Драгун жолы: Айова және Миссури тарихындағы үндістердің көші-қоны

Кіріспе

Драгун іздері немесе Драгун жолы – солтүстік және оңтүстікке қарай Орталық Айова мен Миссури арқылы, соның ішінде Ринггольд округі арқылы өтетін тарихи жол. Бастапқыда осы жол бизон мен құлан сияқты жануарлардың қоныс аударуынан пайда болған. Үндістер жануарлар өзендер мен салаларды қайдан жақсы өтетінін білгендіктен, олар да осы тар жолмен саяхаттаған. Кейіннен пионерлер бұл жолды пайдаланып, Айованың өркениетін өзгертіп жазды. 1843 жылы Форт-Дес-Мойн, осы атпен екінші бекініс, Ракун және Дес-Мойн өзендерінің қосылған жерінде Сак және Фокс тайпаларын Сиу тайпасының және ақтардың шабуылынан қорғау үшін, үш жылдық келісімге дейін салынды. Келесі екі жыл бойы жергілікті тұрғындар бекіністен шалқап жатқан үш топқа бөлініп, бейбіт өмір сүрді. 1845 жылдың күзінде жылдық төлемдерін алғаннан кейін, үндістер өзінің сүйікті Айова жерін тастап кетуге қайғылы дайындық жасады. Киокук 1845 жылдың 10 қыркүйегінде Сак тайпасын Драгун іздерімен Левенворт фортына қарай бір қатарлап алып шықты. Батырлар, әйелдер мен балалар жартылай көрпеге оралған, кейбіреулері понилерге мінген, ал кейбіреулері тек мүліктерін арқалап, қалғандары үнсіз, бір қатарлап, бастары иілген күйде басып жүрді. Вишекомаке (Қатты балық) Қара Шоққы тайпасының қалдықтары болғандықтан және соғыста көптеген жақындарын жоғалтқандықтан, өзінен алшақтап жүретін Сақ тайпасының шағын тобын басқарды. Біраз уақыттан соң, олар да Киокуктың ізімен бірнеше күннен кейін Драгун іздерімен жол тартты. Қоныс аударуды кейінге қалдыру үшін жасалған соңғы әрекет ретінде Поушиек өзінің Мескваки тайпасының қыста Айовада қалуға рұқсат беруді сұрады, бірақ бұл өтініш бойынша тек 100-ге жуық науқас қана рұқсат алды. Содан кейін Поушиек 1845 жылдың 8 қазанында Мескваки тайпасын Драгун іздерімен алып кетті. 11 қазанда Миссури шекарасына жеткенде, ол Чарльз Скулер болса керек, ақ қоныс аударушымен кездесті, оған келісімшарт бойынша Айова территориясында тұруға рұқсат етілмейтінін білді. Миссури штатына жетіп, жеткілікті қашықтыққа келдім деп ойлап, Поушиек батысқа қарай Гранд өзенінің Миссури шекарасына жеткен жеріне бұрылды. Бұл Мескваки тайпасының досы Поттаватоми тайпасының жері еді, олар оларды қонаққа шақырды. Поушиек ақ қоныс аударушылардан шалқап жатқан қырқ шатырдан тұратын ауылын Гранд өзенінің бойында құрды. Мәдениеті жағынан өзгеше және қорқынышпен қараған қоныс аударушылар үндістер туралы Форт-Дес-Мойнға хабарлады. Қан төгілуге әкеп соқтыруы мүмкін сарбаздарды жібермей, Поушиекпен таныс үш азамат – доктор Кэмпбелл, Б. Скотт (жабдықтар тасымалдаушы) және Хамильтон Трифт (тігінші) ескі басшымен сөйлесу үшін барды. Бір жыл ішінде Мескваки тайпасы Канзастағы резервацияға көшіп кетті. 1846 жылдың 10 наурызында лейтенант Грир I ротасының және 300-ге жуық үнділердің қалдықтарымен бірге Ван тауынан 'Кун өзенінен төмен және Драгун іздерімен жүріп, Форт-Дес-Мойнның әскери бекініс ретіндегі қолданысын және осы тайпалардың жер иелігін тоқтатты. Айова 1846 жылдың 28 желтоқсанында штат болса да, Ринггольд округіне көптеген қоныс аударушылар келгенге дейін тағы он жыл өтті. Тайпалардың Айовадан шығарылуын еске сақтау үшін жолға үнділердің суреттері салынған жазулары қойылған.

The Dragoon Trace or Dragoon Trail is an historic trail that runs north and south through central Iowa and Missouri, including Ringgold County. It was originally made by the migration of animals, such as buffalo and deer. Because the Native Americans knew the animals had searched out the best place to cross the creeks and rivers, they too traveled this narrow path. Later used by the pioneers, this was the road to change Iowa's civilization. In 1843, Fort Des Moines, the second post by that name, was built at the confluence of the Raccoon and Des Moines River for the protection of the Sac and Fox Nation from the enemy Sioux and white encroachment until cession of the Three Year Tract. For the next two years, the natives lived harmoniously in three separate groups not far from the fort. After receiving their annuity payment in the fall of 1845, the Native Americans mournfully made ready to vacate their beloved Iowa. Keokuk led the Sac people single file out of Iowa on September 10, 1845, down the Dragoon Trace to Fort Leavenworth. The braves, women, and children were reported to be half wrapped in blankets, some riding ponies, some ponies only carrying bundles of belongings, others walking silently, single file with sadly bowed heads. Wishecomaque (Hardfish) led a small band of Sac that kept to themselves because they were the remnants of Black Hawk's tribe and bitter from having lost so many loved ones during the Black Hawk War. Eventually, they too followed Keokuk's footsteps down the Trace a few days later. In one last effort to delay the move, Poweshiek asked that his Mesquakies too weak and poor to travel be allowed to remain in Iowa from the winter, but only about 100 of the sick were granted this request. Then Poweshiek, likewise, on October 8, 1845, reluctantly led the Mesquakie down the Dragoon Trace. When he reached the Missouri border around October 11, he met a white settler, perhaps Charles Schooler, whom he knew would not have been allowed to inhabit the Iowa Territory under the treaty agreement. Thinking he had reached the state of Missouri and had gone far enough, Poweshiek turned west to camp where the Grand River met the Missouri border. This was the territory of the Pottawattomies, friends of the Mesquakie, and they invited them to stay. Poweshiek established his village of about forty lodges on the Grand River, not far from the white settlement. Culturally different and fearful, the settlers reported the Native Americans to Fort Des Moines. Rather than sending soldiers which could have inflamed bloodshed, three civilians acquainted with Poweshiek went to talk to the old chief: Dr Campbell, J. B. Scott (hauler of supplies), and Hamilton Thrift (a tailor). Within the year, the Mesquakies removed to the reservation in Kansas. On March 10, 1846, Lieutenant Grier, with the balance of Company I and about 300 Native American stragglers , marched over Van's Hill below 'Coon River and down the Dragoon Trace, ending Fort Des Moines' use as a military post and ownership of these native tribes. Although Iowa became a state on December 28, 1846, it was another ten years before settlers of any great number came to Ringgold County. The trail has been marked with Indian picture writing so that the removal of these tribes out of Iowa is not forgotten.