Канадалық радио әзілкеші және сатирик Макс Фергусон

Кіріспе

Канадалық радио әрі сатирик Макс Фергюсон, ОК (10 ақпан 1924 – 7 наурыз 2013) – Канадалық радио хабаршысы және сатирик, ол Канадалық телерадио корпорациясында (CBC) ұзақ жылдар бойы сұранысқа ие болған Rawhide және The Max Ferguson Show радио бағдарламаларымен танымал болды.

Ерте өмір

Макс Фергюсон 1924 жылдың 10 ақпанында Англияның Дурхам графтығындағы Крук қаласында Уильям Джордж (Джордж) Фергюсон мен Изабелла Фрэнсис (Изабел) Финнеганның екінші ұлы болып дүниеге келді. 1926 жылы, Макс екі жасқа толғаннан кейін, Фергюсон отбасы Канадаға көшті. Олар 22 мамырда Коб, Ирландиядан "Миннедоса" кемесімен жол тартып, 29-ы Монреальге (Квебек) жетті. Соңында олар Онтариода қоныстанды. Анасының туған жері – Лаоис округіне (сонымен қатар Лейкс және Куинс округі деп те аталады) туыстарын аралап, Ирландияға сирек сапарлар жасағаннан басқа, Фергюсон Лондон, Онтарио қаласында өсті және Батыс Онтарио университетін ағылшын және француз тілдері бойынша бакалавр дәрежесімен бітірді.

Мансап

1946 жылдың жазында ол Лондондағы CFPL радиостанциясында диктор болып жұмысқа қабылданды, бірақ сол жылы Халифаксқа, Новая Шотландияға көшіп барды, онда CBC Halifax Radio Building жергілікті станциясының штаб дикторы ретінде CBC-ге қосылу мүмкіндігі болды. Оның автобиографиясы бойынша, «And Now Here's Max» (1967), ол өз тапсырмаларының арасында «Таңғы астан кейін» атты ковбойлық музыка шоуын өткізуді тапқанда қатты таңғалды. Өзінің атын-жөнін жасыру үшін және тез арада қайта тағайындалу үмітімен ол «Оллд Роухайд» кейіпкерін импровизациялады, ол егде жастағы шаруаның дауысын қабылдады және ол енгізген әндерге түстес қарама-қайшылықпен баға берді. Бұл кейіпкер ұлттық телеарнаның тыңдаушыларына жаңа дем берді, олар өздерінің мақұлдауын көптеген поштамен жеткізді. Өз тағдырын қабыл алып, Фергюсон өзінің және өзінің көрермендерінің көңілінен шығу үшін Раухайдпен (барлығы Фергюсонның дауысымен) өзара іс-қимыл жасау үшін бүкпесіз және таңғажайып кейіпкерлердің бүкіл репертуарлық компаниясын ойлап тапты. Ол әдеби классикалықтарды пародиялаған және қазіргі оқиғалар мен CBC тұлғаларын сатиралық етіп көрсететін күнделікті скетчтер жасады. Қайталанатын кейіпкерлер (Rawhide-ден басқа) – өркөкірек, аденоидты CBC дикторы Марвин Меллобелл, The Goomer Brothers, Little Harold, The Black Widow Spider және авантюрист әже. 1949 жылы шоудың танымалдылығы корпорацияны Фергюсонды Торонтодағы бас кеңсесіне көшіруге итермеледі, онда ол бүкіл ел бойынша хабар тарататын болады. Раухайдтың жағалаудан жағалауға дейінгі алғашқы хабарлары ұлттық дау тудырды, парламенттің бір мүшесі шоуды төмен юмор мен ағылшын тілін қорлау үшін айыптап шықты. Алайда ол он жеті жыл бойы эфирдегі ең танымал бағдарламалардың бірі болды. Осылайша, ковбойлық музыка эзотерикалық халық музыкасына ұласты, Фергюсон бұл термин пайда болғанға дейін әлем музыкасы жанрының ізашарсы болды. Ол сондай-ақ 1950 жылдардың ортасында бірнеше жыл бойы өзінің сүйікті Маритимнен хабар тарата алды. 1955 және 1960 жылдар аралығында Фергюсон Folkways Records лейблісінде үш альбом жазды, олардың әрқайсысы Rawhide сатирикалық сериясының бір бөлігі. 1954 жылдан 1961 жылға дейін (Rawhide радио бағдарламасын жалғастыра отырып) ол теледидарға ауысып, CBC Halifax бағдарламасының кешкі газетін, ал кейінірек CBC Toronto өндірісінің Tabloid-ін өткізді. Фергюсон 1962 жылы Rawhide және оған байланысты барлық Rawhide кейіпкерлерін зейнеткерлікке шығаратынын жариялады және өзінің сөзінде тұрып қалды – оның кейінгі радио жобаларында бұл кейіпкерлердің ешқайсысы жоқ. Оның орнына ол 1962 жылдан бастап аптасына 5 күн Max Ferguson Show шоу-ны іске қосты, онда этностық музыка мен күннің жаңалықтарына негізделген тақырыптық скетчтер болды. Соңғылары әрқашан Фергюсонның танымал саясаткерлер мен атақтыларды еліктеуге деген керемет қабілетімен ерекшеленді. Фергюсон таңғы жаңалықтарға негізделген өз тақырыптық эскиздерін жазды және барлық дауыстарды тікелей эфирде орындады. Шоуды тағы бір CBC аңызы, Аллан МакФи, әсем «Міне, Макс» деген сөзбен аяқтаған. Фергюсон 1966 жылы Канаданың Ұлттық кино басқармасының Max in the Morning бейнесінде өзінің радио шоуын дайындап, өткізген таңертеңгі уақытын егжей-тегжейлі баяндады. Сол жылы ол «Марвел супербатырлары» шоуында Marvel Comics үшін Халк пен доктор Брюс Баннерді дауыстаған алғашқы адам болды. Ол бірнеше фильмнің баяндамашысын, сондай-ақ балалардың қызықты әңгімесін және одан кейінгі «Кімде-кім менің шашағымды көрді ме?» атты қысқа фильмді жазды (1990 ж.). Радио-шоу Фергюсонның ең танымал болып қала берді. Күнделікті Макс Фергюсон шоуы 1971 жылы 25 маусымда 9 жарым жыл бойы жалғасты. Фергюсонның соңғы эскизінде Джон Дифенбеккер, Пьер Трюдо және Роберт Стэнфилд (барлығы Фергюсонның дауысы) шоуда енді болмайтынына көңілін көтерді. Біршама уақыттан кейін Фергюсон CBC эфиріне қайта оралды. The Max Ferguson Show-ның 25 жылдан астам уақыт бойы жалғасатын осы қайталануы үшін Фергюсон скетчтерді тастап, тек қана өзінің ашық сөйлеу сүйкімділігі мен тілге деген қабілетіне, сондай-ақ ерекше музыка мен комедиялық жолдардың ерекше таңдауына сүйенді. Көп уақыттан бері хабарландырушы МакФи, оның бағдарламасы Эклектикалық цирк, Макс шоуынан бұрын, 1989 жылы CBC-ден зейнеткерлікке шықты; бірақ ол Фергюсонның шоуын таныстыруды жалғастырды, бірақ денсаулығы нашарлағандықтан, оны 1991 жылдың басында орнынан түсуге мәжбүр етті. 90-жылдардың ортасынан бастап Фергюсонның әңгімелесу серігі ретінде жиі пайда болған Шелах Роджерс шоудың соңғы бірнеше айындағы диктордың міндетін өз мойнына алды. Роджерс жақын арада жетекші желілік хостқа айналды. Макс Фергюсон 1998 жылы хабар таратудан зейнеткерлікке шықты, CBC-де 50 жылдан астам уақыт өткізген. Өткен жылдар ішінде ол көптеген наградаларға ие болды, соның ішінде 1968 жылғы Стивен Ликок сыйлығын «And Now Here's Max» автобиографиясы үшін алды. Ол 1970 жылы Канада орденінің офицері тағайындалды және 2001 жылы Өнер саласындағы өмір бойы жетістіктері үшін генерал-губернатордың сыйлығына ие болды. Ол Джон Дрейни сыйлығының және Гордон Синклер сыйлығының иегері болды. Ол Батыс Онтарио университетінен, Далхаузи университетінен, Ватерлоо университетінен, Брок университетінен және Саскачеван университетінен құрметті дипломдар алды.

In the summer of 1946 he was hired as an announcer at radio station CFPL in London, but later that year relocated to Halifax, Nova Scotia, for the opportunity to join the CBC as a staff announcer with the local station in the CBC Halifax Radio Building. According to his autobiography, And Now Here's Max (1967), he was appalled to find among his assignments the task of hosting a cowboy music show called After Breakfast Breakdown. To protect his anonymity, and in hopes of quick reassignment, he improvised the character of "Old Rawhide", assuming the voice of an elderly ranch hand and giving colourfully disdainful appraisals of the songs he introduced. The character was a breath of fresh air to listeners of the staid national broadcaster, and they relayed their approval with volumes of mail. Accepting his fate, Ferguson devised an entire repertory company of raucous and bizarre characters to interact with Rawhide (all voiced by Ferguson) to amuse himself and his audience, creating daily skits which parodied literary classics and satirized current events and CBC personalities. Recurring characters (other than Rawhide) included pompous, adenoidal CBC announcer Marvin Mellobell, The Goomer Brothers, Little Harold, The Black Widow Spider, and the adventurous Granny. In 1949, the show's popularity led the corporation to transfer Ferguson to its head office in Toronto, where he would broadcast nationally. Rawhide's first coast to coast broadcasts caused something of a national controversy when a Member of Parliament rose to denounce the show for its low humour and abuse of the English language. However, it remained one of the most popular programs on air, lasting some seventeen years. Along the way, the cowboy music was dropped in favour of esoteric folk music, making Ferguson a pioneer in the world music genre long before the term existed. He was also able to originate his broadcasts from his beloved Maritimes for a few years in the mid 1950s. Between 1955 and 1960, Ferguson recorded three albums on Folkways Records, each a part of the Rawhide satirical series. From 1954 to 1961, (while continuing the Rawhide radio program) he branched out to television to host the nightly CBC Halifax program Gazette, and later the CBC Toronto production Tabloid. Ferguson announced he was retiring Rawhide and all of the associated Rawhide characters in 1962, and kept to his word—his subsequent radio ventures did not incorporate any of these characters. Instead, he launched the 5 days a week Max Ferguson Show beginning in 1962, featuring ethnic music and topical skits based on the news of the day. The latter were always highlighted by Ferguson's uncanny ability to mimic prominent politicians and celebrities. Ferguson wrote his own topical sketches, based on the morning's news, and performed all the voices live to air. The show was introduced in grandiloquent fashion by another CBC legend, Allan McFee, who always ended his piece with the mellifluous "And now here's Max". Ferguson was the subject of the 1966 National Film Board of Canada profile Max in the Morning which detailed a typical morning spent preparing and hosting his radio show. That same year he became the first man to voice the Hulk and Dr. Bruce Banner for Marvel Comics in "The Marvel Super Heroes" show. He also narrated several films, and wrote the whimsical children's story and its subsequent film short "Has Anybody Seen My Umbrella?" (1990). The radio show remained what Ferguson was best known for, however. The daily Max Ferguson Show wrapped up on June 25, 1971 after a 9 1/2 year run; Ferguson's final sketch featured John Diefenbaker, Pierre Trudeau and Robert Stanfield (all voiced by Ferguson) expressing relief that they would no longer be on the show. After some time off, Ferguson returned to the CBC airwaves, appearing on Saturday morning. For this iteration of The Max Ferguson Show—which would run for over 25 years—Ferguson dropped the skits and relied exclusively on his outspoken charm and facility with the language, as well as his unique selection of offbeat music and comedy tracks. Long time announcer McFee, whose programme The Eclectic Circus, preceded Max's show, retired from the CBC in 1989; but he continued to introduce Ferguson's show until failing health forced him to step down in early 1991. Shelagh Rogers, who had appeared fairly regularly starting in the mid 90s as a sort of conversational companion for Ferguson, assumed the announcer's task for the show's final few months. Rogers soon became a top network host in her own right. Max Ferguson retired from broadcasting in 1998, having spent over 50 years at the CBC. Over the years, he garnered many awards, including the 1968 Stephen Leacock Award for humour for his autobiography, And Now Here's Max. He was appointed an Officer of The Order of Canada in 1970 and in 2001 was chosen as a recipient of the Governor General's Performing Arts Award for Lifetime Artistic Achievement. He was the recipient of the John Drainie Award and the Gordon Sinclair Award. He held honorary degrees from the University of Western Ontario, Dalhousie University, the University of Waterloo, Brock University and the University of Saskatchewan.

Некелер мен балалар

Фергюсон 1949 жылдың 9 сәуірінде Норма Джорджина "Джинджер" Фрейзерге алғаш рет үйленді, олардың бес баласы болды. Норма Фрейзермен некесі аяқталғаннан кейін (ол 2008 жылы қайтыс болды), 1979 жылы Фергюсон екінші рет бұрынғы CBC продюсері Паулин Джаничке үйленді. Олардың бір баласы болды – Тони Фергюсон (1984 жылдың 22 қазаны).

Өлім

Макс Фергюсон, ОК, 2013 жылдың 7 наурызында, Онтарио штатының Кобург қаласындағы Нортумберленд Хиллз ауруханасында 89 жасында жүрек талмасынан қайтыс болды. Оның қасында әйелі Паулин және балалары Скотт, Нэнси, Энн, Нони, Билл және Тони болды.