1777 ж. Американ революциясы шайқасы: Форт-Энн шайқасы, британ әскерінен шегініс кезінде болды. Саратога науқанының бастапқы кезеңі, тактикалық маңызы зор.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1777 жылғы американдық төңкеріс соғысының шайқасы, Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі американдық төңкеріс соғысының шайқасы.
1777 battle of the American Revolutionary War
the American Revolutionary War battle in upstate [[New York (state)
Форт-Анн шайқасы 1777 жылдың 8 шілдесінде Форт-Тикондерогадан шегініп келе жатқан Континентальдық армия күштері мен Джон Бургойннің әлдеқайда үлкен британдық армиясының алдыңғы қатарлары арасында болды. Бургойн американдықтардың Тикондерога фортынан кері шегінуіне таңырқап, мүмкіндігінше көп әскерін кері шегініп бара жатқан американдықтарды қууға асықты. Американдық күштердің басым бөлігі Форт-Индипенденстен Хаббардтонға қарай жолмен кетіп, ал қалғандары, аурулар, жаралылар мен лагерьдегілермен бірге фортты эвакуациялап, Шамплейн көлімен Скенсбороға дейін кемемен жүріп, содан кейін Форт-Эдвардқа жетті. Олардың қатарында 600-ға жуық қарулы адам болды. Бұл топ Форт-Анн қаласында тоқтады, сол жерде Бургойн армиясының кішкентай алдыңғы отряды оларға қосылды. Британдықтар өзінің аздығын сезіп, күш сұрады. Американдықтар сандық артықшылықтарын пайдаланып шабуыл жасауға шешім қабылдады және британдықтардың орналасқан жерін форттан солтүстікке қарай шамамен 1 километрдей қашықтықта толық қоршауға алды. Бірақ британдық күштердің жақындап келе жатқаны туралы естіп, американдықтар фортқа қайта шегінді. Бұл алдамшылық болды (күштерде бір ғана офицер болды), бірақ ол британдықтарды тұтқындалудан сақтап қалды. Көп ұзамай Бургойн армиясының қалған бөлігі де келді, нәтижесінде американдықтар Форт-Анннан Форт-Эдвардқа шегінуге мәжбүр болды. Форт-Аннда жұлдыздар мен жолақтардан тұратын тудың алғашқы нұсқасы болған болуы мүмкін деген мәлімдеме бар, бірақ бұл дәлелденбеген және жалған болуы мүмкін.
The Battle of Fort Anne, fought on July 8, 1777, was an engagement between Continental Army forces in retreat from Fort Ticonderoga and forward elements of John Burgoyne's much larger British army that had driven them from Ticonderoga, early in the Saratoga campaign of the American Revolutionary War. Burgoyne, surprised by the American withdrawal from Fort Ticonderoga, hurried as many of his troops as possible forward in pursuit of the retreating Americans. The main body of the American forces had departed Fort Independence down the road to Hubbardton, and a smaller body of troops, accompanying the sick, wounded, and camp followers that had also evacuated the fort, had sailed up Lake Champlain to Skenesboro, moving from there overland to Fort Edward. That group, which included about 600 men under arms, paused at Fort Anne, where a smaller advance company from Burgoyne's army caught up to them. The British, clearly outnumbered, sent for reinforcements. The Americans decided to attack while they had the numerical advantage, and succeeded in nearly surrounding the British position about three quarters of a mile (1 km) north of the fort. The Americans retreated back to the fort when war whoops indicated the arrival of British reinforcements. While that was a ruse (the reinforcements were a single officer), it saved the British force from probable capture. More of Burgoyne's army soon came down the road, forcing the Americans to retreat from Fort Anne to Fort Edward. It has been claimed that a flag was flown at Fort Anne that may have been the first instance of a flag consisting of stars and stripes; the claim is unproven and likely false.
Өмірбаян
5-6 шілде түнінде Тикондерога фортын басып тұрған Континентальдық армияға генерал Артур Сент-Клэр, генерал Джон Бургойннің 8000 сарбаздық армиясының жақындауына байланысты фортты эвакуациялауға бұйрық берді. Бургойннің әскері фортқа қарап тұрған Дефайанс тауының үстіне артиллериялық батареясын орналастырды, ал американдықтардың шегіну жолдары қиылысып қалу қаупі туды. Американдық әскердің көп бөлігі Тикондерогадан және төңіректегі қорғаныс құрылыстарынан Форт-Индипенденс және Хаббардтонға қарай жолмен шықты. Полковник Пирс Лонгтың 600-ге жуық сарбазы, олардың көпшілігі Нью-Гэмпширден, 5 қаруланған галерея мен 200-ден астам кішкентай көлік кемелерінен құралған флотилиямен көл бойымен жолға шықты. Бұл кемелер форттан шығарылған аурулар, азық-түлік, жабдықтар мен қару-жарақтармен толы болды. Лонг Тикондерога мен Маунт-Индипенденс арасында орнатылған бөгет пен понтондық көпірдің британдықтарды тоқтатып тұруға жеткілікті екеніне сенгендіктен, көлдегі ең оңтүстікке қарай жүре алатын Скенсбороға қарай ақырын-жай жүзе бастады.
On the night of July 5–6, the Continental Army forces occupying Fort Ticonderoga were ordered to evacuate the fort by General Arthur St. Clair, following the approach of General John Burgoyne's 8,000 man army. Burgoyne's men had placed a gun battery on top of Mount Defiance, overlooking the fort, and the American avenues of retreat were at risk of being cut off. Most of the American forces left Ticonderoga and the surrounding defense works via Fort Independence and the road to Hubbardton. About 600 men under Colonel Pierse Long, most of them from New Hampshire, sailed up the lake in a flotilla consisting of 5 armed galleys and over 200 smaller transport vessels. These vessels were loaded with as many of the sick from the fort as they could take, stores and supplies, and armaments. Believing the log boom and pontoon bridge placed between Ticonderoga and Mount Independence to be sufficient to delay the British pursuit, Long began to sail up the lake toward Skenesboro, the southernmost navigable point on the lake, at a leisurely pace.
Іздеу
Алайда, британдықтар су қорғанысынан көп тоқталған жоқ. Бургойн 6 шілде күні таңертең американдықтардың шегініп бара жатқанын естіген соң, қорғаныстың бұзылуын бұйырды. Дұрыс бағытталған оқтармен көпір мен кедергілер 30 минут ішінде жойылды. Содан кейін Бургойн қатаң әскери тәртіптен бас тартып, әскерлеріне мүмкіндігінше жылдам оңтүстікке қарай ілгерілеуді бұйырды, өздері қалып, түзу құралымда тұрмады, ал ол өзі оңтүстікке қарай қууға аттанды. Қолдаушы желдің арқасында, 6 шілде күнінің соңына қарай ол Скенсбороға үш миль (4,8 км) жуық келді, онда американдықтар, бар болғаны екі сағат бұрын келген, кішкентай бекініс салды. Позицияны қоршауға тырысып, Бургойн подполковник Джон Хилл басқаратын 9-шы, 20-шы және 21-ші полктерден 200 шамасындағы әскерді Скенсбороның оңтүстігінде, Форт-Эннеге баратын жолды кесу мақсатымен түсірді. Бірақ бұл, Скенсбородағы көптеген құрылыстарды өртеп жібергеннен кейін болды. Форт-Аннаға жеткенде, оларды генерал Филип Шуйлерден Форт-Эдвардтан жіберілген Генри ван Ренсселер басқаратын 400 Нью-Йорк ополченесі қарсы алды, Тикондерогадан шегіну туралы хабарды алғаннан кейін. Бургойн 20-шы және 21-ші полктерге Форт-Аннаға қарай жылдам марш жасауға бұйрық берді, бірақ нашар ауа райы олардың қозғалысын қиындатты және олар шайқастан кейін ғана келді. "Дезертер" Форт-Аннаға оралып, британдықтардың орналасқан жері мен әскер күші туралы хабарлады. Ол өзінен кейін ағылшын әскерінің азайып бара жатқанын көріп, олардың орналасқан жеріне шабуыл жасауға шешім қабылдады. Мүмкіндігінше жасырын қозғалыс жасап, оның әскері британдықтарды жол үстінде қоршауға тырысты. Алайда, Хиллдің әскерлері бүлікшілердің бүйірлерінен қозғалысын естіп, жоғарырақ жерге шегінді, бірнеше жараланғандарды қалдырды, оларды кейін американдықтар тұтқынға алды. Американдықтар атып келіп, британдық офицердің айтуынша, "ауыр және дұрыс бағытталған оқтар" жаудырды. Көрініп тұрғанындай, онда үндістер болған жоқ, тек 9-шы полктің офицері, Бургойнның утермейстері Джон Мэнни ғана болды. Ол үндістердің бір тобын басқарып келген, бірақ олар американдықтармен күресуге құштарлық танытпады, сондықтан Мэнни ашуланып, олардан озып кетті; оның соғыс шақырулары шайқасқа нүкте қойды.
The British, however, were hardly slowed down by the water defenses. Burgoyne, once he learned of the American withdrawal on the morning of July 6, ordered the defenses to be taken down. With well placed gunfire, the bridge and boom were eliminated as obstacles in the space of 30 minutes. Then, Burgoyne, breaking with rigid military discipline, ordered troops to follow southward as rapidly as possible, instead of remaining in formation, while he sailed southward in pursuit. Assisted by favorable winds, he was within three miles (4.8 km) of Skenesboro by the end of July 6, where the Americans, who arrived only two hours earlier, had a small stockade fort. In an attempt to surround the position, Burgoyne landed about 200 men from the 9th, 20th, and 21st regiments, commanded by Lieutenant Colonel John Hill, at a point south of Skenesboro with the objective of cutting off the road to Fort Anne. but not before starting a fire that eventually engulfed most of the structures at Skenesboro. When they reached Fort Anne they were met by 400 New York militia under Henry van Rensselaer, that had been sent by General Philip Schuyler from Fort Edward after he received news of the retreat from Ticonderoga. Burgoyne ordered the 20th and 21st regiments to quick march toward Fort Anne in support, but poor weather hampered their movement, and they did not arrive until after the battle. The "deserter" returned to Fort Anne and reported on the British position and troop strength. Long, seeing how few British soldiers were following him, decided to attack their position. Moving as stealthily as possible, his force tried to surround the British while they were still on the road. However, Hill's men heard the rebel movements on their flanks and retreated to a higher position, abandoning some wounded men, who were eventually captured by the Americans. When the Americans opened fire, it was "a heavy and well directed fire", according to one British officer. As it turned out, there were no Indians, but only a single British officer, John Money of the 9th regiment, Burgoyne's deputy quartermaster. He had been leading a group of Indians, but when they seemed reluctant to fight the Americans, Money became impatient and ran ahead of them; it was his war cries that brought an end to the battle.
Салдары
Фортқа оралғанда американдықтар қысқа кеңес өткізді. Британдықтар босатқан әйелден генерал Филлипстің басшылығымен 2000 немесе одан да көп британдық әскердің жылдам жақындап келе жатқанын естіді. Лонгтың әскері, оқ-дәрісі таусылып бара жатқандықтан, Эдвард фортына қарай шегінді, бекінілген фортты өртеп жіберді. Екі тарап та шайқаста жеңіске жеткендерін мәлімдеді, себебі британдықтар өз орнын сәтті ұстап тұрды, ал американдықтар оларды дерлік жеңілуге мәжбүр етті. Американдықтардың жеңіске қатысты кез келген талабын олар жеңген күштің, әлдеқайда ірі британдық күштердің алғы шебі болғаны анық болғандықтан, басылды. Сондай-ақ, табылған тулардың ешқайсысы АҚШ туына ұқсамайды.
Back at the fort the Americans held a brief council. From a woman that the British had freed, they heard that 2,000 or more British troops under the command of General Phillips were rapidly advancing. Long's men, as they were nearly out of ammunition, withdrew toward Fort Edward, burning the stockaded fort. Both sides claimed victory in the battle, since the British had successfully stood their ground, and the Americans had very nearly forced them to surrender. Any American claim for victory was tempered by the fact that the force they had defeated was clearly the vanguard of a much larger British force. and the flags that are known to have been recovered bear no resemblance to the US flag.
Жауынгерлік алаңның сақталуы
Американдық "Баттлфилд Траст" және оның серіктестері шайқас алаңының бір бөлігін сатып алып, сақтап қалды.
The American Battlefield Trust and its partners have acquired and preserved of the battlefield.