Кіріспе

Pioneer 5 (Пионер P 2 және Able 4 деп те аталады, "Күлік дөңгелекті спутник" деген лақап атпен) – NASA-ның Пионер бағдарламасында Жер мен Венера орбиталары арасындағы планетааралық кеңістікті зерттеу үшін пайдаланылған, айналу арқылы тұрақтандырылған ғарыш зондысы. Ол 1960 жылдың 11 наурызында Кеп-Канаверал әуе күштері станциясының 17А ұшыру кешенінен 13:00:00 UTC-де ұшырылды, орбитадағы құрғақ массасы болды. Ол төрт күн панелі арқылы созылатын диаметрлі шар болды және 0,806 × 0,995 АЕ (121 000 000 – 149 000 000 км) күн орбитасына қол жеткізді. 1960 жылдың 30 сәуіріне дейін деректер алынды. Басқа жетістіктермен қатар, зонд планетааралық магнит өрістерінің бар екенін растады. Pioneer 5 – Pioneer/Able сериясының ең табысты зондысы. Бастапқы миссия жоспары 1959 жылдың қарашасында Венераға ұшуды жүргізу үшін болған, бірақ техникалық мәселелер 1960 жылдың басына дейін ұшыруды кешіктірді, сол кезде Венераға қатысты мүмкіндік терезісі жабылды. Сондықтан зондты Венераға жіберу мүмкін болмады, оның орнына ол планетааралық кеңістікті зерттеумен шектелді, ал планетаға нақты миссия тағы үш жыл күтуге тура келді.

Миссия

Босқыштың ұшыру кезіндегі жұмысы, Thor Able құрылғысымен бұрын болған көптеген қиындықтарды ескере келе, жалпы алғанда өте жақсы болды. Екінші сатыдағы ұшуды басқару жүйесінде күтпеген бұрылыстар мен домалануға себеп болған шағын аномалиялар тіркелді, алайда олар миссияны қауіпке тікелей ұшыратуға жеткіліксіз болды. Ғарыш аппараты магнит өрісіндегі деректерді магнитометр арқылы алды және планетаралық кеңістіктегі бұзылмаған магнит өрісінің орташа шамасы шамамен 5 γ ± 0,5 γ екенін өлшеді. Сондай-ақ, ғарыш кемесі күн жарқылынан шыққан бөлшектерді және планетаралық аймақтағы ғарыштық сәулеленуді өлшеді. Микрометеориттерді есептеу құрылымы деректер жүйесінің толып кетуіне байланысты қалыпты жұмыс істемеді.

Байланыс

Explorer 6 сияқты Pioneer 5 ғарыш кемесіндегі ең ерте белгілі цифрлық телеметрия жүйесі қолданылды, ол "Telebit" деп аталды. Бұл жүйе Explorer 1-ден бері қолданылып келген "Microlock" аналогтық жүйелерімен салыстырғанда арна тиімділігін он есе (немесе 10 дБ) арттырды және батыс ғарыш кемелеріндегі сигналды кодтаудағы ең маңызды жаңалық болды. Ғарыш аппараты 401,8 МГц жиілігіндегі көтерілу желісін қабылдап, 16/17 когерентті осциллятор схемасын пайдалана отырып, оны 378,2 МГц сигналына түрлендірді. Телеметрия жүйесі 512 Гц субтасымалдаушының фазасын модуляциялады, ол өз кезегінде 64, 8 немесе 1 бит/с жылдамдықпен амплитудалық модуляцияға түсті. Ғарыш кемесінің антенналарын бағыттау мүмкіндігі болмағандықтан, кейінгі ғарыш кемелерінде жиі кездесетін жоғары күшейткіштік тарелка тәрізді антеннасы болған жоқ. Оның орнына, жүйе әдеттегі 5 Вт-тық тарату тізбегіне 150 Вт-тық күшейткішті қосуға қабілетті болды. Ол 28 F өлшемді NiCd элементтерінен құралған аккумулятормен қуаттандырылды, ал күн батареялары аккумуляторларға зақым келтіру қаупі туғанша сегіз минутқа дейін жоғары қуатты байланыс жасауға мүмкіндік берді. 5 Вт қуатпен 5 сағат немесе 150 Вт қуатпен 5 минут байланыс үшін аккумуляторды 10 сағат зарядтау қажет болды. Кейінгі планетаралық ғарыш кемелерінен (Mariner 2 және одан кейінгілер) айырмашылығы, бұл ғарыш кемесі әлі қолжетімді болмаған Deep Space Network желісін пайдаланбады, бірақ SPAN деп аталатын, 76 метрлік Lovell телескобынан (кейін Манчестер Mark I деп аталды), Гавайидегі 26 метрлік радиотелескоптан және Сингапурдағы кішкентай спиральдік массивтен тұратын біршама импровизацияланған ғарыш желісін пайдаланды.