Питер Голдрейх: Американдық астрофизик және планеталық физик
Peter Goldreich
Питер Голдрейх – америкалық астрофизик, планета сақиналары, нейтронды жұлдыздар, гелиосейсмология және аспан механикасы саласындағы ғылыми еңбектерімен танымал. 🔭✨
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық астрофизик (1939 жылы туған)
American astrophysicist (born 1939)
Питер Голдрейх (14 шілде 1939 жылы туған) – американдық астрофизик, зерттеулері аспан механикасы, планеталық сақиналар, гелиосейсмология және нейтронды жұлдыздар саласын қамтиды. Ол Калифорния технология институтында астрофизика және планеталық физика профессоры. 2005 жылдан бері сонымен қатар Нью-Джерси штатының Принстон қаласындағы Жоғары оқу институтында профессор болып жұмыс істейді.
Peter Goldreich (born July 14, 1939) is an American astrophysicist whose research focuses on celestial mechanics, planetary rings, helioseismology and neutron stars. He is the Lee DuBridge Professor of Astrophysics and Planetary Physics at California Institute of Technology. Since 2005 he has also been a professor at the Institute for Advanced Study in Princeton, New Jersey.
Мансап
Голдрайх 1960 жылы Корнелл университетінен инженерлік физика саласында ғылым бакалавры және 1963 жылы Томас Голдтың жетекшілігімен докторлық диссертациясын қорғады. 1963 және 1964 жылдары Голдрайх Кембридж университетінде докторантурадан кейінгі тағылымдамадан өтті. 1964-1966 жылдары ол UCLA-да астрономия және геофизика профессоры болды. 1966 жылы Голдрайх Калтех институтында доцент болып жұмысқа орналасты. Кейіннен 1969 жылы ол Калтехте толық профессор атанды, ал 1981 жылы Калтехте Ли А. Дюбридж астрофизика және планеталық физика профессоры болды. Ол әрбір планета үшін планетаға жақын жерде орналасқан айлар планетаның экваторына қатысты дерлік тұрақты орбиталық бұрылысты сақтайтындай, ал одан алыс орналасқан айлар эклиптикаға қатысты дерлік тұрақты орбиталық бұрылысты сақтайтындай белгілі бір қашықтық болатынын көрсетті (орбиталық прецессия планетаның және Күннің әсерінен туындайды). Бірінші санаттағы айлар, Нептунның Тритон айынан басқа, экваторлық жазықтыққа жақын орбитамен айналады. Ол осы айлар экваторлық аккрециялық дискілерден пайда болған деген қорытындыға келді. Бірақ ол Айдың, бір кезде Жерден белгілі бір қашықтықта болғанына қарамастан, оның пайда болуына қатысты әртүрлі теорияларға сәйкес, экваторлық орбитасы болмағанын анықтады. Бұл мәселе "Айдың бұрылыс мәселесі" деп аталады, және оған қатысты түрлі шешімдер ұсынылды. Голдрайх пен Алар Тумре 1969 жылғы мақаласында полярлық қабыну процесін алғаш рет сипаттады, бірақ палеомагнетизмнің дәлелдері кейін ғана табылды. Голдрайх Джордж Абеллмен бірлесіп, планеталық тұмандықтардың қызыл алып жұлдыздардан пайда болатынын анықтады, бұл пікір қазір кеңінен қабылданды. 1979 жылы Голдрайх пен Скотт Тремейн Сатурнның F сақинасын бағып тұратын айлар сақтайтынын болжады, бұл болжам 1980 жылы байқаулар арқылы расталды. Олар сондай-ақ Уранның сақиналарын ұқсас бағып тұратын айлар ұстап тұратынын болжады, бұл болжам 1986 жылы расталды. Голдрайх пен Тремейн 1980 жылы планеталардың орбиталық қозғалысын болжады, бұл кейіннен ыстық Юпитерлерді түсіндіру үшін қолданылды. 1969 жылы Голдрайх Уильям Джулианмен бірлесіп, пульсарлардың магниттік қабаттарына арналған классикалық еңбек саналатын мақала жариялады. Олар нейтрон жұлдызына бекітілген магниттік өрістердің құрылымы үшін қарапайым және нанымды модель ұсынды және осы өрістер нейтрон жұлдызының айналу энергиясын электромагниттік сәулелендіруді қамтамасыз ету үшін қолдана алатынын көрсетті. Осыған ұқсас принциптер кейіннен айналып тұратын қара тесіктердің магниттік қабаттарын түсіну үшін қолданылды.
Goldreich received a bachelor of science in engineering physics from Cornell University in 1960, and obtained a Ph. D. from Cornell in 1963 under the supervision of Thomas Gold. In 1963 and 1964 Goldreich was a postdoctoral fellow at Cambridge University. From 1964 to 1966 he was an assistant professor of astronomy and geophysics at UCLA. Goldreich joined the faculty at Caltech in 1966 as an associate professor. He later became a full professor in 1969 while remaining at Caltech, and in 1981 he became the Lee A. DuBridge Professor of Astrophysics & Planetary Physics also at Caltech. He showed that for each planet there is a certain distance such that moons closer to the planet than that distance maintain an almost constant orbital inclination with respect to the planet's equator (with an orbital precession mostly due to the tidal influence of the planet), whereas moons further away maintain an almost constant orbital inclination with respect to the ecliptic (with precession due mostly to the tidal influence of the Sun). The moons in the first category, with the exception of Neptune's moon Triton, orbit near the equatorial plane. He concluded that these moons formed from equatorial accretion disks. But he found that the Moon, although it was once inside the critical distance from the Earth, never had an equatorial orbit as would be expected from various scenarios for its origin. This is called the lunar inclination problem, to which various solutions have since been proposed. Goldreich and Alar Toomre first described the process of polar wander in a 1969 paper, although evidence of paleomagnetism was not discovered until later. Goldreich collaborated with George Abell to conclude that planetary nebulae evolved from red giant stars, a view that is now widely accepted. In 1979 Goldreich, along with Scott Tremaine predicted that Saturn's F ring was maintained by shepherd moons, a prediction that would be confirmed by observations in 1980. They also predicted that Uranus' rings were held in place by similar shepherd moons, a prediction that was confirmed in 1986. Goldreich, along with Tremaine predicted planetary migration in 1980, which would later be invoked to explain hot jupiters. In 1969, Goldreich published a paper together with William Julian that is now considered a classic work on pulsar magnetospheres. They provided a simple and compelling model for the structure of magnetic fields anchored in a neutron star and showed that these fields can extract the neutron star rotational energy to power electromagnetic emission. Similar considerations were later used to understand the magnetospheres of rotating black holes.