Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық сағаттанушы, теңіз офицері, жазушы және радиодағы тұлға (1890–1948)
ағылшын театр режиссері
British horologist, naval officer, author and radio personality (1890–1948)
the English theatre director
Руперт Томас Гулд (16 қараша 1890 – 5 қазан 1948) – британдық Корольдік теңіз флотының лейтенант-коммандері, сағаттану саласына (уақытты өлшеу құралдарын зерттеу ғылымы) қосқан үлесімен белгілі болды. Ол сонымен қатар жазушы және радиодағы танымал тұлға да еді.
Rupert Thomas Gould (16 November 1890 – 5 October 1948) was a lieutenant commander in the British Royal Navy noted for his contributions to horology (the science and study of timekeeping devices). He was also an author and radio personality.
Өмір
Гулд Портсмут қаласына жақын жердегі Саутсидеде өсті, оның әкесі Уильям Монк Гулд музыка мұғалімі, органшы және композитор болды. Ол Истман Корольдік теңіз академиясында, содан кейін 1906 жылдың 15 қаңтарынан бастап Дартмут қаласындағы Корольдік теңіз колледжінде оқыды, «Грейнвилл» тобының бір бөлігі болды. 1907 жылғы наурыз айына қарай емтихан нәтижелері оны сыныбындағы бірінші орынға қойды. 1907 жылдың 15 мамырында мичман болды. Бастапқыда ол Жерорта теңізінде HMS Formidable және HMS Queen (капитан Дэвид Биттидің басшылығымен) кемелерінде қызмет етті. Кейіннен ол Қытайға (алғашқыда HMS Kinsha, содан кейін HMS Bramble) жіберілді. Ол «навигация» карьералық бағытын таңдады және навигациялық офицер ретінде біліктілік алғаннан кейін, Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін HMS King George V және HMS Achates кемелерінде қызмет етті. Осы кезде ол жүйкелік ауруға шалдығып, медициналық демалысқа шықты. Ұзақ уақыт емделгеннен кейін ол Адмиралтействодағы гидрографиялық бөлімде жұмыс істеді, онда теңіз тарихының, картографияның және полярлық аймақтар экспедицияларының әртүрлі салаларында саршенбі болды. 1919 жылы лейтенант-коммандер (зейнеткер) шеніне көтерілді. 1917 жылдың 9 маусымында Мюриэль Эсталлға үйленді. Бұл неке 1927 жылдың қараша айында сот шешімімен ажырасты. Олардың Сесил (1918 жылы туған) және Жоселин (1920 жылы туған) есімді екі баласы болды. Өмірінің соңғы жылдарын Солсбериге жақын Барфорд Сент-Мартинде өткізді, онда ол шіркеу мұнарасындағы бұзылған сағатты жөндеу және қалпына келтіру үшін сағат жасау шеберлігін пайдаланды.
Gould grew up in Southsea, near Portsmouth, where his father, William Monk Gould, was a music teacher, organist, and composer. He was educated at Eastman's Royal Naval Academy and then, from 15 January 1906 the Royal Naval College, Dartmouth, being part of the 'Greynville' term (group), and by Easter 1907, examinations placed him at the top of his class. He became a midshipman on 15 May 1907. He initially served on HMS Formidable and HMS Queen (under Captain David Beatty) in the Mediterranean. Subsequently, he was posted to China (first aboard HMS Kinsha and then HMS Bramble). He chose the "navigation" career track and, after qualifying as a navigation officer, served on HMS King George V and HMS Achates until near the outbreak of World War I, at which time he suffered a nervous breakdown and went on medical leave. During his lengthy recuperation, he was stationed at the Hydrographer's Department at the Admiralty, where he became an expert on various aspects of naval history, cartography, and expeditions of the polar regions. In 1919 he was promoted to Lieutenant Commander (retired). On 9 June 1917 he married Muriel Estall. That marriage ended by judicial separation in November 1927. They had two children, Cecil (born in 1918) and Jocelyne (born in 1920). His last years were spent at Barford St Martin near Salisbury, where he used his horological skills to repair and restore the defunct clock in the church tower.
Жұмыс
1920 жылы Джон Харрисонның теңіз хронометрлерін қалпына келтіруге рұқсат алды, ал бұл жұмыс 1933 жылы аяқталды. Оның «Теңіз хронометрі, тарихы және дамуы» атты еңбегі алғаш рет 1923 жылы Дж. Д. Поттер басып шығарды. Бұл кітап жарты ғасыр бойы теңіз уақыт санағыштары туралы ең авторитетті мәтін болып саналды. Гулдтың көптеген қызығушылықтары мен әрекеттері болды. Екі рет жүйке ауруына шалдыққанға қарамастан, ол сағат жасаудан бастап Лох-Несс құбыжығына дейінгі тақырыптарды қамтитын әртүрлі кітаптар жазып, жариялады. Ол ғылымды насихаттаушы болды және 1934 жылдың қаңтарынан бастап BBC балалар бағдарламасы үшін «Жұлдыз қараушы» деген атпен бірқатар лекциялар оқыды, олар кейін жарияланды. Ол BBC радиосының «Ақылдылар клубы» мүшесі болды. 1930 жылдары ол Уимблдон теннис турниріндегі орталық кортта көптеген матчтарға төрешілік жасады. 1947 жылы ол Ұлыбританиялық сағат институтының алтын медалімен марапатталды, бұл сағат жасау саласына қосқан үлесі үшін берілетін ең жоғары награда. Гулд 1948 жылдың 5 қазанында Кент штатындағы Кентербериде жүрек жетіспеушілігінен қайтыс болды. Ол 57 жаста болды. 2000 жылы Dava Sobel-дің «Longitude: The True Story of a Lone Genius Who Solved the Greatest Scientific Problem of His Time» кітабының теледрамасы – «Longitude» Гулдтың Харрисон хронометрлерін қалпына келтіру жұмысын көрсетті. Драмада Гулдтың рөлін Джереми Айронс ойнады.
He gained permission in 1920 to restore the marine chronometers of John Harrison, and this work was completed in 1933. His horological book The Marine Chronometer, its history and development was first published in 1923 by J. D. Potter and was the first scholarly monograph on the subject. It was generally considered the authoritative text on marine timekeepers for at least half a century. Gould had many other interests and activities. In spite of two more nervous breakdowns, he wrote and published an eclectic series of books on topics ranging from horology to the Loch Ness Monster. He was a science educator, giving a series of talks for the BBC's Children's Hour starting in January 1934 under the name "The Stargazer", and these collected talks were later published. He was a member of the BBC radio panel The Brains Trust. He umpired tennis matches on the Centre Court at Wimbledon on many occasions during the 1930s. In 1947 he was awarded the Gold Medal of the British Horological Institute, its highest honour for contributions to horology. Gould died on 5 October 1948 at Canterbury, Kent, from heart failure. He was 57 years of age. In 2000, Longitude, a television dramatisation of Dava Sobel's book Longitude: The True Story of a Lone Genius Who Solved the Greatest Scientific Problem of His Time, recounted in part Gould's work in restoring the Harrison chronometers. In the drama, Gould was played by Jeremy Irons.
Криптозоология және паранормальды қызығушылықтар
Гулд криптозоологиялық және паранормальдық құбылыстарды зерттеуге қызығушылық танытты. Көп таралған баспасөзде Лох-Несс жәндігі (жаңалықтар) туралы айтылғандар мен теңіз жыланы туралы бұрынғы жұмысы оған ықпал еткен соң, Гулд Лох-Несс көлі маңында бірнеше күн мотоциклмен саяхаттап, оны аралап көрді. Ол көптеген куәгерлермен сұхбаттасып, аңызды жаратылысқа қатысты мәліметтер жинады, нәтижесінде осы құбылыс туралы алғашқы маңызды еңбек жарық көрді, ол "Лох-Несс жәндігі және басқалары" деп аталды. Осыдан кейін Гулд радиошоулар мен газет мақалаларына тұрақты түрде қатысып, бұл мәселе бойынша де-факто өкіл атанды. Тарихшы Майк Даш Гулдты "Британдық Чарльз Форт" деп сипаттады. Паранормальдық жазушы Джером Кларк оны "сақты және талдаушыл" Форт стилінде жазатын автор деп атады. Дегенмен, күмәнданшы тергеуші Джо Никель Гулдты "артық сенімді паранормалист" деп сипаттады.
Gould took interest in investigating cryptozoological and paranormal claims. Spurred on by the attention to the Loch Ness Monster in the popular press (news) and his previous work on the sea serpent, Gould spent some days at Loch Ness travelling around it by motorcycle. He interviewed many witnesses and collated evidence for the creature that resulted in the first major work on the phenomenon, entitled The Loch Ness Monster and Others. After this, Gould became the de facto spokesman on the subject, being a regular contributor to radio shows and newspaper articles. Historian Mike Dash has described Gould as "Britain's answer to Charles Fort". Paranormal writer Jerome Clark has described Gould as a "conservative and analytical" Fortean writer. However, sceptical investigator Joe Nickell has described Gould as an "overly credulous paranormalist".