Сьерс аралы – Мэн штатындағы, Пенобскот шығанағындағы ең ірі дамытылмаған арал. Вабанаки тайпалары үшін Wassumkeag деп белгілі, тарихы мен табиғатымен танысыңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сейрспорт жағалауындағы Уордо округінің, Мэн штатының, Пенобскот шығанағының басында орналасқан арал.
Tidal island off the coast of Searsport in Waldo County, Maine at the top of Penobscot Bay
Сейрпорт аралы, Солтүстік Жаңа Англияның жергілікті Вабанаки тайпаларының арасында Вассумкеаг немесе жарқыраған жағажай деп белгілі, Мэн штатының Уордо округіндегі Сейрспорт жағалауынан шығысқа қарай орналасқан. Арал – АҚШ-тың шығыс жағалауындағы ең үлкен, дамытылмаған, адам тұрмайтын, қозғалыс жолымен (құрылыс жолымен) қолжетімді арал. Оның ауданы шамамен құрайды. Ол Сейрспорт қаласының құрамына кіреді.
Sears Island, known as Wassumkeag or shining beach by the indigenous Wabanaki tribes of northern New England, is located off the coast of Searsport in Waldo County, Maine, at the top of Penobscot Bay. The island is the largest undeveloped, uninhabited, causeway accessible island on the eastern coast of the United States. It is in area. It is part of the Town of Searsport.
Тарих және география
Ол Бостондық Дэвид Сирс есімімен аталып, ол Searsport қаласын құруға үлкен қаржылай көмек көрсетуге келіскен соң аталды. Сирс аралы – мемлекеттік меншіктегі жер, бірақ Searsport қаласының құрамына кіреді. Бұрын ол Бригадир аралы деп белгілі болған. 1980 жылдары, бұрынғы тасқынды жолдың орнына дамба салынды. Су тасқыны кезінде Сирс аралы нағыз арал болса, су тартылғанда ашық шағыл жол арқылы оңай өтуге болатын. Жергілікті тұрғындар судың төмендеген кезінде көлікпен баратын, бірақ уақытында қайтып оралуға мұқият болатын, әйтпесе суға батып немесе жүзіп, көліктерін келесі тасқынға дейін тастап кетуге мәжбүр болар еді. 18 ғасырдың ортасынан бастап 1934 жылы соңғы бос шаруашылық алынып тасталғанға дейін аралда шаруашылықтар болды. Бүгінде тек тас жертөлелердің қалдықтары мен бірнеше кішкентай егістік жерлер сақталған. Сирс аралы Мэн штатындағы ең қорғалған порттардың бірі – Стоктон гавані үшін маңызды кедергі болып табылады, ол қорғаныс ғана емес, сонымен қатар Penobscot шығанағының жоғарғы бөлігіндегі Searsport, Belfast және Castine қалаларына қолайлы. Бар-Харбор шамамен бір сағаттық саяхатта, ал Камден мен Бангор сәйкесінше жарты сағаттық оңтүстік және солтүстік бағытта орналасқан. Сирс аралынан Кейп Джеллисон да көрінеді. Онда түрлі құстар, сүтқоректілер, балықтар, қосмекенділер мен өсімдіктер мекендейді. Аралдың батыс жағындағы аязды жағалауы балық шөптерін (Zostera marina) және басқа да көшеттерді өсіру орталарын, сондай-ақ Penobscot шығанағының балық және моллюскалар популяциясы үшін маңызды рөл атқаратын ерекшеліктерді қолдайды.
It was named after David Sears of Boston after he agreed to grant a large sum of money towards founding of Searsport. Sears Island is state owned land, but is part of the town of Searsport. It used to be known as Brigadier's Island. A causeway was built in the 1980s upon what had been a tidal bar. At high tide Sears Island was a true island, and at low tide the exposed gravel bar allowed for easy access. Locals would drive over at low tide, always careful to return in time, lest they would have to wade or swim and leave the car stranded until the next tide. There were farms on the island from the mid 18th century until the last vacant farm was removed in 1934 Only stone cellar holes and a few small fields remain today. Sears Island acts as a great element barrier for one of the most well protected harbors in the state of Maine: Stockton Harbor, an attractive anchorage for not only the protection it offers, but also its convenience to upper Penobscot Bay towns Searsport, Belfast and Castine. Bar Harbor is about an hour's car ride east, and both Camden and Bangor are about a half hour south and north, respectively. Sears Island also has views of Cape Jellison. It is home to a number of species of birds, mammals, fish, amphibians and plant life. The shallow shoal off the west side of the island supports meadows of eelgrass (Zostera marina) and other nursery habitats and features that play an important role in the fish and shellfish populations of greater Penobscot Bay.
Экологиялық даулар
Аралдың өнеркәсіптік дамуы көптеген жылдар бойы пікір таласына себеп болды. Жазушы Э. Б. Уайт, жақын орналасқан Мэн штатының Бруклин қаласының тұрғыны, 1975 жылы «Нью-Йоркер» журналында жариялаған эссесінде «Central Maine Power Company» компаниясының Сирс аралында атом электр стансасын салу туралы ұсынысы талқыланған кешкі форумға қатысқанын айтты. Уайт «Нью-Йоркер» оқырмандарына «Central Maine Power Company» «ядролық электр стансаларына өте сенімді, радиация немесе апаттар туралы уайымдамайды» деп хабарлады. Ешкі шаруашылығымен айналысатын фермерге жауап ретінде компания өкілі радиоактивті «йодтың сүтті ластауы мүмкін екенін мойындады, бірақ бұл перспективаға оң көзқараспен қарады. Жануарларды бақыланатын диетаға отырғызу жеткілікті, содан кейін шамамен қырық күннен кейін радиоактивтілік жоғалады» деді. Жергілікті халықтың қарсылығына байланысты станса салынбады. 1980 жылдардан бері Мэннің бірнеше губернаторлары аралды жалпы жүк порты (Джозеф Бреннан; Джон МакКернан), ағаш ұсқыштары порты (Ангус Кинг), СЖҚ терминалы (Джон Балдаччи, 1-ші мерзім) және әлемдік контейнерлік кемелер үшін интермодальдық жүк тасымалдау орталығы ретінде дамытуды ұсынды (Балдаччидің 2-ші мерзімі). Оған жауап ретінде Жаңа Англияның «Sierra Club» клубы 1980 жылдардың ортасында және 1990 жылдардың басында федералды соттарда Сирс аралын дамытудан қорғау үшін жеті жылдық күрес жүргізді. Басты сот істері: «Sierra Club» v. Marsh (1985), «Sierra Club» v. Secretary of Transportation (1985), «Sierra Club» v. Marsh (1989) және «Sierra Club» v. Marsh (1992).
The possible industrial development of the island has been a point of controversy for many years. Writer E. B. White, a resident of nearby Brooklin, Maine, noted in a 1975 essay for the New Yorker that he had attended an evening forum about a Central Maine Power Company proposal to construct a nuclear power plant on Sears Island. White reported to New Yorker readers that the Central Maine Power Company "feels very good about nuclear generating plants, is not worried about radiation or accidents." In response to a goat farmer, their spokesman acknowledged radioactive "iodine can contaminate milk [b]ut he was cheerful about the prospect. You would simply put the animals on a controlled diet, he said, and after about forty days the radioactivity would be gone." Facing local opposition, the plant was not built. Since the 1980s, successive Maine governors have promoted development of the island as a general cargo port (Joseph Brennan; John McKernan) a wood chip port; (Angus King) an LNG terminal; (John Baldacci, 1st term), and an intermodal freight transport hub for global container ship traffic (Baldacci's 2nd term). In response, the Sierra Club of New England waged a seven year struggle in federal courts in the mid 1980s and early 1990s to keep Sears Island free of development. Key cases included: Sierra Club v. Marsh, (1985), Sierra Club v. Secretary of Transportation. (1985) , Sierra Club v. Marsh (1989) and Sierra Club v. Marsh (1992)
Мэннің Көлік департаменті (MDOT) және оның Сирс аралын бірлесіп пайдалануды жоспарлау комитеті үш жылдық келісімге келгеннен кейін 2009 жылдың 22 қаңтарында Мэннің көлік комиссары Дэвид Коул және Мэннің жағалау мұрасын сақтау қорының президенті Пол Галлей аралдың мәңгілік сақтау шартына қол қойды. Бұл шарт Мэннің жағалау мұрасын сақтау қорына аралды басқару құқығын берді, ал аралдың қалған бөлігін портты дамытуға ашық қалдырды. Сақтау шартын «Сирс аралының достары» басқарады. Алайда, 2009 жылдың 19 ақпанында Пенобскот шығанағының экологиялық белсендісі Рон Хьюбер Мэннің жоғары сотына «Мэннің ақылды көлік саясаты заңының және Мэннің даму орналасу заңының талаптарына толық орындалғанша 2009 жылдың 22 қаңтарындағы сақтау шартын күштен шығару» туралы 80 C апелляциясын жолдады. Хьюбердің ісіне Аугуста тұрғыны Дуглас Х. Уоттс және Сирспорт тұрғыны Харлан МакЛафлин жеке қосылды. Мэн штатының Жоғарғы сотының судьясы Джеффри Хелм бұл істерді қарады. 2009 жылдың 14 мамырында Хелм үш істі біріктірді. 2010 жылдың 8 қыркүйегінде судья Хелм барлық үш істі мерзімінен бұрын қарастырылған деп шешті, өйткені қазіргі уақытта портты дамыту жоқтығы және талапкерлердің портты дамытуға қызығушылық танытпауы залалды теориялық және бағалау мүмкін емес етті: талапкерлердің сотқа шағымдануға заңдық негізі әлі де болмады. 2010 жылдың 17 желтоқсанында талапкер Хьюбер судья Хелмнің шешіміне Мэн штатының Жоғарғы сотына шағымдануға бағытталды. 2011 жылдың 3 мамырында Мэн штатының Жоғарғы соты судья Хелмнің шешімін бекітті. 2020 жылдың наурызында губернатор Джанет Миллс Сирспорт портын теңіздік жел турбиналарын тасымалдау, құрастыру және жасауды қолдау үшін Мэндегі маңызды орын ретінде анықтады және осы мүмкіндікті одан әрі талдау үшін зерттеу жүргізуді ұсынды. Зерттеу 2021 жылы жарияланды және Сирс аралын жел турбинасы орнатуы үшін қолайлы орын ретінде қарастырды. Сондай-ақ, Mack Point-тегі Сирспорт порты, «қоңыр алаң» ретінде де бағаланды. Бұл аралды пайдалану ұсынысына қоршаған ортаны қорғау және жерді сақтау топтары қарсылық білдірді. 2024 жылдың 20 ақпанында губернатор Джанет Миллс Сирс аралының аймақтағы жел энергиясы портын салуға қолайлы орын екенін жариялады. Кейбір тараптардың наразылығы, Сирс аралы портқа басқа үміткермен, Мак Пойнтпен (бұрын өнеркәсіптік дамыған) бірге таңдалған, оны рекреациялық мақсатта пайдаланылатын Сирс аралынан гөрі таңдауға болатын еді. Жел порты Мэн штатының көлік департаментіне тиесілі аралдың үштен бір бөлігінде салынады. Милл әкімшілігі: «Менің әкімшілігім екі жылдан астам уақыт бойы Сирс аралы мен Мак Пойнтты мұқият және ашық оймен бағалады, әрбір орынның өзіндік артықшылықтары мен кемшіліктері бар екенін мойындады. Осылардың барлығын мұқият қарастырғаннан кейін, мен Сирс аралы теңіздік жел порты үшін ең жақсы таңдау екеніне сенемін, өйткені ол мемлекетке тиесілі, портты дамыту мақсатында белгіленген, қысқа және ұзақ мерзімде арзанға түседі және қоршаған ортаға аз зиян келтіреді деп күтілуде», - деді.
A three year long consensus driven effort by Maine Department of Transportation (MDOT) and its Sears Island Joint Use Planning Committee culminated on January 22, 2009, in the signing by Maine transportation commissioner David Cole and by Maine Coast Heritage Trust President Paul Gallay of a perpetual conservation easement granting Maine Coast Heritage Trust control of of the island, while leaving the remaining of the island open to port development. The conservation easement is managed by The Friends of Sears Island. On February 19, 2009, however, Penobscot Bay environmental activist Ron Huber filed an 80 C appeal in Maine Superior Court "to rescind the Jan. 22, 2009, conservation easement until the MDOT has fully complied with the requirements of the Maine Sensible Transportation Policy Act and the Maine Site Location of Development Law." Huber's suit was joined separately by Augusta resident Douglass H. Watts and by Searsport resident Harlan McLaughlin. Maine Superior Court Justice Jeffrey Hjelm reviewed the cases. On May 14, 2009, Hjelm consolidated the three cases. On September 8, 2010, Justice Hjelm dismissed all three cases as premature, concluding that the current lack of port development, and lack of any interest in port development by the Plaintifs, made the injury theoretical and impossible to evaluate: the Plaintiffs as yet lacked demonstrable standing to sue. On December 17, 2010 Plaintiff Huber appealed Hjelm's decisio n to the Maine Supreme Judicial Court. On May 3, 2011, the Maine Supreme Judicial Court affirmed Superior Court Justice Hjelm's decision. In March 2020, Governor Janet Mills identified the Port of Searsport as a leading site in Maine to support the transportation, assembly and fabrication of offshore wind turbines and called for a study to further analyze this opportunity. The study was released in 2021 and included Sears Island as a viable site for the wind turbine facility. The existing Port of Searsport at Mack Point, a "brownfield" site was also assessed. This proposed use of the island has been opposed by environmental and land preservation groups. On February 20, 2024, Governor Janet Mills announced that Sears Island was the preferred site for an offshore wind power port in the area. The backlash from some was that Sears Island was next to another contender for the port, Mack Point (Which had previously been industrially developed) which could have been chosen rather than Sears Island, which is used for recreational use. The wind port is to be built on the 1/3 of the island belonging to the Maine Department of Transportation. The Mills Administration said, "For more than two years, my Administration has evaluated Sears Island and Mack Point thoroughly and with an open mind, recognizing that each site has its own set of benefits and its own set of drawbacks. In carefully considering all of these, I believe that, on balance, Sears Island is the best choice for an offshore wind port because it is already owned by the state, designated for the purpose of port development, will cost less in the short term and long term, and is expected to result in less environmental harm", adding, "the parcel on Sears Island fundamentally makes the most sense and provides us with the best opportunity to responsibly advance offshore wind in Maine
Қолданылуы
Келушілер себептік жолдың соңына дейін көлікпен бара алады, бірақ аралдың ортасынан оңтүстік ұшына дейін созылатын жол болғанына қарамастан, олар аралдың өзінде көлік жүргізе алмайды, себебі ол үлкен бетон блоктарымен және қоршаумен тосылған. Дегенмен, келушілер аралды жаяу, велосипедпен немесе серуендеп аралап көруге болады – шамамен 1.6 километрлік (1 миль) жолмен, онда Пенобскот шығанағының, Кейп Розье/Кастин және Айзлеборо аралының көріністері ашылады, сондай-ақ аралды шарлап өтетін көптеген жаяу жолдар арқылы. Аралдың периметрі жағажайлармен қоршалған. Sears Island достары – арал туралы толыққанды ақпарат көзі.
Visitors can drive out to the end of the causeway, and despite the presence of a road traveling down the center of the island to the southern tip, they may not actually drive on the island itself, as it is blocked off by large concrete blocks and fencing. Visitors however, may walk, hike, bike, and explore the island, by the road — approximately1 mile (2 km) long — which has views of Penobscot Bay, Cape Rosier/Castine, and Islesboro Island), and by the many walking trails that zig zag their way around the island. Beaches surround the perimeter of the island. Friends of Sears Island is a comprehensive source of information about the Island.