Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шөпқоректілер тамақ үшін өсімдіктерге тәуелді және өсімдіктердің шөпқоректілерге қарсы қорғанысының әртүрлі арсеналының эволюциясына қарамастан, осы тамақты алуға арналған механизмдерді дамытқан. Шөпқоректілердің өсімдік қорғанысына бейімделуі "шабуылдық қасиеттер" деп аталады және бұл қасиеттер қожайынды тамақтану мен пайдалануды арттыруға мүмкіндік береді. Өсімдіктер, керісінше, өсімдіктерді жейтін жануарлардың мүмкіндіктерін шектеп, өсу және көбею үшін арналған ресурстарын қорғайды. Шөпқоректілер мен олардың қожайын өсімдіктері арасындағы қарым-қатынас көбінесе өзара эволюциялық өзгерістерге әкеледі. Шөпқоректі өсімдікті жеген кезде, ол қорғаныс реакциясын жасай алатын өсімдіктерді іріктейді, бұл реакция биохимиялық немесе физикалық түрде қалыптасқан, немесе қарсы шабуыл ретінде туындаған болуы мүмкін. Бұл қатынас "ерекшелік" (әрбір қасиеттің эволюциясы екіншісіне байланысты) және "өзаралық" (екі қасиет те эволюциялануы керек) көрсеткен жағдайларда, түрлер бірге эволюциялаған деп есептеледі. Коэволюция үшін қашу және таралу механизмдері, шөпқоректілер мен олардың қожайын өсімдіктеріндегі бейімделулер түрленудің қозғаушы күші болды деген идеяны ұсынады. Өсімдіктер мен шөпқоректілер арасында болатын және ақырында екеуінің де түрленуіне әкелетін коэволюцияны Қызыл патшайым гипотезасымен одан әрі түсіндіруге болады. Бұл гипотезада бәсекеге қабілеттілік жетістігі мен сәтсіздігі ұйымдық оқыту арқылы алма кезегімен дамиды делінеді. Бір организмнің екіншісімен бәсекелесуі нәтижесінде, таңдау арқылы организмнің өнімділігі артады. Бұл бәсекеге қабілеттіліктің артуы, бәсекелес организмді де таңдау арқылы өнімділігін арттыруға мәжбүр етеді, осылайша екі түрдің арасында "қарулану жарысы" пайда болады. Шөпқоректілер өсімдіктердің қорғанысының нәтижесінде эволюциялайды, себебі өсімдіктер шөпқоректілердің бәсекеге қабілеттілігінің артуына байланысты, алдымен өздерінің бәсекеге қабілеттілігін арттыруы керек.
Herbivores are dependent on plants for food, and have coevolved mechanisms to obtain this food despite the evolution of a diverse arsenal of plant defenses against herbivory. Herbivore adaptations to plant defense have been likened to "offensive traits" and consist of those traits that allow for increased feeding and use of a host. Plants, on the other hand, protect their resources for use in growth and reproduction, by limiting the ability of herbivores to eat them. Relationships between herbivores and their host plants often results in reciprocal evolutionary change. When a herbivore eats a plant it selects for plants that can mount a defensive response, whether the response is incorporated biochemically or physically, or induced as a counterattack. In cases where this relationship demonstrates "specificity" (the evolution of each trait is due to the other), and "reciprocity" (both traits must evolve), the species are thought to have coevolved. The escape and radiation mechanisms for coevolution, presents the idea that adaptations in herbivores and their host plants, has been the driving force behind speciation. The coevolution that occurs between plants and herbivores that ultimately results in the speciation of both can be further explained by the Red Queen hypothesis. This hypothesis states that competitive success and failure evolve back and forth through organizational learning. The act of an organism facing competition with another organism ultimately leads to an increase in the organism's performance due to selection. This increase in competitive success then forces the competing organism to increase its performance through selection as well, thus creating an "arms race" between the two species. Herbivores evolve due to plant defenses because plants must increase their competitive performance first due to herbivore competitive success.
Механикалық бейімделулер
Шөпқоректі жануарлар өсімдік материалдарын тұтынуды жеңілдету үшін әртүрлі физикалық құрылымдарды дамытқан. Өсімдік тіндерін бұзу үшін сүтқоректілер тістердің құрылымдарын қалыптастырған, олар олардың тамақтану ерекшеліктерін көрсетеді. Мысалы, жеміс жейтін (негізінен жемістермен қоректенетін) және жұмсақ жапырақтармен қоректенетін шөпқоректі жануарлардың тістері төменгі жағынан дөңгелек болып келеді, жапырақтар мен тұқымдарды ұнтақтауға арналған. Қатты, кремнийге бай шөптерді жейтін жайылымдық жануарлардың тістері жоғары болып келеді, олар өсімдік тіндерін ұнтақтауға қабілетті және төменгі тістерге қарағанда тез тозбайды. Құстар өсімдік материалдарын ұнтақтап немесе тұқымдарды мойны мен қарынмен (gizzard) ұсатады. Құрттармен қоректенетін жануарлар тамақтануды жеңілдету үшін әртүрлі құралдарды дамытқан. Көбінесе бұл құралдар жануардың тамақтану стратегиясын және оның таңдаған тағам түрін көрсетеді. Sphingidae (сфинкс) туысының ішінде салыстырмалы түрде жұмсақ жапырақтарды жейтін түрлердің күйісқұрттарында жырту және шайнау үшін кескіштер бар екені байқалды, ал піскен жапырақтар мен шөптермен қоректенетін түрлер оларды тіссіз қысқыштармен (insectлердегі тамақтануға арналған жоғарғы жақ сүйектері) кесіп алады. Шөпқоректі жануарлардың диетасы көбінесе олардың тамақтануға бейімделуін қалыптастырады. Шөжекейдің бас мөлшері, демек, шайнау күші, қызыл жапырақпен қоректенгендерге қарағанда қара бидаймен (салыстырмалы түрде қатты шөп) қоректенгендерде үлкен екені көрсетілді. Конденсацияланған таниндері жоғары өсімдіктермен (мысалы, ағаштармен) қоректенетін Lepidoptera дернәсілдерінің ортаңғы ішегі шөптермен және гүлді өсімдіктермен қоректенетін Lepidoptera дернәсілдеріне қарағанда сілкілі болады (pH тиісінше 8,67 және 8,29). Бұл морфологиялық айырмашылық ерімейтін танин-белок кешендері сілкілі pH деңгейінде ыдырайды және қоректік заттар ретінде сіңіріледі деген фактімен түсіндіріледі.
Herbivores have developed a diverse range of physical structures to facilitate the consumption of plant material. To break up intact plant tissues, mammals have developed teeth structures that reflect their feeding preferences. For instance, frugivores (animals that feed primarily on fruit) and herbivores that feed on soft foliage have low crowned teeth specialized for grinding foliage and seeds. Grazing animals that tend to eat hard, silica rich grasses, have high crowned teeth, which are capable of grinding tough plant tissues and do not wear down as quickly as low crowned teeth. Birds grind plant material or crush seeds using their beaks and gizzards. Insect herbivores have evolved a wide range of tools to facilitate feeding. Often these tools reflect an individual's feeding strategy and its preferred food type. Within the family Sphingidae (sphinx moths), it has been observed that the caterpillars of species which eat relatively soft leaves are equipped with incisors for tearing and chewing, while the species that feed on mature leaves and grasses cut them with toothless snipping mandibles (the uppermost pair of jaws in insects, used for feeding). A herbivore's diet often shapes its feeding adaptations. Grasshopper head size, and thus chewing power, was demonstrated to be greater for individuals raised on rye grass (a relatively hard grass) when compared to individuals raised on red clover (a soft diet). Larval Lepidoptera that feed on plants with high levels of condensed tannins (as in trees) have more alkaline midguts when compared to Lepidoptera that feed on herbs and forbs (pH of 8.67 vs. 8.29 respectively). This morphological difference can be explained by the fact that insoluble tannin protein complexes can be broken down and absorbed as nutrients at alkaline pH levels.
Биохимиялық бейімделу
Шөпқоректілер өсімдіктер өндіретін көптеген уытты қосалқы метаболизм өнімдерінің әсерін күшсіздетіп, олардың тиімділігін азайтатын ферменттерді жасайды. Мұндай ферменттердің бірі – аралас функциялы оксидазалар (АФО) – окисыну реакцияларын катализдеу арқылы зиянды өсімдік қосылыстарын заласыздандырады. Цитохром P450 оксидазалары (немесе P 450) – АФО-ның нақты бір класы – өсімдіктердің екіншілік метаболизм өнімдерін заласыздандырумен тығыз байланысты. Химиялық қорғаныспен қорғалған өсімдіктермен қоректенуді темекі шыршасының дернәсілдерінде P 450 детоксикациясымен байланыстырған зерттеулер бар. Никотин алғаш сіңірілгеннен кейін P450 индукциясы темекі шыршасының дернәсілдеріне уытты өсімдік тіндерімен көбірек тамақтануға мүмкіндік берді. Шөпқоректілерде қожайын өсімдіктердің қорғаныс механизмін азайтатын сілекей ферменттері де пайда болады. Helicoverpa zea қызамық құртының сілекейінің құрамындағы глюкозооксидаза ферменті темекідегі индукцияланған қорғаныс жүйелерінің пайда болуына қарсы әрекет етеді. Сол сияқты, құрттың сілекейі құрттың тікені (стилеті) мен өсімдік жасушалары арасында кедергі жасай отырып, қожайынның реакциясын азайтады.
Herbivores generate enzymes that counter and reduce the effectiveness of numerous toxic secondary metabolic products produced by plants. One such enzyme group, mixed function oxidases (MFOs), detoxify harmful plant compounds by catalyzing oxidative reactions. Cytochrome P450 oxidases (or P 450), a specific class of MFO, have been specifically connected to detoxification of plant secondary metabolic products. One group linked herbivore feeding on plant material protected by chemical defenses with P 450 detoxification in larval tobacco hornworms. The induction of P 450 after initial nicotine ingestion allowed the larval tobacco hornworms to increase feeding on the toxic plant tissues. Herbivores may also produce salivary enzymes that reduce the degree of defense generated by a host plant. The enzyme glucose oxidase, a component of saliva for the caterpillar Helicoverpa zea, counteracts the production of induced defenses in tobacco. Similarly, aphid saliva reduces its host's induced response by forming a barrier between the aphid's stylet and the plant cells.
Әдепті бейімделу
Шөпқоректілер өсімдіктердің қорғаныс механизмдерінен аулақ болу үшін кеңістік пен уақыт бойынша өсімдіктерді таңдап жей алады. Қысқы күбәләк үшін маусымның басында емен жапырақтарымен қоректену күбәләкке қолжетімді ақуыз және қоректік заттардың мөлшерін арттырып, ағаш өндіретін танин мөлшерін азайтады. Шөпқоректілер өсімдіктердің қорғаныс механизмдерінен кеңістікте де аулақ бола алады. Гемиптералардың тесікшелі ауыз мүшелері оларға жоғары концентрациялы улы заттар бар жерлерді айналып өтіп қоректенуге мүмкіндік береді. Кейбір құрт түрлері жалпақ жапырақтармен "терезедей жеу" арқылы жапырақтардың бөліктерін жейді және қатаң немесе лигнин концентрациясы жоғары участақтардан аулақ болады. Сол сияқты, мақта жапырағының тесік жасайтыны, қорғаныс терпенді альдегидтерін қамтитын қожайындарының эпидермисі мен пигмент бездерін жеуден таңдап қалады. Кейбір жануарлар тамақтарымен бірге көп мөлшерде уды жұтады, бірақ содан кейін уды бейтараптайтын саз немесе басқа минералдарды жейді. Бұл мінез-құлық геофагия деп аталады. Өсімдіктердің қорғанысы шөпқоректілердің әртүрлі тіршілік стратегияларын қолдануын жартылай түсіндіруі мүмкін. Монофаг түрлер (бір туысқа жататын өсімдіктерді жейтін жануарлар) тамақтан уын шығару үшін арнайы ферменттер өндіруі немесе оқшауланған химиялық заттармен күресу үшін арнайы құрылымдарды дамытуы керек. Полифаг түрлері (көптеген түрлі отбасылардан өсімдіктерді жейтін жануарлар) керісінше, өсімдіктердің химиялық қорғанысының әртүрлі түрлерімен күресу үшін көбірек уын шығаратын ферменттер (әсіресе МФО) өндіреді. Полифагия көбінесе шөпқоректілердің қоныс өсімдіктері сирек кездесетін жағдайларда, жеткілікті мөлшерде тамақ алу қажеттілігінен пайда болады. Монофагия азық-түлік үшін түрлер аралық бәсекелестік болған кезде қолайлы, себебі мамандану жануарлардың ресурсты пайдаланудағы бәсекеге қабілеттілігін арттырады. Шөпқоректілердің мінез-құлқының бейімделуінің маңызды мысалы – енгізілген инсектицидтер мен пестицидтерге қатысты. Жаңа гербицидтер мен пестицидтердің енгізілуі уақыт өте келе осы химиялық заттарды айналып өтуге немесе пайдалануға қабілетті жәндіктерді іріктейді. Өсімдіктердің трансгендік популяциясына усыз өсімдіктерді немесе өздерінің инсектицидтерін өндіретін генетикалық түрлендірілген өсімдіктерді қосу егістік дақылдарымен қоректенетін жәндіктердің эволюция жылдамдығын азайтатыны көрсетілді. Бірақ осыған қарамастан, осы жәндіктерде бейімделу жылдамдығы одан әрі артып келеді.
Herbivores can avoid plant defenses by eating plants selectively in space and time. For the winter moth, feeding on oak leaves early in the season maximized the amount of protein and nutrients available to the moth, while minimizing the amount of tannins produced by the tree. Herbivores can also spatially avoid plant defenses. The piercing mouthparts of species in Hemiptera allow them to feed around areas of high toxin concentration. Several species of caterpillar feed on maple leaves by "window feeding" on pieces of leaf and avoiding the tough areas, or those with a high lignin concentration. Similarly, the cotton leaf perforator selectively avoids eating the epidermis and pigment glands of their hosts, which contain defensive terpenoid aldehydes. Some animals ingest large amounts of poisons in their food, but then eat clay or other minerals, which neutralize the poisons. This behavior is known as geophagy. Plant defense may explain, in part, why herbivores employ different life history strategies. Monophagous species (animals that eat plants from a single genus) must produce specialized enzymes to detoxify their food, or develop specialized structures to deal with sequestered chemicals. Polyphagous species (animals that eat plants from many different families), on the other hand, produce more detoxifying enzymes (specifically MFO) to deal with a range of plant chemical defenses. Polyphagy often develops when a herbivore's host plants are rare as a necessity to gain enough food. Monophagy is favored when there is interspecific competition for food, where specialization often increases an animals' competitive ability to use a resource. One major example of herbivorous behavioral adaptations deals with introduced insecticides and pesticides. The introduction of new herbicides and pesticides only selects for insects that can ultimately avoid or utilize these chemicals over time. Adding toxin free plants to a population of transgenic plants, or genetically modified plants that produce their own insecticides, has been shown to minimize the rate of evolution in insects feeding on crop plants. But even so, the rate of adaptation is only increasing in these insects.
Микробтық симбионттар
Шөпқоректілер күрделі целлюлозаны қорыта алмайды және оны пайдалану үшін целлюлозаны ыдыратуға өзара пайдалы, ішкі симбиоздық бактерияларға, саңырауқұлақтарға немесе протозоаларға тәуелді болады. Микробтық симбионттар сонымен қатар өсімдіктердің қосалқы метаболиттерін заласыздандыру арқылы шөпқоректілерге, әйтпесе жеуге болмайтын өсімдіктерді жеуге мүмкіндік береді. Мысалы, темекі қоңызының (Lasioderma serricorne) саңырауқұлақ симбионттары кейбір өсімдіктердің аллелохимиялық заттарын көміртек көзі ретінде пайдаланады, сонымен қатар басқа уларды жою үшін детоксикация ферменттерін (эстеразаларды) өндіреді. Микробтық симбионттар сондай-ақ, қонақ өсімдіктің қорғанысын әлсірету арқылы өсімдік материалдарын алуға көмектеседі. Кейбір шөпқоректілер зақымдалған қонақтармен қоректенуде жақсы нәтижелерге жетеді. Көк дақты саңырауқұлақтар ағаштардың қорғаныс механизмдерін әлсірететін және қабық қоңыздарына қоректенуге мүмкіндік беретін жараларды тудырады.
Herbivores are unable to digest complex cellulose and rely on mutualistic, internal symbiotic bacteria, fungi, or protozoa to break down cellulose so it can be used by the herbivore. Microbial symbionts also allow herbivores to eat plants that would otherwise be inedible by detoxifying plant secondary metabolites. For example, fungal symbionts of cigarette beetles (Lasioderma serricorne) use certain plant allelochemicals as their source of carbon, in addition to producing detoxification enzymes (esterases) to get rid of other toxins. Microbial symbionts also assist in the acquisition of plant material by weakening a host plant's defenses. Some herbivores are more successful at feeding on damaged hosts. The blue stain fungi cause lesions that reduce the trees' defensive mechanisms and allow the bark beetles to feed.
Хостты басқару
Шөпқоректілер көбінесе қожайын өсімдіктерін ресурстар ретінде тиімдірек пайдалану үшін манипуляция жасайды. Өсімдік жейтін жәндіктер өсімдік қорғанысына қарсы тұру үшін өсімдік жейтін микроортаның жағдайын өзгертеді. Мысалы, Pyralidae және Ctenuchidae тұқымдастарына жататын сіркекөздер Psychotria horizontalis түріндегі жаңа тропикалық бұтаның пісіп жеткен жапырақтарын жеп қоятын кеңейіп келе жатқан бүршіктің айналасына орайды. Жапырақтарды орау арқылы жәндіктер бүршікке жеткен жарықтың мөлшерін 95%-ға дейін азайтады, бұл көлеңкелеу бүршіктегі жапырақтардың қатаңдауына және таниннің концентрациясына жол бермейді, сонымен бірге азоттың қоректік пайдасын сақтайды. Lepidoptera личинкалары да жапырақтарды біріктіріп, жапырақтардың ішкі жағында тамақтанады, бұл St. John's wort-тағы фототоксин гиперициннің тиімділігін азайтады. Өсімдікқоректілер микроортасын өсімдік тіндерінен жасалған, бірақ өсімдікқоректілер бақылайтын желкелер арқылы да өзгертеді. Желкелер домтация (жайлау орны) және желке жасаушы үшін тағамдық көз ретінде қызмет етеді. Желкенің іші жеуге жарамды қоректік тіндерден тұрады. Тар жапырақты мақта ағаштарындағы (Populus angustifolia) желкелер «физиологиялық шұңқырлар» ретінде әрекет етеді, қоршаған өсімдік бөліктерінен ресурстарды жинақтап, желкенің ішінде шоғырландырады. Сонымен қатар, желкелер өсімдікқоректілерді жыртқыштардан қорғайды. Кейбір өсімдікқоректілер қожайын өсімдіктерінің қорғанысын жоюға қабілетті қоректену мінез-құлқындарын пайдаланады. Өсімдіктерді қорғау стратегиясының бірі – латекс және шайыр каналдарын пайдалану, олар жабысқақ токсиндер мен қорытылуды азайтатын заттарды қамтиды. Бұл канал жүйелері сұйықтықты қысыммен сақтайды, ал жарылған кезде (мысалы, өсімдікқоректілердің әрекетінен) екіншілік метаболикалық өнімдер зақымдалған жерге ағылады. Алайда, өсімдікқоректілер жапырақ тамырларын зақымдап, бұл қорғаныстан қашып шыға алады. Бұл әдіс латекс немесе шайырдың кесілген жерден тыс ағып кетуін азайтады және өсімдікқоректілерге зақымдалған бөліктің үстінде еркін тамақтануға мүмкіндік береді. Өсімдікқоректілер канал қысымын азайту үшін бірнеше стратегияларды қолданады, соның ішінде тамырларды кесу және траншея жасау. Тамырды кесу – өсімдікқоректінің жапырақ тамырларының бойында кішкентай тесіктер жасауы, ал траншея жасау – жапырақ ені бойынша кесіп, бөлінген бөлікті қауіпсіз жеуге мүмкіндік беруі. Сонымен қатар, үшінші әдіс бар, ол – сабақты айналып кесу, онда өсімдікқоректі сабақтың айналасында кесіп, жапырақтың қалған бөлігіндегі каналдардан бөліп тастайды. Dussourd және Denno 10 туысы бар өсімдіктердегі 33 түрлі өсімдікқоректілердің мінез-құлқын зерттеді және тармақталған канал жүйелері бар өсімдіктердегі өсімдікқоректілер тамырларды кесетінін, ал тор тәрізді канал жүйелері бар өсімдіктердегі өсімдікқоректілер траншея жасау арқылы өсімдік қорғанысынан қашып шығатынын анықтады. Бұл шығынды химиялық қорғаныс қолданатын өсімдіктермен, оны қолданбайтын өсімдіктермен салыстырғанда байқауға болады, егер өсімдікқоректілерді алып тастаса. Көптеген жәндік түрлері өздерін қорғау үшін өсімдік химиялық заттарын жинап, пайдаланады. Қаптамалы және ересек монарх көбелектері сүткөдектен жүрек гликозидтерін жинақтап, оларды дәмсіз етеді. Монарх шыбын-шіркейді немесе көбелекті жегеннен кейін, құс жыртқыш көбінесе құсып, болашақта ұқсас көбелектерді жеуден аулақ болады. Hemiptera тұқымдасына жататын екі түрлі сүткөдек құрты, Lygaeus kalmii және ірі сүткөдек құрты (Oncopeltus fasciatus), ашық-сары және қара түсті, және олар апсемалық түстес, яғни олар жарқын түстес болу арқылы өздерінің дәмсіздігін "жарнамалайды". Екіншілік метаболикалық өнімдер өсімдікқоректілер үшін токсиндердің антибиотикалық қасиеттеріне байланысты да пайдалы болуы мүмкін, олар өсімдікқоректілерді патогендерден қорғай алады. Сонымен қатар, екіншілік метаболикалық өнімдер өсімдікқоректілерге қоректену немесе жұмыртқа салу үшін өсімдікті анықтауға көмектесетін белгі ретінде қызмет ете алады.
Herbivores often manipulate their host plants to use them better as resources. Herbivorous insects favorably alter the microhabitat in which the herbivore feeds to counter existing plant defenses. For example, caterpillars from the families Pyralidae and Ctenuchidae roll mature leaves of the neotropical shrub Psychotria horizontalis around an expanding bud that they consume. By rolling the leaves, the insects reduce the amount of light reaching the bud by 95%, and this shading prevents leaf toughness and leaf tannin concentrations in the expanding bud, while maintaining the amount of nutritional gain of nitrogen. Lepidoptera larvae also tie leaves together and feed on the inside of the leaves to decrease the effectiveness of the phototoxin hypericin in St. John's wort. Herbivores also manipulate their microhabitat by forming galls, plant structures made of plant tissue but controlled by the herbivore. Galls act as both domatia (housing), and food sources for the gall maker. The interior of a gall is composed of edible nutritious tissue. Aphid galls in narrow leaf cottonwood (Populus angustifolia) act as “physiologic sinks,” concentrating resources in the gall from the surrounding plant parts. Galls may also provide the herbivore protection from predators. Some herbivores use feeding behaviors that are capable of disarming the defenses of their host plants. One such plant defensive strategy is the use of latex and resin canals that contain sticky toxins and digestibility reducers. These canal systems store fluids under pressure, and when ruptured (i. e. from herbivory) secondary metabolic products flow to the release point. Herbivores can evade this defense, however, by damaging the leaf veins. This technique minimizes the outflow of latex or resin beyond the cut and allows herbivores to freely feed above the damaged section. Several strategies are employed by herbivores to relieve canal pressure, including vein cutting and trenching. Vein cutting is when a herbivore creates small openings along the length of the leaf vein, while trenching refers to the creation of a cut across the width the leaf allowing the individual to safely consume the separated portion. There is also a third technique known as girdling where a folivore will create an incision going around the stem disconnecting the leaf from the canals in the rest of the plant. Dussourd and Denno examined the behavior of 33 species of insect herbivores on 10 families of plants with canals and found that herbivores on plants with branching canal systems used vein cutting, while herbivores found on plants with net like canal systems employed trenching to evade plant defenses. This cost can be seen when plants that use chemical defenses are compared to those plants that do not, in situations when herbivores are excluded. Several species of insects sequester and deploy plant chemicals for their own defense. Caterpillar and adult monarch butterflies store cardiac glycosides from milkweed, making these organisms distasteful. After eating a monarch caterpillar or butterfly, the bird predator will usually vomit, leading the bird to avoid eating similar looking butterflies in the future. Two different species of milkweed bug in the family Hemiptera, Lygaeus kalmii and large milkweed bug (Oncopeltus fasciatus), are colored with bright orange and black, and are said to be aposematically colored, in that they "advertise" their distastefulness by being brightly colored. Secondary metabolic products can also be useful to herbivores due to the antibiotic properties of the toxins, which can protect herbivores against pathogens. Additionally, secondary metabolic products can act as cues to identify a plant for feeding or oviposition (egg laying) by herbivores.