Кіріспе
Монтгомери Марселлус Пирсон (2 қыркүйек 1908 - 27 қаңтар 1978) – американдық бейсбол ойыншысы. "Хут" деген лақап атымен белгілі, 1932 жылдан 1941 жылға дейін "Кливленд Индианс", "Нью-Йорк Янкис" және "Цинциннати Редс" командаларында ойнады. Оң қолмен соққы беретін және лақтыратын Пирсон негізінен бастапқы питчер ретінде ойнады. Пирсон 1932 жылға дейін үш командада кіші лигада бейсбол ойнады, содан кейін "Кливленд Индианс" командасымен келісімшарт жасады. Ұйымда төрт маусым өткізгеннен кейін Пирсон "Нью-Йорк Янкис" командасына ауыстырылды, онда ол келесі бес жылды өткізді. 1940 жылғы маусымның соңында ол "Цинциннати Редс" командасына ауыстырылды, және 1941 жылдың 5 тамызында соңғы ойынын ойнады. Төрт мәрте әлем чемпионатын жеңіп алған Пирсон МЛБ-да бір иннингтегі ең төменгі жүріп өткен және соққы алғандардың саны (WHIP) бойынша рекордты сақтайды. Ол "Янки стадионының" алғашқы тарихында алғашқы "но-хиттер" ойынын өткізгенімен де танымал.
Montgomery Marcellus Pearson (September 2, 1908 – January 27, 1978) was an American baseball pitcher who played ten seasons in Major League Baseball (MLB). Nicknamed "Hoot", he played for the Cleveland Indians, New York Yankees and Cincinnati Reds from 1932 to 1941. He batted and threw right handed and served primarily as a starting pitcher. Pearson played minor league baseball for three different teams until 1932, when he signed with the Cleveland Indians. After spending four seasons with the organization, Pearson was traded to the New York Yankees, where he spent the next five years. At the conclusion of the 1940 season, he was traded to the Cincinnati Reds, with whom he played his last game on August 5, 1941. A four time World Series champion, Pearson holds the MLB record for lowest walks plus hits per inning pitched (WHIP) in the postseason. He is noted for pitching the first no hitter at the original Yankee Stadium.
Ерте өмір
Пирсон 1908 жылдың 2 қыркүйегінде Калифорния штатының Окленд қаласында дүниеге келді және ірі лигаларда табысқа жеткен алғашқы мормондардың бірі болды. Кейін ол Фресно қаласына көшіп, Фресно орта мектебінде оқыды, онда бейсбол ойнай бастады – қақпашы және үшінші базада. Ол төрт түрлі спорттан үздік атқарушы болды. Мектепті бітірген соң, ол Калифорния университетіне (Беркли) түсті, онда 1928-1929 жылдары «Калифорния Алтын аюлары» командасы үшін екі маусым бейсбол ойнады. Ол алғашқы жұмыстарының бірі ретінде механик болып жұмыс істеді, ал ән айту және гитарада ойнау дағдылары оның мансабы бойында командаға жағымды ықпал етуіне көмектесіп, оның беделін қалыптастырды.
Кіші лигалар
Пирсон өзінің кәсіби бейсбол карьерасын 1929 жылы Бейкерсфилд Бизмен командасымен бастады, бұл Калифорния штаттық лигасының мүшесі болған кіші лигалық бейсбол командасы еді. Келесі жылы оны Тынық мұхит жағалауы лигасының Оукленд Оукс клубына сатып алды. 24 ойында 5.77 ұпай жинағаннан кейін, ол Аризона штаты лигасының Феникс Сенаторларына жіберілді. Алайда, 1931 жылы ол Оуклендтің бағытталған ойыншылар қатарында өзін бекітті және 234 иннингте 17-16 жеңіс-жеңіліс көрсеткішімен және 4.46 ERA жинады. Оның келесі ойындары көңіл көншітпеді, 8 ойында 8 иннингте 10.13 ERA жинағаннан кейін, маусымның бірінші жартысындағы оның көрсеткіштері «Индианс» командасын шілде айының басында оны негізгі құрамға қайтаруға итермеледі. Пирсон 1933 жылғы тамаша маусымын сол жылы тағы бір күшті ойынмен жалғастырды. Ол Американ лигасы бойынша бастаған ойындар саны бойынша екінші (33), соққылар саны бойынша бесінші (140), толық ойындар саны бойынша үшінші (19) және жеңістер саны бойынша алтыншы (18) орынды иеленді. Бұл оның ең жақсы маусымдарының бірі деп есептелді.
Нью-Йорк янкилері (1936-40 жж.)
Пирсонның «Нью-Йорк Янкиз» клубына ауысуы жанкүйерлер арасында наразылық тудырды, ал Джо Маккарти 1935 жылы 13–6 есебімен ойнаған Алленмен Пирсонды алмастырғаны үшін қатты сынға ілікті. Дегенмен, Пирсон мансабындағы ең жақсы статистикалық маусымын өткізіп, жаттықтырушысының сенімін ақтады. Оның 73,1% жеңіс көрсеткіші (19–7 есебі) Американ лигасында үшінші орында тұрды; ол 3,71 ERA және 118 соққымен бес орында, ал жеңіс саны бойынша алтыншы орында болды, бірақ 135 серуенмен Американ лигасында ең көп серуен жасаған ойыншылардың үшіншісі болды. Плей-оффта «Янкиз» әлем чемпионатына өтті, онда «Нью-Йорк Джайентс» клубын 4–2 есебімен жеңді. Төртінші ойында Пирсон, серия алдында плевритке шалдыққаннан кейін де негізгі құрамға кіруді талап етіп, «Джайентс» клубына қарсы толық ойында тек екі ұпай ғана жіберіп, жеті соққы жасады. Ол шабуылда екі соққы жасады, оның бірі қос соққы болды. 5–2 есебімен жеңіс Карл Хаббеллдің қатарынан 17 рет үздіксіз жеңісін тоқтатты. Ол маусым басында жарақаттан жазылып, жақсы формаға келді. Жылдың ең жақсы ойынында 10 мамырда «Чикаго Уайт Сокс» клубына қарсы бір соққылық ойын өткізді; ол 7–0 есебімен жеңіске жетіп, үш соққы жасады және екі ұпай енгізді. Алайда, басқа да денсаулық мәселелері оны маусымды 20 ойын бастап, 2 ойынды аяқтаған 144 2/3 иннингке дейін шектеді. Ол серияда 3–0 есебімен алға шықты. «Янкиз» ақырында 5 ойында жеңіске жетіп, Пирсонға командадағы екінші әлем чемпионаты жүлдесін сыйлады. Ойын кезінде бірде-бір хоум-ран жібермегендіктен, ол «Тайгерс» клубының команда үшін қатарынан хоум-ран жасаған ең көп ойыннан тұратын MLB рекордын жаңаруға тырысуын тоқтатты. Оның маусымның ең жарқын сәті 27 тамызда «Кливленд Индианс» клубына қарсы екінші ойында но-хиттер жасағанда болды. Екі күндік демалыстан кейін бұрынғы командасымен кездескен Пирсон жеті соққы жасады, екі ғана ойыншының базаға шығуына жол берді және 13–0 есебімен жеңіске жетіп, соңғы 18 ойыншыны қатарынан тоқтатты. Бұл оның маусымдағы 13-ші жеңісі және қатарынан 10-шы жеңісі болды. Бұл «Янкиз» клубының он бес жылдағы алғашқы но-хиттері (Сад Сэм Джонс жасаған) және «Янки стадионындағы» алғашқы но-хиттер болды. Рентгендік сәулелер оның жамбас сүйегіндегі тікенді көрсеткеннен кейін дәрігерлер оған операция жасауды ұсынды. «Чикаго Кабс» клубына қарсы ол екі ұпай (біреуі таза) жіберіп, толық ойында тоғыз соққы жасады және 5–2 есебімен жеңді. «Янкиз» келесі ойында «Кабс» клубын жеңіп, үшінші рет чемпион атанды. 1938–1939 жылғы маусым арасында Пирсон «Янкиз» клубының алғашқы ұсынысын қабылдамағандықтан келісімшартты ұзартудан бас тартты. Деректерге сәйкес, ол өткен маусымда алған сомамен ($10,000) тең ұсыныс алған. Пирсонның керемет питчинг өнері Дүниежүзілік серия тарихындағы ең жақсыларының бірі саналады; 90 ұпайлық ойын көрсеткішімен ол Fall Classic-тің сегіз ойынының бірі болып табылады. «Янкиз» екі ойыннан кейін «Редс» клубын жеңіп, төртінші рет қатарынан чемпион атанды және Пирсонға «Янкиз» клубындағы әр маусымда Дүниежүзілік серия жүлдесін жеңу құрметі бұйырды. Ойыннан бір аптадан кейін, 17 шілдеде, ол иық буынының жарақатын алды, бұл оның ойыншылық мансабын мерзімінен бұрын аяқтады. Ол маусымды 7–5 есебімен және 3,69 ERA көрсеткішімен аяқтады, тек 109 2/3 иннингте 16 ойын бастады. Алайда, ол жарақат алғанға дейінгі формасын қайта таба алмады; «Редс» клубы үшін алғашқы ойынында Пирсон қарсылас командадан ұрылып, алты ұпай және бес серуен жіберіп, 1 1/3 иннингтен кейін ойыннан шығарылды. «Редс» клубы үшін өткізген 7 ойында (4 бастап, 3 аяқтап) нашар ойнады, 1–3 есебімен және 5,18 ERA көрсеткішімен 24 1/3 иннингте ойнады. Пирсонның екінші лигадағы мансабы қысқа болды, ол бір ойынға ғана созылды. «Жұлдыздар» клубы үшін өткізген жалғыз ойынында ол толық ойын өткізді, бес иннингте алты соққы және үш серуен жіберді. Оның ұлы Ларри «Вашингтон Сенаторс» клубымен келісімшарт жасады. Пирсон Неллиге қайта үйленді. Пирсон, зардап шекпеген, оқиғаны «өмірімдегі ең қызықты сәт» деп сипаттады. 1942 жылы жарақаттан жазылу үшін бейсболдан демалыс алғанда Пирсон Фресно әуе ұлттық гвардия базасында өрт сөндіруші болып жұмыс істеді. Бас лигалық мансабы аяқталғаннан кейін ол бокс мансабына ауысуды жоспарлады, бірақ Фресно мемлекеттік колледжіне оралып, химия мамандығы бойынша бітірді. Ол Мадера округінің бас санитариялық инспекторы болды. 1952 жылы Фресно округінің бақылаушылар кеңесіне сайлауға түсті. 1962 жылдың 15 мамырында Пирсон пара алу айыптарымен қамауға алынды, сапасыз септик резервуарларды бекіткені үшін пара алғаны айыпталды. Ұзаққа созылған қатерлі ісікемен күрескеннен кейін Пирсон 1978 жылдың 27 қаңтарында Калифорния штатының Фресно қаласында 69 жасында қайтыс болды және кремацияланды. Ол Дүниежүзілік сериядағы барлық төрт ойынын жеңіп, 4–0 жеңіс-жеңіліс көрсеткішін көрсетті. Оған қарсы ойнаған ойыншылардың орташа көрсеткіші тек 0,151 (19/126) болды. Командаласы Ред Раффингпен бірге олар 1936–1939 жылдар арасындағы Дүниежүзілік серияда 8–1 есебімен және 1,79 ERA көрсеткішімен ойнады, бұл екеуінің барлық уақыттағы ең күшті плей-офф питчинг дуэті саналды. Пирсон 1958 жылы Бейсбол Даңқы залына үміткер ретінде тіркелді. Ол дауыс берушілердің тек 0,4% дауысын алып, кейінгі дауыс беруге қосылмады. Ол 1967 жылы Фресно Атлетикалық Даңқы залына енгізілді. Пирсон 10 жылдық мансабында орташадан жоғары соққылайтын питчер болды, 0,228 орташа көрсеткішпен (513 соққыға 117) 58 ұпай, 24 қос соққы, 2 хоум-ран, 62 ұпай және 39 базаға шығу көрсеткішін жинады. 1939 жылғы «Янкиз» клубы үшін ол 0,321 (53 соққыға 17) орташа көрсеткішпен ойнады, бұл оның орташа көрсеткіш бойынша ең жақсы жылы болды. Ол 1934 жылы «Индианс» клубы үшін 10 ұпай, ал 1936 жылы «Янкиз» клубы үшін 20 ұпай енгізді. Плей-оффта 4 Дүниежүзілік серия ойынында ол 0,250 (12 соққыға 3) орташа көрсеткішпен және 1 ұпаймен ойнады.
During spring training of , Pearson injured his right ankle after accidentally stepping onto a rolling ball. He was still able recover in time for the start the season and pitched solidly. In arguably his best start of the year, he threw a one hit shutout against the Chicago White Sox on May 10; he also recorded three hits and drove in two runs in the 7–0 win. However, other health problems—began to affect him, limiting his season to just 144 2/3 innings pitched in 20 games started and 2 games finished in relief. taking a commanding 3–0 lead in the Series. The Yankees eventually triumphed in 5 games, giving Pearson his second World Series ring in as many years with the team. By not giving up any home runs in the game, he halted the Tigers' quest of breaking the MLB record for most consecutive games with a home run for a team. The highlight of his season came on August 27, when he pitched a no hitter against the Cleveland Indians in the second game of a doubleheader. Facing his former team on only two days of rest, Pearson struck out seven, allowed just two baserunners through walks and retired the last 18 consecutive batters in a 13–0 victory, marking his 13th win of the season and 10th consecutive win. This was the first Yankee no hitter in fifteen years (pitched by Sad Sam Jones), as well as first no hitter at Yankee Stadium.|width=25%|align=left|style=padding:8px;
In October, Pearson suffered from a dead arm. Doctors advised him to undergo surgery after X rays revealed a spur on his elbow. Up against the Chicago Cubs, he kept them to two runs (one earned) while striking out nine in a complete game, 5–2 win. The Yankees completed their Series sweep over the Cubs in the next game, giving them their third straight championship. During the 1938–39 offseason, Pearson became a contract holdout after he rejected the Yankees' initial offer. Reportedly the same amount he had earned the season before ($10,000), Pearson's sublime pitching performance is considered one of the greatest in World Series history; with a game score of 90, it is one of only eight Fall Classic starts to record a game score of 90 or above. The Yankees proceeded to sweep the Reds two games later, resulting in their fourth consecutive championship and giving Pearson the distinction of winning a World Series ring in every season of his Yankees tenure. About a week after the game, on July 17, he tore his shoulder ligament which prematurely shortened his playing career.—ended his season; he finished with a 7–5 record and 3.69 ERA in only 109 2/3 innings pitched and 16 games started. and at the end of the season, he was placed on waivers However, Reds manager Bill McKechnie made the gamble, remarking how Pearson "showed [the Reds] more that day than any National League right hander showed [them] that season" However, he was unable to rediscover his pre injury form; in his first start for the Reds, Pearson was battered by the opposing team, giving up six earned runs and five walks to the Chicago Cubs before being pulled out of the game after only 1 1/3 innings. In a total of 7 games pitched–4 starts and 3 games finished—for the Reds, he pitched poorly, posting a 1–3 record with a 5.18 ERA in just 24 1/3 innings pitched. Pearson's sojourn in the minor leagues was brief, lasting just one game. In his only start for the Stars, he pitched a complete game, giving up six hits and three walks in five innings. One son, Larry, was signed by the Washington Senators in Pearson remarried to Nellie. Pearson, who escaped uninjured, described the incident as "the thrill of [his] life." In 1942, during a leave of absence away from baseball to recover from injury, Pearson worked at the Fresno Air National Guard Base as a firefighter. After his Major League career ended, he planned on switching to a career in boxing, but returned to Fresno State College and graduated with a degree in chemistry. He became the chief sanitarian of Madera County. He unsuccessfully ran for a seat on the Fresno County Board of Supervisors in 1952. On May 15, 1962, Pearson was arrested and charged with accepting bribes in exchange for approving shoddy septic tanks. After a long battle with cancer, Pearson died on January 27, 1978, in Fresno, California, at the age of 69 and was cremated. He won all four of his World Series starts, finishing with a 4–0 win–loss record. Opposing batters hit only .151 (19 126) against him. Together with teammate Red Ruffing, they held a combined 8–1 record and a 1.79 ERA spanning from the 1936–39 World Series, and the two are viewed as one of the most dominant postseason pitching duos of all time. Pearson appeared on the Baseball Hall of Fame ballot in 1958. He received just one vote—0.4% of the vote—and was not included on any subsequent ballots. He was inducted into the Fresno Athletic Hall of Fame in 1967. Pearson was a better than average hitting pitcher in his 10 year major league career, compiling a .228 batting average (117 for 513) with 58 runs, 24 doubles, 2 home runs, 62 runs batted in (RBIs) and 39 base on balls. For the 1939 Yankees, he hit .321 (17 for 53), his best year for average. He had 10 RBIs for the Indians in 1934 and 20 RBIs in 1936 for the Yankees. In the post season, in 4 World Series games, he batted .250 (3 for 12) with a run scored.