Кіріспе

1834 жылы Нью-Йорк қаласында негізделген Боуэри Сэйвингс Банкі – 1834 жылдың мамырында құрылған Нью-Йорк қаласындағы банк. 1980 жылға қарай, Нью-Йорк агломерациясында 35-тен астам филиалы болды. 1992 жылы ол H. F. Ahmanson & Co. компаниясына 200 миллион долларға сатылды. Банктің 130 Боуэридегі алғашқы филиалы екі рет жаңартылды; қазіргі ғимарат, Стэнфорд Уайт жобалаған және 1895 жылы аяқталған, қазір элиталық мәдени орталыққа айналды. Банк 1920 жылы бас кеңсесін көшіруге шешім қабылдады, содан кейін 1921 жылдан 1923 жылға дейін Манхэттеннің орталығындағы 110-шы Шығыс 42-ші көшеде жаңа ғимарат салынды. Бұл екі ғимарат та Нью-Йорк қаласының тарихи ескерткіштері болып саналады.

Тарих

Боуэри жинақ банкі 1834 жылы Манхэттендегі қазіргі 128-130 Боуэри орналасқан жерде ашылды. 1980 жылға қарай, оның Манхэттен, Бруклин және Куинс аудандарында, сондай-ақ Лонг-Айлендтегі Нассау және Саффолк округтерінде 35-тен астам филиалы болды. Банктік реттеуді жеңілдеткеннен кейін, жинақ шоттарының пайыздық ставкаларының өсуі салдарынан банк шығын көре бастады. 1982 жылы банк ақшадан таусыла бастады; 1985 жылы Федералдық депозиттерді сақтандыру корпорациясы (FDIC) банкті Ричард Равич және басқаларға сатуды ұйымдастырды. Ол 100 миллион долларға сатылды және 5 миллиард долларлық депозиттерді төлеудің орнына 220 миллион долларлық капитал тапшылығын сақтауға рұқсат берілді. 1992 жылы ол H. F. Ahmanson & Co. компаниясына 200 миллион долларға сатылды. 1992 жылға дейін атауы Американың үй жинақ банкі деп өзгертілді. 1995 жылы Ахмансон өзінің Нью-Йорк операцияларын Гринпойнт жинақ банкіне сатты. 2004 жылға қарай Гринпойнт North Fork Bank-қа сатылды, ал 2007 жылы North Fork Capital One Bank-қа сатылды. 1972 жылдан 1992 жылға дейін бейсболдан әйгілі Джо ДиМаджио Боуэри жинақ банкінің өкілі болды.

130 Боуэрлі

Банктің 128–130 Боуэридегі Брум және Гранд-стрит арасындағы бас кеңсесі МакКим, Мид және Уайт архитектура фирмасының Стэнфорд Уайт жобалаған және 1893–95 жылдары салынған. L тәрізді ғимарат Боуэриден Элизабет-стрит арқылы өтеді және 228 Гранд-стритте екінші кіреберіс фасады бар. Уайттың ғимарат үшін алғаш рет римдік классикалық стильді таңдауы, ең алдымен Нью-Йоркте, содан кейін бүкіл АҚШ-та банк ғимараттары үшін үрдіс белгіледі. Сыртқы жағы Коринф бағаналарымен және Фредерик МакМонни жасаған мүсіндермен әсемделген, ал ішкі жағы рим ғибадатханасының әсерін береді және Нью-Йорктегі ұлы кеңістіктердің бірі саналады. Ішкі кеңістікте мәрмәр кеңінен қолданылған, кассирлердің тақталары сары Сиена мәрмәрінен жасалған, қабырғалар мен едендер мозаикамен жабылған. Сонымен қатар, Уайт нақты мәрмәрге ұқсас скальйола бағаналарын, күмбезді төбелерді, құйма темірден жасалған баспалдақтар мен люктерді пайдаланған.

110 Шығыс 42-ші көше

Банк 1920 жылы өзінің бас кеңсесін көшіруге шешім қабылдады, ал 1921 жылдан 1923 жылға дейін Манхэттеннің орталық бөлігінде, Гранд-Централь терминалының қарсы жағында, Парк және Лексингтон даңғылдары арасындағы Шығыс 42-ші көшесінің 110 нөмірінде жаңа ғимарат салынды. Оны Йорк және Сойер итальяндық романдық жаңғырту стилінде жобалады, ал Уильям Луис Айрс жобаның басшысы болды. Мәрмәр, әк тас, құмтас және қола торы қолданылған, 65 фут биіктігі, 80 фут ені және 197 1/2 фут ұзындығы бар зәулім ішкі кеңістік базиликаны еске түсіреді. 1931–33 жылдары шығысқа қарай алты қабатты қосымша салынды, ол кейін "Капелла" деп аталды. 1920 жылдары Генри Миллер осы банк архитектурасы туралы қысқа мәтін жазды, ол "мезотинт" деп аталды және "Боуэри Фениксі" деген тақырып берілді.