«Сезам көше» шеберханасы: Балалар білімін дамыту жолындағы американдық ұйымның тарихы»

Кіріспе

Америкалық коммерциялық емес ұйым және балалар медиа продюсері

Sesame Workshop, Inc. (SW), бастапқыда Children's Television Workshop, Inc. (CTW) деп аталған, бірнеше білім беру бағдарламаларын шығаруға жауапты американдық коммерциялық емес ұйым. Телевизия продюсері Джоан Ганц Куни және қорының бас директоры Ллойд Моррисетт "Сезам көшесі" телесериалын шығару үшін ұйым құру идеясын жасады, ол балаларға, әсіресе төмен кірісті отбасылардан шыққан балаларға мектепке дайындалуға көмектесуі тиіс еді. Олар 1966 жылдан 1968 жылға дейін екі жыл зерттеумен, жаңа сериалды әзірлеумен және қаржы жинаумен айналысты. Куни Семинардың алғашқы атқарушы директоры болып тағайындалды, бұл "онжылдықтың ең маңызды теледидарлық жетістігінің бірі" деп бағаланды. Ұйымның теледидардан тыс қызметін жақсырақ көрсету үшін атауы өзгертілді. 2005 жылға қарай ұйымның халықаралық бірлесіп түсірген сериалдарынан түскен табыс 96 миллион долларды құрады. 2008 жылға қарай "Сезам көшесі" мультфильдерінен лицензиялық және тауарлық төлемдер жылына 15-17 миллион долларды құрады. 2021 жылдың қазіргі күніне дейін Шери Уэстин – Семинардың президенті.

Өмірбаян

1960 жылдардың аяғында американдық үй шаруашылықтарының 97%-ы теледидарға ие болды, ал мектепке дейінгі балалар аптасына орташа есеппен 27 сағат теледидар көреді. Сол кездегі балалық шақ білімі саласындағы зерттеулер көрсеткендей, балалар мектепке дайындалған жағдайда, олар жақсы баға алып, тиімдірек оқып үйренеді. Дегенмен, аз қамтамасыз етілген отбасылардың балалары мектепке дайындалу үшін жоғары қамтамасыз етілген отбасылардың балаларына қарағанда азырақ мүмкіндіктерге ие болды. Зерттеулер көрсеткендей, аз қамтамасыз етілген, ұлттық аздықтардан шыққан балалардың мектептік дағдылары орта таптан шыққан балаларға қарағанда "қатты төмен" болды және олар мектепте білім беруде кемшіліктерді сезіне берді. Осы кезеңде даму психологиясы тақырыбы кеңінен таралды, ғалымдар ерте балалық шақ білімінің өзгерістері балалардың танымдық дамуын арттыра алатынын түсіне бастады. 1966 жылдың қысында Джоан Ганц Куни Граммерси паркі маңындағы пәтерінде "шағын кешкі той" өткізді. Оған күйеуі Тим Куни, басшысы Льюис Фридман, Ллойд пен Мэри Морисетт, Кунилердің әлеуметтік таныстары қатысты. Куни Нью-Йорктегі WNDT (қазіргі WNET) телеарнасында деректі фильмдердің продюсері болды және Америкадағы кедейлік туралы деректі фильм үшін Эмми жүлдесін жеңіп алды. Ллойд Морисетт Карнеги корпорациясының вице-президенті болды және білім беру саласындағы зерттеулерді қаржыландыруға жауапты болды, бірақ ерте білім беруге және араласуға мұқтаж көптеген балаларға қол жеткізе алмағандықтан, ол өз күш-жігерінде сәтсіздікке ұшырады. Куни теледидарды қоғамды өзгерту үшін пайдалануға бейімді болды, ал Морисетт теледидарды "қажетті балалардың көпшілігіне жету" үшін пайдалануға қызығушылық танытты. Жазушы Майкл Дэвистің айтуынша, Куни мен Морисетттің арасындағы бес онжылдық кәсіби қарым-қатынастың басталуы болған кештегі әңгіме теледидарды жас балаларды тәрбиелеу үшін пайдалану мүмкіндіктеріне ауысты. Бір аптадан кейін Куни мен Фридман мектепке дейінгі балаларға арналған білім беру телебағдарламасын құрудың мүмкіндігін зерттеуді талқылау үшін Морисеттпен Карнеги корпорациясының кеңсесінде кездесті. Зерттеуді жүргізу үшін Куни таңдалды. Есепте жаңа сериалдың болашақ түрі сипатталды, ол "Сезам көшесі" аталды, және оның өндірісін басқаратын компания құру ұсынылды, ол ақырында Балалар теледидар шеберханасы (CTW) ретінде танылды. Кәсіби тәжірибесінің арқасында Куни шоудың табиғи арнасы PBS болады деп есептеді. Морисетт оны коммерциялық станциялар арқылы көрсетуге дайын болды, бірақ үш ірі арнаның барлығы да бұл идеяны қабылдамады. Кейінірек "Сезам көшесінің" лицензиялық табысын қарастырған Дэвис олардың шешімін "бір миллиард долларлық қателік" деп атады. Морисетт қаржыны тартуға жауапты болды және онда өте сәтті болды, жазушы Ли Д. Митганг кейіннен ол "дәстүрлі медиалық даналыққа қарсы келді" деді. Куни шоудың шығармашылық дамуына және CTW үшін өндіріс және зерттеу қызметкерлерін жұмысқа алуға жауапты болды. Карнеги корпорациясы алғашқы 1 миллион долларлық грант берді, ал Морисетт өзінің байланыстарын пайдаланып, АҚШ федералды үкіметінен, Артур Вининг Дэвис қорынан, Қоғамдық хабар тарату корпорациясынан және Форд қорынан қосымша бірнеше миллион долларлық гранттар алды. Морисетттің досы, АҚШ Білім министрлігінің комиссары Харольд Хоу жаңа ұйымның бюджетінің жартысына тең 4 миллион доллар беруге уәде берді. Карнеги корпорациясы қосымша 1 миллион доллар берді. Митганг: "Егер Морисетт қаржылық қолдауды жинауда сәл де болса тиімді болмаса, Кунидің есебі ұзақ уақыт бойы ұмытылған тағы бір идеяға айналар еді". Үкіметтік органдар мен жеке қорлардан алынған қаражат оларды коммерциялық арналар бастан кешкен экономикалық проблемалардан қорғады, бірақ болашақ қаржыландыруды қамтамасыз ету үшін қиындықтар туғызды. Кунидің ұсынысына өндірісті ақпараттандыру және жақсарту үшін ішкі қалыптастыру зерттеулерін және шоудың жас көрермендердің білім алуына әсерін тексеру үшін тәуелсіз қорытынды бағалауларды қолдану кірді. 1967 жылы Морисетт Гарвард университетінің профессоры Джеральд С. Лессерді жұмысқа алды, онымен екеуі де Йельде психология студенттері болған кезде танысқан, ол семинардың ғылыми-зерттеу бөлімін дамытуға және басқаруға көмектесті. 1972 жылы Маркл қоры Гарвардқа 72 000 доллар сыйға тартты, ол CTW үшін зерттеу агенттігі ретінде қызмет еткен Балалар теледидары зерттеу орталығын құрды. Гарвард университеті "Сезам көшесі" және оның жас балаларға тигізетін әсері туралы 20-ға жуық ірі зерттеу жүргізді. Лессер сонымен қатар семинардың кеңесшілер кеңесінің алғашқы төрағасы болды, ол 1997 жылы зейнетке шыққанға дейін осы лауазымда болды. Лессердің сөзіне сәйкес, CTW кеңесшілер кеңесі ерекше болды, өйткені басқа балалар телешоуларының кеңесшілер кеңестері сияқты, семинардың шешімдерін автоматты түрде бекітпей, серияның жобалау және іске асыруына маңызды үлес қосты. Лессер 1974 жылы жарық көрген "Балалар және теледидар: Сезам көшесінен алынған сабақтар" кітабында семинардың бастапқы бюджетінің 8-10%-ы зерттеуге жұмсалғанын хабарлады. CTW-ның қорытынды зерттеулерін семинардың алғашқы зерттеу директоры Эдвард Л. Палмер жүргізді, онымен олар 1967 жылдың жазында Бостонда Лессер өткізген оқу семинарларында танысқан. 1968 жылдың жазында Палмер білім беру мақсаттарын жасауды, семинардың зерттеу қызметін анықтауды және зерттеу тобын жұмысқа алуды бастады. Лессер мен Палмер сол кезде АҚШ-та балалар мен теледидардың өзара әрекеттесуін зерттеген жалғыз ғалымдар болды. Олар жоспарлау, өндіріс және бағалау жүйесін, сондай-ақ теледидар продюсерлері мен педагогтар арасындағы өзара әрекеттесуді, кейіннен "CTW моделі" деп аталған жүйені жасауға жауапты болды. Куни CTW моделі туралы былай деді: "Бастапқыда біз – жобаның жоспарлаушыларымыз, шоуды білім беру кеңесшілері, зерттеушілер және теледидар продюсерлері тең серіктес ретінде ынтымақтасатын тәжірибелік зерттеу жобасы ретінде жобаладық". Ол бұл ынтымақтастықты "келісімшартты неке" деп сипаттады. CTW бастапқы бюджетінің 8%-ын тарту және жарнамаға жұмсады. Телевизия тарихшысы Роберт В. Морроу бұл "кең көлемді науқан" деп атады, ал Лессер бұл "өндіріс пен зерттеуден кем емес тапқырлықты талап ететінін" айтты, семинардың алғашқы қоғамдық қарым-қатынастар вице-президенті және семинардың қоғамдық білім беру қызметтері (CES) бөлімінің басқарушысы ретінде. Дэвистің сөзіне сәйкес, жобаның бастапқы зерттеулері мен дамуына қатысқандықтан, Кунидің CTW-ның атқарушы директоры лауазымына тағайындалуы оның атқарушылық тәжірибесінің жетіспеуі, сынақтан өтпеген қаржылық басқару дағдылары және балалар теледидары мен білімі саласындағы тәжірибесінің болмауына байланысты күмәнді болды. Дэвис сонымен қатар сексизм де болған болуы мүмкін екенін болжады, былай деді: "Күмәнданғандар әйелдің федералды үкімет пен екі элиталық қайырымдылық ұйымның толық сенімін қалай алатынына да күмәнданды". Бастапқыда Куни бұл лауазым үшін күреспеді. Дегенмен, ол күйеуі мен Морисетттің көмегін алды, ал жобаға инвестиция салғандар оның қатысуынсыз бастау мүмкін емес екенін жақын арада түсінді. Ақырында ол 1968 жылдың ақпанында осы лауазымға тағайындалды. Америкалық теледидардағы алғашқы әйел басшылардың бірі ретінде оның тағайындалуы "онжылдықтың ең маңызды теледидарлық оқиғаларының бірі" деп аталды. Балалар теледидар шеберханасының құрылуы 1968 жылдың 20 мамырында Нью-Йорк қаласындағы Уолдорф-Астория қонақүйінде өткен баспасөз конференциясында жарияланды. Тағайындалғаннан кейін Куни оның көмекшісі болып Боб Дэвидсонды жұмысқа алды, ол жаңа сериалды көрсету үшін шамамен 180 қоғамдық телеарнамен келісімдер жасауға жауапты болды. Ол өндірушілерден команда құрады: Джон Стоун жазу, актерлерді таңдау және форматтан жауапты болды, Дэвид Коннелл анимацияны және көлемді өндірісті бақылады, ал Сэмюэл Гиббон шоудың бас продюсері болды...

During the late 1960s, 97% of all American households owned a television set, and preschool children watched an average of 27 hours of television per week. Early childhood educational research at the time had shown that when children were prepared to succeed in school, they earned better grades and learned more effectively. Children from low income families, however, had fewer resources than children from higher income families to prepare them for school. Research had shown that children from low income, minority backgrounds tested "substantially lower" than middle class children in school related skills, and that they continued to have educational deficits throughout school. The topic of developmental psychology had grown during this period, and scientists were beginning to understand that changes of early childhood education could increase children's cognitive growth. In the winter of 1966, Joan Ganz Cooney hosted what she called "a little dinner party" at her apartment near Gramercy Park. Attending were her husband Tim Cooney, her boss Lewis Freedman, and Lloyd and Mary Morrisett, whom the Cooneys knew socially. Cooney was a producer of documentary films at New York public television station WNDT (now WNET), and won an Emmy for a documentary about poverty in America. Lloyd Morrisett was a vice president at Carnegie Corporation, and was responsible for funding educational research, but had been frustrated in his efforts because they were unable to reach the large numbers of children in need of early education and intervention. Cooney was committed to using television to change society, and Morrisett was interested in using television to "reach greater numbers of needy kids". The conversation during the party, which according to writer Michael Davis was the start of a five decade long professional relationship between Cooney and Morrisett, turned to the possibilities of using television to educate young children. A week later, Cooney and Freedman met with Morrisett at the office of Carnegie Corporation to discuss doing a feasibility study for creating an educational television program for preschoolers. Cooney was chosen to perform the study. The report described what the new series, which became Sesame Street, would be like and proposed the creation of a company that managed its production, which eventually became known as the Children's Television Workshop (CTW). Due to her professional experience, Cooney always assumed the show's natural network would be PBS. Morrisett was amenable to broadcast it by commercial stations, but all three major networks rejected the idea. Davis, considering Sesame Streets licensing income years later, termed their decision "a billion dollar blunder". Morrisett was responsible for fund acquisition, and was so successful at it that writer Lee D. Mitgang later said that it "defied conventional media wisdom". Cooney was responsible for the show's creative development, and for hiring the production and research staff for the CTW. The Carnegie Corporation provided their initial $1 million grant, and Morrisett, using his contacts, procured additional multimillion dollar grants from the U. S. federal government, the Arthur Vining Davis Foundations, the Corporation for Public Broadcasting, and the Ford Foundation. Morrisett's friend Harold Howe, who was the commissioner for the U. S. Department of Education, promised $4 million, half of the new organization's budget. The Carnegie Corporation donated an additional $1 million. Mitgang stated, "Had Morrisett been any less effective in lining up financial support, Cooney's report likely would have become just another long forgotten foundation idea". Funds gained from a combination of government agencies and private foundations protected them from the economic problems experienced by commercial networks, but caused difficulty for procuring future funding. Cooney's proposal included using in house formative research that would inform and improve production, and independent summative evaluations to test the show's effect on its young viewers' learning. In 1967, Morrisett recruited Harvard University professor Gerald S. Lesser, whom he had met while they were both psychology students at Yale, to help develop and lead the Workshop's research department. In 1972, the Markle Foundation donated $72,000 to Harvard to form the Center for Research in Children's Television, which served as a research agency for the CTW. Harvard produced about 20 major research studies about Sesame Street and its effect on young children. Lesser also served as the first chairman of the Workshop's advisory board, a position he held until his retirement in 1997. According to Lesser, the CTW's advisory board was unusual because instead of rubber stamping the Workshop's decisions like most boards for other children's television shows, it contributed significantly to the series' design and implementation. Lesser reported in Children and Television: Lessons from Sesame Street, his 1974 book about the beginnings of Sesame Street and the Children's Television Workshop, that about 8–10% of the Workshop's initial budget was spent on research. CTW's summative research was done by the Workshop's first research director, Edward L. Palmer, whom they met at the curriculum seminars Lesser conducted in Boston in the summer of 1967. In the summer of 1968, Palmer began to create educational goals, define the Workshop's research activities, and hire his research team. Lesser and Palmer were the only scientists in the U. S. studying the interaction of children and television at the time. They were responsible for developing a system of planning, production, and evaluation, and the interaction between television producers and educators, later called the "CTW model". Cooney observed of the CTW model: "From the beginning, we—the planners of the project—designed the show as an experimental research project with educational advisers, researchers, and television producers collaborating as equal partners". She described the collaboration as an "arranged marriage". The CTW devoted 8% of its initial budget to outreach and publicity. In what television historian Robert W. Morrow called "an extensive campaign" that Lesser stated "would demand at least as much ingenuity as production and research", as the Workshop's first Vice President of Community Relations and manager of the Workshop's Community Educational Services (CES) division. According to Davis, despite her involvement with the project's initial research and development, Cooney's installment as CTW's executive director was questionable due to her lack of executive experience, untested financial management skills, and lack of experience with children's television and education. Davis also speculated that sexism was involved, stating, "Doubters also questioned whether a woman could gain the full confidence of a quorum of men from the federal government and two elite philanthropies, institutions whose wealth exceeded the gross national product of entire countries". At first, Cooney did not fight for the position. However she had the help of her husband and Morrisett, and the project's investors soon realized they could not begin without her. She was eventually named to the post in February 1968. As one of the first female executives in American television, her appointment was termed "one of the most important television developments of the decade". The formation of the Children Television Workshop was announced at a press conference at the Waldorf Astoria Hotel in New York City on 20 May 1968. After her appointment, Cooney hired Bob Davidson as her assistant; he was responsible for making agreements with approximately 180 public television stations to broadcast the new series. She assembled a team of producers: Jon Stone was responsible for writing, casting, and format; David Connell assumed control of animation and volume production; and Samuel Gibbon served as the show's chief liaison between the production staff and the research team. Stone, Connell, and Gibbon had worked on another children's show, Captain Kangaroo, together. Cooney later said about Sesame Streets original team of producers, "collectively, we were a genius". CTW's first children's show, Sesame Street, premiered on 10 November 1969. The CTW was not incorporated until 1970 because its creators wanted to see if the series was a success before they hired lawyers and accountants. Morrisett served as the first chairperson of CTW's board of trustees, a job he had for 28 years.

Алғашқы жылдар

Сезам көшесінің екінші маусымында, шеберхананың жетістіктерін және баспасөз назарын пайдалану үшін, 1971 жылы шеберхана екінші телесериалын – «Электр компаниясын» жасады. Моррисетт «Сезам көшесі» үшін қолданған қор жинау тәсілдерін қайта қолданды. «Электр компаниясы» 1977 жылы өндірісті тоқтатты, бірақ 1985 жылға дейін қайта көрсетілімдерді жалғастырды; ол америкалық мектептерде ең көп қолданылатын телешоулардың біріне айналды және 2009 жылы қайта жаңартылды. 1970-ші жылдардың басында шеберхана ересектерге арналған бағдарламалар жасауға кірісті, бірақ олардың бағдарламаларын әртүрлі әлеуметтік-экономикалық топтарға қолжетімді ету қиын екенін анықтады. 1977 жылы шеберхана 20-ғасырдың басында Нью-Йоркте өтетін «Отбасының ең жақсысы» атты ересектерге арналған драманы көрсетті. Алайда, ол тек алты-жеті бөлімнен тұрды және шеберхананың балалар бағдарламаларына көбірек назар аударуына көмектесті. 1970-ші жылдар бойы CTW-ның негізгі теледидардан тыс жұмыстары жарнамалаудан мектепке дейінгі білім беру материалдарын әзірлеуге ауысты. Алғашқы қадамдарға қалалық аймақтарда, Аппалачиде, американдық үндістер қауымдастықтарында және көшпенді жұмысшылар лагерьлерінде көрсетілімді тарататын жылдамдықтағы көрсету бірліктері кірді. 1980-ші жылдардың басында CTW мектепке дейінгі білім беру бағдарламасын (PEP) құрды, оның мақсаты теледидар көру, кітаптар, тәжірибелік сабақтар және басқа да медиа құралдарын біріктіру арқылы мектепке дейінгі білім беру ұйымдарына сериалды білім беру ресурсы ретінде пайдалануға көмектесу болды. Шеберхана ағылшын тілін білмейтін балалар мен ересектерге де материалдар ұсынды. 2006 жылдан бастап шеберхана PBS арнаулы бағдарламалары мен DVD-лерді жасау арқылы бағдарламаларын кеңейтті, олар әскери қызметтің әскер отбасыларына қалай әсер ететініне қатысты. Шеберхананың басқа да жұмыстары түрмедегілердің отбасыларына, денсаулық сақтау мен әл-ауқатқа және қауіпсіздікке қатысты болды. Куни мен О'Деллдің сөзіне сүйенсек, 1980-ші жылдар шеберхана үшін қиын кезең болды. Видео ойындарға, кино өндірісіне, ойын-сауық парктеріне және басқа да бизнес жобаларына жасалған нашар инвестициялар ұйымның қаржылық жағдайына зиян келтірді.

During the second season of Sesame Street, to capitalize on the momentum the Workshop was enjoying and the attention it received from the press, the Workshop created its second series, The Electric Company, in 1971. Morrisett used the same fund acquisition techniques as he had used for Sesame Street. The Electric Company stopped production in 1977, but continued in reruns until 1985; it eventually became one of the most widely used TV shows in American classrooms and was revived in 2009. Starting in the early 1970s, the Workshop ventured into adult programming, but found that it was difficult to make their programs accessible to all socio economic groups. In 1977, the Workshop broadcast an adult drama called Best of Families, which was set in New York City around the turn of the 20th century. However, it lasted for only six or seven episodes and helped the Workshop decide to emphasize children's programs only. Throughout the 1970s, the CTW's main non television efforts changed from promotion to the development of educational materials for preschool settings. Early efforts included mobile viewing units that broadcast the show in the inner cities, in Appalachia, in Native American communities, and in migrant worker camps. In the early 1980s, the CTW created the Preschool Education Program (PEP), whose goal was to assist preschools, by combining television viewing, books, hands on activities, and other media, in using the series as an educational resource. The Workshop also provided materials to non English speaking children and adults. Starting in 2006, the Workshop expanded its programs by creating a series of PBS specials and DVDs largely concerning how military deployment affects the families of soldiers. Other efforts by the Workshop concerned families of prisoners, health and wellness, and safety. According to Cooney and O'Dell, the 1980s were a problematic period for the Workshop. A series of poor investments in video games, motion picture production, theme parks, and other business ventures hurt the organization financially.

Кейінгі жылдар

Куни 1990 жылы CTW төрағасы және бас атқарушы директоры қызметінен қанағаттанды, оның орнына Дэвид Бритт келді, ол 1990 жылдардың ортасына дейін оның "атқарушы лауазымдағы бас көмекшісі" болды және Куни оны "көп жылдар бойы сенімді серігі" деп атады. 1995 жылы шеберхана қайта ұйымдастырылып, штаттың шамамен 12 пайызы жұмыстан босатылды. 1998 жылы, сериал тарихында алғаш рет, "Сезам көшесі" және басқа да бағдарламалары үшін корпорациялардан қаржы қабылдады, бұл қадам тұтынушылардың құқықтарын қорғаушы Ральф Надер тарапынан сынға ұшырады. Шеберхана корпоративтік демеушілікті қабылдауын мемлекеттік субсидиялардың азаюын толықтыру қажеттігімен түсіндірді. Сондай-ақ 1998 жылы CTW "Noggin" деп аталатын білім беру кабельдік арнасына 25 миллион доллар инвестициялады. "Noggin" CTW мен Viacom MTV Networks арасындағы бірлескен кәсіпорны болды және ол 1999 жылдың 2 ақпанында эфирге шықты. Гари Кнелл жаңа арна құрудың CTW-ге "бағдарламаларын таратуды қамтамасыз етуді" жеңілдететінін түсіндірді. Арнаның алғашқы эфирінде CTW кітапханасынан алынған көне бағдарламалар басым болса, кейін "Noggin" үшін жаңа шоулар өндірілді. 2000 жылы "Noggin" келісімінен түскен пайда, сондай-ақ "Tickle Me Elmo" маниясынан түскен кіріс CTW-ге The Jim Henson Company-ден "Сезам көшесі" мультфильмінің құқықтарын неміс EM медиа компаниясынан сатып алуға мүмкіндік берді. Бұл мәміле, Henson компаниясы сол жылы бұрын сатып алынғандықтан, 180 миллион долларға бағаланды және "Noggin" кабельдік арнасындағы Henson-ның кіші үлесі де кірді. Гари Кнелл: "Барлық адам, әсіресе қуыршақтарды ойнатушылар, оларды үйге қайта әкелгенімізге қуанды. Бұл "Сезам көшесін" қорғады және біздің халықаралық кеңеюімізге мүмкіндік берді. Осы кейіпкерлерге иелік ету бізге олардың әлеуетін барынша пайдалануға мүмкіндік берді. Енді біз өзіміздің тағдырымызды өзіміз шешеміз", - деді. CTW 2000 жылдың маусымында теледидардан тыс және интерактивті медиа қызметін жақсырақ көрсету үшін атын "Сезам шеберханасы" деп өзгертті. Сондай-ақ 2000 жылы Гари Кнелл Бритттің орнына шеберхананың президенті және бас директоры болды; Дэвис атап көрсеткендей, ол "коммерциялық емес ұйымның тарихындағы өте құнарлы кезеңді басқарды". Кнелл басқаруымен "Сезам шеберханасы" "Noggin" арнасы үшін бірнеше жаңа бағдарламалар жасады. Біріншісі - жақсы ынтымақтастық пен командалық жұмыстың дағдыларын дамытуға бағытталған "Sponk!" атты интерактивті ойын-сауық шоуы. "Сезам шеберханасы" сонымен қатар "Noggin" үшін "Сезам көшесінен" туындаған "Play with Me Sesame" бағдарламасын да жасады. 2002 жылдың сәуірінде "Noggin" жасөспірімдерге арналған "The N" түнгі блогының премьерасын өткізді. "Сезам шеберханасы" "The N" арнасы үшін өзінің алғашқы жасөспірімдер драмасы "Out There" сериалдарын жасады. 2002 жылдың тамызында "Сезам шеберханасы" "Noggin" үлесінің 50 пайызын Viacom компаниясына сатты. Бұл сату SW-нің қарызын өтеу қажеттілігімен байланысты болды. "Сезам шеберханасы" желінің бағдарламаларын жасауға қатысып қалды, өйткені Viacom бөліністен кейін көп ұзамай "Сезам шеберханасымен" көп жылдық өндіріс келісіміне қол қойды және компанияның бағдарламаларын көрсетуді жалғастырды. "Noggin" мен "Сезам шеберханасы" арасындағы соңғы ынтымақтастық 2006 жылы көрсетілген "The Upside Down Show" болды. "Noggin" арнасынан басқа, Кнелл 2005 жылы "Sprout" кабельдік арнасын құруға да белсенді қатысты. Жеті жыл серіктес болғаннан кейін, шеберхана 2012 жылдың желтоқсанында "Sprout" үлесін NBCUniversal компаниясына сатты. 2007 жылы "Сезам шеберханасы" Джоан Ганц Куни орталығын құрды, бұл тәуелсіз, коммерциялық емес ұйым, балалардың сауаттылығын арттыру үшін цифрлық технологияларды қолдану және дамыту арқылы "нақты білім беру бағдарламаларына" негізделген зерттеулер жүргізеді, дәл "Сезам көшесін" дамыту кезінде жасалғандай. 2008-2009 жылғы экономикалық дағдарыс, көптеген коммерциялық емес өнер ұйымдарының бюджетін қысқартуға әкелді, ұйымға қатты әсер етті; 2009 жылы штаттың 20 пайызы жұмыстан босатылды. 2012 жылы лицензиялық кірістерден, авторлық төлемдерден, қорлардан және мемлекеттік қаржыландырудан 100 миллион доллар тапқанына қарамастан, шеберхананың жалпы кірісі 15 пайызға төмендеді, ал операциялық шығындары 24,3 миллион долларға дейін екі есеге артты. 2013 жылы ұйым штаттың 10 пайызын жұмыстан босату арқылы жауап берді, "бүгінгі күнгі жылдам өзгеріп жатқан цифрлық ортаға" байланысты ресурстарын "стратегиялық тұрғыдан шоғырландыру" қажеттігін айтты. 2011 жылы Кнелл "Сезам шеберханасын" тастап, Ұлттық қоғамдық радионың (NPR) бас атқарушы директоры болды. Оның орнына 1999 жылдан бері ұйымның бас қаржы директоры және 2002 жылдан бері бас операциялық директоры болған Х. Мелвин Минг тағайындалды. 2014 жылы Х. Мелвин Минг зейнетке шықты және оның орнына бұрынғы HIT Entertainment және Nickelodeon басшысы Джеффри Д. Данн келді. Даннның тағайындалуы "CTW" немесе "Сезам шеберханасымен" байланысы жоқ адамның басшы болуының алғашқы жағдайы болды, бірақ ол бұрыннан ұйыммен байланыста болған. 2021 жылы Данн зейнетке шықты және оның орнына алты жыл бойы SW-нің әлеуметтік әсері және қайырымдылық бөлімінің президенті болған Шерри Роллинс Уэстин келді. 2019 жылы The Hollywood Reporter баяндамасы бойынша, "Сезам шеберханасының" операциялық табысы шамамен 1,6 миллион долларды құрады, өйткені гранттардан, лицензиялық келісімдерден және авторлық төлемдерден түскен қаражаттың көп бөлігі контентіне жұмсалды, ал жалпы операциялық шығындары жылына 100 миллион доллардан асты. Операциялық шығындарға жалақы, Линкөлн орталығындағы кеңсесі үшін 6 миллион долларлық жалдау ақысы, Куинс қаласындағы өндіріс орталықтары және YouTube арналары мен басқа да платформалар үшін контент өндіру шығындары кірді. Ұйымда шамамен 400 адам жұмыс істеді, оның ішінде "өте білікті қуыршақтарды ойнатушылар" бар. 2018 жылы 52,9 миллион долларды құраған авторлық төлемдер мен дистрибуциялық комиссиялар шеберхананың ең ірі кіріс көзі болды. Қайырымдылықтар 47,8 миллион доллар немесе кірістің 31 пайызын құрады. Ойындар, ойыншықтар және киімдерден түскен лицензиялық кірістер ұйымға 4,5 миллион доллар әкелді.

Cooney stepped down as chairman and chief executive officer of the CTW in 1990, when she was replaced by David Britt, who was her "chief lieutenant in the executive ranks through the mid 1990s" and whom Cooney termed her "right hand for many years". The Workshop had a reorganization in 1995, and dismissed about 12 percent of its staff. In 1998, for the first time in the series' history, they accepted funds from corporations for Sesame Street and its other programs, a policy criticized by consumer advocate Ralph Nader. The Workshop defended the acceptance of corporate sponsorship, stating that it compensated for a decrease of government subsidies. Also in 1998, the CTW invested $25 million in an educational cable channel called Noggin. Noggin was a joint venture between the CTW and Viacom's MTV Networks, and it launched on February 2, 1999. Gary Knell explained that creating a new channel allowed the CTW to more easily "ensure that our programming gets out there." While the Workshop would eventually produce various new shows for Noggin, the channel's early lineup consisted mostly of older shows from the CTW's library. In 2000, profits earned from the Noggin deal, along with the revenue caused partly by the "Tickle Me Elmo" craze, enabled the CTW to purchase The Jim Henson Company's rights to the Sesame Street Muppets from the German media company EM. TV, which had acquired Henson earlier that year. The transaction, valued at $180 million, also included a small interest Henson had in the Noggin cable channel. Gary Knell stated, "Everyone, most especially the puppeteers, were thrilled that we were able to bring them home. It protected Sesame Street and allowed our international expansion to continue. Owning these characters has allowed us to maximize their potential. We are now in control of our own destiny". The CTW changed its name to Sesame Workshop in June 2000, to better represent its non television activities and interactive media. Also in 2000, Gary Knell succeeded Britt as president and CEO of the Workshop; according to Davis, he "presided over an especially fertile period in the nonprofit's history". Under Knell's management, Sesame Workshop produced a variety of original shows for Noggin. The first was an interactive game show called Sponk!, which was meant to model good collaboration and teamwork skills. Sesame Workshop also co produced a Sesame Street spin off, Play with Me Sesame, for Noggin. In April 2002, Noggin premiered an overnight block for teenagers called The N. Sesame Workshop created its first ever teen drama series, Out There, for The N.

In August 2002, Sesame Workshop sold its 50% share of Noggin to Viacom. The buyout was partially caused by SW's need to pay off debt. Sesame Workshop remained involved with the network's programming, as Viacom entered a multi year production deal with Sesame Workshop shortly after the split and continued to broadcast the company's shows. The last collaboration between Noggin and Sesame Workshop was The Upside Down Show, which premiered in 2006. Outside of Noggin, Knell was also instrumental in the creation of the cable channel Sprout in 2005. After seven years as a partner, the Workshop divested its stake in Sprout to NBCUniversal in December 2012. In 2007, the Sesame Workshop founded The Joan Ganz Cooney Center, an independent, non profit organization that studies how to improve children's literacy by using and developing digital technologies "grounded in detailed educational curriculum", just as was done during the development of Sesame Street. The 2008–2009 recession, which resulted in budget reductions for many nonprofit arts organizations, severely affected the organization; in 2009, it had to dismiss 20% of its staff. Despite earning about $100 million from licensing revenue, royalties, and foundation and government funding in 2012, the Workshop's total revenue was down 15% and its operating loss doubled to $24.3 million. In 2013, it responded by dismissing 10% of its staff, saying that it was necessary to "strategically focus" their resources because of "today's rapidly changing digital environment". In 2011, Knell left Sesame Workshop to become the chief executive of National Public Radio (NPR). H. Melvin Ming, who had been the organization's chief financial officer since 1999 and chief operating officer since 2002, was named as his replacement. In 2014, H. Melvin Ming retired and was succeeded by former HIT Entertainment and Nickelodeon executive Jeffery D. Dunn. Dunn's appointment was the first time someone not affiliated with CTW or Sesame Workshop became its manager, although he had associations with the organization previously. In 2021, Dunn retired and was replaced by Sherrie Rollins Westin, who had served as president of SW's Social Impact and Philanthropy Division for six years. In 2019, The Hollywood Reporter reported that Sesame Workshop's operating income was approximately $1.6 million, after the majority of its funds earned from grants, licensing deals, and royalties went back into its content, its total operating costs were over $100 million per year. Operating costs included salaries, $6 million in rent for its Lincoln Center corporate offices, its production facilities in Queens, and the costs of producing content for its YouTube channels and other outlets. The organization employed about 400 people, including "several highly skilled puppeteers". Royalties and distribution fees, which accounted for $52.9 million in 2018, made up the Workshop's biggest revenue source. Donations brought in $47.8 million, or 31 percent of its income. Licensing revenue from games, toys, and clothing earned the organization $4.5 million.

Қаржыландыру көздері

"Көшелердің" бастапқы табысынан кейін CTW шоудың дамуы мен бірінші маусымынан тысқары өмір сүру туралы ойлана бастады, себебі оның қаржыландыру көздері жобаларды бастауға бейімделген ұйымдар мен мекемелерден тұрды, олар жобаларды қолдауға емес, бастауға дайын болды. Ұйым Кунидің айтуынша, "бірнеше жылға федералды үкіметтің сүйіктісі" болғанмен, оның алғашқы он жылдық өмірі екеуінің арасындағы қақтығыстармен белгіленді; 1978 жылы АҚШ Білім министрлігі CTW қаржы жылының соңғы күніне дейін 2 миллион долларлық чек беруден бас тартты. Дэвистің сөзіне қарағанда, федералды үкімет мемлекеттік теледидарды қаржыландыруға қарсы болды, бірақ Шеберхана Кунидің беделін және даңқын пайдаланды, сондай-ақ "көпшіліктің наразылығына" тап болатынын ескерді. 2019 жылға қарай АҚШ үкіметі Шеберхананың бюджетінің шамамен төрт пайызын, яғни жылына 5 миллион доллардан аз қаржыны бөлді. Лицензиялау, жазушы Луиза Гиков айтқандай, "Сезам шеберханасының" қорына айналды, ол ұйымды және болашақ өндірістер мен жобаларды қаржыландыруға мүмкіндік берді. Дэвис хабарлағандай, "Куни маркетинг және лицензиялау ісінде сақтықты, еңбекқорлықты және абайлағыштықты қатаң сақтауды талап етті". 1970-ші жылдардың басында CTW Random House компаниясымен хабар таратудан басқа материалдарды құру және басқару бойынша келіссөздер жүргізді. Random House және CTW Кристофер Серфті кітаптар мен басқа материалдарды басып шығаруға көмектесу үшін тағайындады, олар серияның оқу бағдарламасын көрсететін болды. 2019 жылға қарай "Сезам шеберханасының" 500-ден астам лицензиялық келісімдері болды, ал оның 2018 жылғы жалпы кірісі 35 миллион долларды құрады. Күн сайын миллион бала "Сезам көшесі" тақырыбындағы ойыншықтармен ойнайды. Данн содан кейін "Сезам көшесінің" шетелдік нұсқаларын жасауға кірісті. 2005 жылы The New York Times газеті CTW-нің серияның халықаралық бірлескен өндірісінен түскен табыстың 96 миллион долларды құрағанын хабарлады. 2008 жылға қарай "Сезам көшесі" муппеттері лицензиялық және тауарлық алымдар бойынша жылына 15 миллионнан 17 миллион долларға дейін кіріс әкелді, бұл сомалар "Шеберхана" мен "Хенсон Ассошиэйтс" арасында бөлінді. 2019 жылға қарай "Сезам көшесі" 200 үй видеосы мен 180 альбом шығарды. 2018 жылы "Шеберхана" Apple компаниясымен Apple-дің стриминг сервисі үшін тікелей эфирлік, қуыршақ және анимациялық сериалдарды қоса алғанда, түпнұсқалық контентті әзірлеу туралы келісімге келді. 2019 жылы Parade Magazine ұйымның MacArthur Foundation және LEGO Foundation-нен 100 миллион долларлық грант алғанын хабарлады; бұл қаражат "гуманитарлық көмек тарихындағы балаларға көмектесу бойынша ең ірі шараны" жүзеге асыруға жұмсалды. Сериалдағыдай, журнал үшін зерттеулер жүргізілді, алдымен CTW-нің зерттеу бөлімі бір жарым жыл, содан кейін 1975 жылы Magazine Research Group, ал ақырында Билл Уэйлимен алмастырылды. 2000 жылы CTW лицензиясының вице-президенті Энн Кернс Уэйли лицензияны басқа өнімдерге кеңейтуге және басқа балалар сериалдарында қолданылатын лицензиялық модельді жасауға жауапты екенін мәлімдеді. 2019 жылы Parade Magazine журналы "Кітаптың соңындағы жәндік" және "Осы кітаптың соңында тағы бір жәндік" кітаптарының 20 миллион данасы сатылып, ең көп сатылған екі электронды кітапқа айналды. Алғаш рет шоудың әндері нақты мақсатқа қызмет етті және оның оқу бағдарламасына байланысты болды. Куни өзінің алғашқы есебінде балалардың "коммерциялық джинглдерге бейім" екенін байқады, сондықтан шоудың көптеген әндері теледидар жарнамаларына ұқсас болды. Ең жақсы композиторлар мен лириктерді тарту және оларды серияға көбірек музыка жазуға ынталандыру үшін CTW ән авторларына өздері жазған әндердің құқықтарын сақтауға рұқсат берді. Балалар теледидарындағы алғашқы рет сценарийшілер табысты табыс тапты, бұл Дэвис хабарлағандай, "шоудың танымалдылығын сақтауға көмектесті". Сценарийшілер көбінесе сценарийлеріне сөздерді өздері жазды. Бұл әндердің ішінде "Сіз маған Сезам көшесіне қалай бару керектігін айта аласыз ба?", "Мен қоқысты жақсы көремін", "Резеңке қаз", "Жасыл болу" және "Ән айту" кіретін. Көптеген "Сезам көшесі" әндерін Барбра Стрейзанд, Лена Хорн, Диззи Гиллеспи, Пол Саймон және Хосе Фелисиано сияқты танымал әртістер орындады. 2019 жылға қарай "Сезам көшесі" музыкасының 180 альбомы шығарылды. Шоудың алғашқы альбомы, Sesame Street Book & Record, 1970 жылы жазылған, үлкен жетістікке қол жеткізді және Грэмми сыйлығын жеңіп алды. Parade Magazine 2019 жылы шоу музыкасы 11 балалар Грэмми сыйлығына ие болғанын хабарлады. Гиковтың айтуынша, Рапосо сериалдағы жұмысы үшін үш "Эмми" және төрт "Грэмми" сыйлығын жеңіп алды. Куни: "Шын айтқанда, мен таң қалдым, өйткені біз американдық шоудың түпнұсқасын жасап жатырмыз деп ойладық. Біз "Маппет" американдықтар деп ойладық, бірақ олар әлемдегі ең халықаралық кейіпкерлер екені анықталды". Ол бұрынғы CBS атқарушы директоры Майк Даннды, ол коммерциялық теледидардан кетіп, оның көмекшісі болуға келді, CTW вице-президенті етіп тағайындады. Данннің міндеттерінің бірі – басқа елдерде "Сезам көшесінің" нұсқаларын өндіру туралы ұсыныстарды басқару болды. Данннің тағайындалуына жауап ретінде телекритик Марвин Китман: "Данн [Сезам көшесін] Ресейде және Чехословакияда сатқаннан кейін, ол оны білім беру теледидары үшін тым ырықсыздан санайтын Миссисипиде сатуға тырысуы мүмкін" деді. Бұл штаттың PBS станциясының 1970 жылдың мамырында серияны эфирге шығармау туралы шешіміне сілтеме жасады. 1970 жылдың жазына қарай Данн CTW "бірлескен өндіріс" деп атаған алғашқы халықаралық келісімдерді жасады. Ақырында, CTW моделінің нұсқасы басқа елдерде тәуелсіз өндірілген мектепке дейінгі телесериалдарды жасау және өндіру үшін пайдаланылды. 2006 жылға қарай жиырма бірлескен өндіріс болды. 2005 жылы The New York Times газетіндегі Дорин Карваджал бірлескен өндіріс пен халықаралық лицензиялаудан түскен табыстың 96 миллион долларды құрағанын хабарлады. Коул және оның әріптестері 2000 жылы хабарлағандай, "Балалар теледидарының шеберханасы (CTW) әлемдегі жас балаларды тәрбиелеудегі ең ірі бейресми білім беруші ретінде қарастырылуы мүмкін". Үш халықаралық саябақ, 1995 жылдан бері Монтеррейдегі Parque Plaza Sesamo, Universal Studios Japan және Бразилиядағы Vila Sesamo Kids' Land салынды. Саябақтың мүмкіндіктерінің бірі – кішкентай командамен әзірленген 55 компьютерлік бағдарламаны қамтитын компьютерлік галерея болды. Команда 1982 жылы Балалар компьютерлік шеберханасына (CCW) айналды, ол таратылды және 1980-ші жылдардың соңында CTW-нің "Интерактивті технологиялар" бөліміне айналды. "Сезам көшесі" зерттеушісі Шалом М. Фиш айтқандай, ешбір телесериал компьютерлік ойындар сияқты интерактивті бола алмайды, тіпті "қатысушы" шоулар сияқты Blue's Clues немесе "Сезам көшесі" сегменті "Элмоның әлемі" де болса. CTW телесериалдың мазмұны мен оқу бағдарламасына негізделген білім беру бағдарламаларын әзірлеу және жасау арқылы интерактивті компьютерлік ойындардың ішкі фидбек артықшылықтарын пайдалануды жөн көрді. 2008 жылы "Сезам шеберханасы" Hulu, YouTube және iTunes веб-сайттарында клиптер мен толық эпизодтарды ұсына бастады, онда "Көшедегі сөз" сегменттері ең танымал веб-эфирге айналды. "Сезам шеберханасы" 2009 жылы sesamestreet.org веб-сайты үшін Peabody Award сыйлығын жеңіп алды. 2010 жылы "Шеберхана" 100-ден астам электронды кітаптардың кітапханасын, жазылым ақысы бойынша ұсынды. Онлайн басылым платформасын Impelsys электронды басылым компаниясы басқарды.

After Sesame Streets initial success, the CTW began to think about its survival beyond the development and first season of the show, since its funding sources were composed of organizations and institutions that tended to start projects, not sustain them. Although the organization was what Cooney termed "the darling of the federal government for a brief period of two or three years", its first ten years of existence was marked by conflicts between the two; in 1978, the US Department of Education refused to deliver a $2 million check until the last day of the CTW's fiscal year. According to Davis, the federal government was opposed to funding public television, but the Workshop used Cooney's prestige and fame, and the fact that there would be "great public outcry" By 2019, the U. S. government donated about four percent of the Workshop's budget, or less than $5 million a year. Licensing became the foundation of, as writer Louise Gikow stated, the Sesame Workshop endowment, which had the potential to fund the organization and future productions and projects. As Davis reported, "Cooney stressed restraint, prudence, and caution" in their marketing and licensing efforts. In the early 1970s, the CTW negotiated with Random House to establish and manage a non broadcast materials division. Random House and the CTW named Christopher Cerf to assist the CTW in publishing books and other materials that emphasized the series' curriculum. By 2019, the Sesame Workshop had over 500 licensing agreements, and its total revenue in 2018 was $35 million. A million children play with Sesame Street themed toys per day. Dann then began developing foreign versions of Sesame Street The New York Times reported in 2005 that income from the CTW's international co productions of the series was $96 million. By 2008, the Sesame Street Muppets accounted for between $15 million and $17 million per year in licensing and merchandising fees, divided between the Workshop and Henson Associates. refn|As of 2019, Sesame Street has produced 200 home videos and 180 albums. In 2018, the Workshop made a deal with Apple to develop original content, including live action, puppet, and animated series, for Apple's streaming service. In 2019, Parade Magazine reported that the organization had received two $100 million grants from the MacArthur Foundation and from the LEGO Foundation; the funds were used to undertake "the largest early childhood intervention in the history of humanitarian response to help refugee children and families". As with the series, research was performed for the magazine, initially by CTW's research department for a year and a half, and then by the Magazine Research Group in 1975. and was replaced eventually by Bill Whaley. Ann Kearns, vice president of licensing for the CTW in 2000, stated that Whaley was responsible for expanding the licensing to other products, and for creating a licensing model used by other children's series. In 2019, Parade Magazine reported that 20 million copies of The Monster at the End of the Book and Another Monster at the End of this Book had been sold, making them the top two best selling e books sold. For the first time, the show's songs fulfilled a specific purpose and was related to its curriculum. Cooney observed in her initial report that children had an "affinity for commercial jingles", so many of the show's songs were like television advertisements. To attract the best composers and lyricists, and to encourage them to compose more music for the series, the CTW allowed songwriters to retain the rights to the songs they wrote. For the first time in children's television, the writers earned lucrative profits, which as Davis reported, "helped the show sustain the level of public interest in the show". Scriptwriters often wrote their own lyrics to accompany their scripts. These songs included "Can You Tell Me How to Get to Sesame Street? ", "I Love Trash", "Rubber Duckie", "Bein' Green", and "Sing". Many Sesame Street songs were recorded by well known artists such as Barbra Streisand, Lena Horne, Dizzy Gillespie, Paul Simon, and Jose Feliciano. By 2019, there were 180 albums of Sesame Street music produced. The show's first album, Sesame Street Book & Record, recorded in 1970, was a major success and won a Grammy Award. Parade Magazine reported in 2019 that the show's music had been honored with 11 children's Grammys. According to Gikow, Raposo won three Emmys and four Grammys for his work for the series. Cooney remarked, "To be frank, I was really surprised, because we thought we were creating the quintessential American show. We thought the Muppets were quintessentially American, and it turns out they're the most international characters ever created". She hired former CBS executive Mike Dann, who quit commercial television to become her assistant, as a CTW vice president. One of Dann's tasks was to manage offers to produce versions of Sesame Street in other countries. In response to Dann's appointment, television critic Marvin Kitman said, "After [Dann] sells [Sesame Street] in Russia and Czechoslovakia, he might try Mississippi, where it is considered too controversial for educational TV". This was a reference to the May 1970 decision by the state's PBS station to not air the series. By summer 1970, Dann had made the first international agreements for what the CTW came to term "co productions". Eventually, a variant of the CTW model was used to create and produce independently produced preschool television series in other countries. By 2006, there were twenty co productions. In 2005, Doreen Carvajal of The New York Times reported that income from the co productions and international licensing accounted for $96 million. As Cole and her colleagues reported in 2000, "Children's Television Workshop (CTW) can be regarded as the single largest informal educator of young children in the world". Three international parks, Parque Plaza Sesamo in Monterrey, Mexico since 1995, Universal Studios Japan, and Vila Sesamo Kids' Land in Brazil were later built. One of the park's features was a computer gallery, which was developed by a small in house team and included 55 computer programs. The team evolved into the Children's Computer Workshop (CCW) in 1982, which was disbanded and became the Interactive Technologies division of the CTW in the late 1980s. As Sesame Street researcher Shalom M. Fisch stated, no television series could be as interactive as computer games, even "participatory" shows like Blue's Clues or the Sesame Street segment "Elmo's World". The CTW has chosen to take advantage of the contingent feedback inherent in interactive computer games by developing and creating educational software based upon the television series' content and curriculum. In 2008, the Sesame Workshop began to offer clips and full length episodes on the websites Hulu, YouTube, and iTunes, where "Word on the Street" segments became the most popular webcast. Sesame Workshop won a Peabody Award in 2009 for its website, sesamestreet. org. In 2010, the Workshop began offering, for a subscription fee, a library of over 100 eBooks. The on line publishing platform was managed by the electronic publishing company Impelsys.