Фред Роджерс: Балалар телеарнасының ұлы тұлғасы

Кіріспе

Америкалық тележүргізуші, автор, продюсер және пресвитериан дін қызметкері (1928–2003)

Фред Макфили Роджерс (20 наурыз 1928 – 27 ақпан 2003), «Мистер Роджерс» деген атпен әйгілі, американдық тележүргізуші, автор, продюсер және пресвитериан дін қызметкері болған. Ол 1968 жылдан 2001 жылға дейін көрсетілген «Мистер Роджерстің көршілері» мектепке дейінгі телесериалының авторы, шоураннері және жүргізушісі еді. Пенсильвания штатының Латроуб қаласында дүниеге келген Роджерс 1951 жылы Роллинс колледжінде музыка мамандығы бойынша бакалавр дәрежесін алды. Телевизиядағы мансабын Нью-Йорктегі NBC телеарнасында бастап, 1953 жылы Питтсбургке оралып, NET (кейін PBS) телеарнасы WQED-де балалар бағдарламаларында жұмыс істеді. 1962 жылы Питтсбург теологиялық семинариясын бітіріп, 1963 жылы пресвитериан дін қызметкері атанды. Питтсбург университетінің Балалар дамуы жоғары мектебіне оқуға түсіп, онда бала психологы Маргарет Макфарландпен 30 жылға созылған ынтымақтастығын бастады. Сонымен қатар, Питтсбургтегі WQED үшін «Балалар бұрышы» (1955) және Канададағы «Мистерогерс» (1963) балалар шоуларын жасауға көмектесті. 1968 жылы Питтсбургке қайтып оралып, канадалық сериал форматын «Мистер Роджерстің көршілері» сериалын жасау үшін бейімдеді. Сериал 33 жыл көрсетіліп, балалардың эмоционалдық және физикалық мәселелеріне, мысалы, өлім, бауырластық бәсекелестігі, мектепке қабылдану және ажырысу сияқты тақырыптарға назар аударғаны үшін сыншылардың жоғары бағасын алды. Роджерс 2003 жылы 74 жасында асқазан рагынан қайтыс болды. Балалар теледидарындағы еңбегі кеңінен мақталып, қырықтан астам құрметті диплом және бірнеше сыйлыққа ие болды, соның ішінде 1997 жылы «Өмір бойы жетістіктері үшін» Эмми сыйлығы және 2002 жылы Президенттік бостандық медалі. 1999 жылы Телевизиялық даңқ залына енгізілді. Роджерс көптеген жазушылар мен балалар телешоуларының продюсерлеріне үлгі болды, ал оның хабарлары трагедиялық оқиғалар кезінде, тіпті оның өлімінен кейін де жұбаныш сыйлады.

Ерте өмір

Роджерс 1928 жылы Латроуб, Пенсильвания қаласындағы 705 Main Street мекенжайында дүниеге келді. Оның әкесі, Джеймс Хиллис Роджерс, "өте табысты кәсіпкер" және Латроубтың ең танымал кәсіпорындарының бірі – Макфили Кирпіш компаниясының президенті болды. Оның анасы, Нэнси (құрметті аты Макфили), Еуропада соғысқан американдық солдаттарға, Батыс Пенсильваниядан шыққандарға арнап, свитерлер тоқыды және Латроуб ауруханасында тұрақты түрде ерікті болып жұмыс істеді. Алғашында дәрігер болу арманында болған ол, ауруханада ерікті жұмыс істеуге бейімделді. Оның әкесі, Фред Брукс Макфили, Роджерстің құрметіне аталған, кәсіпкер еді. Роджерс Латроубтың Уэлдон көшесіндегі 737 нөмірлі үш қабатты кірпіш үйде өсті. Оның Елейн есімді қарындасы болды, оны Роджерстер отбасы оның он бір жасында асырап алды. Германиядан АҚШ-қа көшіп келген атасы Йоханнес Мефферт (1732 жылы туған) арқылы, Роджерс актер Том Хэнкстің алтыншы туысы, ол "Көршілес аймақтағы әдемі күн" (2019) фильмінде оның рөлін сомдады. Роджерстің балалық шағы қиын болды. Ұялшақ, іштен тыйылуға бейім және семіз болғандықтан, ол астмадан жиі зардап шегіп, үйде көп уақыт өткізді. 2018 жылғы "Сен менің көршім боласың ба?" деректі фильмінің режиссері Морган Невиллдің айтуынша, Роджерс "жалғыз балалық шақты бастан өткерді. Менің ойымша, ол өзімен мүмкіндігінше дос болып қарым-қатынас жасады. Оның сөйлейтін қуыршағы, ойыншық жануарлары болды және ол балалық шағындағы бөлмесінде өз әлемін құрды". "Бастапқыда маған қиын болды", - деді Роджерс 1984 жылы NPR телеарнасының Терри Гроссқа берген сұхбатында. "Бірақ содан кейін мен өзімнің жақсы екенімді түсінген бірнеше дос таптым. Олардың бірі футбол командасының капитаны еді". Роджерс студенттік кеңестің президенті, Ұлттық құрмет қоғамының мүшесі және мектеп жылнамасының бас редакторы болды. Бірақ 1950 жылдың 12 қазанындағы әскери медициналық комиссиядан кейін оның әскери қызметке жарамсыздығы анықталды. Содан кейін ол Питтсбург теологиялық семинариясына түсіп, 1962 жылы "magna cum laude" белгісімен дінтану бакалаврі дәрежесін алды және 1963 жылы Біріккен пресвитериан шіркеуінің Питтсбург пресвитериандық округімен пресвитериандық пастор ретінде тағайындалды. Оның пасторлық міндеті емес, балалар мен олардың отбасыларына телеарна арқылы рухани көмек көрсету болды. Ол діни статусын сақтау үшін шіркеу басшыларының алдына үнемі есеп беріп тұрды.

Rogers was born in 1928, at 705 Main Street in Latrobe, Pennsylvania. His father, James Hillis Rogers, was "a very successful businessman" who was president of the McFeely Brick Company, one of Latrobe's most prominent businesses. His mother, Nancy (née McFeely), knitted sweaters for American soldiers from western Pennsylvania who were fighting in Europe and regularly volunteered at the Latrobe Hospital. Initially dreaming of becoming a doctor, she settled for a life of hospital volunteer work. Her father, Fred Brooks McFeely, after whom Rogers was named, was an entrepreneur. Rogers grew up in a large three story brick house at 737 Weldon Street in Latrobe. He had a sister, Elaine, whom the Rogerses adopted when he was eleven years old. Through an ancestor who immigrated from Germany to the U. S., Johannes Meffert (born 1732), Rogers is the sixth cousin of actor Tom Hanks, who portrays him in the film A Beautiful Day in the Neighborhood (2019). Rogers had a difficult childhood. Shy, introverted, and overweight, he was frequently homebound after suffering bouts of asthma. According to Morgan Neville, director of the 2018 documentary Won't You Be My Neighbor?, Rogers had a "lonely childhood I think he made friends with himself as much as he could. He had a ventriloquist dummy, he had [stuffed] animals, and he would create his own worlds in his childhood bedroom". "It was tough for me at the beginning," Rogers told NPR's Terry Gross in 1984, "and then I made a couple friends who found out that the core of me was okay. And one of them was the head of the football team". Rogers became president of the student council, a member of the National Honor Society, and editor in chief of the school yearbook. however, his status was changed to unqualified for military service following an Armed Forces physical on October 12, 1950. He then attended Pittsburgh Theological Seminary, from which he graduated magna cum laude in 1962 with a Bachelor of Divinity, and was ordained a Presbyterian minister by the Pittsburgh Presbytery of the United Presbyterian Church in 1963. His work as an ordained minister, rather than to pastor a church, was to minister to children and their families through television. He regularly appeared before church officials to maintain his ordination.

Алғашқы жұмыстар

Роджерс колледжді бітірген соң діни семинарияға түсуді жоспарлаған, бірақ 1951 жылы Роллинс колледжінде оқып жүрген кезінде ата-анасының үйінде теледидарды көргеннен кейін, теледидардың жаңа саласына қадам басуды жөн көрді. CNN телеарнасына берген сұхбатында ол: «Мен теледидарға, оны қатты жек көріп барып түстім, және осы керемет құралды көретін және тыңдайтын адамдарды тәрбиелеу үшін пайдаланудың бір жолы бар деп ойладым», – деді. 1951 жылы бітіргеннен кейін Нью-Йорктегі NBC телеарнасында «Your Hit Parade», «The Kate Smith Hour» және Габби Хейздің балалар шоуының режиссері, ал «The Voice of Firestone» бағдарламасының ассистент-продюсері болып жұмыс істеді. 1953 жылы Роджерс Питтсбургке WQED қоғамдық телеарнасында бағдарлама жасаушы ретінде жұмыс істеуге оралды. Джози Кэри онымен бірге Кэри жүргізген «Балалар бұрышы» атты балалар шоуын дамыту үшін жұмыс істеді. Роджерс шоу үшін қуыршақтар, кейіпкерлер мен музыка жасау үшін камерадан тыс жұмыс істеді. Ол осы кезеңде жасалған көптеген қуыршақ кейіпкерлерін пайдаланды, мысалы, жолақты жолбарыс Даниэль (WQED станциясының директоры Дороти Дэниелдің құрметіне аталған, ол шоу премьерасына дейін Роджерске жолбарыс қуыршағын сыйлаған), XIII Фридей король, Сара Сабота патшайым (Роджерстің әйелінің есімімен аталған), Х соқа, Генриетта және Леди Элейн, оларды кейінгі жұмыстарында да қолданды. Балалар теледидарының әртісі Эрни Кумбс қуыршақтарды жасауда оған көмектесті. Шоуда жұмыс істеп жүрген кезінде Роджерс Питтсбург теологиялық семинариясына оқуға түсіп, 1963 жылы пресвитериандық пастор болып тағайындалды. Ол сонымен қатар Питтсбург университетінің Балалар дамуының аспирантурасына қабылданды, онда балалар психологы Маргарет Макфарландпен жұмыс істей бастады. Роджерстің өмірбаянаушысы Максвелл Кингтің айтуынша, Макфарланд оның «негізгі кеңесшісі және әріптесі» және «балалар тәрбиесінің гуруы» болды. Роджерстің «балалар туралы ойлау және оларды бағалауының көп бөлігі» Макфарландтың ықпалымен қалыптасты. Бұл Роджерстің алғаш рет камераға түскен сәті еді. CBC балалар бағдарламаларының жетекшісі Фред Рейнсбери оны талап етті, Роджерске: «Фред, мен сені балалармен сөйлесіп жатқаныңды көрдім. Сені өзіңді эфирге шығарайық», – деді. Кумбс Роджерске Торонтода қуыршақтарды жасауда көмектесу үшін қосылды. Роджерстің ұсынысымен Кумбс Торонтода қалды және Роджерстің канадалық әріптесіне айналды, ол 1967 жылдан 1996 жылға дейін көрсетілген «Мистер Дресс-ап» балалар бағдарламасын жасады. Роджерстің CBC-дегі жұмысы «АҚШ-тағы Public Broadcasting Service (PBS) арнасы үшін жасалған кейінгі бағдарламасының тұжырымдамасы мен стилін қалыптастыруға және дамытуға көмектесті».

Rogers wanted to enter seminary after college, but instead chose to go into the nascent medium of television after experiencing TV at his parents' home in 1951, during his senior year at Rollins College. In a CNN interview, he said, "I went into television because I hated it so, and I thought there's some way of using this fabulous instrument to nurture those who would watch and listen". After graduating in 1951, he worked at NBC in New York City as floor director of Your Hit Parade, The Kate Smith Hour, and Gabby Hayes's children's show, and as an assistant producer of The Voice of Firestone. In 1953, Rogers returned to Pittsburgh to work as a program developer at public television station WQED. Josie Carey worked with him to develop the children's show The Children's Corner, which Carey hosted. Rogers worked off camera to develop puppets, characters, and music for the show. He used many puppet characters developed during this time, such as Daniel the Striped Tiger (named after WQED's station manager, Dorothy Daniel, who gave Rogers a tiger puppet before the show's premiere), King Friday XIII, Queen Sara Saturday (named after Rogers' wife), X the Owl, Henrietta, and Lady Elaine, in his later work. Children's television entertainer Ernie Coombs was an assistant puppeteer. While working on the show, Rogers attended Pittsburgh Theological Seminary and was ordained as a Presbyterian minister in 1963. He also attended the University of Pittsburgh's Graduate School of Child Development, where he began working with child psychologist Margaret McFarland—who, according to Rogers' biographer Maxwell King, became his "key advisor and collaborator" and "child education guru". Much of Rogers' "thinking about and appreciation for children was shaped and informed" by McFarland. It was the first time Rogers appeared on camera. CBC's children's programming head Fred Rainsberry insisted on it, telling Rogers, "Fred, I've seen you talk with kids. Let's put you yourself on the air". Coombs joined Rogers in Toronto as an assistant puppeteer. On Rogers' recommendation, Coombs remained in Toronto and became Rogers' Canadian equivalent of an iconic television personality, creating the children's program Mr. Dressup, which ran from 1967 to 1996. Rogers' work for CBC "helped shape and develop the concept and style of his later program for the Public Broadcasting Service (PBS) in the U. S."

Мистер Роджерстің маңы

Мистер Роджерс көрші (сонымен қатар Көрші деп аталады) - Роджерс ойнаған жарты сағаттық білім беру балалар бағдарламасы, 1968 жылы ұлттық деңгейде эфирге шыға бастады және 895 эпизодқа созылды. Бұл видео Питтсбургтегі WQED-де түсірілді және Ұлттық білім беру теледидары (NET) арқылы көрсетілді, кейін ол Қоғамдық телерадио хабарларын тарату қызметі (PBS) болды. Оның бірінші маусымында 180 қара-ақ эпизод болды. PBS, Sears Roebuck Foundation және басқа да қайырымдылық ұйымдары қаржыландырып, түсірілген әр келесі маусым 65 эпизодтан тұрады. 2000 жылдың желтоқсанында өндіріс аяқталған кезде оның орташа рейтингі теледидар үй шаруашылығының 0,7% -ы немесе 680 000 үйде болды және 384 PBS станциясында эфирге шықты. 1985-1986 жылдардағы ең жоғары баға 2,1% немесе 1,8 млн. үйді құрады. Соңғы түпнұсқа эпизод 2001 жылы эфирге шықты, бірақ PBS қайта көрсетілімдерді жалғастырды, ал 2016 жылға қарай ол PBS тарихындағы үшінші ең ұзақ уақытқа созылған бағдарлама болды. Мистер Роджерстің Көршілес ауданындағы көптеген декорациялар мен реквизиттер, мысалы, троллейбус, кроссовкалар және қамал, Роджерстің Торонтодағы шоуы үшін CBC дизайнерлері мен продюсерлері жасаған. Сондай-ақ, бағдарламада "кейіннен танымал болған шығармашылық элементтердің көбісі" қолданылды. Мистер Роджерстің Көршілес аймағы бағдарламаның бүкіл уақытында "әдетте өзгермеген". Әр эпизод камераның Көршіліктің үлгісін көруінен басталады, содан кейін үйдің бейнесіне жақындай түседі, ал фортепианоның "Сен менің көршім боласың ба?" атты әнді музыкалық директор Джонни Коста орындады. Камера Роджерс мырзаның үйін бейнелейтін модельге кіреді, содан кейін үйдің ішкі бөлмесіне кіреді және бөлмені есіктің алдына дейін ашып, Роджерс қонақтарды қарсы алу үшін тақырыптық әнді әндейді, ал костюмдік жакеті кардиганға (анасы тігіп жасаған) және киім аяқ киімін кроссовкаға ауыстырады, "бір қолынан екіншісіне лақтырылған аяқ киіммен толық". Эпизодтың тақырыбы таныстырылды, және Мистер Роджерс басқа жерге бару үшін үйінен кетеді, камера Көршіліктің моделіне қайтып келеді және жаңа жерге кіргенде оны кеңейтеді. Бұл сегмент аяқталғаннан кейін, Роджерс мырза үйіне қайта оралады, бұл Make Believe Көршілігін аралауға уақыт келді дегенді білдіреді. Мистер Роджерс терезеге қарай барады және троллейбустың шыққан жерінде әрекет жасайды. Камера оны үйдің артқы қабырғасындағы туннель арқылы "Сыныптама" маңындағы ауданға кіргенде қадағалайды. Бұл оқиғалар мен сабақтар бір апта бойы өтіп, онда қуыршақтар мен кейіпкерлер қатысады. Сапардың соңы троллейбус шыққан туннельге оралып, мистер Роджерстің үйіне қайта оралғанда болады. Кейін ол эпизодты аяқтау алдында көрермендермен сөйлеседі. Ол балықтарын тамақтандырып, қолданған бұйымдарын жинап, бөлмеге қайта оралады. Ол әнді аяқтаған кезде есіктен шығып кетеді, ал камера оның үйінен шығып, эпизод аяқталғанда Көрші модельге айналады. Мистер Роджерстің Көршілес ауданында кішкентай балалардың әлеуметтік және эмоционалдық қажеттіліктеріне баса назар аударылды, ал 1969 жылы премьерасы өткен ПБС-тің басқа шоуынан айырмашылығы, Сезам көшесі когнитивтік оқытуға назар аудармады. Жазушы Кэти Мерлок Джексон: "Екі шоу да мектепке дейінгі аудиторияны мақсат етіп, балаларды балабақшаға дайындаса, Сезам көшесі мектепке дайындық дағдыларына, ал Мистер Роджерс Көршілігінде баланың психикасы мен сезімдері мен моральдық және этикалық ойлау сезіміне назар аударады" деді. Нейборду да Сезам көшесіне қарағанда зерттеулерге аз қаражат жұмсады, бірақ Роджерс өзінің сабақтарында өзінің ақылшысы Маргарет Макфарленд, Бенджамин Спок, Эрик Эриксон және Т. Берри Бразельтон үйреткен ерте балалық шақтағы білім беру тұжырымдамаларын қолданды. "Вашингтон пост" газетінде жазылғандай, Роджерс кішкентай балаларды әдептілік, төзімділік, бөлісу және өзін-өзі бағалау туралы "кеңілдететін тонмен және жайбарақаттықпен" үйретті. Ол қиын тақырыптарды, мысалы, үй жануарларының өлімі, бауырлас арасындағы бәсекелестік, жаңа туған нәресте отбасына қосылу, көшіп-қону және жаңа мектепке жазылу, ажырасу сияқты қиын тақырыптарды қарастырды. Кингтің айтуынша, "Мистер Роджерс көршілігінің" әрбір сериясын біріктіру процесі "қажетті" және Роджерстің бағдарламаға қосқан үлесі "таңқаларлық" болды. Роджерс барлық эпизодтарды жазды және редакциялады, фортепианода ойнады және әндердің көпшілігінде ән айтты, 200 ән мен 13 опера жазды, барлық кейіпкерлерді (құмырсқалар мен адамдар) жасады, маңызды құмырсқа рөлдерінің көпш...

Mister Rogers' Neighborhood (also called the Neighborhood), a half hour educational children's program starring Rogers, began airing nationally in 1968 and ran for 895 episodes. It was videotaped at WQED in Pittsburgh and broadcast by National Educational Television (NET), which later became the Public Broadcasting Service (PBS). Its first season had 180 black and white episodes. Each subsequent season, filmed in color and funded by PBS, the Sears Roebuck Foundation, and other charities, consisted of 65 episodes. By the time it ended production in December 2000, its average rating was about 0.7% of television households or 680,000 homes, and it aired on 384 PBS stations. At its peak in 1985–1986, its ratings were 2.1%, or 1.8 million homes. The last original episode aired in 2001, but PBS continued to air reruns, and by 2016 it was the third longest running program in PBS history. Many of the sets and props in Mister Rogers' Neighborhood, like the trolley, the sneakers, and the castle, were created for Rogers' show in Toronto by CBC designers and producers. The program also "incorporated most of the highly imaginative elements that later became famous", such as its slow pace and its host's quiet manner. The format of Mister Rogers' Neighborhood "remained virtually unchanged" for the entire run of the program. Every episode begins with a camera's eye view of a model of a neighborhood, then panning in closer to a representation of a house while a piano instrumental of the theme song, "Won't You be My Neighbor? ", performed by music director Johnny Costa and inspired by a Beethoven sonata, is played. The camera zooms in to a model representing Mr. Rogers' house, then cuts to the house's interior and pans across the room to the front door, which Rogers opens as he sings the theme song to greet his visitors while changing his suit jacket to a cardigan (knitted by his mother) and his dress shoes to sneakers, "complete with a shoe tossed from one hand to another". The episode's theme is introduced, and Mr. Rogers leaves his home to visit another location, the camera panning back to the neighborhood model and zooming in to the new location as he enters it. Once this segment ends, Mr. Rogers leaves and returns to his home, indicating that it is time to visit the Neighborhood of Make Believe. Mr. Rogers proceeds to the window seat by the trolley track and sets up the action there as the Trolley comes out. The camera follows it down a tunnel in the back wall of the house as it enters the Neighborhood of Make Believe. The stories and lessons take place over a week's worth of episodes and involve puppets and human characters. The end of the visit occurs when the Trolley returns to the same tunnel from which it emerged, reappearing in Mr. Rogers' home. He then talks to the viewers before concluding the episode. He often feeds his fish, cleans up any props he has used, and returns to the front room, where he sings the closing song while changing back into his dress shoes and jacket. He exits the front door as he ends the song, and the camera zooms out of his home and pans across the neighborhood model as the episode ends. Mister Rogers' Neighborhood emphasized young children's social and emotional needs, and unlike another PBS show, Sesame Street, which premiered in 1969, did not focus on cognitive learning. Writer Kathy Merlock Jackson said, "While both shows target the same preschool audience and prepare children for kindergarten, Sesame Street concentrates on school readiness skills while Mister Rogers Neighborhood focuses on the child's developing psyche and feelings and sense of moral and ethical reasoning". The Neighborhood also spent fewer resources on research than Sesame Street, but Rogers used early childhood education concepts taught by his mentor Margaret McFarland, Benjamin Spock, Erik Erikson, and T. Berry Brazelton in his lessons. As The Washington Post noted, Rogers taught young children about civility, tolerance, sharing, and self worth "in a reassuring tone and leisurely cadence". He tackled difficult topics such as the death of a family pet, sibling rivalry, the addition of a newborn into a family, moving and enrolling in a new school, and divorce. According to King, the process of putting each episode of Mister Rogers' Neighborhood together was "painstaking" and Rogers' contribution to the program was "astounding". Rogers wrote and edited all the episodes, played the piano and sang for most of the songs, wrote 200 songs and 13 operas, created all the characters (both puppet and human), played most of the significant puppet roles, hosted every episode, and produced and approved every detail of the program. The puppets created for the Neighborhood of Make Believe "included an extraordinary variety of personalities". They were simple puppets but "complex, complicated, and utterly honest beings". In 1971, Rogers formed Family Communications, Inc. (FCI, now The Fred Rogers Company), to produce the Neighborhood, other programs, and non broadcast materials. In 1975, Rogers stopped producing Mr. Rogers' Neighborhood to focus on adult programming. Reruns of the Neighborhood continued to air on PBS. King reports that the decision caught many of his coworkers and supporters "off guard". Rogers continued to confer with McFarland about child development and early childhood education, however. In 1979, after an almost five year hiatus, Rogers returned to producing the Neighborhood; King calls the new version "stronger and more sophisticated than ever". King writes that by the program's second run in the 1980s, it was "such a cultural touchstone that it had inspired numerous parodies",

Басқа жұмыстар мен көріністер

1969 жылы Роджерс Род-Айленд штатының демократ сенаторы Джон Пастор төрағалық еткен АҚШ Сенатының Коммуникациялар жөніндегі кіші комитеті алдында куәлік берді. АҚШ президенті Линдон Джонсон PBS құру үшін 20 миллион долларлық заң жобасын ұсынған, бірақ оның орнына келген Ричард Никсон қаржыландыруды 10 миллион долларға дейін төмендеткісі келді. Роджерс әлі де жалпыұлттық деңгейде танымал болмаса да, оның сенімді аргументтер келтіре алу қабілеті мен көрермендермен эмоционалды байланыс орната алуы себепті куәлік беруге оны таңдады. Роджерстің куәлігі теледидардан көрсетілді және содан бері миллиондаған адам интернетте қарады, бұл PBS-тің қаржысын қамтамасыз етуге көмектесті. Кингтің сөзінше, Роджерстің куәлігі «Конгресс алдындағы ең күшті куәліктердің бірі және ең әсерлі бейнежазбалардың бірі» деп есептелді. Ол Пасторды көз жасына келтірді, сондай-ақ Кингтің айтуынша, бұл жазба қоғамдық қатынастар сарапшылары мен ғалымдар тарапынан зерттелді. 1978 жылы «Мистер Роджерстің көршілері» бағдарламасынан үзіліс жасағанда, Роджерс PBS арнасы үшін ересектерге арналған 30 минуттық сұхбат бағдарламасын жазып, өндіріп, жүргізді. Бағдарлама 20 бөлімнен тұрды. Роджерстің қонақтарына Хоги Кармайкл, Хелен Хейс, Милтон Берл, Лорин Холландер, ақын Роберт Фросттың қызы Лесли және Вилли Старгел кірді. 1987 жылдың қыркүйегінде Роджерс Мәскеуге сапар шегіп, ұзақ жылдар бойы көрсетіліп келген советтік балалар телешоуы «Жақсы түн, кішкентайлар!» бағдарламасына алғашқы қонақ ретінде қатысты. Бағдарламаны Татьяна Веденеева жүргізді. Бұл эпизод 7 желтоқсанда Совет Одағында көрсетілді, бұл кездесу Михаил Горбачев пен Рональд Рейганның Вашингтондағы саммитімен бірге өтті. Веденеева қараша айында «Мистер Роджерстің көршілері» түсірілім алаңына келді. Оның сапары жазылып алынды және 1988 жылдың наурыз айында Роджерстің бағдарламасының бөлігі ретінде көрсетілді. 1994 жылы Роджерс PBS арнасы үшін «Фред Роджерстің Батырлары» атты арнайы бағдарлама жазып, өндіріп, жүргізді. Бағдарламада балалар мен білім беруге оң әсер еткен еліміздің төрт азаматы туралы сұхбаттар мен портреттер көрсетілді. Роджерс алғаш рет 1996 жылы «Доктор Куинн, медицина әйел» телесериалының бір эпизодында актер ретінде, дін қызметкері рөлінде пайда болды. Телешоуларға қатысуға құштар болмаса да, ол әдетте «өзінің тапқырлығымен және бірден жауап бере алу қабілетімен алып бағушыны таң қалдыратын». Роджерс «елдегі ең көп сұранысқа ие спикерлердің бірі» болды, ал Кинг Роджерстің балалар, теледидар, білім беру, әлемге деген көзқарасы, әлемді жақсырақ ету жолдары және өзін-өзі тану туралы сөздері айтқанда ең ашық болғанын хабарлады. Оның сөйлеу стилі тыныш және ресми емес болғанымен, «көрермендердің назарын өзіне аударатын».

In 1969, Rogers testified before the U. S. Senate Subcommittee on Communications, which was chaired by Democratic Senator John Pastore of Rhode Island. U. S. President Lyndon Johnson had proposed a $20 million bill for the creation of PBS before he left office, but his successor, Richard Nixon, wanted to cut the funding to $10 million. Even though Rogers was not yet nationally known, he was chosen to testify because of his ability to make persuasive arguments and to connect emotionally with his audience. The clip of Rogers' testimony, which was televised and has since been viewed by millions of people on the internet, helped to secure funding for PBS for many years afterward. According to King, Rogers' testimony was "considered one of the most powerful pieces of testimony ever offered before Congress, and one of the most powerful pieces of video presentation ever filmed". It brought Pastore to tears and also, according to King, has been studied by public relations experts and academics. In 1978, while on hiatus from Mister Rogers' Neighborhood, Rogers wrote, produced, and hosted a 30 minute interview program for adults on PBS called Old Friends New Friends. It lasted 20 episodes. Rogers' guests included Hoagy Carmichael, Helen Hayes, Milton Berle, Lorin Hollander, poet Robert Frost's daughter Lesley, and Willie Stargell. In September 1987, Rogers visited Moscow to appear as the first guest on the long running Soviet children's TV show Good Night, Little Ones! with host Tatyana Vedeneyeva. The appearance was broadcast in the Soviet Union on December 7, coinciding with the Washington Summit meeting between Soviet leader Mikhail Gorbachev and U. S. President Ronald Reagan in Washington, D. C. Vedeneyeva visited the set of Mister Rogers' Neighborhood in November. Her visit was taped and later aired in March 1988 as part of Rogers' program. In 1994, Rogers wrote, produced, and hosted a special for PBS called Fred Rogers' Heroes, which featured interviews and portraits of four people from across the country who were having a positive impact on children and education. The first time Rogers appeared on television as an actor, and not himself, was in a 1996 episode of Dr. Quinn, Medicine Woman, playing a preacher. Though reluctant to appear on television talk shows, he would usually "charm the host with his quick wit and ability to ad lib on a moment's notice". Rogers was "one of the country's most sought after commencement speakers", and King reported that Rogers was at his least guarded during his speeches, which were about children, television, education, his view of the world, how to make the world a better place, and his quest for self knowledge. His tone was quiet and informal but "commanded attention".

Жеке өмір

Роджерс Флорида штатының Джексонвилл қаласында Ролинс колледжінде оқып жүргенде Сара Джоанн Бёрдпен (оларды "Жоанна" деп атайды) танысты. Олар 1952 жылдан бастап 2003 жылы қайтыс болғанға дейін некеде болды. Олардың Джеймс пен Джон есімді екі ұлы болды. Джоан Роджерс "шебер пианист" болды, ол Фред сияқты Роллинстен музыка бакалаврын, ал Флорида мемлекеттік университетінен музыка магистрі дәрежесін алды. Ол коллеждегі сыныптасы Жаннин Моррисонмен 1976 жылдан 2008 жылға дейін көпшілік алдында өнер көрсетті. Өмірбаяны жазған Максвелл Кингтің айтуынша, Роджерстің жақын достары оның "ерлі-зайыптылық антына толыққанды адал" болғанын айтқан. Роджерс қызыл-жасыл түстерді ажырата алмады. 1970 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін балық жейтін болды, ал 1980 жылдардың басында вегетариан болды, себебі ол "анасы бар тірі нәрсені жей алмаймын" деді. 1980 жылдардың ортасында "Вегетариан Таймс" журналының тең иесі болды. Роджерс пресвитериандық дінде болды, және оның көптеген хабарлары "Мистер Роджерстің көршілесі" бағдарламасында христиандықтың негізгі қағидаларынан шабыт алды. Роджерс өзінің сенімі туралы эфирде жиі сөйлемейтін; ол үлгі арқылы үйрету уағыздау сияқты күшті деп сенді. Ол: "Дін туралы ашық айтудың қажеті жоқ, бұл хабарды жеткізу үшін жеткілікті" деді. Жазушы Ши Татлдың айтуынша, Роджерс өз сенімін өзінің басты бөлігі деп санаған және "теледидар мен көрермен арасындағы кеңістікті 'қасиетті жер' деп атаған". Сондай-ақ ол католик мистикасын, иудаизмді, буддизмді және басқа да діндер мен мәдениеттерді зерттеді. Кинг Роджерсті "нағыз рухани өмірге ие бірегей тележұлдыз" деп атады. Мысалы, Канадада "Мистер Роджерс" бағдарламасына қонақ болғаннан бері, ол өзіне жіберілген әрбір хатқа қолмен жауап берді. "Мистер Роджерстің көршілесі" бағдарламасы АҚШ-та эфирге шыға бастағаннан кейін, хаттар көлемі ұлғая түсті, және ол оларға жауап беру үшін қызметкер және продюсер Хедда Шарапанды жалдады, бірақ ол әрқайсысын оқыды, өңдеді және қол қойды. Кинг Роджерстің көрермендердің хаттарына жауап беруді "пастырлық міндет" деп санайтынын жазды. "Нью-Йорк Таймс" Роджерсті "әуесқой жүзуші" деп атады, ал "Сен батыл дей аласың ба?" Роджерстің 1998 жылғы "Эсквайр" журналында жазылған профиліне сәйкес, "Өмірінің әр таңертеңінде Мистер Роджерс жүзуге барады". Роджерс бала кезінде Латробтың сыртындағы отбасылық демалыс үйінде, олардың бассейні болған жерде және Флоридаға қыста саяхаттаған кезде жүзуді бастады. Кинг жүзу мен фортепианода ойнау "өмір бойы құмарлық" болғанын, "екеуі де оған өз тағдырын басқаруға қабілетті және жауапты сезіне алуына мүмкіндік берді" деп жазды және жүзу "өзін-өзі тәрбиелеудің маңызды бөлігіне айналды". Роджерс Питтсбургте күн сайын жүзіп жүрді, ол таңертеңгі сағат 4:30 мен 5:30 аралығында оянып, дұға етіп, "Киелі кітапты оқып, күніне дайындалады". Ол темекі тартпады, ішімдік ішпеді. 2002 жылдың жазында оның созылмалы асқазан ауруы қатты болып, дәрігерге көрінді. Ол 2003 жылы қаңтар айында Арт Линклеттер мен Билл Косбимен бірге Роза парадтың бас маршалы болып қызмет еткеннен кейін ғана емделуді кейінге қалдырды. 6 қаңтарда Роджерске асқазанға операция жасалды. Екі айдан аз уақыт өткен соң, 2003 жылдың 27 ақпанында, Питтсбургтегі үйінде, 50 жыл бойы бірге тұрған жұбайы Джоанның жанында қайтыс болды. Өлер алдындағы сәл уақыт ішінде ол комада болған кезде, Католик шіркеуінің соңғы рәсімдерін Nowicki архиепискобынан алды. Келесі күні "Питтсбург Пост Газет" газеті Роджерстің өлімін бірінші бетіне жариялады және оның өлімі мен әсеріне бүкіл бөлімді арнады. Роджерстің өліміне көпшілік қайғырды. АҚШ-тың көпшілік газеттері оның өлім-жітімін бірінші бетіне шығарды, ал кейбіреулері оның өлімі туралы толық бөлімдерді арнады. 4 наурызда АҚШ-тың Өкілдер палатасы Пенсильваниядан келген Майк Дойлдің қолдауымен Роджерске құрмет көрсету туралы резолюцияны бірауыздан қабылдады. 2003 жылдың 1 наурызында Роджерс үшін Латробтағы Unity Cemetery зиратында Роджерстің әкесі қалпына келтірген Unity Chapel-де жеке жерлеу рәсімі өткізілді. Бұл "осылай жасырын түрде ұйымдастырылды, сондықтан оның жақын адамдары жеке-жеке қайғыра алатын болды". Роджерс отбасы шіркеуінің пасторы Джон Макколл, Скиррел Хиллдегі Алтыншы пресвитериан шіркеуінің пасторы, уағыз айтты; 2003 жылы 3 мамырда Питтсбургтегі Хайнц залында қоғамдық ескерткіш өткізілді. "Пост-Газетте" басылымының хабарлауынша, оған 2700 адам қатысты. Скрипкашы Ицхак Перлман, виолончельші Йо Йо Ма (видео арқылы) және органшы Алан Моррисон Роджерстің құрметіне өнер көрсетті. Баркер рәсімді өткізді; сондай-ақ Питтсбург филантропы Элси Хиллман, бұрынғы "Good Morning America" бағдарламасының жүргізушісі Дэвид Хартман, "Ашар шөп жейтін гусеница" авторы Эрик Карл және Артурдың авторы Марк Браун қатысты. Кәсіпкер және филантроп Тереза Хайнц, PBS президенті Пэт Митчелл және The Pittsburgh Project атқарушы директоры Салим Губрил сөз сөйледі. 1981 жылы "Мистер Роджерстің көршілесі" бағдарламасында электрлік коляскасын түсіндірген Джефф Эрлангер де сөз сөйледі. Ескерткіш күні бойы Питтсбург телеарналары мен веб-сайттарында бірнеше рет көрсетілді.

Rogers met Sara Joanne Byrd (called "Joanne") from Jacksonville, Florida, while attending Rollins College. They were married from 1952 until he died in 2003. They had two sons, James and John. Joanne Rogers was "an accomplished pianist" who, like Fred, earned a Bachelor of Music from Rollins, and went on to earn a Master of Music from Florida State University. She performed publicly with her college classmate, Jeannine Morrison, from 1976 to 2008. According to biographer Maxwell King, Rogers' close associates said he was "absolutely faithful to his marriage vows". Rogers was red green color blind. He became a pescatarian in 1970, after the death of his father, and a vegetarian in the early 1980s, saying he "couldn't eat anything that had a mother". He became a co owner of Vegetarian Times in the mid 1980s He told Vegetarian Times that he became a vegetarian for both ethical and health reasons. Rogers was a Presbyterian, and many of the messages he expressed in Mister Rogers' Neighborhood were inspired by the core tenets of Christianity. Rogers rarely spoke about his faith on air; he believed that teaching through example was as powerful as preaching. He said, "You don't need to speak overtly about religion in order to get a message across". According to writer Shea Tuttle, Rogers considered his faith a fundamental part of his personality and "called the space between the viewer and the television set 'holy ground'". He also studied Catholic mysticism, Judaism, Buddhism, and other faiths and cultures. King called him "that unique television star with a real spiritual life", King reported that Rogers' relationship with his young audience was important to him. For example, since hosting Misterogers in Canada, he answered every letter sent to him by hand. After Mister Rogers' Neighborhood began airing in the U. S., the letters increased in volume, and he hired staff member and producer Hedda Sharapan to answer them, but he read, edited, and signed each one. King wrote that Rogers saw responding to his viewers' letters as "a pastoral duty of sorts". The New York Times called Rogers "a dedicated lap swimmer", and Tom Junod, author of "Can You Say Hero? ", the 1998 Esquire profile of Rogers, said, "Nearly every morning of his life, Mister Rogers has gone swimming". Rogers began swimming when he was a child at his family's vacation home outside Latrobe, where they owned a pool, and during their winter trips to Florida. King wrote that swimming and playing the piano were "lifelong passions" and that "both gave him a chance to feel capable and in charge of his destiny", and that swimming became "an important part of the strong sense of self discipline he cultivated". Rogers swam daily at the Pittsburgh Athletic Association, after waking every morning between 4:30 and 5:30 A. M. to pray and to "read the Bible and prepare himself for the day". He did not smoke or drink. By the summer of 2002, his chronic stomach pain became severe enough for him to see a doctor about it, and in October 2002, he was diagnosed with stomach cancer. He delayed treatment until after he served as Grand Marshal of the 2003 Rose Parade, with Art Linkletter and Bill Cosby, in January. On January 6, Rogers underwent stomach surgery. He died less than two months later, on February 27, 2003, at his home in Pittsburgh, with his wife of 50 years, Joanne, at his side. While comatose shortly before his death, he received the last rites of the Catholic Church from Archabbot Nowicki. The following day, the Pittsburgh Post Gazette covered Rogers' death on the front page and dedicated an entire section to his death and impact. Rogers' death was widely lamented. Most U. S. metropolitan newspapers ran his obituary on their front page and some dedicated entire sections to coverage of his death. On March 4, the U. S. House of Representatives unanimously passed a resolution honoring Rogers sponsored by Representative Mike Doyle from Pennsylvania. On March 1, 2003, a private funeral was held for Rogers in Unity Chapel, which was restored by Rogers' father, at Unity Cemetery in Latrobe. About 80 relatives, co workers, and close friends attended the service, which "was planned in great secrecy so that those closest to him could grieve in private". Reverend John McCall, pastor of the Rogers family's church, Sixth Presbyterian Church in Squirrel Hill, gave the homily; Reverend William Barker, a retired Presbyterian minister who was a "close friend of Mr. Rogers and the voice of Mr. Platypus on his show",

On May 3, 2003, a public memorial was held at Heinz Hall in Pittsburgh. According to the Post Gazette, 2,700 people attended. Violinist Itzhak Perlman, cellist Yo Yo Ma (via video), and organist Alan Morrison performed in honor of Rogers. Barker officiated the service; also in attendance were Pittsburgh philanthropist Elsie Hillman, former Good Morning America host David Hartman, The Very Hungry Caterpillar author Eric Carle, and Arthur creator Marc Brown. Businesswoman and philanthropist Teresa Heinz, PBS President Pat Mitchell, and executive director of The Pittsburgh Project Saleem Ghubril gave remarks. Jeff Erlanger, who at age 10 appeared on Mister Rogers' Neighborhood in 1981 to explain his electric wheelchair, also spoke. The memorial was broadcast several times on Pittsburgh television stations and websites throughout the day.

Музей экспонаттары

Смитсонов институтының тұрақты қоры. 1984 жылы Роджерс өзінің свитерінің біреуін Смитсонов институтына сыйлады. Питтсбург балалар мұражайы. Роджерс және FCI 1998 жылы жасаған көрме. Ол он жыл ішінде жүздеген мыңдаған келушіні қызықтырды. Көрмеге «Мистер Роджерстің махаббатынан» оның свитерінің бірі, оның кроссовкаларының жұбы, бағдарламадан алынған түпнұсқа қуыршақтар мен Роджерстің суреттері кірді. Бұл көрме 2005 жылы «Катрина» дауылынан кейін қалпына келгеніне көмектесу үшін Жаңа Орлеандағы Луизиана балалар мұражайына берілгенге дейін сегіз жыл бойы елдің балалар мұражайларында көрсетілді. 2007 жылы Питтсбург балалар мұражайы «Мистер Роджерстің махаббаты» эпизодтарында көрсетілген фабрикалық турларға негізделген көшпелі көрме жасады. Хайнц тарих орталығының тұрақты қоры (2018). «Мистер Роджерстің махаббатының» 50 жылдығы мен Роджерстің 90 жылдығына арналған. Көрмеге әйгілі King Friday-дің көк қамалы, «Үкі» ағашы және курьер Мистер Макфилидің үш дөңгелекті велосипеді кіреді. Луизиана балалар мұражайы. Мұражайда 2007 жылы таныстырылған «Мистер Роджерстің махаббаты» көрмесі бар. Питтсбург балалар мұражайы бұл көрмені сыйға берді.

Көркем туындылар

Питтсбургте Роджерске арналған бірнеше өнер туындылары бар, оның ішінде Солтүстік жағалауда орналасқан он бір фут биіктігіндегі, 7000 фунт салмақтағы қоладан жасалған мүсіні де бар. Оукленд ауданында оның портреті Мартин Лютер Кинг және «Оуклендті түсіндірулер» суреттеріне енгізілген. «Fredasaurus Rex Friday XIII» деп аталған динозавр мүсіні бастапқыда WQED ғимаратының алдында тұрды, ал 2014 жылдан бастап Фред Роджерс компаниясы кеңсесі орналасқан ғимараттың алдында тұр. Идлвилд саябағында «Мистер Роджерстің сенімді көршілері» және Питтсбург халықаралық әуежайында Мистер Роджерстің көршілерінен артефакттар бар. Карнеги ғылым орталығының кішкентай теміржолы мен ауылы 2005 жылы Мистер Роджерстің көршілерінен Роджерстің үйінің кішкентай көшірмесін ұсынды. Роджерстің туған қаласы Латробта, Роджерстің әкесінің құрметіне аталған Джеймс Х. Роджерс саябағында, орталықта отырған Роджерстің мүсіні орналасқан. 2021 жылы Пол Дейдің жеті фут биіктігіндегі, 3000 фунт салмақтағы қоладан жасалған «Керемет күн» мүсіні Роллинс колледжінде ашылды. Ескерткіште Роджерс пен Дэниел Тайгердің балалар тобымен сөйлесіп тұрғаны бейнеленген, ал тұғырында Мистер Роджерстің «Көршілер» тақырыбының мәтіні жазылған.

Пайдаланылған әдебиеттер

Гросс, Терри (1984). "Терри Гросс және Фред Роджерс". Fresh Air. NPR. Кинг, Максвелл (2018). "Жақсы көрші: Фред Роджерстің өмірі мен еңбектері". Абрамс Пресс. Тич, Джон (2012). Питтсбург кино тарихы: Болат қаласындағы түсірілім алаңы. Чарльстон, Солтүстік Каролина: Тарих баспасы. .