетті.
Aus Italien (From Italy), Op. 16, is a tone poem or program symphony for orchestra by Richard Strauss, described by the composer as a "symphonic fantasy". It was completed in 1886 when he was 22 years old. It was inspired by the composer's visit to Italy (encouraged by Johannes Brahms) in the summer of the same year, where he travelled to Rome, Bologna, Naples, Sorrento, Salerno, and Capri. He began to sketch the work while still on the journey. The full score of the work, Strauss's first tone poem, was completed in Munich on September 12, 1886. The work is named by the composer as "Symphonic Fantasy", and is dedicated to his mentor Hans von Bülow. It is the only work by Richard Strauss for which he himself wrote a specific program. The entire work takes over forty minutes to perform. Strauss incorporated the tune of "Funiculì, Funiculà" into the symphony's fourth movement, "Neapolitan Folk Life", thinking it was a traditional Italian folk song, when it was in fact a piece written by Luigi Denza in 1880. Denza filed a lawsuit against Strauss and eventually won.
Премьералар
Бұл шығарманың тұңғыш орындалуы 1887 жылғы 2 наурызда Мюнхенде композитордың өзі жетекшілік еткен Корольдік оркестрмен болды. Рихард Штраустың әпкесі Йоханна кейін еске алғандай, алғашқы үш бөлімі қолдауға ие болды, бірақ соңғы бөлімі жақсы қабылданбады және түрлі жақтан ұсықтап сүрінулер естілді. Норман Дель Мардың композитор туралы жазған өмірбаянында басқаша айтылады: алғашқы үш бөлім жақсы қабылданбады, ал соңғы бөлімге наразылық білдіретін ысқырықтар мен қол соғулар естілді. Штраус өзі бұл шығарманы жаңа және революциялық деп санады, және премьерадағы сынға қарамастан қанағаттанды. АҚШ-тағы тұңғыш орындалуы 1888 жылғы 8 наурызда Филадельфиядағы Музыка академиясында Теодор Томас оркестрімен (дирижері Теодор Томас) өтті.
The first performance of the work took place in Munich on March 2, 1887, by the Court Orchestra, which was conducted by the composer himself. As Richard Strauss's sister Johanna later recalled, the first three movements were received with applause, but the last movement was not well approved and derisory whistles came from various quarters. Norman Del Mar's biography of the composer tells a different story: the first three movements were not well received, and the final was accorded booing and applause. Strauss himself found the work itself as new and revolutionary, and he was satisfied despite the critical responses for the première. The first performance in the United States was given on March 8, 1888, with the Theodore Thomas Orchestra (Theodore Thomas conducting) at the Academy of Music in Philadelphia.
Құрылымы
Аус Итальян Штраустың басқа тондық поэмаларына қарағанда, дәстүрлі симфония нысанына көбірек ұқсайды, себебі ол дәстүрлі төрт бөлімді симфониялық құрылымды сақтайды. Дегенмен, музыканың бейнелі сипаттамалық ерекшелігі оны абсолютті музыка болып табылатын кәдімгі симфониядан ажыратады.
Aus Italien is more similar in form to a conventional symphony than Strauss's other tone poems in that it follows the traditional four movement symphonic structure. However, the pictorially descriptive quality of the music sets it apart from a conventional symphony, which is absolute music.