Мартин Хоган: Американдық бейсболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Англиялық бейсболшы (1869–1923) және чемпиондық ракетбол ойыншысы

Мартин Фрэнсис Хоган (25 қазан 1869 – 15 тамыз 1923), "Индианаполис рингері" деген лақап атымен белгілі, Ағылшын туған оң жақтағы ойыншы, Бас бейсбол лигасының Цинциннати Редс (1894) және Сент-Луис Браунс (1894–1895) командаларында ойнаған. Ұлттық лигадан кеткеннен кейін Хоган кіші лигадағы Индианаполис Хузиерс командасына ауысты. Кейбір деректерге сәйкес, ол 1890 жылдары ұлттық базаны жүгіру бойынша рекорд орнатқан. Ойыншылық карьерасын аяқтағаннан кейін Огайо, Пенсильвания және Висконсин штаттарында кіші лига бейсболының менеджері болып жұмыс істеді. Менеджер ретінде Хоган бас лигада өте жақсы ойнаған бірнеше питчерлерді тәрбиеледі. Ол болашақ жұлдыздар Стан Ковелески мен Сэм Джонсқа алғашқы кәсіби келісімшарттар жасады және Юта штатынан шыққан бас лигада ойнаған алғашқы ойыншы Рой Кастлтонның мансабын бастауға көмектесті. Нақты себептері белгісіз, ол қысқа ғасырлық балама лигада франшизаны басқармады және кіші лиганың менеджері ретінде мансабын жалғастырды. Хоган ақырында өзі қабылдаған Янгстаун қаласына (Огайо штаты) қоныстанды, ол 1923 жылы қайтыс болды.

Алғашқы жылдар

Хоган Патрик Дж. Хоган аға мен оның әйелі, бұрынғы Маргарет Гиллен отбасында Стаффордширдің (қазіргі Батыс Мидлендс, Англия) Уэднесбери индустриалды қаласында дүниеге келді. Хоган отбасы Янгстаунның батыс жағында, Вестлейк Кроссинг деп аталатын жұмысшы табының ауданына қоныстанды. Янгстаунда Хоганның әкесі Патрик Дж. Хоган аға болат жұмысшысы болып жұмысқа орналасты, ал үлкен ағасы Патрик Дж. Хоган кенже Union Steel Company-да (кейін U. S. Steel компаниясымен біріктірілді) "ролик" лауазымына дейін өсті. Мартин Хоган спорттық карьераға бет бұрды, ол бастапқыда "жүгіруші" ретінде танылды. Үшінші бірі онымен бірге жұмыс істеген ойыншылардың арасында жақсы көрілетінін айтты.

Ойын мансабы

Үлкен лигаға қосылмас бұрын, Хоган АҚШ-тың солтүстік-шығысындағы кіші лигалық бейсбол командаларында ойнады, оның ішінде Акрон (Огайо) Саммитс және Скрантон (Пенсильвания) Майнерс. Ол өзінің мансабын 1894 жылғы 4 тамызда Цинциннати Редс командасында бастады, бірақ кейін Кардиналс деп аталған Сент-Луис Браунс командасына ауысудан бұрын тек алты ойын өткізді. Осы кезде Сент-Луис лига чемпионаты үшін күрестен шығарылды, сәуір айында Кливленд пен Бостонмен бірінші орын үшін тең болды. Хоган 1894 жылғы маусымда Сент-Луис сапында 29 ойынға қатысты. 1895 жылғы Spalding's Official Baseball Guide басылымында ол лига аутфилдерлері арасында оныншы орынды иеленді, ауыстырулар, көмектесулер және қателіктер бойынша көрсеткіші .941 болды. Командаластарының арасында Хоган ойнаған ойындарда база ұрлау бойынша екінші орында тұрды. "Бұл жігіт алаңда да, ойын алаңында да керемет", - делінген газетте. "Оның жалғыз кемшілігі - соққысының әлсіздігі, бірақ сенімділігінің артуы және [Ұлттық] лига ойыншыларымен танысуы оны осы жағынан жақсартатыны сөзсіз". 1895 жылғы 17 мамырда Янгстаун Daily Vindicator газеті Хоганның жақсы ұйымдастырылған Батыс лигасына, Америка лигасының алдыңғы шегіне байланысты клуб Индианаполис Хузиерске орталық қорғаушы ретінде "жіберілгенін" хабарлады. Газет былай деп жазды: "Сент-Луис командасы, Хоган мүшесі болып табылатын команда, дұрыс хабарлама берілген жағдайда оның қызметін қайтадан қамтамасыз ете алады". Индианаполисте Хоган шайбаға жетекшілік етті. Vindicator Индианаполис журналының сөзін келтірді: "Таңертеңгі ойынның ерекшеліктерінің бірі Хоганның шайбаны соққыға салуы болды. Ол бес рет соққыға ұшырап, бір рет үйге ұшты, ал оның батырмасы әдеттегіден де ақылды болды, бұл көп нәрсені білдіреді". Мысалы, The World Almanac and Encyclopedia 1906 журналында 1895 жылы Хоганның "базаға жүгіру рекордын төмендеткені" туралы айтылған. Мақалада Хоганның "Бертронгтың 13 2/5 секундтық базаны айналдыру рекордын бесінші секундқа ұтып алғаны" делінген, бірақ бұл көрсеткіш "ресми санкция бойынша орындалмаған". (Хоганның бұл талабына қатысты ұқсас сипаттама "Спортинг Лайфтың" сол басылымында басқа жерде де кездеседі; қысқаша жаңалықта ол "80-ші жылдары Индианаполисте" рекорд орнатқанын мәлімдеді.) Бейсбол тарихшысы Джон Дейли Хоганның даулы рекордын 1898 жылға дейін іздестірді; Ұлттық Ассоциацияның өкілі Бен Морган "сала күні рекордтарын зерттегенде бұл талапқа қарсылық білдірді" деп болжады. Газеттерде ол әртүрлі ойын алдындағы жарыстарда Батыс лигасының бас жүгіруші чемпионы ретінде өз орнын қорғады деп жазылған. 1895 жылғы 2 тамызда Vindicator газетінде аутфилдердің "базаға жүгіру бойынша батыс лигадағы бәсекелесі бар екендігі айтылды - Милуокидің Джордж Никол, ол Хоганнан жылдам бірінші орынға түседі". Мақалада: "Екеуінің арасында жарыс болатыны айтылады". "Хузиерс" Март Хоганның қолында жақсы қосымша карта бар", - деп жазды мақала. "Индианаполис" командасы жерді айналып жүреді, ал олардың шпринтерлік аутфилдегілер ойын алдында барлық келушілерге қарсы жүгіреді. Ол әлі жеңілген жоқ". 1896 жылдың ақпан айында Хоган Интерстейт лигасына қатысатын кіші лига командасы Янгстаун (Огайо) Пуддлерс командасын басқаруға ұсыныс алды. Газет хабарлағандай, аутфилдер ұсыныстан бас тартты. "Хоган Ұлттық лигада "Сент-Луис" командасымен қайтадан ойнайды деп күтеді", - деп мәлімдеді газет. Sporting Life 1896 жылдың мамыр айында Хоганның Браунстан соңғы босатуды алудағы әрекеті сәтсіз болғанын хабарлады, ол оны "қосымша" оң жақтағы қорғаушы ретінде ұстады. "Мартиді Браунс клубының менеджері сынақтан өткізбеді, бірақ ол өткен жылы Батыс лигасында ұрып-соғу және базалық жүгіруде жоғары болды", - делінген мақалада. "Марти Хоган бейсболмен жекпе-жекті араластырып, басқа Hoosiers-ті мазалаған допты ұрып тастауға тырысты, - делінген мақалада, - Марти жұмысын аяқтаған кезде доп алаңнан шығып, екінші базада болды". "Марти Хоган жаман шақ жіберді, содан кейін көкке қарап, топты таба отырып, көктің қозғалғанын көрді", - деп хабарлады газет. "Бұл жақсы блеф болды, бірақ көпшілік Мартидің әлсіздігін ойын аяқталғанға дейін анықтады". Мақала Хоганды "Батыс лигасының ең жылдам аутфилдеушілері мен бас жүгірушілерінің бірі" деп атады және ол "Гранд-Рапидс аутфилдін қатты күшейтеді" деп болжады. Төрт айдан аз уақыт өткен соң, 1897 жылдың мамырында, оны Индианаполис баскетбол клубы босатты. 1897 жылдың маусым айында Канзас-Сити журналында Хоган "сенсациялық орталық алаңда ойнайтын" B класты мемлекетаралық лигаға мүше "Дейтон (Огайо) Олд Солджерс" командасына көшкені жазылған. Осы жылдың қазан айында Sporting Life Хоганның келесі 1898 жылғы маусымда Дейтонмен қалатынын болжады. "Марти Хоганның Дейтонмен жасаған шарты оны, қалған ойыншылар сияқты, резервке алуға болмайды", - делінген мақалада. "Егер Мартиде басқа командамен ойнауға жақсы ұсыныс болмаса, ол келесі жылы Дейтонмен болады деп айтуға болады". Хоганның кіші лигаларда аутфилдер ретінде қанша уақыт ойнағанын анықтау үшін қосымша зерттеулер қажет. (Оның некрологында ол сонымен қатар үлкен лига жаттықтырушысы болып жұмыс істегені айтылған. 1903 жылдың ақпан айында Sporting Life бұрынғы бейсболшының достары "оны Америка лигасы төрешілерінің штатына тағайындауға ұмтылып жатқанын" хабарлады. 1902 жылы Хоган Джозеф А. Макдональдтың, Карнеги Стил компаниясының Огайо зауытының басшысының демеушілігімен тәуелсіз бейсбол клубы Янгстаун Огайо Уоркс командасының басқарушысы болып тағайындалды. Содан кейін, 1904 жылдың қаңтарында Sporting Life Хоганның "Янгстаунда Орталық лиганы құру туралы ұсыныстан бас тартқанын" хабарлады. Бірақ 1905 жылдың мамырында Янгстаун клубы тәуелсіз клубтардың қорғау қауымдастығының он бір командасының бірі болды, ол C класты Огайо-Пенсильвания лигасының негізін құрады. Ақырында лига келесі қалалардан сегіз командаға дейін қысқартылды: Акрон, Огайо; Хоумстед, Пенсильвания; Ланкастер, Пенсильвания; Ньюарк, Огайо; Найлс, Огайо; Шарон, Пенсильвания; Янгстаун және Зейнсвилл, Огайо. Сол қыркүйекте Янгстаун Огайо Уоркс лига чемпионатында жеңіске жетті, бірақ көздер команданың соңғы көрсеткіші туралы келіспейді. Бейсбол зерттеушісі Джон Зайц былай жазады: "Reach Guide (1906) Янгстаунда 84–32 жеңіс-жеңіліс көрсеткіші болғанын айтады, ал Spalding Guide сол жылы 90–35 көрсеткіші болғанын тізімдейді. Minor League Baseball энциклопедиясы (1993) үшінші оқиғаны айтады, Янгстаунға 88–35 көрсеткіші болғанын көрсетеді". Басқарушы бұл шығындарды өтеуде қиындық көрмеді. Газет 1905 жылдың қазан айында болашақ үлкен лига ойыншысы Луис "Лью" Шеттлердің, "Шарон командасының жұлдыз ойыншысы" Янгстаун командасына қосылуға ынталы екенін хабарлады. Газет былай деп қосты: "Шеттлер Марти Хоганның басшылығында бір жыл ойнағысы келеді". 1905 жылдың желтоқсан айында газет Хоганның өткен маусымда лиганың жұлдызы болған қақпашы Ли Фоль және шабуылшы Шеттлерді қолға алғанын растады. Газет басқарушының "Огайодан келген жас ойыншылар, аутфилдер Хью Донован және бірінші базалық ойыншы Гарри Шварцты" қолға алғанын қосты. Сонымен қатар, Хоган шабуылшы Уолтер Пурдюге қол қоюға тырысты, "Янгстаун поло командасының екінші шабуылшысы". "Акрон, Янгстаун, Зейнсвилл, Ньюарк, Ланкастер, Мансфилд, Нью-Касл, Ист-Ливерпуль, Стебенвилл және Эри, Пенсильвания қалаларынан өкілдер келеді деп күтілуде", - деп хабарлады газет, "содан кейін сегіз немесе он клубтық айналым құрылады, Маккиспорт, Батлер және Аштабула да қатысуға ниетті". Басқалардың арасында Хоган Юта штатында туған шабуылшы Рой Кастлтонның "келісімін" жариялады. Sporting Life-қа сәйкес, Хоган клубтың келесі маусым соңында 84–53 есебімен жеңіске жететінін болжады. Мақалада Хоганға "сақина сыйланғанын және әр ойыншыға ... жұп берілгенін" қосты.

Before joining the major leagues, Hogan played for minor league baseball teams in the northeastern United States, including the Akron (Ohio) Summits and Scranton (Pennsylvania) Miners. He began his career as a major league player with the Cincinnati Reds, on August 4, 1894, but played only six games before switching to the St. Louis Browns (later known as the Cardinals). By this time, St. Louis had been eliminated from league championship contention, after being tied with Cleveland and Boston for first place in April. Hogan participated in 29 games with St. Louis in the 1894 season. According to the 1895 edition of Spalding's Official Baseball Guide, he ranked tenth among league outfielders with a percentage of .941 for put outs, assists, and errors. Among his teammates, Hogan held the second highest percentage of stolen bases for games played. "On the bases and in the field the lad is a wonder", the paper stated. "His only fault is weakness at the bat, but increasing confidence and familiarity with [National] League players will undoubtedly improve him in this respect". On May 17, 1895, the Youngstown Daily Vindicator reported that Hogan had been "farmed out" as a center fielder to the Indianapolis Hoosiers, a club connected to the well organized Western League, the predecessor of the American League. The Vindicator added, "At any time by giving a proper notification the St. Louis team, of which club Hogan is a member, can again secure his services". At Indianapolis, Hogan led at the bat, The Vindicator went on to quote the Indianapolis Journal as follows: "Among the features of the forenoon game was Hogan's batting. He got five hits, one a home run, and his bunting was even cleverer than usual, and that is saying a great deal". The World Almanac and Encyclopedia 1906, for instance, reported that Hogan "lowered the base running record" in 1895, noting that "[t]he distance around the bases is 120 yards". The article stated that, while Hogan was "said to have beaten Berthrong's base circling record of 13 2–5 seconds by a fifth of a second", this alleged feat was not "performed under official sanction". (A similar description of Hogan's claim appeared elsewhere in the same edition of Sporting Life; a brief news item suggested he claimed to set the record "in Indianapolis in the 80's".) Baseball historian Jon Daly traced Hogan's contested record to 1898; he speculated that Ben Morgan, an official of the National Association, "disputed that claim when doing a study of field day records". Newspaper reports suggest he defended his position as baserunning champion of the Western League in various pre game competitions. On August 2, 1895, the Vindicator noted that the outfielder had "a rival for the base running honors in the western league in George Nichol of the Milwaukees who, it is claimed, can get down to first quicker than Hogan". The article added, "A race between the two is talked of". "The Hoosiers have in Mart Hogan a pretty good extra card", the article added. "Indianapolis goes around the land, and their sprinting outfielder meets all comers in foot races before the game. He has not yet been defeated". In February 1896, Hogan received an offer to manage the Youngstown (Ohio) Puddlers, a minor league team associated with the Interstate League. The Vindicator reported that the outfielder refused the offer. "Hogan expects to play again with the St. Louis team in the National League", the Vindicator stated. Sporting Life reported, in May 1896, that Hogan was unsuccessful in his efforts to obtain a final release from the Browns, who retained him as an "extra" right fielder. "Marty has not been given any kind of trial by the manager of the Browns, although he stood high in batting and base running in the Western League last year", the article stated. "Marty Hogan through an inadvertent mix up of pugilism and baseball tried to hammer the face off the ball, which had tantalized the other Hoosiers", the article stated, "and when Marty's work was done, the ball was out of the lot and he was on second base". "Marty Hogan made a bad fumble, and then looked up at the sky to see if it had moved while he was locating the ball", the paper reported. "It was a good bluff, but the crowd discovered Marty's weakness before the end of the game". The article called Hogan "one of the fastest outfielders and baserunners in the Western League" and predicted he would "greatly strengthen the Grand Rapids outfield". Less than four months later, in May 1897, he was released by the Indianapolis ball club. In June 1897, the Kansas City Journal indicated Hogan had moved on to the Dayton (Ohio) Old Soldiers, a team affiliated with the Class B Interstate League, where he was "playing a sensational center field". In October of the same year, Sporting Life speculated Hogan would remain with Dayton during the upcoming 1898 season. "Marty Hogan's contract with Dayton is such that he cannot be reserved, as are the rest of the players", the article stated. "Unless Marty has a better offer to play with some other team it is safe to say that he will be with Dayton next year". Further research is required to determine how long Hogan continued to play as an outfielder in the minor leagues. (His obituary indicated that he also worked as a major league trainer. In February 1903, Sporting Life reported that the former baseball player's friends were "anxious to get him appointed on the staff of American League umpires". In 1902, Hogan was hired as manager of the Youngstown Ohio Works, an independent ball club sponsored by Joseph A. McDonald, superintendent of the Ohio Works of the Carnegie Steel Company. Then, in January 1904, Sporting Life reported that Hogan had "declined the proposition to put a Central League into Youngstown". In May 1905, however, the Youngstown club was one of eleven teams to join the Protective Association of Independent Clubs, which formed the basis of the Class C Division Ohio–Pennsylvania League. Ultimately, the league trimmed down to eight teams from the following cities: Akron, Ohio; Homestead, Pennsylvania; Lancaster, Pennsylvania; Newark, Ohio; Niles, Ohio; Sharon, Pennsylvania; Youngstown, and Zanesville, Ohio. That September, the Youngstown Ohio Works won the league championship, although sources disagree on the team's final record. As baseball researcher John Zajc writes: "The Reach Guide (1906) credits Youngstown with an 84–32 won lost record where the Spalding Guide of the same year lists a 90–35 record. The Encyclopedia of Minor League Baseball (1993) tells a third story, giving Youngstown an 88–35 mark". The manager had no difficulty compensating for these losses, however. The sports paper reported, in October 1905, that future major leaguer Louis "Lew" Schettler, "the star twirler of the Sharon team", was anxious to join the Ohio Works team. The paper added that Schettler "would like a year under Marty Hogan". In December 1905, the paper confirmed that Hogan had secured catcher Lee Fohl and pitcher Schettler, "the star battery of this league for last season". The paper added that the manager had "signed two young Cleveland players in outfielder Hugh Donovan and first baseman Harry [Schwartz]". In addition, Hogan attempted to sign on as pitcher Walter Purdue, "second rush of the Youngstown polo team". "Assurances have been received that representatives from Akron, Youngstown, Zanesville, Newark, Lancaster, Mansfield, New Castle, East Liverpool, Steubenville and Erie, Pa., will be present", the paper reported, "and from there an eight or ten club circuit will probably be formed, with McKeesport, Butler and Ashtabula as applicants also". Among others, Hogan announced the "engagement" of Utah born pitcher Roy Castleton. According to Sporting Life, Hogan predicted the club would win the pennant at the close of the upcoming season. with an 84–53 record, The article added that Hogan "was presented with a ring and each player was given a pair of gold cuff link inscribed 'O. & P. Champs 1906'". The following month, in November 1906, Hogan responded to rumors that Walter East, manager of the Akron Rubbernecks, had agreed to "lay down" to the Youngstown club, enabling them to win the pennant. "Instead of laying down to us, Akron loaded up with catcher [Red] Munson and pitcher Bob Spade", Hogan said in an interview with the Pittsburgh Press. "They worked their heads off to down us, but could not do so". Hogan went on to assert that the Akron club, and its manager, received generous incentives to defeat Youngstown. "The Akron owner offered the players a bonus of $500 if they would beat us out in addition to a $300 wad for East", Hogan said. Then, he accused East himself of attempting to "fix" a game during the 1906 season, claiming that the Akron manager had "tried to get another club to take things easy against Akron so that Akron could beat us for the pennant". In December 1906, Sporting Life reported that the team's backers, Joseph and Thomas McDonald, who served as superintendent and assistant superintendent, respectively, of the Ohio Works of the Carnegie Steel Company, were compelled to invite additional investors because of planned (and costly) improvements at the steel plant. the Ohio Works manager appeared unwilling to negotiate the terms of a new contract without leverage. According to the Vindicator, Hogan publicly mulled an offer presented by a team in Nashville, whose representatives followed him to the train station. The same newspaper article indicated that Hogan later reached a verbal agreement with Ohio Works co owners Joseph and Thomas McDonald, announcing soon afterwards that he would remain with the local ball club. The paper observed that "a move in offering the Youngstown franchise for sale had created a furor in the league". Then, on January 13, The New York Times reported that the Youngstown team would participate in an eight team "outlaw league" comprising clubs from Elmira, New York; Lancaster, Pennsylvania; Pittsburgh, Reading, Pennsylvania; Scranton, Pennsylvania; Wilkes Barre, Pennsylvania; and Williamsport, Ohio. The Times described the envisioned league as "the most powerful 'outlaw' league the National Association of Professional Baseball Clubs was ever called upon to oppose", and stated that Hogan would "be at the head of" the Youngstown team. These rather confusing reports were followed by the abrupt sale and relocation of the Ohio Works team in February 1907.

Занесвилл

1907 жылдың 18 ақпанында «Занесвилл Сигнал» газеті Хоганның Макдональд ағайындарынан Янгстаун клубын, оның ойыншыларын қоса алғанда, Занесвиллдегі инвесторлар тобына сату үшін 3000 долларлық келісімге келісуге рұқсат алғанын хабарлады. Занесвилл инвесторлары команданы Огайо-Пенсильвания лигасына қабылдау үшін қосымша 15 000 доллар жинады, бірақ олар аз беделді Пенсильвания-Огайо-Мэриленд лигасына келісуге мәжбүр болды. Сегіз командадан тұратын P O M лигасына Брэддок (Пенсильвания); Чарлерой (Пенсильвания); Шығыс Ливерпуль (Огайо); Маккиспорт (Пенсильвания); Стьюбенвилл (Огайо); Юнионтаун (Пенсильвания); және Вашингтон (Пенсильвания) клубтары кірді. Осыған дейін Хоган командаға жаңа ойыншыларды тартуда қиындыққа тап болған. 1907 жылдың маусымында «Marion Daily Mirror» газеті Занесвиллдің Балтимор шығыс лигасының ойыншысы Билл Дитриджді қолға алу әрекеттерін «Марти Хоганның тағы бір арманды жоспары» деп сипаттады. Мақалада: «Дитриджті Занесвиллге сатуға болмайды, ол Хоганға ешқандай жағдайда өз командасымен ойнамайтынын айтты» делінген. Алайда газет Хоганның Кливленд ойыншысы Тейтпен келісімшарт жасасқанын және «қазіргі команданың үш мүшесі жұмыстан босатылғанда» тағы бір аутфилдерді алуды жоспарлағанын хабарлады. Занесвиллде орналасқаннан кейін Хоган басқа командалардан ұсыныстар алды. 1907 жылдың маусымында «Sporting Life» газеті Хоганды Нью-Йорктің Рочестер қаласында команданы басқаруға шақырғанын, бірақ ол ұсыныстан бас тартқанын жазды. Кейін қазан айында Хоганға Индиана штатының Саут-Бенд қаласында тағы бір лиганың басқаруы ұсынылды, бірақ ол тағы да бас тартты. Ол «Занесвилл» командасын екі маусым бойы жаттықтырды. Бірінші маусымда команда 15 жеңіске жетіп, 7 жеңіліске ұшырады. «Sporting Life» басылымының хабарлауынша, сол жылы Орталық лиганың «кезеңдік жиналысы» 17 наурызда (Изге Патрик күні) Занесвиллде өткізілуі тиіс еді. «Лига магнаттарының жоспарларына сәйкес, биылғы маусым 140 ойыннан тұрады, клуб иелерінің ешқайсысы 154 ойындық кестеге қайта оралуға дайын емес», - деп жазды газет. Газетте Хоганның өзінің командасына ойыншыларды тарту міндетін «жеңіл атқарғаны» айтылды. «Ойыншылармен таныстығы, әсіресе тәуелсіз саптарда, оған көптеген менеджерлерде болмайтын артықшылық береді». 1908 жылғы маусымның соңында «Занесвилл Инфантс» лигасының рейтингін анықтау үшін қосымша зерттеулер қажет, бірақ қолжетімді ақпарат команданың чемпиондыққа ие болмағанын және екінші орынға ие болмағанын көрсетеді. Хоган келісімшартқа қол қойғаннан кейін, Фостер Нью-Джерсидің Трентон қаласында басқа клубты басқарды. Шындығында, 1909 жылғы маусымның соңында «Ланкастер Қызыл Гүлдері» 75–39 есебін көрсетті. «Spalding's Baseball Guide» (1910) былай деп хабарлады: «Менеджер Марти Хоган басшылығымен «Ланкастер» лигада өзінің алғашқы байрағын жеңіп алды, ал сатының ең жоғарғы сатысына тек ең қиын күреспен ғана қол жеткізілді». Хартли маусымның соңғы күні Хоганның өзінің командасы атынан «Три-штат кубогы» – Фарнсворт кубогын қабылдағанын атап өтті. «Бірінші және екінші иннингтер арасында [Ланкастер] ойыншылары менеджер Марти Хоганға әдемі күміс жиынтық пен күміс сүйіспеншілік кубогын сыйлады», - деп қосты ол. Күміс тостақандағы жазу Хоганды «өте таң қалдырып, жауап бере алмады». Газетте тағы былай делінген: «Шындықтан, енді үлкен құлшыныс «Филадельфия» газетінің жеңімпаздық медалін көрсетуімен оянды». Ол өзінің кәсіби дебютын Филадельфия Атлетикасымен үш маусымнан кейін жасады. Шындығында, «Ogden Standard» 1909 жылдың ақпанында Хоганды «тірі сым» деп мақтады, ол «Филлизден Гарри Ковельскидің үш бауырын ұстап алып, олардың барлығына келісімшартқа қол қойды». Маусымның жарқын сәттеріне 1909 жылдың 2 сәуірінде Ланкастерде өтетін Филадельфия Филлиз командасымен көрменің ойыны кірген болуы мүмкін. Алайда келесі жылы «Қызыл Гүлдердің» өнімділігі бұрынғы маусымнан төмен болды, ол 63 жеңіске жетіп, 47 жеңіліске ұшырады. «Spalding's Baseball Guide» (1911) бойынша, «Ланкастер» ұйымы лигадағы бірнеше командалардың бірі болды, ол Пенсильвания штатының Альтуна қаласынан келген күшті жаңа клубтың күтілмеген қарқынына тап болды, ол «маусымды іс жүзінде жеңіп алған жылдамдықпен өтті». «Қызыл Гүлдер» маусымның ортасындағы құлдыраудан шығып, «Альтуоналар» 72–38 есебімен жеңіске жетті. 1910 жылдың желтоқсанында, мақала жарық көргеннен екі айдан астам уақыт өткен соң, Хоган Ланкастерде тамыр жайып, қалада сигаро дүкені мен бильярд залын ашты. Алайда оның «Қызыл Гүлдермен» қарым-қатынасы тағы бір маусымнан аспайды. 1911 жылы Хоганның «Ланкастер» командасының менеджері ретінде соңғы жылы клуб сегіз командадан тұратын лигада төртінші орынды иеленді, 54 жеңіске және 54 жеңіліске ие болды. Команданың қиындықтарына тәжірибелі ойыншыларды тарту мүмкіндігін шектеген жалақы шектеулері кірді. Бұл жылдың басында Три-штат лигасының жеке жалақыға 1900 доллар шектеу қоюы Ланкастерде қыжырлылық тудырды, онда жанкүйерлер кететін клубтарға оларға әсер етпейтін мәселе бойынша дауыс беруге рұқсат берілгеніне наразы болды. Клуб президенті Джон Х. Майерс лиганы «жеке жалақы шегін көтеруге» көндіруге тырысты, бірақ сәтсіз аяқталды, ал Хоганға «қазіргі жағдайлар бойынша қол жеткізе алатын ең жақсы команданы алуға» бағытталды. Нәтижесінде, 1911 жылғы лига чемпионатын Пенсильвания штатының Ридинг қаласынан келген команда жеңіп алды, ол «маусымның басында көшбасшылықты алды және соңына дейін басымдықты жоғалтпады», 74–35 есебімен жабылды.

On February 18, 1907, the Zanesville Signal reported that Hogan had received permission from the McDonald brothers to negotiate a $3,000 deal for the sale of the Youngstown club, including its players, to a group of investors in Zanesville, Ohio. The Zanesville investors reportedly raised an additional $15,000 to enter the team into the Ohio–Pennsylvania League, although they were forced to settle for the less prestigious Pennsylvania–Ohio–Maryland League. The eight team P O M league included clubs from Braddock, Pennsylvania; Charleroi, Pennsylvania; East Liverpool, Ohio; McKeesport, Pennsylvania; Steubenville, Ohio; Uniontown, Pennsylvania; and Washington, Pennsylvania. Meanwhile, Hogan reportedly had some difficulty securing new players for the team. In June 1907, the Marion Daily Mirror described Zanesville's efforts to sign Bill Dithridge, a player in the Baltimore Eastern League, as "merely another of the pipe dreams of one Marty Hogan". The article added, "Dithridge is not to be sold to Zanesville, and he has informed Hogan that he will play with his team under no conditions whatever". The paper did observe, however, that Hogan had signed a Cleveland player named Tate and planned to secure another outfielder, "when three members of the present team will be canned". After settling in Zanesville, Hogan apparently received offers from other teams. Sporting Life reported in June 1907 that Hogan was invited to manage a team in Rochester, New York, but had turned down the offer. Then, in October, Hogan was offered management of yet another league franchise in South Bend, Indiana, but, once again, he declined. He managed the Zanesville ball club for two seasons. During its first season, the team placed first in the eight team P O M League, with a record of 15 wins and seven losses. According to Sporting Life, the "schedule meeting" for the Central League that year was to be held in Zanesville on March 17 (St. Patrick's Day). "According to the plans of the magnates the season this year will consist of 140 games, not any of the club owners being willing to return to the 154 game schedule", the paper reported. The paper added that Hogan was "making light of his task" of signing up players for his team. "His acquaintance with players, especially in the independent ranks, gives him an advantage which few managers have". Further research is needed to determine the Zanesville Infants' league ranking at the close of the 1908 season, but available information shows that the team neither won the championship nor placed as a runner up. Once Hogan signed a contract, Foster moved on to lead another club in Trenton, New Jersey. Indeed, by the close of the 1909 season, the Lancaster Red Roses had worked up a 75–39 record, As Spalding's Baseball Guide (1910) reported: "Lancaster, under manager Marty Hogan, won its first pennant in the league, and the top rung of the ladder was only gained by the hardest kind of fighting". Hartley noted that, on the closing day of the season, Hogan accepted the Farnsworth Cup, "the Tri State trophy", on behalf of his team. "Between the first and second innings the [Lancaster] players presented Manager Marty Hogan with a beautiful silver set and a silver loving cup", he added. The inscribed silver cup reportedly left Hogan "so surprised that he was unable to respond". The newspaper added, "The real enthusiasm was awakened, however, by the floating of the championship pennant, awarded by a Phila. [sic] paper". He made his professional debut with the Philadelphia Athletics three seasons later. Indeed, the Ogden Standard had praised Hogan as a "live wire" back in February 1909, when he "grabbed up the three brothers of Harry Coveleski of the Phillies, and had them all sign contracts". Highlights of the season may have included an exhibition game with the Philadelphia Phillies, which was scheduled to be held in Lancaster on April 2, 1909. The following year, however, the Red Roses' performance fell short of the previous season when it placed second, with 63 wins and 47 losses. According to Spalding's Baseball Guide (1911), the Lancaster organization was one of several teams in the league caught off guard by a surprisingly strong new club from Altoona, Pennsylvania, which was "sent along at a clip that practically clinched the season". While the Red Roses pulled out of a mid season slump, the "Altoonas" prevailed with a 72–38 record. In December 1910, a little more than two months after the article appeared, Hogan reportedly set down roots in Lancaster, opening a cigar shop and billiard hall in the city. His relationship with the Red Roses would not last more than another season, however. In 1911, Hogan's final year as manager of the Lancaster team, the club placed fourth in the eight team league, with 54 wins and losses, respectively. The team's challenges included salary limits that sharply limited its capacity to attract more experienced players. Earlier that year, the Tri State League's imposition of $1,900 limits for individual salaries had created a stir throughout Lancaster, where fans resented the fact that outgoing clubs had been permitted to vote on an issue that would not affect them. Club president John H. Myers' efforts to persuade the league to "advance the individual salary limit" proved unsuccessful, and Hogan "was directed to secure the best team that can be secured" under the circumstances. Ultimately, the 1911 league championship went to a franchise from Reading, Pennsylvania, which "took the lead at the beginning of the season and never was headed until the finish", closing with a record of 74–35.

АҚШ Бейсбол лигасы

1912 жылдың наурыз айында спорт қауымдастығының мүшелері «заңсыз лига» деп атаған, құрылатын АҚШ Бейсбол лигасының ұйымдастырушылары Нью-Йорк қаласындағы «Империал» қонақ үйінде бас қосты. Соңында, Маккиннон Цинциннати клубының басқарушысы болып тағайындалғандықтан, Браун Вашингтон командасының жетекшісі атанды. «Sporting Life» басылымы клуб мүшелерінің «12 ақпанда Цинциннатиде ақыларын алғанын» хабарлады. Алайда, газетте бұрынғы «Огайо Уоркс» командасының басқарушысы Занесвилл қаласынан да ұсыныс алғанын қарастырып жатқаны айтылды. Нәтижесінде, Хоган 1913 жылы «Zanesville Flood Sufferers» командасын басқарған Занесвилл қаласына барды. Команданың лақап аты, 1913 жылдың көктемінде Огайоның орталық және оңтүстік аймақтарындағы, соның ішінде Занесвилл қаласын да қамтитын қалалар мен елді мекендерді қиратқан ауқымды су тасқынынан шабыланды деп есептеледі. 1913 жылдың сәуір айында «Sporting Life» басылымы, қала «жақында өткен су тасқынынан ауыр зардап шеккеніне» қарамастан, Занесвилл клубы «лига шеңберінде қалатынын» жазды. Газетте Занесвиллдегі стадион «толыққандай қирағаны, бірақ ойындар «Фейр Граундс» алаңында өтетіні» хабарланды. «Sporting Life» басылымының мәліметінше, жаңа лигаға Акрон, Янгстаун, Кантон, Стьюбенвилл, Уиллинг және Джонстаун немесе Маккиспорт қалаларынан командалар кіруі күтілді. Лигаға қатысушы қалалардың жалпы халқы 412 415 адамды құрайды деп есептеген «Sporting Life» журналы, Янгстаунның (79 066 тұрғын) Штаттар аралық лиганың ең ірі қаласы екенін атап өтті. Занесвиллде Хоган болашақ «Кливленд Индианс» командасының ойыншысы Сэмюэл Понд («Sad Sam») Джонсқа алғашқы кәсіби келісімшартына қол қойды. Джонс жалақысын төмендету қаупіне тап болғанда, ол Хоганға көшеде жолығып, келісімшартынан дереу босатуды талап етті. Газетте Хоган сол кезде Янгстаун қаласында «сәтті кәсіпкер» ретінде жұмыс істегені жазылған. Сонымен қатар, «Менеджер Уриглиді клубқа Конни Мак ұсыныс жасады» делінген. Хоганның кіші лигалық менеджерлік мансабы осыдан кейін де жалғасты ма, жоқ па, оны анықтау үшін қосымша зерттеулер қажет.

In March 1912, organizers of a proposed United States Baseball League–described by members of the sports establishment as an "outlaw league"–met in New York City's Hotel Imperial. In the end, Browne was named as head of the Washington team when McKinnon was appointed manager of the Cincinnati club. Sporting Life reported that the club's members "received their money in Cincinnati on February 12". The paper added, however, that the former Ohio Works manager was also considering an offer in Zanesville. Ultimately, Hogan went to Zanesville, where he managed the Zanesville Flood Sufferers in 1913. The team's nickname was evidently inspired by a massive flood that had devastated cities and towns throughout central and southern Ohio–including Zanesville–in the spring of 1913. In April 1913, Sporting Life noted that the Zanesville club would "stick to the circuit", despite the fact that the city was "hit hard by the recent floods". According to the paper, Zanesville's ballpark was "completely destroyed, but the games will be played at the Fair Grounds". According to Sporting Life, the new league was expected to include teams from Akron, Youngstown, Canton, Steubenville, Wheeling, and either Johnstown or McKeesport. Sporting Life, which estimated the total population of the league's participating cities at 412,415, noted that Youngstown (with a population of 79,066) was the largest city in the Interstate League. At Zanesville, Hogan signed future Cleveland Indians pitcher Samuel Pond ("Sad Sam") Jones to his first professional contract. When Jones was faced with the prospect of a pay cut, he approached Hogan on the street and demanded that he be released from his contract immediately. The paper added that Hogan, at that point, was working as a "successful businessman" in Youngstown, Ohio. The report observed, "Manager Wrigley was strongly recommended to the club by Connie Mack". Further research will be required to determine whether Hogan's career as a minor league manager continued after this point.

Жеке өмір

Хоган 1896 жылғы 28 қазанда Янгстаун, Огайо штатындағы Сент-Колумба шіркеуінде бұрынғы Агнес Догертиге үйленді. Ай сайын шығатын "Виндикатор" газетінің бірінші бетінде жарияланған мақаласында Эми Хоганның көлікте үш жолаушының бірі болғаны, ал көліктің жүргізушісі жолдың қисығында жылдамдығын төмендетпегендіктен, Огайо штатының Хаббард қаласының жанында телефон тірегіне шағылысқандығы айтылған. Мақалада Эми Хоганның жақында Урсулин академиясын бітіргені және оның "жергілікті әуесқой театрлар мен ойын-сауықтарда ерекше көзге түскен, ерекше дағдыға ие қыз" екені жазылған. Жарналы тіркелген зират деректері Мартин Хоганның әйелі Агнес Хоган 1898 жылғы 6 қыркүйекте есімсіз нәресте дүниеге келгенін көрсетеді, бірақ ол бала қайтыс болды. Нәресте әдетте крещениеден өтпеген балалар мен мұқтаждарға арналған зират бөлігіне жерленді. Хоганның некрологында ол бір кезде Youngstown Gun Club-ты ұйымдастыруға көмектескені айтылған. 1920 жылдардың басында Эдвард Хоган Нотр-Дам университетінде жеңіл атлетикадан көзге түсті.

Соңғы жылдар

1910-жылдардың ортасында Хоган Янгстаунға тұрақты қоныс аударды, онда ол жергілікті Бриер Хилл Индустриалдық Жұмысына тиесілі Томас Филд стадионының спорт директоры болды. Мартин Хоганның өмірінің соңғы он жылдығындағы жергілікті бейсболға қатысы болған-болмағанын анықтау үшін қосымша зерттеулер қажет. Мартин Ф. Хоган 54 жасында, бірнеше ай бұрын болған автокөлік апатынан алған жарақаттарынан солтүстік жақтағы үйінде қайтыс болды. Бірнеше қан құю әрекеттері оны қайта тірілте алмады, ал пневмония оған жеңіліс тигізді. Хоганның жаназасы Сент-Колумба шіркеуінде өтті, ол Янгстаун қаласындағы Кальвари зиратына жерленді. Оның әйелі Агнес және ағасы Патрик одан кейін өмір сүрді. Бірнеше жыл бұрын Джон Дилонның әйелі қайтыс болған еді. Хоганның «The Youngstown Daily Vindicator» газетіндегі некрологында ұйымдастырылған спортқа қосқан үлесі ерекше аталып өтті, оның баптаған және басқарған көптеген жас спортшылары негізгі лига бейсболында мансап құрғандары айтылды. Хоганмен кіші лигалық менеджер ретінде жұмыс істеген негізгі лига ойыншыларының арасында Рой Кастлтон, Стэн Ковелески, Ли Фоль, Сэм Джонс, Билли Файл және Луис Шеттлер болды. Оның даулы базаны айналып өту рекорды американдық бейсбол тарихында қызықты факт ретінде сақталды.