Ейр Мэсси Шоу: Лондон өрттен қорғау қызметінің негізін қалаушысы
Eyre Massey Shaw
Ейр Масси Шоу – алғашқы Лондон өрт сөндіру бригадасының бастығы. Жаңа өрт сөндіру әдістерін енгізіп, станциялар санын арттырды. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық өрт сөндіруші (1828–1908)
British firefighter (1828–1908)
Капитан сэр Эйр Масси Шоу ККБ (17 қаңтар 1830 – 25 тамыз 1908) – Метрополитен өрт сөндіру бригадасының (қазір Лондон өрт сөндіру бригадасы деп аталады) алғашқы бас офицері және оның ізашары, Лондон өрт сөндіру машиналарын басқарған 1861 жылдан 1891 жылға дейін. Ол бригадаға заманауи өрт сөндіру әдістерін енгізіп, станциялар санын арттырды. Өрт сөндіру қызметіне келмес бұрын Шоу британ армиясында қызмет етті, одан кейін Белфаст қалалық полициясының бас комиссары болды.
Captain Sir Eyre Massey Shaw KCB (17 January 1830 – 25 August 1908) was the first Chief Officer of the Metropolitan Fire Brigade (now renamed the London Fire Brigade), and the Superintendent of its predecessor, the London Fire Engine Establishment, from 1861 to 1891. He introduced modern firefighting methods to the Brigade, and increased the number of stations. Prior to entering firefighting, Shaw was in the British Army, followed by a spell as Chief Constable of Belfast Borough Police .
Ерте өмір
Шоу Ирландияның Корк округіне қарасты Баллимор қаласында дүниеге келді және алдымен жақын маңдағы Коб қаласындағы мектепте, содан кейін Дублиндегі Тринити колледжінде білім алды, оны 1847 жылы бітірді. Шоу бастапқыда дін қызметкері болу үшін рухани сан алуға ниеттенген, бірақ диплом алғаннан кейін АҚШ-қа саяхаттауды шешті. Ол төрт-бес жыл саяхаттады, осы уақыт ішінде көптеген ірі өрттерге және сол кезде оларды сөндіруге қолданылатын техникаларға куә болды. Олардың екі ұлы болды, алғашқысы әкесінің құрметіне аталды. Қызмет барысында ол капитан шеніне жетіп, әскердегі лауазымынан кетті. Оның қызметі полиция және өрт сөндіру ісінде табысты деп есептелді. Ол католиктер мен протестанттар арасындағы тәртіпсіздікті басып, екеуінің де құрметін сақтаған, сондай-ақ нашар ұйымдастырылған өрт сөндіру қызметін жақсартқан.
Shaw was born in Ballymore, County Cork, Ireland and was educated first at a school in the nearby town of Cobh, and then at Trinity College, Dublin where he graduated in 1847. Shaw was originally set on taking holy orders to become a priest, but following his degree, he decided to travel to the United States. He travelled for four to five years, and in that time witnessed a number of large fires and the techniques being used at that time to fight them. They had two sons; the first named after his father. During his period of service, he reached the rank of captain. resigning his army position. His appointment was regarded as successful both on policing and firefighting. He was credited with quelling rioting between Catholics and Protestants whilst maintaining the respect of both, as well as transforming a poorly organised fire service,
Лондонға көшіп бару
1861 жылдың қыркүйегінде Лондонның сақтандыру компаниясының өрт сөндіру қызметінің басшысы Джеймс Брейдуд Тоули көшесіндегі ауқымды өртті сөндіру кезінде қызмет барысында қаза тапты. Лауазымға конкурс жарияланды, және Шоу бригаданы басқару тәжірибесі бір жылдан аспағанмен жұмысқа қабылданды. 1865 жылы Парламент Метрополитен өрт сөндіру бригадасы туралы заң қабылдады, ол өрттен қорғау жауапкершілігін Метрополитен өрт сөндіру бригадасына (бұрынғы Лондон өрт сөндіру машиналарын және Өрттен өмірді қорғау қоғамын біріктіре отырып) жүктеді, оған Метрополитен жұмыс кеңесі бақылайтын болды. Шоу жаңа бригаданы басқарды. Шоу өрт сөндіру іліміндегі белгілі ойшыл болды, осы тақырыпта кем дегенде жеті кітап жариялады. Ол форма киімдерін және әйгілі мыс шлемдерді (шамамен 1868 жыл) енгізгенімен, сондай-ақ шендік жүйені құрғандығымен танымал. Ол станциялар арасындағы байланыс үшін электр телеграфын (шамамен 1867 жыл) және тұрақты құбырларды және өрт сөндіру гидранттарын да енгізді. Лондон 19 ғасырдың соңында өскен сайын Шоу өрт сөндіру станцияларының санын арттырды. 1861 жылы LFEE құрамында 17 құрлық және екі өзен станциясы, 129 адам болды; ол 30 жылдан кейін зейнеткерлікке шыққанда бригаданың мүлкі 55 құрлық және төрт өзен станциясы, 127 көшедегі эвакуация және шланг арба станциясы, 675 қызметкер және 131 жылқыдан тұрды. Өрт сөндіру станцияларындағы еңіс едендер машиналарының оңай жылжуына мүмкіндік берді («жылдамдап шығу», бұл термин бүгінге дейін қолданылады). Ол бұл саладағы реттеу мен бақылаудың жетіспеушілігіне ерекше мән берді. 1887 жылы Эксетердегі Корольдік театр өрті 186 адамның өмірін қиды, және Шоу парламенттік тергеу (қазылар алқасымен) жүргізу және есеп беру үшін тағайындалды. 21 адамнан тұратын қазылар алқасы жазатайым өлім туралы үкім шығарды. Шоу өзінің баяндамасын үкіметке 1887 жылдың 29 қыркүйегінде ұсынды, онда ол кінәны архитектор Фиппсқа тақты. Фиппс өзін кінәлаудан қорғап, құрылыс кезінде оның ұсынған жобаларына бірқатар өзгерістер енгізілгенін мәлімдеді. Бұл іс-қимылға түрткі болды, және ережелер біртіндеп қатаңдатылды.
In September 1861, the head of London's insurance company fire service, the London Fire Engine Establishment, James Braidwood, was killed in the line of duty while fighting a massive fire in Tooley Street. The position was advertised, and Shaw was engaged, despite having only a little over a year's experience of managing a brigade. In 1865, Parliament passed the Metropolitan Fire Brigade Act, placing responsibility for fire protection in the Metropolitan Fire Brigade (combining the former London Fire Engine Establishment and the Society for the Protection of Life from Fire), to be supervised by the Metropolitan Board of Works. Shaw headed the new brigade. Shaw was an influential thinker on firefighting, publishing at least seven books on the subject. He is noted for his introduction of uniforms and the famous brass helmets (c. 1868), and for introducing a ranking system. He also introduced the use of the electrical telegraph for communication between stations (c. 1867), and stand pipes and fire hydrants. As London grew during the late 19th century, Shaw expanded the number of fire stations. In 1861, the LFEE had comprised 17 land and two river stations and 129 men; when he retired 30 years later, the brigade's estate comprised 55 land and four river stations, 127 street escape and hose cart stations, 675 personnel and 131 horses. Sloping floors in fire stations allowed engines to move out more easily ('on the run', a term still used today). He was particularly concerned with the lack of regulation and control in the sector. In 1887, the devastating Exeter Theatre Royal fire claimed the lives of 186 people, and Shaw was appointed to conduct a parliamentary inquiry (with a jury) and to report back. The jury of 21 returned a verdict of accidental death. Shaw submitted his report to the government on 29 September 1887, and in it he placed the blame firmly with the architect, Phipps. Phipps defended himself from the blame, deflecting to the fact that a number of changes had been made during construction from the designs that he proposed. This proved to be the catalyst for action, and gradually regulations were tightened.