Минеаполистің бұрынғы телефон ғимаратының тарихы

Кіріспе

Америкалық көкжай ғимараты Миннеаполистегі Lumen Technologies ғимараты 1932 жылы Миннесота штатындағы Миннеаполис қаласында аяқталды және 1930-шы, 1940-шы және 1950-ші жылдары қалада салынған ең биік ғимарат атанды. Қазіргі иесінің құрметіне аталған бұл ғимарат бұрын CenturyLink ғимараты, Qwest ғимараты және Солтүстік-Батыс Белл Телефон ғимараты деп белгілі болған. Алғашқыда 105 метр биіктікте салынған ғимарат 1958 жылы микротолқынды антеннадан тұратын "тажы" қосылғаннан кейін 416 метрге дейін өсті, ал 1972 жылы микротолқынды антенналардың екінші қабаты орнатылды. AT&T Long Lines компаниясы үшін пайдаланылған антенналар 2019 жылы алынып тасталды. Ғимарат көп жыл бойы қаладағы екінші биік ғимарат болды, сәл ескірек Фошэй мұнарасынан кейін, және Миннеаполис қалалық әкімдігінің мұнарасынан сәл биік тұрады. Ғимараттың сыртқы бөлігінде электр жарқын сызықтары және бас кіреберіс үстіндегі стильделген құс сияқты көптеген ұсақ бөлшектер бар. Салынысы кезінде ерекше шешім қабылданып, 1920-ші жылдардағы Солтүстік-Батыс Белл ғимараты бұзылып, оның металл қаңқасы жаңа құрылысқа енгізілді. Ғимарат 1940-шы жылдары батыс жағынан кеңейтілді.

Тарих

Миннеаполисте телефон қызметі алғаш рет 1878 жылы ескі қалалық әкімдікте орналасқан, Gateway ауданындағы және 11 телефонға қызмет көрсететін коммутаторлық тақтамен басталды. Сұраныс тез өсті, ал 1885 жылы орталық кеңседе 775 желі болды және ол қалалық әкімдік ғимаратының екінші қабатына көшірілді. 1890 жылы кеңсе 1700 желімен қалалық әкімдіктегі бөлмеден асып кетті, сондықтан ол Николет және Маркет даңғылдары арасындағы Төртінші көшедегі ғимаратқа көшірілді. 1897 жылы сұраныс 3000 абонентке дейін өсті, сондықтан Үшінші даңғылдың оңтүстігінде және Бесінші көшеде үш қабатты ғимарат салынды. 1908 жылы бес қабатты екі қанат салынды. Миннеаполис қаласының орталығынан тыс жерлерде қосымша орталық кеңселер ашылды. 1920 жылы 14 орталық кеңсе ғимаратында 96 000 телефон болды. 1920 жылы Үшінші даңғылдың оңтүстігінде және Бесінші көшеде тоғыз қабатты ғимарат салынды. Бұл ғимаратты үлкен құрылысқа біріктіру мүмкіндігі ескерілді. 1929 жылы тағы да кеңейтуге байланысты, сыртқы ғимараттың алты қабаты жалға алынды. Соңында, болашақ қажеттіліктерді зерттегеннен кейін қазіргі ғимарат салынды. Бұл шешім экономикалық және сәулеттік тұрғыдан да тиімді болды. Құрылыс кезінде бірінші қабатта кеңсе орналасқан, клиенттер телефон компаниясымен жұмыс істей алатын, қоғамдық телефон кабиналары және алысқа қоңырау шалуға арналған бөлмелер болды. Келесі 12 қабатта телефон жабдықтары орналасқан, мысалы, алысқа қоңырау шалуға арналған коммутаторлар, басқа да арнайы коммутаторлар және MAin, ATlantic және BRidgeport орталық кеңселері үшін орталық кеңсе жабдықтары. Сондай-ақ, телефон операторлары үшін демалыс бөлмелері мен асхана да болды. 14, 25 және 26-қабаттар механикалық қабаттар болып табылды. Соңында, 15-тен 24-қабатқа дейінгі мұнара телефон компаниясының әкімшілік кеңселерін қамтыды. Үш жертөле қабатында электр және жылу жабдықтарымен қатар кабельдік сақтау жайлары да болды. Ғимараттың биіктігі көше деңгейінен 105 метр, жертөлесі 13 метр, ал жалпы қабат саны 26 болды. Орталық кеңсе жабдықтарының үлкен көлеміне байланысты көптеген қабаттар кеңсе ғимараттарына қарағанда биік болды. Ғимараттың жалпы ауданы 7 мың шаршы метрді құрады және шамамен 1000 қызметкер жұмыс істеді. Ғимараттың құрылысында Миннесотадан алынған құрылыс материалдары қолданылды, бірінші қабатта Мортоннан гранит, ал жоғарғы қабаттарда Касотадан әк тас қолданылды. Ішкі құрылыста Дулуттан цемент, ал Месаби тауларынан болат пайдаланылды. Ғимаратты Миннесота архитекторлары жобалап, Миннеаполис мердігерлері салып, Миннесота фирмалары басқа материалдармен қамтамасыз етті.

Telephone service in Minneapolis first began in 1878 with a switchboard located in the old city hall, located in the Gateway area, and serving 11 phones. Demand increased rapidly, and in 1885, the central office had 775 lines and was moved to the second floor of the city hall building. In 1890, the office outgrew its quarters in the city hall, with 1700 lines, so it moved to a building on Fourth Street between Nicollet and Marquette Avenues. Demand increased to 3000 subscribers in 1897, so a three story building was built at Third Avenue South and Fifth Street. In 1908, two five story wings were built. Additional central office buildings were established outside downtown Minneapolis. By 1920, there were 96,000 telephones in 14 central office buildings. In 1920, a nine story building was built at Third Avenue South and Fifth Street. That building was planned with the possibility that it would be merged into a larger structure. In 1929, with still more expansion, six floors were leased in an outside building. Finally, the current building was built, after a study of future needs. It was decided to add some space for the Minnesota administrative offices of the phone company, in a decision that was both economical and architecturally pleasing. When built, the building had its business office on the first floor, with space for customers to transact business with the phone company, public telephone booths, and rooms for long distance calls. The next 12 floors contained telephone equipment, such as long distance switchboards, other special switchboards, and dial central office equipment for the MAin, ATlantic, and BRidgeport central offices. There were also breakroom facilities and a lunch room for telephone operators who were off duty. The 14th, 25th, and 26th floors were mechanical floors. Finally, a tower on the 15th through 24th floors housed administrative offices of the telephone company. There were also three basement floors with power and heating equipment, along with cable vaults. The building measured 346 feet (105 m) above street level, 42 feet (13 m) in the basements, and had 26 stories. Many of these stories were somewhat taller than those in office buildings due to the size of central office equipment. The building had of floor space, and housed about 1,000 employees. Minnesota construction materials were used in the building, with a granite exterior from Morton on the first floor and limestone from Kasota on subsequent stories. Cement from Duluth and steel from the Mesabi Range were used for interior construction. The building was designed by Minnesota architects, built by Minneapolis contractors, and supplied with other materials by Minnesota firms.