Кіріспе

Аргентиналық заңгер және саясаткер Рикардо Балбин (29 шілде 1904 – 9 қыркүйек 1981) – аргентиналық заңгер және саясаткер, орталықшыл Радикалды Азаматтық Одақтың (UCR) ең ірі тұлғаларының бірі. Ол төрт рет президенттікке кандидат болды: 1951, 1958 және 1973 жылы екі рет.

Ерте өмір және мансап

Рикардо Балбин 1904 жылы Буэнос-Айрес қаласында Энкарнасьон Моралес Балбин мен Сиприано Балбиннің отбасында дүниеге келді. Ол әлі бала кезінде отбасы алғаш Азулға, содан кейін Аякучоға көшіп кетті. 1909 жылы анасы ауыр сырқатқа шалдыққандықтан емделу үшін Испанияға апарылды. Балбин 1916 жылы Ла-Платадағы Сан-Хосе колледжінде орта білім алуға түсті. 1921 жылы медицина факультетінде оқуын бастады, бірақ қаржылық қиындықтарға байланысты оқуын қысқа уақыттан кейін тастады. Балбин 1922 жылы үстем Радикалды азаматтық одаққа (UCR) қосылды және Ла-Платаға көшіп барды, ондағы студенттік орта оған Ла-Плата ұлттық университетінің құқық факультетіне түсуге ынталандырды. 1927 жылы құқық докторы ғылымын қорғады. 1928 жылы Индалия Понзеттиге үйленді, олардың Лия Елена есімді қызы мен Освальдо және Энрике Балбин есімді екі ұлы болды. Ол үйленген жыл Балбин үшін белсенді саяси қатысу жылдарының бірі болды, ол президенттік науқанда белсенді жұмыс істеді, нәтижесінде Иполито Иригоен президенттік таққа қайта оралды. Иригоеннің екінші мерзімінде Балбин Мендоса провинциясындағы федералдық араласу кезінде округтік прокурор болып тағайындалды.

Саяси мансап

Көп ұзамай Балбин Ла-Платаға оралды және 1930 жылы Ла-Платаның Sección Primera комитетінің президенті болып сайланды, сол жылы генерал Хосе Феликс Урибурудың төңкерісі Иригоен үкіметін құлатты. 1931 жылы әскери үкімет сайлау жариялады, нәтижесінде Балбин Буэнос-Айрес провинциясынан конгресске сайланды, ал Хонарио Пуэрредон провинцияның губернаторы болды. UCR-дың жеңісі әскери үкіметке күтпеген болып келді, олар сайлау қорытындысын мойынға алмады. 1940 жылы Балбин қайтадан Конгресске сайланды, бірақ бұл сайлаудың алаяқтығына наразылық білдіріп, мандатын тастады. 1945 жылы ол Амадео Сабатини, Артуро Фрондизи, Крисолого Ларральде, Оскар Аленде, Мойсес Лебенсон және Артуро Илья сияқтылармен бірге Movimiento de Intransigencia y Renovación (MIR) қозғалысын құруға қатысты. Балбин 1946 жылы Ұлттық депутат болып сайланды және «44 блогының» (Bloque de los 44) жетекшісі атанды. Хуан Перон үкіметіне қарсы оппозициялық лидер ретіндегі рөлі оған саяси және сот қуғынына ұшырауын әкелді. 1949 жылы ол Конгрестен қуылды және Ла-Платадағы Ольмос түрмесіне қамалды. 1950 жылы босатылды, бірақ Буэнос-Айрес провинциясының губернаторы лауазымына кандидат болған сайлау күні сол күні қайта түрмеге жіберілді. Сол жылдың соңында Перон оған кешірім берді, бірақ Балбин оны қабылдаудан бас тартты, себебі ол әлі сотталмаған еді. Бостандыққа шыққаннан кейін Балбин 1951 жылғы ұлттық сайлауда президенттікке кандидат болып ұсынылды, Артуро Фрондизи вице-президенттікке кандидат болды. Алайда Перон үлкен артықшылықпен қайта сайланды, ал Балбин 1954 жылы қайтадан түрмеге қамалды. 1955 жылы «Революция Либертадора» деп аталған төңкеріс Перонды елден қуғынға ұшыратты және перонизмді тыйым салды. UCR 1956 жылғы конвентінен кейін екі топқа бөлінді: Артуро Фрондизи мен Оскар Аленде жетекшілік еткен Intransigent Radical Civic Union (UCRI) және Балбиннің Халықтық UCR (UCRP). UCRP 1958 жылғы сайлауда Балбинды президенттікке кандидат етіп таңдады, ал Сантьяго дель Кастильо вице-президенттікке кандидат болды. Артуро Фрондизи заңсыз жарияланған перонистердің фракцияларының қолдауымен жеңіске жетті. 1959 жылы UCRP келесі президенттікке кандидат ретінде Артуро Ильяны таңдады, ол 1963 жылғы сайлауда Карлос Перетпен бірге вице-президент болып жеңіске жетті. Илья тек 1966 жылға дейін билік жүргізді, содан кейін генерал Хуан Карлос Онгания жасаған төңкеріс оны президенттік лауазымынан алып тастады. Саяси зорлық-зомбылықтың күшеюіне байланысты Балбин, бірнеше саяси партиялардың өкілдерімен бірге 1970 жылдың 11 қарашасында «Саяси шешімсіз экономикалық шешімге қол жеткізу мүмкін емес» (Sin solución política es impensable una solución económica) деген тақырыпта «заңдылыққа оралуға» шақыратын манифест жариялады. 1972 жылы президент Алехандро Лануссе еркін сайлау шақырғаннан кейін Балбин UCR атынан Рауль Альфонсинге қарсы президенттікке кандидат болып тағайындалды, ал сенатор Эдуардо Гамонд оның вице-президенттікке кандидаттығын қолдады. Сол жылдың соңында Перон елден оралып, Балбинмен кездесіп, халықтық қозғалысты сақтау үшін тарихи дауларды шешуге уәде берді. 1973 жылдың 11 наурызында перонистер Балбинды тағы да жеңіп, Хектор Кампора Перонның орнына президент болып сайланды. Маусым айында Перон Аргентинаға қайта оралғаннан кейін үкімет басшылығы отставкаға кетті және қыркүйекте кезектен тыс сайлаулар жарияланды. Балбин төртінші және соңғы рет президенттікке кандидат болды, оның вице-президенттікке кандидаттығын Фернандо де ла Руа қолдады. Перон әйелі Изабель Перонды вице-президент етіп алып, үлкен артықшылықпен жеңіске жетті.

Кейінгі өмір және өлім

Перон 1974 жылдың 1 шілдесінде қайтыс болды, ал Балбин оған жылы сөздермен ескерткіш айтты. Ол Перон ханымның хаостық президенттігі кезінде тағы бір әскери төңкерістен сақтануға тырысты; бірақ 1976 жылдың ақпанына қарай Балбин күшін сарқып, Армия Бас штабының бастығы генерал Хорхе Виделаға: "Егер төңкеріс жасауды жоспарласаң, мүмкіндігінше жылдам жасаңыз, бізден мақтау күтпеңіз, бірақ қарсылық та көрсетпейміз" деп сенім білдірді. Төңкеріс 1976 жылдың 24 наурызында болды, нәтижесінде Ұлттық қайта құрылым процесі деп аталған әскери үкімет құрылды. Осы диктатура кезінде Балбин "Лас соғыс" кезінде зорлық көрсетуші де, көрсетпеуші де емес, қарсыластарға қарсы жасалған беспрецедентті адам құқықтарын бұзуды айыптамағаны үшін сынға ірікті. Балбин 1981 жылдың қыркүйегінде Ла-Платада қайтыс болды; саяси демонстрацияларға тыйым салынған болса да, көпшілік оның жерлеу рәсіміне жиналып, оған соңғы құрметін көрсетті. 1999 жылы Конгресс маңында оның құрметіне ескерткіш орнатылды, ал 2004 жылы 1-ші ұлттық тас жол оның атымен аталды; бұл тас жол Буэнос-Айресті оның қабылдаған қаласы Ла-Платамен байланыстырады.