Екінші дүниежүзілік соғыстағы француз машинасы "MAC mle 1931"

Кіріспе

MAC mle 1931 пулеметі (француз тіліндегі ресми атауы Mitrailleuse modèle 1931 пулеметі, 1931 жылғы үлгі), Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңіндегі француз танктерінде, сондай-ақ Мажино желісі сияқты бекіністерде қолданылған пулемет. Ол кейде JM Reibel деп те аталады, Jumelage de mitrailleuses немесе Reibel екі пулеметтік орнату, бірақ бұл Мажино желісі бекіністеріндегі JM cloche cupolas-тарында қолданылған арнайы екілік орнату тірегін білдіреді, ал MAC mle 1931 нақты пулеметті білдіреді. JM екілік орнатулары MLE 1931 пулеметін бекіністерде орналастырудың стандартты тәсілі болды, ал танктер мен басқа да бронетранспорттық құралдар бір пулеметтен алды.

Шолу

Рейбель пулеметтері – газбен жұмыс істейтін қару, 7,5 мм MAS патронымен жабдықталған және 150 оқтык тік журналдармен зарядталатын. Қорғаныс құрылыстарында қолданылатын нұсқасы басқа рельстермен өзгертілді, ол Balle D ауыр оқ-дәрісіне бейімделген. 1940 жылдардың соңында француз әскеріндегі басқа қарулар 35 оқтық қорап журналдар мен АҚШ M2 штативтеріне арналған адаптерлерді пайдаланып, жердегі қолдануға ауыстырылды. 1931 жылғы үлгідегі пулемет – газбен жұмыс істейтін, ашық бұрандадан және толық автоматты түрде ғана атуға арналған қару. Ол француздық FM 24/29 Fusil Mitrailleur (жеңіл пулемет) негізінде жасалған, оны да подполковник Рейбель жобалаған және Браунинг автоматты мылтығы үлгісінде құрылған. FM 24/29 қаруына өте қалың және массивті ствол беріліп, жылуды сіңіретін рөл атқарып, салыстырмалы түрде тұрақты атуға қабілетті ауыр пулеметке айналдырылды. Бұл қажет болды, өйткені FM 24/29 жылдам ауыстырылатын стволға немесе сумен салқындатуға ие болған жоқ, ал оның қалыпты жеңіл стволы қысқа сериялармен атылса, салқындату үзілістерімен тез қызып, тозығып кететін. Ұзақ соққылы газ поршені стволының астында орналасқан және тік бұрандалы топты іске қосады. Оқтар 150 оқтық көп қабатты тік журналдардан (оқтар журналдың ортасына бағытталған күйде) беріледі. Пулеметті сол немесе оң жақтан журналдарды орнатуға бейімдеуге болады, бұл стандартты жақты орналасқан JM егіз орнатуда журналдарды ауыстыруды жеңілдетеді. Патрондарды түсіру тікелей төмен қарай, қабылдағыштың негізіне бекітілген қысқа шұңқыр арқылы жүзеге асырылады, ол қорғаныс құрылыстарында әдетте ұзақ құбырға немесе шұңқырға жалғанады, ол жұмсалған гильзаларды сыртқы орға бағыттайды. Басқаруды жеңілдету үшін пулемет алдыңғы қисық тұтқамен және стандартты мылтық үлгісіндегі доңғалақпен жабдықталған. Қорғаныс құрылыстарында орнатылған кезде егіз орнатуға екі жақты иық тірегі, орнату рамасының артқы жағынан созылатын құбырлы металл таяқшасы және әр жағында иық тірегі бар көлденең таяқша кіретін. Оператор пулеметтердің тұмсығына қарап, иық тіректерін иығына қояды. Содан кейін ол денесімен траверсті басқарады, ал қолымен пистолет тұтқаларын ұстап, бір немесе екі пулеметті атуға мүмкіндік алады. Биіктік қарудың астындағы мыс бұрандамен реттеледі. Егіз орнатулар T және F конфигурацияларында келеді; F типтері стандартты доңғалақтар мен иық тіректерін пайдаланды және казематтар мен куполалардағы амбразураларға орнату үшін қолданылды, ал T типі Боуден кабелімен басқарылатын доңғалаққа ие және кері тартылатын мұнараларда қашықтан пайдалануға арналған. 1931 жылғы үлгідегі MLE үшін стандарт – телескопиялық көзқарастыру құралы, азимут және деңгей көрсеткіштері, биіктік бұрандасы және жұмсалған гильзаларды шығару құбырлары бар JM Reibel егіз орнатуы. Оны екі ұшақты құрайтын экипаж басқаратын, оның құрамында екі мерген, екі зарядтаушы, екі көмекші зарядтаушы (оқ-дәрі әкелу және үстелге орнатылған қайта зарядтау машинасымен 5 оқтық клиптермен журналдарды толтыру үшін), кез келген ақауларды немесе тоқырауларды жөндеу үшін механик және атысты басқару немесе үйлестіру үшін командир болады. Пулеметтерді жұптастырудың мақсаты – тұрақты және жылдам атуға мүмкіндік беру. Қалыпты жағдайда екі пулемет кезекпен атылады, екіншісінің суынуына уақыт беріледі. Қажет болған жағдайда екі пулеметті бір мезгілде атуға болады, бұл атыс жылдамдығын арттырады. Әрбір орналасу орнында қабырғаларға стандартты жұмыс істеу техникасын көрсететін кестелер ілінеді: қалыпты атыс – минутына 150 оқ (бір журнал), пулеметтер арасында кезектесіп. Әр пулемет бір минут бойы, жүкті түбі бос болғанша, сериялармен атылады. Содан кейін мерген тоқтап, бірінші пулемет салқындап, қайта зарядталатынына дейін екінші пулеметті бір минут атуды жалғастырады. Содан кейін бірінші пулеметті қайта қолдануға болады. Осы жылдамдықпен атыс пулеметтің әрқайсысы үшін 3 минутқа созылуы мүмкін, содан кейін жиналған жылу қауіпті деңгейге жетеді. Жылдамдатылған атыс – пулеметтің әрқайсысы үшін минутына 450 оқ (3 журнал) және қалыпты атыс сияқты жүзеге асырылады; мерген бір минут ішінде үш журнал атып, түбі қызып кетпес бұрын екіншісімен қайталайды. Атыс жылдамдығы жоғары болғандықтан, жылдам атыс пулеметтің әрқайсысы үшін ең көп дегенде екі минутқа дейін шектелген, өйткені 6 журнал атып болғаннан кейін олар қызып, тіпті бірінші 3 журналдан кейін бір минут салқындағаннан кейін де қызып кетуге дайын болады. Жедел атыс: Төтенше жағдайларда, мысалы, жаудың тікұшақ сымнан өтуі сияқты, мергендер бір-бірінен кезекпен немесе бір мезгілде пулеметтің әрқайсысынан 75 оқтың сериясын жылдам атуға құқылы болды, бұл бір минуттан кем уақыт ішінде толық журналды атуға мүмкіндік береді. Мұндай жылдам атыс шектелмесе, ствол тез қызып кетеді. Пулеметтерді жылдам салқындату үшін әр JM орнатуының жанында су шелектері мен су шашыратқыштар сақталды. Стволдарды сумен шашырату (булану) арқылы немесе пулеметті орнатудан алып, стволды су шелектеріне малып салу арқылы салқындатуға болады. Орналасу орнының әрқайсысы үшін күніне 20 литрге дейін су стволды салқындатуға жұмсалуы мүмкін. JM орнатуы стандартты француздық қорғаныс амбразурасына (ашық терезеге) орналасуға арналған, қалың металл шаршы жақтаудан тұрады; пулеметтер осы жақтаудың ішіндегі тепе-теңдікке келтірілген бесікке орнатылған. Шаршы жақтау амбразураға тығыз орналасқан және біліктер мен бұрандалармен бекітілген. Бұл дұңғырға жау оқтарының енуіне жол бермейтіндей етіп, пулеметтерді қабырғалардың сыртындағы нысаналарға бағыттауға және оқтап беруге мүмкіндік берді. Орналасу орындары көбінесе бірдей амбразураны бөлісетін танкке қарсы қарумен бөліседі; JM орнатуы артқа қарай бұрылады, ал танкке қарсы қару төбесіне орнатылған рельс бойынша алға жылжытылады, оның стволы сыртқа шығып, тұмсығы ішке қарай бағытталғанша. Ол осыған ұқсас шаршы жақтаумен қоршалған, ол амбразураға тығыз орналасқан. Дұңғырдың тұрғындары жаудың атысына тек пулемет орнатуын артиллериялық орнатумен ауыстырғанда ғана ұшырасады.

The Reibel machine gun is a gas operated weapon chambered in the 7.5 mm MAS cartridge and was loaded with vertical, side mounted, 150 round pan magazines. The variant used in fortifications was modified with a different rifling to accommodate the balle D heavy ball type of ammunition. Some other guns in French service during the late 1940s were converted to ground role, with adoption of the side mounted 35 round box magazines and adapters for US M2 tripods. The modele 1931 machine gun is a gas operated weapon which fires from open bolt and in full automatic only. It is derived from the French FM 24/29 Fusil Mitrailleur (light machine gun) also designed by Lt Colonel Reibel, and based on the Browning Automatic Rifle. The FM 24/29 was developed into a heavier machine gun capable of relatively sustained fire, by giving it an extremely thick and massive barrel, to act as a heat sink. This was necessary, since the FM 24/29 lacked a quick change barrel or water cooling and its normal light barrel would rapidly overheat and wear out, if fired in more than short bursts, with cooling rests between. The long stroke gas piston is located below the barrel and operates the vertically tilting bolt group. Ammunition is fed from side mounted multi layer 150 round pan magazines (with bullets pointing to the center of the round magazine). The gun can be modified to take magazines on either the left or right side, to ease magazine changes while mounted in the standard side by side JM twin mount. Ejection is straight down, through the short chute attached to the base of the receiver, which in fortifications, usually led into a longer tube or chute that directed the spent cases into the ditches outside. The gun was fitted with a forward curved pistol grip to aid control and a standard rifle style trigger. When mounted in fortifications, the twin mount included an adjustable twin shoulder stock, a tubular metal bar that extended from the rear of the mounting frame, which mounted a horizontal crossbar, with shoulder pads on each end. The operator would face the breeches of the guns and place these pads against his shoulders. He would then use his body to control traverse, while his hands would grip the pistols grips to fire one or both guns. Elevation was controlled by a brass crank underneath the weapon. Twin mountings came in T and F configurations; F types used standard triggers and stocks and were used for embrasure mounts in casemates and cupolas, while the T featured a trigger operated by Bowden cable and was intended for remote use in retractable turrets. The standard for a mle 1931 in fixed emplacements was a JM Reibel twin mount, complete with telescopic sight, azimuth and level indicators, elevation screw and spent case ejection chutes. It was manned by a crew of eight, including two gunners, two loaders, two assistant loaders (to fetch ammunition and reload pan magazines with a table mounted reloading machine that took standard 5 round stripper clips), a mechanic to repair any faults or jams, and a commander to direct or coordinate fire. The purpose of pairing the guns was to allow for sustained and rapid fire. During normal use, the two guns would be fired in turn, allowing the other gun time to cool down. When called for, both guns could be fired together, increasing instantaneous rate of fire. Charts were posted on the walls in each emplacement, outlining standard operating technique:
normal fire was 150 rounds (one magazine) per minute, alternating between guns. Each gun would be fired for one minute, in bursts, until the magazine was empty. Then, the gunner would stop, and fire the second gun for a minute while the first gun cooled and was reloaded. Then the first gun could be used again. This rate of fire could be sustained for 3 minutes per gun, before the accumulated heat built to a dangerous level. Accelerated rate was 450 rounds per minute (3 magazines) per gun and was achieved in the same way as normal fire; the gunner would fire off three magazines within a minute and then stop before his barrel overheated, and then repeat with the second. Due to the higher rate of fire, accelerated fire was limited to a maximum of two minutes per gun, since the guns would be so heated after firing 6 magazines each, they would be ready to overheat, even with a minute to cool down after the first 3 magazines. Rapid fire; In cases of emergency, such as enemy crossing the barbed wire, the gunners were authorized to rapid fire bursts of 75 rounds per gun, either in turn or simultaneously, allowing a full magazines worth to be fired in much less than a minute. Such a rapid rate would very quickly overheat the barrel if not limited to only 75 rounds. To help cool the guns down faster, buckets of water and water sprayers were kept next to each JM emplacement. Barrels were cooled either by spraying them with water (evaporative) or by removing the gun from the mount and dipping the barrel into the water bucket. Up to 20 liters of water could be used per day per emplacement just to cool the barrels. The JM mount consisted of a thick, metal, square frame, sized to fit into a standard French fortification embrasure (opening); the guns were mounted on an equally heavy duty pivoting cradle inside this frame. The square frame fit snugly into the embrasure and was attached by hinges and bolts. This ensured that there were no gaps where enemy bullets could enter into the bunker (except the very small opening that the telescopic sight peeped through), yet allowed the guns to be aimed and trained on anyone outside the walls. Emplacements were often shared with an anti tank gun sharing the same embrasure opening; the JM mount would be hinged back, and the anti tank gun slid forward on its ceiling mounted rail, until its barrel was outside and breech inside. It was surrounded by a similar square frame, which fit tightly into the embrasure. The only time the occupants of the bunker were exposed to enemy fire, was in the brief moments when switching the machine gun mounting for an artillery mount.

Пайдаланушылар

Болгария, Hotchkiss H35 жеңіл танкысында қолданылды. Чад, Чад азаматтық соғысы кезінде (1965–1979) үкіметтік Armée Nationale Tchadienne әскерлері қолданған. Қытай Республикасы (1912–1949), Renault UE Chenillette танкысында қолданылды. Хорватияның Тәуелсіз мемлекеті, Hotchkiss H35 жеңіл танкысында қолданылды. Франция, AMR 33, Renault FT немесе Panhard EBR сияқты бронеттік көліктерде және бекіністерде қолданылды. Индокитай соғысы кезінде M1931As көліктерде немесе үш аяқты штативтерде қолданылды. Нацистік Германия, қолға түскен мысалдар. MAC 1931 үлгісі Kpfw MG 331(f) ретінде пайдаланылды. Венгрия Корольдігі, Hotchkiss H35 жеңіл танкысында қолданылды. Израиль, Hotchkiss H35 жеңіл танкысында қолданылды. Италия Корольдігі, Renault R35 жеңіл танкысында қолданылды. Ливан, Renault R35 жеңіл танкысында қолданылды. Польша, Renault R35 жеңіл танкысында қолданылды. Швейцария, Renault R35 жеңіл танкысында қолданылды. Сирия, Renault R35 жеңіл танкысында қолданылды. Түркия, Renault R35 жеңіл танкысында қолданылды. Югославия Корольдігі, Renault R35 жеңіл танкысында қолданылды.