1908 жылғы Олимпиада марафоны: Лондондық жарыс және қашықтықтың стандарты
Athletics at the 1908 Summer Olympics – Men's marathon
1908 Олимпиадасының марафоны: Джонни Хейс жеңіске жетті, Дорандо Пьетри дисквалификацияланды. Маратон қашықтығы 42 км-ге дейін ұзартылды. Тарихы мен нәтижелері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Олимпиададағы жеңіл атлетика
Athletics at the Olympics
1908 жылғы жазғы Олимпиада ойындарының ерлер марафоны жарысы 1908 жылдың 24 шілдесінде Лондонда өтті. Дорандо Питри финиш сызығына жеткенше көмек алғандықтан дисквалификацияланғаннан кейін Джони Хейс жеңіске жетті. Олимпиадалық марафонда алғаш рет қашықтық 26 миль (42 км) құрады, және 1921 жылы бұл стандартты қашықтық болып бекітілді. Жарысқа 75 спортшы қатысты, олардың 16 елден 55-і стартқа шықты, ал 11 елден 27-сі финишқа жетті. Ұлттық олимпиада комитеттері (ҰОК) 12-ге дейін спортшыны қатыстыруға құқылы болды. АҚШ және Оңтүстік Африка өздерінің алғашқы олимпиадалық марафон медальдарын жеңіп алды.
The men's marathon race of the 1908 Summer Olympics took place in London on 24 July 1908. Johnny Hayes won after Dorando Pietri was disqualified for having received assistance before the finish line. For the first time in an Olympic marathon, the distance was 26 mile (42 km), which would become the standard distance in 1921. 75 competitors entered the race, of whom 55 from 16 nations started, with 27 from 11 nations finishing. NOCs could enter up to 12 athletes. The United States and South Africa each won their first Olympic marathon medals.
Өмірбаян
Бұл жарыс төртінші рет өткізілді. Ол барлық жазғы Олимпиада ойындарында өткізілген 12 жеңіл атлетика түрінің бірі. 1904 жылғы жарыстан (онда 14-орын алған) қайта оралған жалғыз жүгіруші – Америка Құрама Штаттарынан Сидни Хатч болды. Бірінші болып келіп, бірақ жолдың көп бөлігін атпен жүргендіктен дисквалификацияланған Фредерик Лорц жарысқа тіркелді, бірақ стартқа шықпады. 1908 жылғы марафонға дейін ешқашан жиналмаған ең халықаралық құрам болды, онда 16 ел өкілдік етті. АҚШ, Канада және Ұлыбритания әрқайсысы 12 жүгірушіден тұратын толық команда жіберді, бірақ 5 америкалық және 1 британдық жарыс басталмас бұрын бас тартты. Австралазия, Австрия, Бельгия, Богемия, Дания, Финляндия, Германия, Италия, Нидерланды және Ресей бұл жарысқа алғаш рет қатысты. АҚШ – алғашқы төрт Олимпиада марафонының әрқайсысында жүгірушілері болған жалғыз ел.
This was the fourth appearance of the event, which is one of 12 athletics events to have been held at every Summer Olympics. Sidney Hatch of the United States was the only runner from 1904 (14th then) to return; Frederick Lorz, who had finished first but was disqualified because he had ridden most of the way, was entered but did not start. The 1908 marathon had "by far the most international field yet assembled for a marathon" with 16 nations represented. The United States, Canada, and Great Britain each entered full teams of 12 runners, though 5 Americans and 1 Briton withdrew before the start. Australasia, Austria, Belgium, Bohemia, Denmark, Finland, Germany, Italy, the Netherlands, and Russia each made their first appearance in the event. The United States was the only nation to have runners in each of the first four Olympic marathons.
Курс
1907 жылы мамыр айында Гаагада өткен Халықаралық Олимпиада комитетінің мәжілісінде Ұлыбританияның Олимпиада қауымдастығымен 1908 жылғы Олимпиада ойындарына шамамен 25 миль немесе 40 шақырымдық марафон жарысын қосу туралы келісімге келді. Британдық Олимпиада кеңесі марафонды ұйымдастыру жауапкершілігін Әуесқой атлетика қауымдастығына жүктеді, бірақ олардың мұндай ұзындықтағы жол жарысын ұйымдастыру тәжірибесі болмады. 1907 жылдың соңында Политехникалық жүгірушілер клубының (Harriers) құрметті хатшысы Джек Эндрю осы міндетті өз үстіне алуды ұсынды. Бұл ұсыныс 1908 жылдың ақпан айында қабылданды, алайда 1907 жылдың қарашасында газеттерде "25-26 мильдік" қашықтықтағы маршрут жарияланған болатын. Бұл маршрут Виндзор сарайынан басталып, Лондонның Шепардс Буш ауданындағы Уайт Сити стадионында, Олимпиада стадионында аяқталуы тиіс еді. Политехникалық жүгірушілер клубына (Harriers) марафондық сынақ жарысын ұйымдастыру міндеті де жүктелді, ол Олимпиада марафон маршрутының көп бөлігінен өтуі керек еді. 1908 жылдың сәуір айына қарай сынақ жарысының жаңартылған картасы жарияланды, онда Олимпиада марафонының жоспарланған бағыты да көрсетілген. Осы кезде Олимпиада марафонының қашықтығы стадионға дейін "шамамен 26 миль" деп белгіленді, сонымен қатар жолдың бір шеңберінен (536 метр) өту көзделіпті. Бұл шешім король Эдуард VII-нің рұқсатымен қабылданды, осылайша көрермендер стартқа кедергі келтірмейді. Ойындар ашылуға аз қалғанда Корольдік кіреберістің марафонға кіру үшін қолданылмауы анықталды – ол корольдік делегацияның көліктерінен оңай түсуі үшін көтерілген еді және жолға тікелей шықпайтын. Сондықтан, Корольдік ложаның (box) қарсы жағында орналасқан басқа кіреберіс таңдалды. Виндзордан стадионға дейінгі қашықтық "шамамен 26 миль" болатындай етіп, Франко-британдық көрмесінің жанынан шығысқа қарай оңтүстікке қарай созылатын Ду Кэйн жолынан арнайы жол жасалды. Фиништік сызық өзгеріссіз қалды, бірақ көрермендердің көп бөлігі соңғы метрлерді жақсы көруі үшін жүгіру бағыты "ішкі оң жаққа" (яғни сағат тілі бойынша) өзгертілді. Бұл стадиондағы қашықтық трассаның толық шеңберінен қысқартылғанын білдірді, ал жалпы қашықтық ресми түрде "трассада шамамен 26 мильге 385 ярд қосылған" деп белгіленді.
At a meeting of the International Olympic Committee in The Hague in May 1907 it was agreed with the British Olympic Association that the 1908 Olympics would include a marathon of about 25 miles or 40 kilometres. The British Olympic Council handed responsibility for organising the Marathon to the Amateur Athletic Association, but they had no experience at organising a road race of such a length. In late 1907, an offer was made by Jack Andrew, honorary secretary of the Polytechnic Harriers, to take over the task. This was accepted in February 1908, though already, in November 1907, a route of "about 25 to 26 miles in distance" had been published in the newspapers, starting at Windsor Castle and finishing at the Olympic Stadium, the White City Stadium in Shepherd's Bush in London. The Polytechnic Harriers were also tasked with organising a Marathon Trial Race, to be run along most of the Olympic Marathon route. By April 1908, a revised map of the course of the Trial Race was published, also showing the intended course of the Olympic Marathon. It had by this time been decided to fix the Olympic Marathon distance at "about 26 miles" to the stadium, plus a lap of the track (1,760 feet (536 m)), with the permission of King Edward VII, so that the public would not interfere with the start. Shortly before the Games opened it was realised that the Royal Entrance could not be used as the marathon entrance—it was raised to permit easy descent by the royal party from their carriages, and did not open onto the track—so an alternative entrance was chosen, diagonally opposite the Royal Box. A special path was made from Du Cane Road running due south just east of the Franco British Exhibition ground so that the distance from Windsor to the stadium remained "about 26 miles". The finishing line was left unchanged, but in order that more of the spectators would have a good view of the final yards, the direction of running was changed to "right hand inside" (i. e. clockwise). This meant the distance in the stadium was shortened from a full lap of the track to , and the total distance became officially "about 26 miles plus 385 yards on the track".
Салдары
1908 жылғы Олимпиадалық марафонның қызықты аяқталуы бүкіл әлемде марафонға деген қызығушылықты күшейтті. Сол кездегі бір американдық көрермен хат арқылы "ғасырдың ең ұлы жарысын" көргенін жеткізді. Пиетридің өзінің дисквалификациясына қатысы болмағандықтан, келесі күні королева Александра оның жетістігін мойындап, алтын (немесе күміс) жалатылған кубокпен марапаттады. Пиетри мен Хейз екеуі де кәсіпқой спортшыларға айналып, 26 миль 385 ярд қашықтықта бірнеше рет жарысты. Көптеген марафондар осы қашықтықты қабылдады, оның ішінде маңызды Политехникалық марафон да бар. IAAF отырыс хаттамаларында 1921 жылы 26 миль 385 ярд (42,195 км) қашықтығы неліктен таңдалғаны туралы ешқандай ақпарат жоқ, сондықтан кез келген тұжырым тек болжамға негізделуі мүмкін. Бірақ, "ғасыр жарысының" қашықтығына деген кез келген эмоционалдық байланысқа қарамастан, 1908 жылғы Лондон марафонының қашықтығы сол кезде бүкіл әлемде орнықты. 1908 жылғы Олимпиададан кейін марафон Лондонда жыл сайын өткізілетін шараға айналды. Политехникалық марафон 1996 жылға дейін жыл сайын ұйымдастырылды. Барлық финишерлер, Пиетри сияқты, құрмет дипломдарымен марапатталды.
The dramatic finish of the 1908 Olympic marathon led to worldwide marathon fever. In a postcard sent at the time, an American spectator said he had "just seen the greatest race of the century." Since Pietri himself had not been responsible for his disqualification, Queen Alexandra the next day awarded him a gold (or perhaps silver ) gilt cup in recognition of his achievement. Pietri and Hayes both turned professional and there were several re matches over the distance of 26 miles 385 yards. Many other marathons adopted that distance, including the important Polytechnic Marathon. The IAAF minutes are reportedly silent as to the reason the 26 miles 385 yards (42.195 km) was chosen in 1921, so any conclusion must be speculative, but regardless of any possible emotional attachment to the distance of the "race of the century", the London 1908 distance had established itself worldwide by that time. Marathons became an annual event in London following the 1908 Olympics. The Polytechnic Marathon was held each year until 1996. All of the finishers, including Pietri, were awarded Diplomas of Merit.
Танымал мәдениетте
Il sogno del maratoneta - Пиетридің жарысы туралы итальяндық кітап және телефильм.
Il sogno del maratoneta is an Italian book and TV movie about Pietri's run.