Кіріспе

Сэнди-Лейн – Уилтширдегі шағын ауыл, Чиппенхэмнен оңтүстік-шығысқа қарай шамамен 7 км, Калнеден оңтүстік-батысқа қарай 5 км жерде орналасқан. Ол A342 Чиппенхэм – Девиз тас жолында, A3102 Калнеге баратын тармағымен қиылысынан солтүстікке қарай жатыр.

Сипаттама

2011 жылғы санақта оның негізгі пошталық кодында 17 шаңырақта 32 адам тұрды. 1924 жылы Нутхилл шаруашылығында римдік вилланың орны табылды. Біраз уақыт бойы ауыл Лондоннан (Бекхэмптон арқылы) Батқа (Лакок арқылы) созылған жолдың бойында орналасқан. "Сэнди-Лейн" атауы алғаш рет 1675 жылы жазылған; келесі ғасырда шамамен 20 үй мен коттедж болған. Ауыл көбінесе Калне Вудзен азаматтық приходының құрамында; Бромхэм приходымен шекарасы оның батыс жағынан өтеді. Уилтшир кеңесі – барлық маңызды жергілікті басқару функцияларына жауапты бірыңғай әкімшілік орган. 1975 жылы ауылдың барлық бөлігі Қорғау аймағы деп жарияланды, ал 1994 жылы бұл аймақ сәл кеңейтілді.

Белгілі ғимараттар

Санди-Лейнде сабан шатырымен жабылған бірнеше сақталған үйлер бар. Әйгүл Мария мен Николай шіркеуі де сабанмен жабылған. Джулиан Орбах, Певснердің еңбегін жаңарта отырып, Санди-Лейнді "Боуд эститінің ең көркем ауылдық жері, ерекше жергілікті темір тастан салынған сабан шатырлы үйлермен" деп сипаттайды. Ванс үйі, Бэк-Лейн мен Девиз жолы арасындағы бұрыштағы жеке жерінде орналасқан, бұл 1820 жылы салынған, бұрынғы үйдің жаңартылған нұсқасы. Онда темір балконды екі қабатты 19 ғасырлық верандасы бар. Джордж тавернасы – 18 ғасырда салынған, бірақ 19 ғасырда қайта жаңартылған екі қабатты ғимарат. 18 ғасырда тағы екі жол бойындағы таверна болған: "Ақ жүрек" және "Қара жылқы". Содан кейін 1864 жылы Читто ауданы (1845 жылы Әйгүл Мария шіркеуі салынған жер) Санди-Лейнді қоса кеңейтілді. 1892 жылы Бэк-Лейнде Әйгүл Николайға арналған кішкентай ағаш шіркеу салынды. Певснер оны "жарасымды" деп сипаттаған, ол Вустер компаниясының стандартты дизайны. Келесі жылы Санди-Лейн шіркеуі Әйгүл Мария мен Әйгүл Николайға қайта бағышталды. Баптистер 1817 жылы ауыл көшесінде Провиденс шіркеуін салды, ол ақ таспен әрленген темір тастан тұрғызылған. Орбах оның аркалы терезелерді "ерекше Елизавета дәуіріне тән" деп сипаттайды, бірақ 1986 жылға қарай бұл ғимарат жеке үйге айналды.