Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Explorer 52 (Hawkeye 1, Injun F, Neutral Point Explorer, IE D, Ionospheric Explorer D) – 1974 жылдың 3 маусымында Ванденберг әуе базасынан Scout E 1 зымырандық құрылғысымен ұшырылған НАСА спутнигі, Explorer бағдарламасының спутнигі.
NASA satellite of the Explorer program
Explorer 52, also known as Hawkeye 1, Injun F, Neutral Point Explorer, IE D, Ionospheric Explorer D, was a NASA satellite launched on 3 June 1974, from Vandenberg Air Force Base on a Scout E 1 launch vehicle.
Протон мен электронды төмен энергиялы дифференциалдық энергияны талдаушы (LEPEDEA)
Бұл бөлшектер спектрометрі (LEPEDEA) протондар мен электрондарды бір мезгілде өлшеу үшін екі электростатикалық анализаторды қолданды. ГМ түтігі 600 кэВ-тан жоғары энергиялы протонға және 45 кэВ-тан жоғары энергиялы электронға сезімтал қосымша детектор болды. Сенсорлар ғарыш кемесінің айналу осіне перпендикуляр орнатылған. Бөлшектердің бұрыштық таралуы анализатор кернеу сатылары үшін 50° секторлық ажыратымдылықпен және анализатор кернеуінің толық диапазоны бойынша сканирлеу үшін 10° анықталды. Электростатикалық анализаторлардың көру бұрышы 8° х 30° болды және 0,05-ден 40 кэВ-қа дейінгі энергия диапазонындағы протон мен электронды өлшеді. Гейгер-Мюллер түтігінің конустық көру бұрышы 15° жарты бұрышқа ие болды. Екі жұмыс режимі қолданылды: әр 46 секунд сайын 156 интенсивтілік өлшеуден тұратын бір құрал циклі немесе әр 92 секунд сайын 312 интенсивтілік өлшеуден тұратын бір цикл.
This particle spectrometer (LEPEDEA) employed two electrostatic analyzers to measure protrons and electrons simultaneously. A GM tube was an additional detector sensitive to protons above 600 keV and electrons above 45 keV. The sensors were mounted normal to the spacecraft spin axis. Angular distributions of particles were determined with a sector resolution of 50° for analyzer voltage steps and 10° for analyzer voltage sweeps of its whole range. The electrostatic analyzers had a field of view of 8° by 30° and measured protons and electrons from 0.05 to 40 keV. The Geiger–Müller tube had a conical field of view of 15° half angle. Two modes of operation were used: one instrument cycle of 156 intensity measurements every 46 seconds, or one cycle of 312 intensity measurements every 92 seconds.
Триаксиалды флюксгейт магнитометр
Қоршаған ортаның магнит өрісін өлшеу үшін арқалыққа орнатылған төрт диапазонды, триаксиалды флюсгейт магнитометрі қолданылды. Үш осьтен үлгілер 5,72 секунд сайын үш рет алынды. Төрт диапазонның сезімталдығы мен дәлдігі тиісінше ±150 және 1.2, 450 және 3.5, 1500 және 11.7, ал 25 000 және 195.3 нТ құрады. Сезімталдық жерден берілетін команда арқылы өзгертілді. Жиілік жауабы DC-ден 1 Гц-ке дейін тегіс болды; 10 Гц-те 3 дБ төмендеді; содан кейін жоғары жиіліктерде октавасына 6 дБ төмендеді. Спутниктік шашыраған өрістер 0.1 нТ-тан кем болуға шектелді, бұл құралдың орташа квадратық шу деңгейіне де сәйкес келді. Ұшу кезінде калибрлеу 98 минут сайын бір рет жүргізілді.
A four range, triaxial fluxgate magnetometer mounted on a boom, was used to measure the ambient magnetic field. The three axes were sampled sequentially three times each 5.72 seconds. Sensitivities and accuracies of the four ranges were ± 150 and 1.2, 450 and 3.5, 1500 and 11.7, and 25,000 and 195.3 nT, respectively. The sensitivity was switched by ground command. Frequency response was DC to 1 Hz (flat); down 3 dB at 10 Hz; then falling at 6 dB per octave at higher frequencies. Satellite stray fields were constrained to be less than 0.1 nT, which was also the rms instrument noise level. Inflight calibration was performed once every 98 minutes.
Ғарыш кемесі
Ғарыш кемесі 11 секундтық номиналды айналу периодымен айналу арқылы тұрақтандырылған спутник болды. Аспан координаталарында оң айналу осінің координаталары 299,4° (± 1,1°) оң көтерілу және 8,6° (± 1,5°) дейін бұрылу болды. Бортта бағдарлау немесе айналу жылдамдығын басқару болған жоқ, бірақ айналу осінің бағдарлануы тұрақты болды. Оптикалық аспект жүйесі ұшырылғаннан бастап 1974 жылдың 3 қыркүйегіне дейін жұмыс істеді, содан кейін оптикалық аспект жүйесі өшірілді және қайта қосылмады. Осы кезеңнен кейін аспект плазма өлшеу жүйесінде Күннен келетін оптикалық сәулеленудің әсерін бақылау арқылы анықталуы тиіс болды. Осы деректерде байқалған өткір шыңды пайдаланып, түзетілген бағдарлау ақпараты алынып, деректерге қайта жазылды. Аспаптармен бірге толық ғарыш кемесінің массасы 36 Вт қуатты құрады, ол күнге қарайтын бұрышқа байланысты күн элементтерінен алынды. Explorer 52 Халықаралық магнитосфералық зерттеуге (IMS) қатысты және 1977 жылдың бірінші жартысында деректерді алу IMS арнайы интервалдарымен шектелді. Деректер тек нақты уақытта 136 және 400 МГц жиіліктерінде 100 бит/с (немесе конволюциялық кодтаумен 200 бит/с) және кең жолақты өте төмен жиілікті (VLF) деректер түрінде алынды. Оны Айова университетінің физика және астрономия факультетінің қызметкерлері жобалап, құрастырып, қадағалап отырды. Ғарыш кемесі 1974 жылдың 3 маусымында Солтүстік полюстің үстінде апогейі бар полярлық орбитаға ұшырылды және 1978 жылдың 28 сәуірінде 667 орбитадан немесе шамамен төрт жылдық үздіксіз жұмыстан кейін қайтадан атмосфераға енді. Ғарыш кемесінің апогейі [мәні] болды, ал перигейі [мәні] тең. Орбиталық период 51,3 сағатты құрады. Өмір сүру кезеңінде ғарыш кемесінің орбита жазықтығының Жер экваторына қатысты бұрылуы 89,80° болды. Ғарыш кемесінің айналу осі ұшырылған кезде орбиталық жазықтықта инерциялық түрде бекітілді, тұрақты оң көтерілу және бұрылу бағытына бағытталды және Жердің экваторлық жазықтығына жақын параллель болды.
The spacecraft was spin stabilized satellite with a nominal rotational period of 11 seconds. In celestial coordinates, the positive spin axis coordinates were right ascension 299.4° (± 1.1°) and declination 8.6° (± 1.5°). There was no onboard orientation or spin rate control, but the orientation of the spin axis was stable. An optical aspect system operated from launch until 3 September 1974 at which time the optical aspect system was turned off and failed to turn back on. After this period, aspect had to be determined by observing the effect of optical illumination from the Sun on a plasma measurement system. Using the sharp peak observed in this data, corrected orientation information was obtained and rewritten to the data records. The complete spacecraft with instruments had a mass of Power of 36 watts, depending on solar aspect, was obtained from solar cells. Explorer 52 participated in the International Magnetospheric Study (IMS) and during the first half of 1977 data acquisition was confined to IMS special intervals. Data were obtained in real time only, at frequencies of 136 and 400 MHz at 100 bit/s (or 200 bit/s with convolutional coding) plus wideband Very low frequency (VLF) data. It was designed, built, and tracked by personnel at the Department of Physics and Astronomy, University of Iowa whose sports teams are the Iowa Hawkeyes. The spacecraft was launched on 3 June 1974 into a polar orbit with an apogee over the North Pole and re entered on 28 April 1978 after 667 orbits or nearly four years of continuous operation. The spacecraft apogee was of with perigee. The orbital period was 51.3 hours. During its lifetime, the orbital inclination of the plane of the spacecraft's orbit to the Earth's equator was of 89.80°. The spacecraft's axis of rotation at launch was inertially fixed in its orbital plane, directed towards a constant right ascension and declination, and nearly parallel to the Earth's equatorial plane.
Нәтижелер
1992 жылы доктор Джеймс Ван Аллен (Hawkeye жобасының ғылыми жетекшісі) және басқа Hawkeye жобасының негізгі зерттеушілері Ұлттық ғарыш ғылымдары дерек орталығына (NSSDC) Explorer 52 (Hawkeye 1) спутнигінен алынған жоғары сапалы цифрлық деректерді (Мастер ғылым файлдары деп аталады) тапсырды. Бұл деректердің ерекше екенін мойындаған NSSDC, Hawkeye деректерінің барлық жиынтығын өзінің онлайн архивіне қойды.
In 1992, Dr. James Van Allen (the Hawkeye Project Scientist) and the other Hawkeye principal investigators provided the National Space Science Data Center (NSSDC) with the high resolution digital data (referred to as Master Science Files) from Explorer 52 (Hawkeye 1). Recognizing the uniqueness of these data, the NSSDC has placed the entire Hawkeye data set in its on line archive.