Джеймс Уоллес Баттс: Американ футбол жаттықтырушысы және әкімшісінің өмірі мен мансабы
Wally Butts
Джеймс Уоллес Баттс: американдық футболшы, жаттықтырушы және әкімші. 1942 ж. чемпиондық, 4 SEC титулы. Футбол залына енгізілді. Тарихы мен жетістіктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық футболшы және жаттықтырушы (1905–1973)
American football player and coach (1905–1973)
Джеймс Уоллес Баттс-младший (7 ақпан 1905 – 17 желтоқсан 1973) – американдық жоғары оқу орнының футболшысы, жаттықтырушы және спорттық әкімші. Ол 1939 жылдан 1960 жылға дейін Джорджия университетінің бас жаттықтырушысы болып қызмет етті, нәтижесі 140 жеңіс, 86 жеңіліс және 9 тең ойынды құрады. Оның «Джорджия Булдогс» футбол командасы 1942 жылы ұлттық чемпионатты жеңіп алды, сондай-ақ төрт Оңтүстік-Шығыс конференциясының титулын иеленді (1942, 1946, 1948, 1959). Баттс 1939 жылдан 1963 жылға дейін Джорджияның спорт директоры болып та қызмет етті. 1997 жылы ол жаттықтырушы ретінде Колледж футболының Даңқ залына енгізілді.
James Wallace Butts Jr. (February 7, 1905 – December 17, 1973) was an American college football player, coach, and athletics administrator. He served as the head coach at the University of Georgia from 1939 to 1960, compiling a record of 140–86–9. His Georgia Bulldogs football teams won a national championship in 1942 and four Southeastern Conference titles (1942, 1946, 1948, 1959). Butts was also the athletic director at Georgia from 1939 to 1963. He was inducted posthumously into the College Football Hall of Fame as a coach in 1997.
Ойын мансабы
Бетс 1929 жылы Мерсер университетін бітірген, онда ол жаттықтырушы Берни Мурдың жетекшілігімен университет футболымен қатар бейсбол және баскетбол ойнады. Ол «Пи Каппа Фи» студенттік ұйымының мүшесі болды.
Butts was a 1929 graduate of Mercer University where he played college football under coach Bernie Moore, as well as baseball and basketball. He was an alumnus of Pi Kappa Phi fraternity.
Жаттықтырушылық мансап
1938 жылы Джорджия университетіне келгенге дейін ол бас бапкер болған үш мектепте де жеңіліссіз чемпионат командаларын тәрбиеледі. 1928–1931 жылдары Мэдисон (Джорджия) A&M; 1932–1934 жылдары Милджевиллдегі Джорджия әскери колледжінде; және 1935–1937 жылдары Луисвиллдегі Мале орта мектебінде жаттықтырды. Баттс мектептегі 10 жылдық бапкерлік карьерасында бар болғаны 10 ойынға ғана жеңіліп қалды. 1938 жылы Баттс Джоэл Ханттың көмекшісі ретінде Джорджия университетіне келді. Хант 5–4–1 есебімен Вайоминг университетіне басшылық ету үшін кеткеннен кейін, Баттс бас бапкер лауазымына көтерілді және ол 1960 жылға дейін 22 маусым бойы осы лауазымды сақтап қалды. Баттстың бас бапкер ретінде алғашқы жылындағы көмекшілері – Билл Хартман, Хауэлл Холлис, Квинтон Лампкин, Жюль В. Сайкс, Форрест Таунс және Дженнингс Б. Уитворт. Бас бапкер ретіндегі кезеңінде Джорджия 1942 жылы тұңғыш рет жалпыұлттық чемпионатты жеңіп алды және 1946 жылы тағы бір ұлттық титулға ие болды. Болашақта Оберн университетінің бас футбол жаттықтырушысы болатын Ральф Джордан 1946 жылдың қазан айында көмекші жаттықтырушы ретінде Джорджия жаттықтыру құрамына қосылды. Баттс «үш ярд және шаң бұлты» дәуірінде пас беру ойынының жақтаушысы болды. Ол басқа жаттықтырушылар зерттеген, инновациялық және күрделі пас беру жолдарын жасады. Ол бойы 1 метр 65 сантиметр, денесі тығыз болғандықтан көбінесе «кішкентай дөңгелек адам» деп аталды. Баттс 1942 жылғы Хейсман Трофи иегері Франк Синквичті және 1946 жылғы Максвелл сыйлығының иегері Чарли Триппиді жаттықтырды. 1942 жылғы Джорджия командасы Роуз-боулда UCLA командасын жеңіп, AP сауалнамасында 2-орынды иеленді және көптеген сарапшылар тарапынан ұлттық чемпион атанды. Баттстың командалары төрт рет Оңтүстік-Шығыс конференциясының чемпионы атанды (1942, 1946, 1948 және 1959). Бас бапкер ретінде Баттстың көрсеткіші 140–86–9 (61,5% жеңіс көрсеткіші) болды, оның ішінде турнирлерде 5–2–1 есебі тіркелді. Бұрынғы ойыншы және Баттстың көмекшісі болған Джонни Гриффит 1961–1963 жылдары бас бапкер лауазымын одан кейін иеленді.
Butts never failed to turn out an undefeated championship team at the three high schools he coached before arriving at the University of Georgia in 1938. He coached at Madison (Ga.) A&M from 1928–31; Georgia Military College in Milledgeville, 1932–34; and Male High in Louisville, 1935 37. Butts lost only ten games in ten years of high school coaching. Butts came to the University of Georgia as an assistant to Joel Hunt in 1938. Hunt left after a 5–4–1 season to take over at the University of Wyoming and Butts was elevated to the position of head coach, which he held for 22 seasons through 1960. Butts' assistants in his first year as head coach were Bill Hartman, Howell Hollis, Quinton Lumpkin, Jules V. Sikes, Forrest Towns, and Jennings B. Whitworth. During his tenure as head coach, Georgia won its first consensus national championship in 1942 and claimed another national title in 1946. Ralph Jordan, future head football coach at Auburn University, joined the Georgia coaching staff in October 1946 as an assistant line coach. Butts was a proponent of the passing game in an era of "three yards and a cloud of dust". He developed innovative, intricate pass routes that were studied by other coaches. He was often called "the little round man" as he was five feet, six inches tall and had a squat body. Butts coached 1942 Heisman Trophy winner Frank Sinkwich and 1946 Maxwell Award winner Charley Trippi. The 1942 Georgia team won the Rose Bowl over UCLA, finished #2 in the AP Poll, and was named a national championship by a number of selectors. Butts' teams also won four Southeastern Conference championships (1942, 1946, 1948 and 1959). As head coach, Butts posted a 140–86–9 record (.615 winning percentage), including a bowl record of 5–2–1. Johnny Griffith, a former player and assistant coach to Butts, succeeded him as head coach from 1961 63.
Кейінгі өмірі мен атақтары
1960 жылы желтоқсанда Баттс UGA бас футбол жаттықтырушысы лауазымынан қанағаттанды. Ол 1963 жылдың ақпанына дейін атлетикалық директор болып қалды, бірақ жемқорлыққа қатысты мақаладан кейін туған даудан кейін отставкаға кетті, оны Баттс мүжілдіре теріске шығарды. 1963 жылы Баттс "The Saturday Evening Post" журналына қарсы қылмыстық жала жабу ісін қозғады, өйткені журналдың 1963 жылғы 23 наурыздағы санында "Колледж футболының бұрылысы туралы әңгіме" атты мақаласы жарияланды, онда ол және Алабаманың бас жаттықтырушысы Бэр Брайант алдағы Джорджия-Алабама ойынының нәтижесін өзгерту үшін сөз байластырды деп айтылды. Джорджия университеті және Джорджияның бас прокуроры Юджин Кук жеке-жеке тергеу жүргізді. "Curtis Publishing Co. v. Butts" ісі, Жоғарғы сотқа дейін жеткенде, жала жабу ісінде "қоғамдық тұлғалар" анықтамасын кеңейткен маңызды іс болды. 1967 жылы сот оның пайдасына шешім шығарды және "The Saturday Evening Post" журналына Баттс отбасына 3,06 миллион доллар көлемінде зиян төлеуге міндеттелді, бұл сол кездегі тарихтағы ең ірі өтемақы төлемі болды. Бұл келісім алты жылдан кейін беделді "Saturday Evening Post" журналының құлауына ықпал еткен факторлардың бірі болып саналды. Баттс пен Брайант екеуі де 10 миллион доллардан астам сомаға сотқа жүгінді. Брайант 300 мың долларға келісім жасады. 1986 жылы Теннесси университетінің құқық мектебінің профессоры Джеймс Кирби "Сәтсіздік: Бэр Брайант, Уоли Баттс және Ұлы Колледж Футболының жанжалы" атты кітабын жариялады, онда соттардың қате шешім қабылдағаны айтылды. Кирби сот процесінде Оңтүстік-Шығыс конференциясының ресми бақылаушысы болды. Баттс 1966 жылы Джорджия спорт ардагерлерінің залына, ал 1997 жылы Колледж Футболының ардагерлерінің залына енгізілді. Джорджия университетіндегі Butts Mehre Heritage Hall, атлетикалық басқару кеңселері мен спорт мұражайы Баттстың және оның алдыңғы жаттықтырушысы Гарри Мехренің құрметіне салынды. Футбол карьерасын аяқтағаннан кейін Баттс Афина және Атланта қалаларында несиелік сақтандыру бизнесін құрды, онда ол үлкен табысқа жетті. Баттс 1973 жылы серуендеуден оралғаннан кейін жүрек талмасынан қайтыс болды. Ол Афинадағы Окони Хилл зиратына жерленді.
Butts resigned as UGA's head football coach in December 1960. He remained as athletic director until February 1963, when he resigned after a scandal erupted over a magazine article alleging corrupt practices, which Butts stridently denied. In 1963, Butts filed a libel lawsuit against The Saturday Evening Post after it ran "The Story of a College Football Fix" in its March 23, 1963, issue alleging that he and Alabama head coach Bear Bryant had conspired to fix an upcoming Georgia Alabama game. The University of Georgia and Georgia Attorney General Eugene Cook conducted separate investigations. Curtis Publishing Co. v. Butts, as it ultimately became when it reached the Supreme Court, was a landmark case that expanded the definition of "public figures" in libel cases. The court ruled in his favor in 1967, and The Saturday Evening Post was ordered to pay $3.06 million to the Butts family in damages, the largest settlement awarded at its time in history. This settlement was seen as a contributing factor among many others in the demise of the venerable Saturday Evening Post six years later. Both Butts and Bryant had sued for $10 million each. Bryant settled for $300,000. In 1986, Professor James Kirby of the University of Tennessee School of Law published Fumble: Bear Bryant, Wally Butts and the Great College Football Scandal, which argued that the courts had made the wrong decision. Kirby had been the Southeastern Conference's official observer at the trial. Butts was inducted into the Georgia Sports Hall of Fame in 1966 and posthumously into the College Football Hall of Fame in 1997. Butts Mehre Heritage Hall, athletic administration offices and sports museum at the University of Georgia, was built in honor of Butts and his predecessor as coach, Harry Mehre. After ending his football career, Butts established a credit insurance business in Athens and Atlanta, where he became very successful. Butts died of a heart attack after returning from a walk in 1973. He was buried in Oconee Hill Cemetery in Athens, Georgia.
Отбасы
Бетс Джеймс Уоллес Бетс ағаның (9 шілде 1881 жылы туған, 2 қаңтар 1959 жылы қайтыс болған) және оның әйелі Эннидің (1881 жылы туған, қайтыс болған жылы белгісіз) ұлы болды. Уолли 19 ақпан 1929 жылы Уинифред Фэй Тейлорға (12 шілде 1907 жылы туған, 27 маусым 1990 жылы қайтыс болған) үйленді. Олардың Фэй, Джин және Нэнси атты үш қызы болды. Бетстің көптеген немерелері мен шөберелері болды. Бетс отбасының көптеген мүшелері оның құрметіне Джорджия университетін қолдап келеді.
Butts was the son of James Wallace Butts Sr. (July 9, 1881 – January 2, 1959) and wife Annie (1881 – ? ). Wally married Winifred Faye Taylor (July 12, 1907 – June 27, 1990) on February 19, 1929. They had three daughters, Faye, Jean and Nancy. Butts had numerous grandchildren and great grandchildren. Many members of the Butts family have gone on to support the University of Georgia in his honor.